คาถาบูชายัน

คาถาบูชายัน

คำโปรย

"อย่าสำคัญตัวเองพราว เธอก็แค่เพื่อน..ที่ฉันนอนด้วยเท่านั้น" 

คำเตือน

นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่ออรรถรสของนักเขียนและนักอ่านเท่านั้น มิได้มีเจตนายุยงส่งเสริมให้เกิดพฤติกรรมลอกเลียนแบบ มิได้มีเจตนาทำให้วิชาชีพใดเสื่อมเสีย หรือละเมิดกฎหมายแต่อย่างใด

มีเนื้อหาเกี่ยวกับความรุนแรง ข่มขืนกระทำชำเรา ใช้ถ้อยคำด่าทอ ดูถูก เหยียดหยาม และพฤติกรรมของตัวละครที่ไม่ควรเอาเป็นเยี่ยงอย่าง และไม่มีเจตนาชักจูงให้ผู้อ่านเห็นผิดเป็นชอบแล้วกระทำตามตัวละครที่ดำเนินเรื่อง ทุกอย่างเป็นเพียงนิยายที่ถูกแต่งขึ้น เพื่ออรรถรสและรสนิยมในการอ่าน 

ควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน อายุต่ำกว่า 18 ปีควรได้รับคำแนะนำ {เสพอย่างมีสตินะคะ}

+++ นิยายเรื่องนี้มีถ้อยคำรุนแรง ไม่ควรลอกเลียนแบบ +++

ทุกตัวละครเป็นเพียงจินตนาการของน้องภัสเท่านั้นนะคะ ไม่มีตัวตนจริง ๆ สร้างขึ้นมาเพื่ออรรถรส

ข้อความจากนักเขียน

ขอฝากคนเลวที่รักเธอคนนี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจนักอ่านในเดือนเมษายนนี้กันด้วยนะคะ

ฝากเอ็นดูคฐาคนเลวที่มีความพยายามคนนี้กันด้วยน้า

โปรด !!!!

- ตั้งสติก่อนอ่าน นางเอกรักและห่วงผู้ชายสองคนนี้มาก

- กำหมัดไว้แน่น ๆ พระเอกหรือตัวร้ายชักไม่แน่ใจ

- อ่อนแอก็แพ้ไป คนชนะใจจะยืน คำนี้ใครพูดขอหยุมหัวสองที

- สุดท้าย..ขอหัวใจ คอมเมนต์รีวิวให้กันด้วยนะคะ

ขอให้มีความสุขกับการอ่านนิยายของพรลภัส.น้องภัสนะคะ

นักเขียน พรลภัส.น้องภัส

INTRO 

8 ปีที่แล้ว 

มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง..

"สวัสดี มาจากที่ไหนเหรอ ?"

"..." ฉันหันมองเจ้าของเสียงที่เอ่ยทัก ขมวดคิ้วมองเขาที่เลิกคิ้วสูงถามซ้ำ 

นี่เพิ่งเปิดเรียนวันแรกก็มีรุ่นพี่เข้ามาทักเลยเหรอ ขออย่าให้เป็นแบบนั้นเลย ฉันยังไม่อยากมีแฟน ไม่อยากมีใคร เดินกลับไปเถอะ ให้เพื่อนมาตามก็ได้ ขอร้อง ถือว่าเด็กน้อยคนนี้ขอร้อง

"ได้ยินที่ถามไหมเนี่ย ถามว่ามาจากไหน" 

"จังหวัดใกล้ ๆ"

"อ้อ มาจากต่างจังหวัด ก็ว่า..เธอดูเกร็ง ๆ กลัว ๆ นะ"

"..." ฉันหลับตาลง พยายามข่มความกลัวไว้ในใจ 

"ฉันชื่อภูผา เรียนคณะ xx เป็นนักศึกษาใหม่เหมือนกัน เธอชื่ออะไร เรียนคณะอะไร เดี๋ยวไปส่ง" 

"..." เขาถามว่าฉันเรียนคณะอะไร ก็เรียนคณะเดียวกันกับเขานั่นแหละ อย่าบอกนะว่า..เราจะเป็นเพื่อนร่วมห้องกัน ?

"เอาปากมาเรียนไหมเนี่ย บอกมาเถอะ ถือว่าช่วยกัน"

"ฉันชื่อแพรวพราว เรียนคณะเดียวกับนาย.."

"ห้อง ?"

"..." ชูหนึ่งนิ้วให้เขาดู แล้วก็ต้องขมวดคิ้วมองภูผาที่ยืนกุมท้องขำ 

"ห้องเดียวกัน แบบนี้ฉันกับเธอก็เป็นเพื่อนกันได้แล้วแหละพราว ไม่ต้องเกร็งหรอก ทำตัวตามสบาย.."

"..." สบายอะไร แค่ฉันชูนิ้วภูผาก็คว้าข้อมือให้เดินออกไปด้วยกัน เขาจะรู้บ้างไหมว่าสิ่งที่ทำมันทำให้ฉันยิ่งเกร็ง 

"ตัวแข็งเหมือนหิน" ภูผาหรี่ตามองมือปลาหมึกของตัวเองก่อนจะรีบผละออก แล้วเอ่ย..

"เอ่อ โทษที ลืมตัว" 

ฉันมองภูผาที่เกาศีรษะแก้เขิน หลบยิ้มให้กับท่าทางเกร็งของเขาที่ไม่ต่างจากฉันสักเท่าไหร่ ก่อนจะพยักหน้ามองเขาแล้วชวนให้เดินไปยังตึกที่ต้องเข้าเรียนด้วยกัน 

และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นของฉันกับภูผา..

2 ปีต่อมา..

ขณะที่กำลังนั่งทำงานที่อาจารย์สั่ง อาจารย์ที่ปรึกษาก็เดินเข้ามาพร้อมกับผู้ชายรูปร่างหน้าตาดีคนหนึ่ง ก่อนจะให้เขาแนะนำตัวเองให้เพื่อน ๆ ในห้องได้รู้จัก 

"เพื่อ ?" 

คำพูดของเขาคนนั้นทำฉันตาโตหันมองภูผา ภูผาดูไม่แปลกใจหันหน้ามองฉันแล้วแค่นหัวเราะบอกให้ทำงานของตัวเองต่อไม่ต้องสนใจ 

"อาจารย์ขอฝากเพื่อนใหม่ของห้องเราด้วยนะ ช่วยดึงเพื่อนให้เรียนจบพร้อมเรากันด้วยนะคะ" 

"..." ทั้งห้องเงียบกริบ เงยหน้ามองบ้างประปราย 

"แพรวพราว ภูผาอาจารย์ขอฝากเพื่อนใหม่ด้วยนะ"

คำพูดของอาจารย์ทำให้ฉันและภูผาเงยหน้าสบตา หันมองหน้ากันทำตาปริบ ๆ พยักหน้ารับอย่างที่ไม่รู้จะต้องปฏิเสธยังไง 

ฉันกับภูผามองเพื่อนใหม่ที่เดินตรงมานั่งด้านข้าง..

"มึงชื่ออะไร ?" 

น้ำเสียงของภูผาที่ทักทายเพื่อนใหม่ทำฉันที่นั่งตรงกลางทำตาปริบ ๆ เพราะมันแตกต่างจากวันแรกที่เขาเข้ามาทักทายฉันสิ้นเชิง หรือเพราะฉันเป็นผู้หญิง ภูผาเลยใช้น้ำเสียงที่มัน..

"คฐา มึงชื่ออะไร ? เธออะ ?" 

"กูชื่อภูผา ข้าง ๆ ชื่อแพรวพราว" 

"..." คฐามองคนสองคนนิ่ง ชะเง้อคอมองแพรวพราวที่เหมือนกำลังเขียนอะไรค้างไว้ 

"ทำไมมึงเข้ามาปีสาม สองปีแรกมึงเรียนที่ไหน ?" 

ภูผาเอ่ยถามคนข้างฉันและดึงแขน สลับแผ่นงานของฉันไปวางอีกโต๊ะคล้ายบอกให้สลับที่..

ผู้หญิงตัวเล็กตัวน้อยอย่างฉันคงไม่มีทางเลือกมาก ยอมทำตามที่ภูผาใช้การกระทำบังคับ เมื่อแลกที่เสร็จฉันก็นั่งทำงานต่อโดยไม่ได้พูดไม่ได้จากับเขาสองคน 

"ให้กูเดา มึงใช่เล่นเลยนะ" 

"เพื่อนหรือเมีย ?" คฐาถามภูผาแล้วชะเง้อมองแพรวพราว

"เพื่อน พราวเป็นเพื่อนสนิทของกู" 

"เดี๋ยวกูจะเป็นเพื่อนสนิทของมึงกับพราว"

"ถ้ามึงไม่รุ่มร่ามกับพราวจนโดนกูต่อยก่อนอะนะ.."

"เพื่อน ไม่เล่นเพื่อน" 

"หึหึ" ภูผาหัวเราะในลำคอ 

"กูโดนไล่ออกจากที่เดิม"

"เพราะ ?"

"ต่อยลูกเจ้าของ.."

"มหา'ลัย ?"

"เออ" 

"มึงต่อยมันทำไม" 

"ก็เห็นถามว่ากล้าหรือเปล่า เลยจัดให้ ฟันหักสองซี่ อีกวันพ่อมันมาไล่กูออกเฉยเลย มึงงงไหมล่ะ ?" 

"ไม่งง มึงต่อยลูกเขาฟันหักสองซี่ ถ้ายังเรียนต่อได้อีก อันนี้กูงง" 

"เข้าข้างมัน ?"

"กูไม่เข้าข้างใคร แต่แค่ต่อยก็พอไม่ต้องให้หัก" 

"..เหรอ กูไม่รู้ มือไปเอง" คฐาตอบเสียงเรียบ ดันเก้าอี้ที่นั่งออก เดินอ้อมไปนั่งข้างพราวเพื่อนสนิทของภูผา 

"ตั้งใจเรียนจังเลยนะ" 

ฉันหันมองคฐาที่อุตส่าห์ย้ายมานั่งด้านข้างฉัน สลับกับภูผาที่มองมาไม่ต่างกัน 

"นายก็ควรตั้งใจ ถ้าไม่ชอบก็อดทนฝืนใจเรียนหน่อย" 

"ฝืนได้ อยากให้ฝืนไหม ?" 

ครั้งนี้เป็นฉันที่เก็บงานย้ายหนีไปนั่งหน้าห้อง ในตอนที่กำลังเก็บได้ยินเสียงกลั้วหัวเราะในลำคอน่าหมั่นไส้ของคฐา จนทำให้ฉันหันไปถลึงตาใส่ และการที่แสดงออกไปแบบนั้นก็ไม่ได้ทำให้เขาหยุดแกล้งเลย..

จนกลายเป็นจุดเริ่มต้นของคำว่าเพื่อน 

..เพื่อนรัก เพื่อนชัง..

นิยายเรื่องนี้เผยแพร่เมื่อ 22/03/23