คุณชาย เมียคุณหนีไปอีกแล้ว

บทที่ 1 เกิดใหม่ เกือบตายอีกครั้ง

ค่ำคืนนั้นเงียบสงัดจนน่ากลัว

ก่อนที่วรวีย์จะสิ้นใจ เสียงของชายชั่วหญิงเลวคู่นั้นยังคงดังก้องอยู่ในหูของเธอ

“วรวีย์ เธอน่ะสมควรตายไปตั้งนานแล้ว! เป็นผู้หญิงทำไมต้องเก่งกล้าสามารถขนาดนี้ด้วย? ถ้าเธอยอมปล่อยอำนาจในมือไปแต่เนิ่นๆ จะต้องมาลงเอยแบบนี้เหรอ?”

หลังจากพูดจบ ดูเหมือนชายคนนั้นจะยังไม่หายแค้น เขาก็ถ่มน้ำลายใส่ร่างไร้วิญญาณอีกครั้ง

“วรวีย์ อย่าโทษฉันเลยนะ ฉันก็แค่รักพงศ์มากเกินไปหน่อย พอเธอจากไปแล้ว พวกเราจะต้องมีความสุขกันมากแน่ๆ”

น้ำเสียงของหญิงสาวนั้นช่างอ่อนหวาน ราวกับว่าคนที่ตายอยู่ตรงหน้าไม่ใช่เพื่อนรักของเธอ แต่เป็นศัตรูคู่อาฆาต

ความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในอกของวรวีย์แทบจะทะลักออกมา เธอพยายามอย่างสุดชีวิตที่จะลืมตาขึ้นมา

แต่เปลือกตากลับหนักอึ้งราวกับมีตะกั่วถ่วงไว้ ร่างกายก็ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ

ไอ้สารเลว!

ฉันไม่อยากตาย ฉันอยากมีชีวิตอยู่! จนกระทั่งความรู้สึกหายใจไม่ออกอย่างรุนแรงแล่นปราดเข้ามาที่ลำคอ วรวีย์ถึงได้รู้สึกว่าในที่สุดเธอก็มีแรงพอที่จะดิ้นรนได้

ข้างใต้ตัวเธอคือเตียงใหญ่อันอ่อนนุ่ม แต่เบื้องหน้ากลับมืดสนิท

เมื่อการมองเห็นไม่สามารถรับรู้ข้อมูลจากภายนอกได้ การดมกลิ่นและการได้ยินก็จะเฉียบคมเป็นพิเศษ

วรวีย์รู้สึกได้เพียงว่ามีมือใหญ่คู่หนึ่งกำลังบีบคอของเธออยู่ และเจ้าของมือคู่นี้ก็พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยโทสะว่า

“กาญจนา ในเมื่อเธอไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว งั้นฉันจะส่งเธอลงนรกด้วยมือของฉันเอง”

หายใจไม่ออกแล้ว!

วรวีย์ยังไม่ทันได้เข้าใจสถานการณ์ก็ถูกบีบคอเสียแล้ว แต่ชายที่อยู่ตรงหน้ากลับลงมืออย่างไม่ปรานี สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดทำให้เธอเริ่มดิ้นรนอย่างรุนแรง แต่ร่างกายนี้กลับอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

การขาดอากาศหายใจเป็นเวลานานทำให้ใบหน้าของวรวีย์แดงก่ำ ดวงตาก็เริ่มมีเลือดฝาด

จะตายอีกแล้วเหรอ?

ทันใดนั้น ประตูก็ถูกถีบเปิดออกดัง “ปัง”

ในตอนนั้นวรวีย์ไม่สนใจแล้วว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร เธอได้แต่ยื่นมือข้างหนึ่งออกไปอย่างสุดชีวิต

ปากขยับเป็นคำพูดสองคำอย่างเงียบๆ

“ช่วยด้วย”

ในที่สุดคนคนนี้ก็ไม่ทำให้เธอผิดหวัง เขารีบเข้ามาช่วยจับแขนของชายคนนั้นไว้ พร้อมกับพูดเกลี้ยกล่อมไปด้วย

“คุณชาย! ปล่อยมือก่อนครับ! ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปต้องมีคนตายแน่ๆ!”

แต่ดวงตาของชายคนนั้นกลับเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม เขาเอ่ยออกมาอย่างเย็นชาสามคำ

“เธอมันสมควรตาย!”

เมื่อเห็นว่าการเกลี้ยกล่อมไม่ได้ผล ลุงตั้มก็ใจหายวาบ เขาทรุดตัวลงคุกเข่าหน้าเตียงทันที

“คุณชาย! คุณแม่ของคุณผู้หญิงเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตคุณหญิงใหญ่เอาไว้นะครับ ถ้าคุณชายบีบคอคุณผู้หญิงจนตาย ดวงวิญญาณของคุณหญิงใหญ่บนสวรรค์ก็คงไม่สงบสุข! อีกอย่าง วันนี้ก็เป็นวันหย่าแล้ว! คุณชายอย่าได้วู่วามไปเลยนะครับ!”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ในที่สุดวรพลก็สงบลงได้บ้าง แรงที่มือก็คลายลงอย่างเห็นได้ชัด

โอกาสดี!

วรวีย์ฉวยโอกาสนี้ดิ้นหลุดจากการจองจำ แล้วลากร่างที่อ่อนปวกเปียกถอยหลังไป ดวงตาเต็มไปด้วยความระแวดระวังชายคนนั้น

วรพลเห็นท่าทางของเธอก็ยกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา

“ที่แท้เธอก็กลัวตายเหมือนกัน วันนี้ฉันจะไว้ชีวิตเธอ สัญญาหย่าฉันจะให้สมศักดิ์เอามาให้ เซ็นชื่อแล้วก็ไสหัวไปซะ อย่าให้ฉันเห็นหน้าเธออีก”

พูดจบเขาก็ลงจากเตียง ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังอันเย็นชา

ลุงตั้มก็ลุกขึ้นจากพื้น มองคนที่อยู่บนเตียงด้วยสายตาสงสาร พร้อมทิ้งท้ายไว้หนึ่งประโยค

“คุณกาญจนา ดูแลตัวเองให้ดีนะครับ”

ทั้งสองคนเดินออกจากประตูไป ทิ้งให้วรวีย์อยู่ในห้องเพียงลำพัง

เธอกุมหน้าอกด้วยความขวัญผวา เบื้องหน้ายังคงพร่ามัวอยู่ ต้องใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะกลับมาเป็นปกติ

ฉันไม่ได้ตายไปแล้วเหรอ? ฉันอยู่ที่ไหน? แล้วพวกเขาเป็นใครกัน?

ในที่สุดก็มีเวลาได้คิด วรวีย์ถึงได้พบว่าในหัวของเธอมีความทรงจำที่ไม่ใช่ของตัวเองเพิ่มเข้ามา

ตัวเธอตายไปแล้วจริงๆ หรือจะให้พูดให้ถูกก็คือ ยืมร่างคนอื่นมาเกิดใหม่

เจ้าของร่างนี้ชื่อกาญจนา คนที่เมื่อครู่จะบีบคอเธอให้ตายก็คือสามีของเธอ—วรพล

ร่างเดิมเป็นคนที่น่าสงสารเพราะแม่เสียไปตั้งแต่ยังเด็ก ไม่เพียงเท่านั้น พ่อแท้ๆ ก็ยังเป็นคนไม่เอาไหนอีกด้วย

จะว่าไปกาญจนาก็เป็นถึงคุณหนูคนหนึ่ง แต่กลับรักวรพลจนหัวปักหัวปำ ยิ่งอีกฝ่ายไม่ชอบเธอมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งเข้าหามากขึ้นเท่านั้น

วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานของทั้งสองคน และยังเป็นวันที่สัญญาการแต่งงานสิ้นสุดลงด้วย

เดิมทีควรจะจากกันด้วยดี แต่ร่างเดิมกลับถูกวรพลบีบคอจนตาย เรียกได้ว่าเป็นพวกคลั่งรักขั้นสุดยอด

แต่ในเมื่อได้ใช้ร่างของกาญจนาแล้ว ก็ต้องช่วยเธอแก้แค้นให้ได้

วรวีย์ตัดสินใจอย่างแน่วแน่ในใจ

แต่แล้วก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากข้างนอก

“คุณผู้หญิง อยู่ข้างในหรือเปล่าครับ?”

วรวีย์กำลังจะตอบ แต่กลับพบว่าตัวเองไม่ได้สวมเสื้อผ้าอะไรเลย ผิวที่เปลือยเปล่าเต็มไปด้วยรอยแดงชวนคิดลึก ทั้งตัวก็ปวดเมื่อยไปหมด

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างตกใจ พร้อมกับสบถในใจ

คนที่อยู่หน้าประตูดูเหมือนจะเริ่มหมดความอดทน จึงเร่งว่า

“คุณผู้หญิงครับ ผมสมศักดิ์เอง คุณหนีไม่พ้นหรอก ถ้ายังไม่เปิดประตู ผมจะไปตามลุงตั้มมานะครับ”

“รอเดี๋ยวนะคะ! ห้านาที!”

เสียงของหญิงสาวยังสั่นเครือ ฟังดูน่าสงสาร

แต่สมศักดิ์ก็ทำตามหน้าที่ เขาก้มลงมองนาฬิกาข้อมือ ตัดสินใจว่าถ้าถึงเวลาแล้วอีกฝ่ายยังไม่ออกมา เขาจะพังเข้าไป

แต่ไม่ถึงห้านาที ประตูก็ถูกเปิดออก

กาญจนาที่อยู่ตรงหน้าผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าซีดเผือด บนตัวสวมกางเกงสแล็คและเสื้อเชิ้ตของผู้ชาย เนื่องจากขากางเกงยาวเกินไป เธอยังต้องพับมันขึ้นมาอีกด้วย

ในห้องไม่มีเสื้อผ้าผู้หญิงเลย เสื้อผ้าของร่างเดิมก็ถูกฉีกจนขาดรุ่งริ่ง วรวีย์ทำได้เพียงหยิบชุดของวรพลจากห้องแต่งตัวมาใส่

สมศักดิ์เห็นเธอในสภาพทุลักทุเลขนาดนี้ แต่สีหน้ากลับยังคงเป็นปกติ

เขาเพียงแค่ยื่นเอกสารในมือให้ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“คุณผู้หญิง นี่คือสัญญาหย่า กรุณาเซ็นชื่อด้วยครับ และคุณชายให้ผมมาส่งคุณกลับ”

ความหมายโดยนัยก็คือ: ถ้าคุณกล้าสร้างเรื่องอะไรขึ้นมา อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจ

วรวีย์ไม่ได้พูดอะไรสักคำ เพียงแค่รับเอกสารมา พลิกไปหน้าสุดท้าย แล้วเซ็นชื่อปัจจุบันของตัวเองลงไป: “กาญจนา” ตัวอักษรสองคำถูกเขียนอย่างรวดเร็วแต่กลับดูสวยงามเป็นพิเศษ

สมศักดิ์กลับรู้สึกประหลาดใจกับความเด็ดขาดของเธอ เขาทำงานกับวรพลมาหลายปี ย่อมรู้ดีว่ากาญจนาเป็นคนแบบไหน

ก่อนมาเขาก็เตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องต่อรองกับเธอสักพัก ไม่คิดว่าเรื่องจะจบลงเร็วขนาดนี้

“เรียบร้อยค่ะ ยังมีเรื่องอะไรอีกไหมคะ?”

“คุณ...คุณกาญจนา” สมศักดิ์เปลี่ยนคำเรียก ไม่รีบร้อนรับสัญญาคืน “คุณไม่อ่านเนื้อหาในสัญญาก่อนเหรอครับ?”

กาญจนาเลิกคิ้ว แล้วตอบกลับไปว่า “มีอะไรน่าดูเหรอคะ?”

ถึงแม้ตระกูลวงศ์พัฒนาจะร่ำรวยมหาศาล แต่พอนึกถึงท่าทีโหดร้ายของชายคนนั้น ตัวเธอคงไม่ได้ประโยชน์อะไรแน่ ไม่แน่ว่าในสัญญาอาจจะโยนหนี้สินอะไรมาให้เธอด้วยซ้ำ

เมื่อเห็นสมศักดิ์ขมวดคิ้วเล็กน้อย กาญจนาก็พูดต่อ

“หรือว่าถ้าอ่านแล้วจะไม่ต้องหย่าคะ? หรือว่าเนื้อหาในสัญญาจะทำให้ฉันหมดตัว? ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง ก็ไม่ใช่สิ่งที่ฉันควบคุมได้อยู่แล้ว ไม่ใช่เหรอคะ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น สมศักดิ์ก็หรี่ตาลง รับสัญญาหย่าคืนมา “คุณกาญจนา ท่านประธานแค่ให้คุณไปแต่ตัวครับ”

ผลลัพธ์แบบนี้ถือว่าไม่เลวสำหรับเธอแล้ว กาญจนาพูดออกมาจากใจจริงว่า

“งั้นก็ฝากขอบคุณเขาด้วยนะคะ”

สมศักดิ์เหลือบมองรอยแดงบนคอของกาญจนา

“คุณกาญจนา ต้องการให้ผมเรียกหมอให้ไหมครับ?”

กาญจนามองเห็นสายตาของเขาหยุดอยู่ที่คอของเธอ แล้วก็นึกถึงความรู้สึกใกล้ตายตอนที่วรพลเกือบบีบคอเธอจนตาย

เธอส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอกค่ะ” เทียบกับการรักษาตัวแล้ว การอยู่ที่นี่ต่อไปต่างหากที่อันตรายจริงๆ

สมศักดิ์พยักหน้า “ถ้างั้นก็เชิญคุณกาญจนาเก็บของโดยเร็วนะครับ”

กาญจนาก็ไม่โอ้เอ้ เธอเดินตามความทรงจำของร่างเดิมกลับไปที่ห้องของตัวเอง

ห้องของเธอถูกดัดแปลงมาจากห้องเก็บของ พูดไปก็น่าขำ คุณผู้หญิงที่ดูดีมีสง่าราศีอยู่ข้างนอก แต่กลับบ้านมาไม่มีแม้แต่ห้องของตัวเอง

วรพลเกลียดร่างเดิมเข้ากระดูกดำ เขาจึงสั่งให้จัดห้องของเธอไปอยู่ไกลๆ

ห้องของกาญจนาเล็กจนน่าสงสาร มีแค่เตียงหนึ่งหลังกับโต๊ะหนึ่งตัวก็แน่นแล้ว ภายใต้สภาพที่ลำบากเช่นนี้ ย่อมไม่มีเสื้อผ้าดีๆ อะไรนัก

ดังนั้นเธอจึงเก็บของได้เร็วมาก หลังจากเปลี่ยนชุดผู้ชายที่ไม่พอดีตัวออก ก็ลากกระเป๋าเดินทางออกจากประตู

ลาก่อนนะ วรพล

กาญจนาทำตัวสบายๆ กำลังจะเดินจากไป

แต่แล้วเสียงแหลมเล็กเสียงหนึ่งก็ดังมาจากข้างหลัง

“พี่สาวจะไปไหนเหรอคะ?”