คุณฮั่ว โปรดรักฉัน

ในห้องชุดที่มีแสงไฟอึมครึมและลึกลับ

ผู้ชายโอบเอวบางของเวินม่านและดันเธอเข้ากับกำแพงเย็นๆ ขณะที่จูบเธออย่างรุนแรง มือของเขาจับหน้าอกเซ็กซี่ของเธอและลูบไล้หัวนมที่ไวต่อความรู้สึกผ่านผ้า

"อืม..." เวินม่านครางเบาๆ ขณะที่ขาเริ่มบิดเบี้ยวและชื้นขึ้นทีละน้อย

นิ้วของผู้ชายเลื่อนไปที่ขาเรียวยาวของเธอ ปลายนิ้วเคลื่อนไหวเหมือนเล่นเปียโน ปลุกเร้าความตื่นเต้นของเธออย่างไม่เกรงใจ ไม่นานนัก ร่างกายของเธอก็สั่นสะท้าน รักน้ำพุ่งออกมาชุ่มนิ้วของเขา

"ตื่นเต้นขนาดนี้เลยเหรอ?" เขาหัวเราะเบาๆ ถอนมือออกและใช้ปลายนิ้วที่เปียกรักน้ำแหย่เข้าไปในเสื้อของเธอ ทาน้ำรักที่หัวนมและดูดเบาๆ ลิ้นยังไม่ลืมกัดเบาๆ

เวินม่านตัวอ่อนลงทันที โอบกอดเขาแน่นขึ้น รู้สึกถึงความรู้สึกที่รุนแรงที่เขามอบให้

เขาถอดกางเกงในที่เปียกชุ่มของเธอออก ยกขาของเธอขึ้นทั้งสองข้าง ดันตัวเข้ามา แข็งแกร่งทาบทับกับความอบอุ่นและชื้นของเธอ

เวินม่านพิงไหล่ของเขา ครางชื่อเหมือนแมว "กู้ฉางชิง!"

ทุกความใกล้ชิดหยุดลง เหลือเพียงเสียงหายใจหนักๆ ที่กดดันและเจ็บปวด

เสียงเบาๆ ไฟสว่างขึ้น...

แสงไฟสว่างทำให้เวินม่านต้องลืมตาที่สับสนขึ้นมา และเห็นใบหน้าของผู้ชาย

ฮั่วเส้าถิง ทนายความอันดับหนึ่งของประเทศ ผู้ที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นยมทูตในวงการกฎหมาย นอกจากนี้ยังมีทรัพย์สินมากมาย เป็นชายหนุ่มเอลิทในเมือง

ที่สำคัญเขายังเป็นพี่เขยของกู้ฉางชิง อดีตแฟนของเธอ

คนที่มีความสัมพันธ์กับเธอมา 4 ปี แต่ทิ้งเธอเมื่อได้แต่งงานกับลูกสาวเศรษฐี

ในคืนนี้พวกเขาประกาศหมั้น เธอจึงดื่มจนเมามายในบาร์ ภายใต้การยั่วยวนของแอลกอฮอล์และเสน่ห์ของผู้ชาย เธอจึงตามเขามาที่นี่

เวินม่านตื่นจากความเมาทันที ชื่นชมโชคชะตาของตัวเอง ที่ปล่อยตัวครั้งเดียวก็เจอพี่ชายของศัตรู

ฮั่วเส้าถิงพลิกตัวพิงกำแพง จุดบุหรี่ สูดลมหายใจลึกและยิ้มอย่างมีเลศนัย "สนุกจริงๆ...คุณเวิน"

เขาเขี่ยเถ้าบุหรี่และถามอย่างไม่ใส่ใจ "คิดอะไรอยู่? อยากนอนกับฉันเพื่อทำให้กู้ฉางชิงเกลียด?"

ชัดเจนว่าฮั่วเส้าถิงก็จำเธอได้

เวินม่านพยายามแกล้งทำเป็นเมาแต่ก็ไม่สำเร็จ

ฮั่วเส้าถิงคนใหญ่คนโตแบบนี้ เธอไม่กล้าทำให้เขาโกรธ จึงต้องขอโทษอย่างอาย "ขอโทษค่ะ คุณฮั่ว ฉันเมามาก"

ฮั่วเส้าถิงยิ้มและไม่ทำให้เธอลำบากใจ มองเสื้อผ้าที่ถูกฉีกขาดบนพื้น ยืนตรงและโยนเสื้อคลุมให้เธอ "ใส่ซะ ผมจะส่งคุณกลับ"

เวินม่านถอนหายใจด้วยความโล่งใจ ไม่ได้ทำตัวเย่อหยิ่ง ขอบคุณเบาๆ

ฮั่วเส้าถิงขับรถเบนท์ลีย์คอนติเนนทัล ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรกันตลอดทาง

เวินม่านแอบมองเขาอย่างไม่ตั้งใจ

ฮั่วเส้าถิงมีใบหน้าที่สมบูรณ์แบบ รูปหน้าชัดเจน เสื้อเชิ้ตที่เขาใส่ดูหรูหรา

เมื่อถึงที่หมาย เขาหยุดรถและหันมามองเธอ สายตาเหลือบมองขาเรียวยาวของเธอสักพัก แล้วหยิบการ์ดนามบัตรจากตู้หน้ารถ ยื่นให้เธอ ยิ้มมองเธอ

เรื่องระหว่างชายหญิง คิดนิดเดียวก็เข้าใจ

เวินม่านมองเขาอย่างงงงวย คิดไม่ถึงว่าในความสัมพันธ์นี้ เขายังอยากนอนกับเธออีก

ถึงแม้ว่าฮั่วเส้าถิงจะมีประสบการณ์มากมาย และสามารถปลุกเร้าความต้องการของเธอได้อย่างรวดเร็ว แต่เมื่อคิดถึงสถานะของเขา เวินม่านก็ลังเลและปฏิเสธ "คุณทนายฮั่ว เราอย่าเจอกันอีกเลย"

ฮั่วเส้าถิงมองเธอ เธอสวยมาก แต่เขาก็ไม่บังคับใคร

เขาเก็บนามบัตรคืน ยิ้มและพูด "ใช่ เราไม่ควรติดต่อกันอีก"