บทนำ
บท 1
บทนำ
บ้านไม้เรือนล้านนาประยุกต์ บริเวณพื้นที่ข้างเป็นหุบเขาทั้งหมด บ้านไม้หลังนี้ตั้งอยู่หลังเดียวบนพื้นที่โดดเด่น ใครจะเข้ามาที่นี่จะต้องโดยสารรถยนต์ส่วนตัวเข้ามา หากเป็นพนักงานหรือแม่บ้านก็จะใช้จักรยาน หรือรอรถจากป้อมหน้าถนนเข้ามาในบริเวณบ้านด้านใน ไม่สามารถเดินเท้าเข้ามาเองได้เนื่องจากที่ตั้งของบ้านเป็นเนินชัน
เสียงเครื่องยนต์ของรถสปอร์ตคันหรูที่ดูอย่างไรไม่เหมาะสักนิดจะขับเข้ามาในเขตเขาลำเนาไพรแบบนี้ แต่สำหรับ กุลนิษฐ์ ยุทธโยธิน รถนั่นมีไว้ใช้
สายฝนหล่นปรอยลงมาไม่แรงเท่าไหร่นัก หลังจากจอดรถต่อจากรถยนต์ Hummer คันใหญ่ที่จอดขวางทางเข้าโรงจอดรถใต้ถุนเรือน
หญิงสาวดับเครื่องยนต์เปิดประตูก้าวออกจากรถ ก็มีร่มของแม่บ้านประจำเรือนหลังนี้ รีบกุลีกุจอกางร่มกันฝนให้เธอ
“ไม่เป็นไร ท่านมาถึงนานหรือยัง?” กุลนิษฐ์บอกปัดก่อนจะยืดกายเล็กน้อยเพราะเมื่อยขบจากการที่นั่งอยู่ในห้องประชุมตั้งแต่เช้าจรดเย็น
หญิงสาวประชุมเสร็จขับรถตรงกลับมายังบ้านพักทันที ข้าวตั้งแต่เที่ยงยังไม่ตกถึงท้องสักเม็ด เธอหิวจนตาลาย แต่เพราะมีเรื่องด่วนที่ต้องรีบกลับมาบ้านก็เลยไม่ได้ไปทานข้าวต่อกับคนในทีม
“คุณท่านมารอด้านในตั้งแต่สี่โมงเย็นแล้วค่ะ” ถ้ามารอตั้งแต่สี่โมงนี่เกือบหกโมงเย็นคงจะหงุดหงิดน่าดู
กุลนิษฐ์พยักหน้ารับทราบ ก่อนจะผลุบหายเข้าไปภายในตัวรถหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายขึ้นมาดู 30 สายไม่ได้รับ
กลีบปากอวบอิ่มทาเคลือบลิปสติกสีแดงสดยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เธอยื่นโทรศัพท์ให้กับแม่บ้าน ไม่ต้องพูดอะไรทางนั้นรีบวิ่งหายไปด้านหลัง
หญิงสาวหมุนตัวเดินตรงขึ้นไปยังบันไดไม้ข้างบ้านที่มันจะพาขึ้นไปสู่ระเบียงห้องรับแขกได้โดยไม่จำเป็นต้องเดินผ่านเข้าไปในตัวบ้าน
ทันทีที่หญิงสาวร่างบางระหงเปิดประตูระเบียงเพื่อเข้าไปภายในห้องรับแขก เธอก็เจอกับร่างสูงโปร่งของชายชราในวัยเจ็ดสิบห้าปี ยืนถือไม้เท้าแหงนหน้ามองภาพวาดติดผนังสีสดด้วยท่าทีสุขุมร่มเย็น
ร่างสูงของท่านสูงใหญ่ไหล่กว้างผึ่งผายอย่างคนที่ดูแลสุขภาพตัวเองเป็นอย่างดี แม้จะอายุมากขนาดนี้แล้ว
“สวัสดีค่ะคุณปู่” กุลนิษฐ์เอ่ยทักทาย และเมื่อท่านหันกลับมาเธอก็ยกมือไหว้อย่างนอบน้อม
“ติดต่อแต่ละทีช่างยากเย็นเหลือเกิน…เดี๋ยวนี้หัวฉันก็มองไม่เห็นแล้ว” ดวงตาหม่นแสงหันมามองเธออย่างตำหนิ แต่ริมฝีปากบางคล้ำกลับเหยียดยิ้มกว้าง ก่อนที่ท่านจะผายมือและบอกให้เธอนั่งลงบนเก้าอี้รับแขก
“พอดีโทรศัพท์นิดไม่ได้เปิดเสียงค่ะ พรุ่งนี้ก็มีประชุมด้วย แจ้งทางคุณมณีแล้วท่านไม่ได้ว่าอะไร” คำอธิบายของหญิงสาวไม่อาจจะทำให้อารมณ์ขุ่นมัวของชายชราจางลงไปได้
“แกกำลังผัดวันประกันพรุ่ง…ฉันไม่ได้โง่” กุลนิษฐ์ส่ายหน้าพร้อมกับสบตามองผู้เป็นปู่เพื่อยืนยันว่าสิ่งที่เธอพูดเป็นความจริงและไม่ได้คิดเช่นนั้น
“ถ้าแกไปไม่ได้ ก็ให้ทางนั้นขึ้นมาหาแกที่นี่แล้วกัน” คนเป็นหลานเบนสายตามองไปทางอื่นและระบายลมหายใจ เธอเม้มริมฝีปากด้วยท่าทีอึดอัด มือบางจับที่พักแขนของเก้าอี้ไม้สักเดี๋ยวกำเดี๋ยวแบ
“ท่าทีของแกกำลังจะอวดดีกับฉันอย่างนั้นเรอะหนูนิด!” เสียงเคาะไม้เท้าลงพื้นไม้ทำให้กุลนิษฐ์ตัดสินใจได้ในทันที
“เสาร์นี้นิดจะไปกรุงเทพฯ ค่ะ” คนเป็นปู่แค่นยิ้มและขยับเท้าไม้ที่จับไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง
“พรุ่งนี้ไปดูตัว ฉันดูมาแล้วเขาเป็นคนเก่ง คนเย็น ๆ แบบแกน่าจะเข้ากับผู้ชายร้อน ๆ ได้”
กุลนิษฐ์เม้มริมฝีปาก วูบหนึ่งแววตาของเธอเต็มไปด้วยความตัดพ้อก่อนที่มันจะเลือนหายไป
“นิดโอเคนะคะ ถ้าแค่หมั้น…แต่นิดไม่พร้อมจะแต่งงานค่ะ”
“ฉันบอกให้ไปดูตัวก็ไป ไปทำความรู้จักกับเขาจะได้รู้ว่าเนื้อแท้ของเขาแท้จริงเป็นคนเช่นไร ไม่ใช่ตัดสินคนผ่านอินเทอร์เน็ตไร้สาระพวกนั้น…อย่าทำตัวเป็นพวกใจแคบ!”
คำสั่งเด็ดขาดพร้อมกับไม้เท้าที่ชี้ขึ้นไปยังกรอบรูปบานใหญ่ที่ติดไว้ข้างฝาผนังอีกด้านหนึ่งของห้องรับแขก…
หัวใจของคนเป็นหลานบีบรัด ก่อนจะก้มหน้าลงอย่าจำยอม เธอรู้สึกว่าเท้าทั้งสองข้างที่สวมใส่รองเท้าสลิปเปอร์เหมือนลอยได้
“แกรู้ไหมว่าพ่อแกไม่เคยเถียงฉันสักคำ…” เสียงของคนเป็นปู่ผ่านโสตประสาทไปเหมือนเครื่องบันทึกเสียงที่เล่นซ้ำ ๆ อยู่แบบนั้น
“ลูกชายคนเดียวของฉันก็ไม่ได้รักได้ชอบแม่แกมาตั้งแต่แรก โตขนาดนี้แล้วแกควรจะมีสำนึกบ้าง ฉันเลือกสิ่งที่ดีให้กับหลานคนเดียวอยู่แล้ว ทำไมแกไม่เชื่อใจฉัน!”
กุลนิษฐ์อยากบอกว่าไม่ใช่เธอไม่เชื่อใจท่าน แต่เพราะเธออยากมีชีวิตที่สงบเรียบง่าย ไม่ต้องการจะใช้ชีวิตที่มีสีสันอื่นใดนอกจากสีขาวเพียงเท่านั้น
“ฉันก็ไม่รู้ว่าจะอยู่กับแกได้อีกกี่ปีหนูนิด…ฉันไม่เหลือใครแล้วนอกจากแกที่เป็นที่พึ่งเดียวของฉัน ถ้าลูกชายฉันยังอยู่ พ่อของแกยังอยู่ ฉันคงไม่ต้องมานั่งพร่ำพูดให้มากความแบบที่พูดกับแกหรอก” กระบอกตาของกุลนิษฐ์ร้อนผ่าว เธอหลุบตาลงต่ำมองแค่พื้นกระดานของเรือนหลังนี้เท่านั้น
“ถ้าคุณปู่ต้องการให้นิดไป พรุ่งนี้นิดจะไป แต่ถ้าเขาไม่โอเค นิดจะกลับทันที ประวัติเขาเป็นคนโชกโชนเรื่องผู้หญิง” คนสูงวัยแย้มยิ้มและหัวเราะออกมาเบา ๆ
เธอจะไม่เดือดเนื้อร้อนใจเลย หากมันจะเป็นแค่การดูตัว ทานข้าว เรียนรู้กันบ้าง เพราะเธอก็ทำแบบนี้มาตลอดตั้งแต่เรียนจบจนทำงาน แต่นี่คือแน่นอนแล้วว่าเธอจะต้องแต่งงาน
แต่งงานกับผู้ชายที่ไม่เคยเห็นแม้กระทั่งหน้า ไม่รู้จักแม้กระทั่งนิสัย
“วัยหนุ่มมันก็เลือดร้อนแบบนี้…ใคร ๆ ก็เป็นทั้งนั้น พ่อแกก็เป็นแต่พอเจอแม่แกเขาก็หยุด”
กุลนิษฐ์ไม่ชอบ ไม่อยากจะเอาตัวไปแปดเปื้อนกับผู้ชายที่เข้าข่ายมักง่าย
“เลี้ยงหมาดุฉันก็เห็นเชื่องทุกตัว ก็ลองดูหน่อยไม่เสียหายหรอก ฉันเห็นแกปั่นหัวผู้ชายมาแล้วตั้งกี่คน ไอ้ที่ว่าร้าย ไอ้ที่ว่าเจ้าชู้ ร้องห่มร้องไห้หน้าโรงแรมนับไม่ถ้วน”
ดวงตาเรียวรีหลุบต่ำและมองออกไปนอกหน้าต่าง อยากจะให้สายตาโฟกัสอยู่กับต้นไม้ใบหญ้า มากกว่าจะสบตามองคนที่เป็นเจ้าชีวิตของตัวเอง
“ฉันรู้ว่าแกเอาตัวรอดได้ ไม่งั้นแกคงไม่พาโรงแรมเรามาถึงป่านนี้หรอก ผู้ชายถ้าเลี้ยงมันดี เลี้ยงมันอิ่ม ดูแลมันเหมือนที่เลี้ยงหมาดุ ๆ ในคอกนั่นของแก ฉันว่ามันก็ไม่ได้ต่างกันหรอกหนูนิด”
นี่ปู่กำลังพูดถึงผู้ชายที่เธอกำลังจะได้แต่งงานด้วยแน่ใช่ไหม กุลนิษฐ์ได้แต่รับฟังด้วยสมองเบลอ ๆ
ไม่รู้จะสงสารหนูนิด หรือสงสารพี่เบิร์ดดี 55555555555555555
อีเบิร์ดจะรู้ไหมว่าอีปู่มันบอกว่าแกเป็นหมา 5555555555555555
ฝากกดติดตาม เรื่องนี้ขอคนไม่ขำนะคะ ไม่ใช่นิยายตลกค่ะ 5555555555555555555555
บทล่าสุด
#64 บทที่ 64 ตอนพิเศษ พี่ชาย น้องสาว
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#63 บทที่ 63 ตอนพิเศษ หนูนาเป็นหนูตัวเล็ก
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#62 บทที่ 62 ตอนพิเศษ ลูกหมีเด็กไม่ดื้อ
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#61 บทที่ 61 บทส่งท้าย
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#60 บทที่ 60 บทที่ 59 ที่สุดของความรัก
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#59 บทที่ 59 บทที่ 58 ครอบครัวใหญ่
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#58 บทที่ 58 บทที่ 57 ทฤษฎีกระชับรัก
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#57 บทที่ 57 บทที่ 56 ตำกระท้อนเป็นเหตุสังเกตได้
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#56 บทที่ 56 บทที่ 55 ปิดจ๊อบ!
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#55 บทที่ 55 บทที่ 54 จัดการ
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026
คุณอาจชอบ 😍
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
รักร้าย ลูกสาวมาเฟีย 《เอวา..ยัยเลสเบี้ยนตัวร้าย》
รักซึมร้าย NC 25++
ห้องที่หญิงสาวกำลังขึ้นไปนี้มีลักษณะเป็นห้องชุดรอยัลสวีท สุดหรู มีสองห้องนอน ห้องนอนใหญ่เป็นห้องส่วนตัวของเจ้านายใหญ่ยามที่ต้องมาค้างที่นี่ อีกห้องเป็นห้องนอนขนาดเล็กกว่าหน่อย เอาไว้สำหรับพาสาวๆ มาหาความสำราญ ด้านนอกมีห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาชุดใหญ่วางอยู่ เมื่อไปถึงเจ้าตัวก็ยกมือขึ้นเคาะประตูสองครั้งก่อนจะผลักเข้าไปทันทีโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต
เล่ห์รักซ่อนชู้
“ทำไมจะไม่เกี่ยว ธิชารู้เห็นเรื่องที่ไหมเขามีชู้ แล้วธิชาก็ปิดบังพี่เรื่องนี้…ทำให้พี่เป็นไอ้โง่ถูกไหมเขาสวมเขาให้ แล้วไหนจะลูกของไอ้ชู้นั่นที่ไหมเอามายัดเหยียดให้เป็นลูกของพี่อีก…เพราะฉะนั้นธิชาก็ลองมาปิดบังไหมเขาเรื่องที่เราเป็นชู้กันให้มิดละกัน…ไม่งั้นไหมเขาคงจะเสียใจน่าดู ถ้ารู้ว่าน้องสาวมาเป็นชู้กับผัวตัวเองแบบอย่างนี้..”
“พี่มันเลว…พี่มันชั่ว…ปล่อยนะคะ ธิชาไม่อยากจะให้คนเลวๆอย่างพี่มาแตะเนื้อต้องตัวธิชาอีก…”
“ด่าผัวตัวเองอย่างนี้น่ารักเลยนะ…สงสัยต้องทำโทษสักหน่อยแล้ว…แต่พวกเขาจะสงสัยไหมว่าทำไมเราสองคนถึงได้ออกมานานแบบนี้…”
“พี่ไม่มีวันได้….อื้อ….อือ….อื้อ….ปึก เพี๊ยะ….อย่าทำแบบนี้กับธิชาอีกนะคะ ไม่งั้นอย่าหาว่าธิชาไม่เตือน”
“หึๆ…ชอบแบบตบจูบก็ไม่บอก งั้นเดี๋ยวพี่จัดให้ อยากตบพี่นักใช่ไหมหึ…จุ๊บ….อื้อ….อืม…อือ…”
แด๊ดดี้คนคูล
"มีสติหน่อยสิแม็กซ์...เราเลิกกันแล้วนะคะ"
เพียงแค่ได้ฟัง ดวงตาคมกริบก็ตวัดขึ้นมองสบตากับเจ้าของคำพูดนั้น ความเข้มแข็ง ความเย็นชาของดวงตาที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกใดๆ ก็วูบไหวลงทันที
"ละ ลูกล่ะ เธอจะทิ้งลูกงั้นเหรอ"
"เรื่องนี้เราคุยกันแล้วนะคะ ฉันไม่ได้จะทิ้งลูก หากวันไหนว่าง ฉันสามารถไปรับมิลินได้ แต่ถ้าแม็กซ์เลี้ยงลูกไม่ไหว หลังแต่งงาน..."
"ไม่มีวัน!" เสียงตวาดดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณนั้น
"หากจะเลิกกัน ฉันก็ไม่มีวันปล่อยลูกไปอยู่กับเธอ!"
"ฮึก...ฮื่อ...คูมพ่อ มิลินอยากหาคูมพ่อ"
เสียงเด็กผู้หญิงที่ดังอยู่ทางด้านหลัง ส่งผลให้เขาหมุนตัวกลับไปมองที่ต้นเสียงนั้น พบเด็กหญิงผมยาว เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้ม ที่บัดนี้แก้มทั้งสองข้างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา
หัวใจคนเป็นพ่อแทบสลาย สัญญาที่ให้ไว้เขาทำให้ลูกไม่ได้ สี่ปีที่ผ่านมา ลูกของเขาไม่เคยมีแม่อยู่ข้างกาย
ในวันพรุ่งนี้ ซึ่งเป็นวันเกิดของมิลินก็เวียนมาบรรจบอีกจนได้
วันพรุ่งนี้ ที่เขาสัญญาว่าลูกจะต้องมีแม่อยู่ข้างกาย แต่ความจริงที่เขารับรู้อยู่แก่ใจ กำลังย้ำเตือนว่า ก้าวสู่ปีที่ห้า ที่มิลินไม่เคยมีแม่เลย!
คลั่งรักลูกหนี้
กลางวันเธอจึงต้องทำงานในไร่
ส่วนกลางคืน
เธอต้องทำงานบนเตียง
จนกว่าเจ้าของเงินกู้ก้อนใหญ่อย่างเขา
‘จะพอใจ’
แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย
ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...
สมรสแสร้งสมรัก:เจ้าสาวตัวแทน
ครั้งนี้... หากตฤณอยากได้เธอกลับคืน เขาจะต้องพิสูจน์ว่าเธอไม่ใช่ตัวแทนของใคร ไม่ใช่เงาของผู้หญิงคนอื่น แต่คือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขาเลือกด้วยหัวใจ... และจะเลือกทุกวันตลอดชีวิต
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"













