BAD STORIES หนี้มาเฟีย

"อื้อ~" เสียงหวานครางในลำคอ ในขณะที่ร่างสูงของมาเฟียหนุ่มบดเบียดกายเข้าหา สอดแทรกลิ้นร้อนเข้ามาเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นเล็กหอบหายใจกระชั้นชิดแก้มเนียนใส เสียงหัวใจเต้นแรงไม่แพ้ริมฝีปากหนาที่สั่นระริกด้วยความตื่นเต้น

"ดะ.. เดี๋ยวค่ะอื้อ..."

"...."

"ลินกลัว"

"หึหึ เด็กน้อย~"

แม็กซ์เวลล์ซุกหน้าเข้าหาลำคอขาวกดจูบแผ่วเบาหลังหูเล็กยกยิ้มเอ็นดูคนตัวเล็กใต้ร่าง มือหนาเลื่อนขึ้นมาลูบไล้กรอบหน้าหวานเบาๆ แล้วดันตัวขึ้นเล็กน้อย

"ถ้าไม่พร้อมพี่จะยังไม่ทำ.. พี่จะรอเธอ"

"...."

"อย่ามองด้วยสายตาแบบนั้นเดี๋ยวอดใจไม่ไหว~"

หน้าผากกว้างกดแนบลงบนแก้มเนียนในขณะที่คนตัวเล็กหลุดเสียงหัวเราะคิกคัก เบี่ยงตัวหลบปากร้อนที่พรมจูบลงมา ลลินยกมือดันบ่ากว้างเบาๆ หลังจากหัวเราะจนท้องแข็งไปหมด ยกศีรษะหนาขึ้นมาเสมอใบหน้าโดยที่ยังคงมีรอยยิ้มแต้มบนใบหน้าสวยพราวพราย

"น่ารักกับลินแบบนี้ไปตลอดนะคะ"

"ก็อยู่ให้รักไปตลอดสิ"

"....."

ภาพเด็กสาวใต้ร่างยังคงยิ้มกว้างส่งมาให้หลังสิ้นเสียงทุ้มแหบกระซิบใกล้ปลายจมูกเชิดรั้นยังคงติดอยู่ในห้วงความจำ ก่อนแสงสว่างพลันเกิดขึ้นมาพร้อมกับเสียงประตูห้องที่ถูกเปิดเข้ามาด้วยความแรงจนเกิดเสียงบานประตูกระแทกเข้ากับผนังห้องดังลั่น

ปัง!!

มาเฟียหนุ่มเอี้ยวตัวหันกลับยังด้านหลังในขณะที่ยังคงคร่อมร่างเล็กไว้ ใบหน้าคมคายหล่อเหลาไร้หนวดเครานิ่วคิ้วผูกชนจ้องมองเงาสีดำที่ปรากฎด้านหน้าตัวเอง ยกมือหนาขึ้นบดบังแสงจ้าแยงตาแล้วดันตัวลุกขึ้นนั่ง ในขณะที่คนตัวเล็กบนเตียงเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย

"พี่แม็กซ์"

"....."

"เราเลิกกันเถอะ ลินเชื่อว่าพี่จะสามารถเจอคนที่เหมาะสมกับพี่ได้"

"ลิน ลิน ลลิน!!"

"ลาก่อน..."

เสียงหวานดังก้องในห้วงความทรงจำ ก่อนภาพรอยยิ้มกับใบหน้านิ่งๆ ของเธอจะจางหายไปกับความสว่างจ้าที่สาดส่องเข้ามาจนไม่สามารถจะทนเปิดตามองได้อีก

"ลลิน!!"

ร่างสูงกำยำเปลือยอกโชว์ความแข็งแรงบนเตียงกว้างขนาดคิงไซส์สะดุ้งตัวลุกขึ้นนั่งพรวดพราดพร้อมกับเหงื่อไคลเปียกท่วมร่างหนา แม็กซ์เวลล์หอบหายใจหนักกวาดสายตามองหาร่างเล็กของคนที่เข้ามาอยู่ในห้วงฝันของตัวเองมาเป็นเวลาหลายปี นับจากวันนั้น... วันที่เธอตัดขาดเยื่อใยที่เขามี เหยียบย่ำความรู้สึกเขาเพียงเพราะเธอหมดความรู้สึกเดียวกันแล้ว

มือหนายกขึ้นมาลูบใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความเปียกชุ่ม ตอหนวดเคราสั้นสีน้ำตาลทองที่ถูกตัดอย่างสวยงามช่วยขลับให้ใบหน้าหล่อเหลาดูน่ามองมากยิ่งขึ้น

พ่นลมหายใจหนักออกทางริมฝีปากบางตวัดสายตาขุ่นเข้มมองยังเครื่องมือสื่อสารที่ส่งเสียงดังอยู่บนโต๊ะเล็กข้างหัวเตียง ก่อนจะเอื้อมมือคว้าขึ้นมาดูรายชื่อปลายสายที่โทรมายามวิกาล

ครืน~ครืน

"มีอะไรวะ เมียไม่ให้เอาหรือไงถึงโทรหากู"

'สัส! เมียกูเพิ่งคลอดไหมวะ'

"แล้วมึงโทรมาทำไมตีสาม?"

'เชี้ยแม็กซ์! มึงคงไม่ลืมว่าเช้านี้ของล็อตใหญ่เข้าใช่ไหมวะไหนว่ามึงจะจัดการเองไง อย่าบอกนะว่ามึงเพิ่งตื่น'

"....."

'ถ้ากูไม่โทรมามึงคงจะยังไม่ตื่นสิท่า'

"เออๆ กูกำลังไป แม่งกัดดีชิบ! ทำตัวเหมือนเป็นเมียกูสัส"

มือหนากดตัดสายเพื่อนไปอย่างไร้มารยาท ใบหน้ายังคงแสดงถึงความไม่สบอารมณ์อย่างชัดเจน ไม่ใช่เพราะเสียงโทรศัพท์ที่ปลุกเรียกเขาตื่นจากภวังค์ฝัน แต่เป็นเพราะใครบางคนในความฝันนั้นต่างหากที่ทำให้เขาเกิดหงุดหงิดหัวเสีย

"จะตามหลอกหลอนฉันไปถึงไหนยัยเด็กเลี้ยงแกะ เธอมันไม่คู่ควรกับความรู้สึกฉันเลยด้วยซ้ำ!"

แม็กซ์เวลล์ยกมือยีผมแรงๆ แล้วสะบัดผ้าห่มออกจากร่างกายเดินดิ่งตรงไปยังห้องน้ำที่เยื้องออกไป ปลดกางเกงบ็อกเซอร์บนกายเพียงตัวเดียวออกลงบนพื้น ก้าวเข้ามายืนใต้ฝักบัวใหญ่เปิดน้ำเย็นชะโลมลงมาบนเรือนร่างเปลือยเปล่า

สายน้ำไหลผ่านร่างหนาลงสู่พื้นกระเบื้องเย็น แต่กลับไม่ได้ช่วยดับความร้อนรุ่มในใจแกร่งให้ทุเลาลงได้เลย เขาแหงนหน้าขึ้นรับความเย็นจากสายน้ำพร้อมกับยกมือขึ้นลูบปัดหยาดน้ำบนใบหน้าไปด้วย

"เธอมีอะไรดีนักหนาทำไมเมื่อก่อนฉันถึงได้ตาบอดไปได้ ผู้หญิงมันก็หวังแต่เงินทองอำนาจเหมือนกันทั้งนั้น หึ! น่ารังเกียจเสียจริง"

มุมปากหนาแสยะยิ้มเหยียดขึ้นสูง เหลือบตามองกลับไปยังบานกระจกที่มีเงาเรือนร่างหนากำยำเปลือยเปล่าของตัวเองยืนอยู่ จ้องมองนิ่งๆ ครู่หนึ่งก่อนจะดึงสายตากลับ จัดการกับร่างกายต่อไป