BAD VOLT วิศวะหน้านิ่ง...หวงรักฉบับคน(แอบ)ร้าย

บทที่ 1 ผิดห้อง...แต่ถูกคน💋

อาการปวดหนึบแล่นริ้วขึ้นมาบีบรัดขมับจนร่างเพรียวบางต้องยกมือขึ้นนวดคลึงเบาๆ พริมาพิงแผ่นหลังที่อ่อนปวกเปียกเข้ากับผนังกรุวอลเปเปอร์สีเข้มหน้าห้องพัก ดวงตาคู่สวยที่ถูกแต่งแต้มด้วยอายไลเนอร์เฉี่ยวคมปรือขึ้นมองตัวเลขหน้าบานประตูด้วยความพร่ามัว ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์จากการรับน้องสายรหัสบริหารธุรกิจกำลังเล่นงานเธออย่างหนักจนโลกทั้งใบหมุนคว้าง

หญิงสาวขยับตัวอย่างทุลักทุเล นิ้วเรียวพยายามกดรหัสผ่านลงบนแป้นพิมพ์ดิจิทัลหน้าประตูซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เสียงเตือนข้อผิดพลาดก็ดังสวนขึ้นมาทุกครั้ง

‘ทำไมรหัสผิดวะ หรือเราเมาจนจำรหัสห้องตัวเองไม่ได้’

พริมาบ่นพึมพำในใจ เธอทุบกำปั้นลงบนบานประตูไม้บานหนาด้วยความหงุดหงิด อุณหภูมิในโถงทางเดินไม่ได้ร้อนเลยสักนิด แต่ร่างกายของเธอกลับรุ่มร้อนจนต้องปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาออกสองเม็ดเพื่อระบายอากาศ ความอึดอัดทำให้ความอดทนขาดผึง หญิงสาวตัดสินใจทุบประตูอีกครั้งพร้อมส่งเสียงเรียกรูมเมทที่น่าจะนอนอยู่ข้างใน

“แพม เปิดประตูให้พรีมหน่อย พรีมกดรหัสไม่ติด”

เสียงหวานยานคางดังลอยเข้าไปถึงด้านในห้องพักสุดหรูซึ่งไม่ใช่ห้องของเธอเลยแม้แต่น้อย

บานประตูถูกกระชากเปิดออกอย่างรวดเร็ว ร่างบางที่พิงอยู่จึงเสียหลักถลาเข้าไปด้านในตามแรงโน้มถ่วง ทว่าก่อนที่ใบหน้าสวยจะกระแทกเข้ากับพื้นห้อง ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามก็คว้าเอวคอดกิ่วเอาไว้ได้อย่างรวดเร็ว

พริมาหลับตาปี๋ สัมผัสแรกที่รับรู้คือความเย็นเฉียบของหยดน้ำที่เกาะพราวอยู่บนผิวเนื้อเปล่าเปลือย กลิ่นหอมสะอาดของสบู่ผู้ชายผสมผสานกับกลิ่นมินต์เย็นๆ ลอยแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่ดุดันและอันตราย ทว่ากลับดึงดูดจนน่าประหลาด

“แพม ทำไมแกตัวหอมจังวะ แถมยังล่ำขึ้นด้วย”

คนเมาพึมพำเสียงอ้อแอ้ สองแขนเรียวตวัดขึ้นคล้องลำคอแกร่งเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ใบหน้าหวานซุกไซ้เข้ากับแผงอกกว้างที่ชื้นไปด้วยหยดน้ำอย่างลืมตัว

วชิรวิทย์ยืนนิ่งงัน แว่นตาหนาเตอะที่เขาสวมทับใบหน้าหล่อเหลาติดจะเย็นชามีหยดน้ำเกาะอยู่ประปราย ชายหนุ่มเพิ่งก้าวออกจากห้องน้ำได้เพียงไม่กี่นาที ผ้าขนหนูผืนเดียวที่พันหมิ่นเหม่รอบเอวสอบคือสิ่งเดียวที่ปกปิดร่างกายของเขาไว้ นัยน์ตาสีรัตติกาลภายใต้กรอบแว่นจดจ้องมองหญิงสาวในอ้อมแขนด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

เขาจำเธอได้ตั้งแต่ได้ยินเสียงบ่นงึมงำอยู่หน้าประตู พริมา เฟรชชี่คณะบริหารธุรกิจที่โดดเด่นที่สุดในรุ่น ผู้หญิงดื้อรั้นที่มักจะเชิดหน้าอย่างถือดีเวลาเดินผ่านคณะวิศวะ เธอคือเป้าหมายที่เขาแอบจับตามองอยู่เงียบๆ มาพักใหญ่ และเขาไม่เคยคิดเลยว่าลูกไก่ตัวนี้จะเดินหลงทิศมาเคาะประตูถ้ำเสือของเขาถึงที่บนชั้นวีไอพีของคอนโด

ผู้หญิงคนนี้เมาจนขึ้นลิฟต์มาผิดชั้น และกำลังคิดว่าเขาคือเพื่อนร่วมห้องของเธอ

“ปล่อยมือ” เสียงทุ้มต่ำราบเรียบเอ่ยสั่ง

ทว่าคนเมากลับไม่ฟัง พริมาส่ายหน้าดิก เธอรู้สึกร้อนจนแทบทนไม่ไหว สัมผัสเย็นๆ จากแผงอกของคนตรงหน้าคือสิ่งที่ช่วยดับความรุ่มร้อนในกายได้ดีที่สุด หญิงสาวเบียดกายเข้าหาความแกร่งนั้นมากขึ้น ฝ่ามือเล็กเลื่อนลงมาลูบไล้หน้าท้องเป็นลอนสวยอย่างเอาแต่ใจ

“ไม่เอา พรีมร้อน ขออยู่แบบนี้แป๊บเดียวนะ”

ความอดทนของวชิรวิทย์ขาดผึงลงในวินาทีนั้น เขาเกลียดการถูกผู้หญิงแตะต้องตัว เกลียดความวุ่นวาย และเกลียดคนพูดไม่รู้เรื่อง แต่กับพริมา ทุกกฎเกณฑ์ที่เขาสร้างไว้กลับถูกทำลายลงอย่างง่ายดายเพียงแค่เธอขยับปลายนิ้ว

ชายหนุ่มยกมือขึ้นถอดแว่นตาเกะกะโยนทิ้งไปบนโซฟาอย่างไม่ไยดี เผยให้เห็นนัยน์ตาคมกริบที่เต็มไปด้วยสัญชาตญาณดิบเถื่อน เขาไม่ได้ผลักร่างบางออก แต่กลับตวัดแขนรวบเอวเธอให้แนบชิดยิ่งกว่าเดิมจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้อากาศลอดผ่าน

“รู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังทำอะไรอยู่” เขาถามย้ำด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำลงกว่าเดิม

“อื้อ รำคาญจัง บ่นเป็นตาแก่ไปได้”

คนเมาไม่ตอบเปล่า เธอเขย่งปลายเท้าขึ้นทาบริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีพีชลงบนสันกรามแกร่งเพื่อปิดปากคนขี้บ่น สัมผัสไร้เดียงสาแต่แฝงไปด้วยความยั่วยวนโดยไม่รู้ตัวนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง วชิรวิทย์ขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน เขาสอดฝ่ามือเข้าใต้ท้ายทอยทุย บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา

“ฉันให้โอกาสเธอเดินออกไปจากห้องนี้แล้วนะพริมา” น้ำเสียงของเขาแหบพร่า นัยน์ตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาหวานเชื่อมที่กำลังสะลึมสะลือ “แต่ในเมื่อเธอเลือกที่จะรั้งไว้ ก็อย่ามาร้องขอความเมตตาทีหลัง”

พูดจบเขาก้มหน้าลงบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างไม่ปรานี ความนุ่มนวลไม่ใช่สิ่งที่เขาถนัด วชิรวิทย์จูบเธอด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำอย่างตะกละตะกลาม รสชาติของแอลกอฮอล์ที่ปลายลิ้นยิ่งทำให้ความปรารถนาลุกโชน พริมาสะดุ้งเฮือก ร่างกายสั่นสะท้านกับความจาบจ้วงที่ไม่เคยพานพบ