ชะตารักวิวาห์มหาเศรษฐี

ยามเย็น เอเลนอร์เปิดประตูคฤหาสน์หรูเข้าไป

บรรยากาศภายในบ้านดูคึกคักและอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะ

สามีที่หายตัวไปทั้งวันกับคลอเดีย ผู้เป็นน้องสาวต่างมารดาของเธอ กำลังเล่นกับลูกชายของเธออยู่ในห้องนั่งเล่น โดยไม่ได้สังเกตเห็นว่าเธอกลับมาแล้วแม้แต่น้อย

ราวกับว่าพวกเขาต่างหากที่เป็นครอบครัวที่แท้จริง

เอเลนอร์กำใบมรณบัตรของลูกสาวไว้แน่น เลือดในร่ายกายของเธอเย็นยะเยือกจนทำให้เธอตัวแข็งทื่อ

ความโศกเศร้าอย่างแสนสาหัสโถมทับจนสติของเธอแทบจะพังทลาย

เมื่อวานลูกสาวประสบอุบัติเหตุถูกรถชน และต้องการเลือดกรุ๊ปอาร์เอชลบอย่างเร่งด่วนเพื่อยื้อชีวิต คลังเลือดของโรงพยาบาลหมดเกลี้ยง มีเพียงเขาคนเดียวที่ช่วยลูกสาวได้ แต่เขากลับไม่รับโทรศัพท์

ก่อนที่ไอวี่จะสิ้นใจ เธอพูดด้วยน้ำตาบอกว่าอยากเจอพ่อ

แม้ในที่สุดโทรศัพท์ของเซบาสเตียนจะโทรติด แต่เขากลับตัดสายทิ้งอย่างไร้ความปรานีในวินาทีต่อมา

ลูกสาวของเธอจากไปในที่สุด ด้วยความเสียใจอย่างหาที่สุดไม่ได้

ความเย็นชาของเซบาสเตียน เปรียบเสมือนมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลในใจของเอเลนอร์อีกครั้ง

วินาทีที่โรงพยาบาลประกาศการเสียชีวิตของลูกสาว คลอเดียกลับโพสต์รูปถ่ายของพวกเขาทั้งสามคนที่ไปดูฝนดาวตกบนเฟซบุ๊ก

เมื่อเธอโทรหาเซบาสเตียนอีกครั้ง เขาก็ปิดเครื่องไปแล้ว

ณ ตอนนี้ เอเลนอร์ต้องยืนหยัดอย่างโดดเดี่ยวและอ้างว้าง ในขณะที่พวกเขาทั้งสามคนกำลังมีความสุขกันอย่างชื่นมื่น

เธอเห็นลูกชายกอดแขนคลอเดียแน่น แล้วพูดอ้อน: "น้าคลอเดียลองเดาสิครับ ว่าเมื่อวานหนูอธิษฐานขออะไร?"

"อธิษฐานอะไรหรือจ๊ะ"

"หนูอยากให้คลอเดียเป็นแม่ของหนู"

คลอเดียปิดปากหัวเราะเบาๆ แล้วแอบมองปฏิกิริยาของเซบาสเตียนด้วยหางตา

เซบาสเตียนที่กำลังก้มหน้าเล่นโทรศัพท์อยู่ พอได้ยินก็เงยหน้าขึ้นมองคลอเดีย ดวงตาเปี่ยมด้วยความอ่อนโยนแบบที่เอเลนอร์ไม่เคยเห็นมาก่อน

คลอเดียเม้มริมฝีปาก แอบดีใจในใจ

เธอแกล้งดัดเสียงให้ดังขึ้นเล็กน้อย: "ทำไมเท็ดดี้ถึงอยากให้ฉันเป็นแม่ล่ะจ๊ะ?"

เท็ดดี้ยิ้มกว้างจนเห็นฟันเขี้ยวทั้งสองซี่: "เพราะเท็ดดี้ชอบคลอเดีย พ่อก็ชอบคลอเดียด้วยนี่ครับ"

ประโยคนี้ราวกับสายฟ้าที่ผ่าเปรี้ยงลงมากลางใจเอเลนอร์ เธอจ้องมองเท็ดดี้ด้วยสายตาที่เจ็บปวดและไม่อยากเชื่อ ลูกชายที่เธออุ้มท้องมาอย่างยากลำบาก ทนเจ็บปวดทรมานแทบเจียนตาย เสียเลือดไปมากมายกว่าจะคลอดเขาออกมาได้

แต่ตอนนี้เขากลับพูดให้พ่อแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น

เอเลนอร์พูดด้วยเสียงสั่นเครือ: "เท็ดดี้ แม่ต่างหากที่เป็นแม่ของลูก แม่ไม่ดีกับลูกหรือไง?"

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เท็ดดี้ก็เงยหน้าขึ้นมองเอเลนอร์ที่ยืนอยู่ตรงประตู

เขาส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชา แล้วนิ่งเงียบไม่พูดอะไร

ความรู้สึกท้อแท้ท่วมท้นหัวใจ เอเลนอร์ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะเป็นแม่ที่ล้มเหลวได้ขนาดนี้

เธออยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ยังไม่ทันเอ่ยปาก เซบาสเตียนก็ลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีรำคาญ

"เด็กก็แค่พูดเล่นไปตามประสา เธอจะไปจริงจังกับเด็กทำไม"

เอเลนอร์จึงเหลือบมองไปที่เซบาสเตียน นึกถึงสายโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือหลายสายเมื่อคืนนี้ เธอพยายามรักษาความสงบให้ได้

"เมื่อวานฉันโทรหาคุณ ทำไมไม่รับ?"

เซบาสเตียนเลื่อนดูโทรศัพท์สักพัก แล้วขมวดคิ้วถาม: "โทรอะไร อย่ามาหาเรื่องได้ไหม"

ในโทรศัพท์ไม่มีสายที่ไม่ได้รับจากเอเลนอร์จริงๆ

คลอเดียหลบสายตา รีบพูดแทรกขึ้นมา: "พี่สาวคะ พี่อาจจะเข้าใจผิด เมื่อคืนพวกเราไปดูฝนดาวตกบนภูเขา สัญญาณคงไม่ดี เลยโทรเข้ามาไม่ได้"

"หุบปาก เธอไม่มีสิทธิ์พูด" เอเลนอร์ตะโกนออกมา

เธอเบื่อหน่ายความหน้าไหว้หลังหลอกของคลอเดียจริงๆ

คลอเดียถูกตะโกนใส่จนตกตะลึงอยู่กับที่ ไม่คาดคิดเลยว่าเอเลนอร์ที่มักจะอ่อนโยนจะกล้าแข็งกร้าวขึ้นมาทันทีทันใด

เท็ดดี้วิ่งเข้ามา แล้วผลักเอเลนอร์อย่างแรง: "ผู้หญิงใจร้าย ทำไมต้องดุคลอเดีย"

เอเลนอร์ถูกผลักจนเซถอยหลัง เอวกระแทกเข้ากับตู้โชว์อย่างแรง เจ็บจนใบหน้าบิดเบี้ยว

เอเลนอร์หลับตาด้วยความสิ้นหวัง

ลูกชายที่เลี้ยงดูมาห้าปี กลับถือว่าเธอเป็นศัตรูเพราะคลอเดีย

"ถ้าลูกเกลียดแม่ขนาดนั้น ตั้งแต่วันนี้ไป แม่จะไม่ใช่แม่ของลูกอีกต่อไป"

"อะไรนะ" เท็ดดี้ตกตะลึง เขามองเอเลนอร์ด้วยท่าทีทำอะไรไม่ถูก

เซบาสเตียนลุกขึ้นยืน ใบหน้าเคร่งเครียดน่ากลัว: "เอเลนอร์ เธอก่อเรื่องอะไร ไม่อยากอยู่ด้วยกันแล้วหรือไง"

เอเลนอร์มองเขา: "ไม่อยากอยู่แล้ว หย่ากัน เซบาสเตียน เราหย่ากัน ลูกชายเป็นของคุณ ส่วนลูกสาว..."

คำพูดที่เหลือติดอยู่ในลำคอ ดวงตาแดงก่ำ

"แค่คำพูดเล่นๆ เธอจะหาเรื่องอะไรกัน"

ปฏิกิริยาของเอเลนอร์ทำให้เซบาสเตียนประหลาดใจมาก

เธอเป็นเหมือนคนคนไร้ตัวตนในบ้าน คนที่ปกติแม้แต่จะพูดกับเขาด้วยเสียงดังยังไม่กล้าเลย ในตอนนี้กลับท้าทายอำนาจของเขา ทำให้เซบาสเตียนรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง

เขาตั้งใจจะโกรธ แต่เมื่อเห็นดวงตาของเอเลนอร์เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ก็พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง: "พอได้แล้ว อย่ามาทำเรื่องไม่รู้จบทุกวันได้ไหม!"

เขาพูดต่อ: "ฉันจะทำเป็นไม่ได้ยินก็แล้วกัน เธอรีบไปเตรียมอาหารเย็นเถอะ พวกเราหิวแล้ว"

เพราะการจากไปอย่างกะทันหันของลูกสาว อเลนอร์จึงเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ เธอพูดขึ้นว่า: "มะรืนนี้บ่ายสองโมง เจอกันที่ศาล"

เซบาสเตียนขว้างโทรศัพท์ใส่เอเลนอร์ ตวาดลั่น: "เธอจะไม่ยอมจบใช่ไหม? ดีสิ! หย่าก็หย่า อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน!"

เอเลนอร์ตอบกลับเสียงเรียบ: "ไม่เสียใจ"

เอเลนอร์ขึ้นไปเก็บของข้างบน ตัดสินใจย้ายออกไป

เมื่อเดินลงมาจากข้างบน คลอเดียกับแม่บ้านกำลังทำอาหารอยู่ในครัว

เซบาสเตียนได้ยินเสียงเลยเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง เขาส่งเสียงฮึดฮัดเย็นชาด้วยความดูถูก แล้วก้มหน้ากลับไปดูโทรศัพท์ต่อ

เท็ดดี้ถือช็อกโกแลตในมือ

ระบบทางเดินหายใจของเขาอ่อนแอมาก หากกินของมัน ของหวาน หรือของเผ็ดเพียงนิดเดียวก็จะอักเสบ ทำให้ไข้ขึ้นสูงและไม่ยอมลด

ก่อนหน้านี้ เอเลนอร์ดูแลอย่างใกล้ชิด ไม่เคยปล่อยให้เท็ดดี้แตะต้องของว่างพวกนี้เลย

ต่อให้แค่เลียนิดเดียว ก็ต้องกังวลใจไปหลายวัน

เธอพยายามตักเตือนด้วยความหวังดีครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เท็ดดี้กลับรู้สึกว่าเธอน่ารำคาญ

เท็ดดี้พูดขึ้นอย่างท้าทาย: "อร่อยจริงๆ ต่อไปหนูจะกินช็อกโกแลตทุกวันเลย!"

เอเลนอร์กลั้นความขมขื่นในใจ เอ่ยเตือนเป็นครั้งสุดท้าย: "กินมากไข้จะขึ้นได้นะ"

เท็ดดี้แลบลิ้นใส่เธอ พร้อมตอกกลับ: "ไม่ต้องมายุ่ง! เธอไม่ใช่แม่ของหนูแล้ว!" จากนั้นก็จงใจยัดช็อกโกแลตเข้าปากไปอีกชิ้น

เอเลนอร์แกล้งทำเป็นไม่เห็น หันหลังเดินออกจากประตูไป

จนกระทั่งเสียงปิดประตูดังขึ้น คลอเดียจึงเดินออกมาจากครัว แกล้งทำเป็นพูดดีว่า: "เซบาสเตียนคะ ให้ฉันไปขอโทษพี่สาว ขอร้องให้เธอกลับมาดีไหม"

เซบาสเตียนส่งเสียงฮึดฮัดเย็นชา: "ขอร้องเธอเหรอ? เธออยู่ได้ก็เพราะฉันเลี้ยงดูมาตลอดหลายปี ออกไปแล้วจะอยู่ได้สักกี่วัน!" เขาพูดอย่างมั่นใจต่อว่า: "ฉันนับถึงสิบ เธอจะต้องกลับมาขอโทษฉันแน่"

เท็ดดี้เริ่มนับถอยหลัง "10, 9, 8...3, 2, 1"

นับถอยหลังจบแล้ว

ก็ยังไร้วี่แววของเอเลนอร์

เซบาสเตียนพูดขึ้นว่า: "ก็แค่แกล้งเล่นตัวไปอย่างนั้นแหละ พรุ่งนี้ก็ต้องกลับมาคุกเข่าขอร้องฉันแน่"

คลอเดียคิดในใจ: "ฉันจะไม่ให้โอกาสเธอกลับมาอีกหรอก"

เซบาสเตียนไม่คิดเลยว่าการจากไปของเอเลนอร์จะส่งผลกระทบอะไรกับเขาแม้แต่น้อย

แต่ใครจะคาดคิดว่าพอตกดึก เท็ดดี้จะมีไข้สูงขึ้นมา

คลอเดียดูแลเด็กไม่เป็นเลย จึงพูดปลอบไปส่งๆ ว่า: "ไม่เป็นไรหรอก นอนหลับสักหน่อยก็หายแล้ว"

ทว่าอุณหภูมิร่างกายของเท็ดดี้กลับพุ่งสูงเกือบ 40 องศา ไข้ขึ้นจนหน้าแดงก่ำ สายตาเหม่อลอย และนั่งหัวเราะอยู่บนเตียงเหมือนคนเพ้อ

คลอเดียบอกเซบาสเตียนว่า: "เป็นเพราะเอเลนอร์เลี้ยงเท็ดดี้ให้เป็นเด็กอ่อนแอเกินไป ทั้งที่เป็นเด็กผู้ชายแท้ๆ ตอนนี้ลมพัดนิดเดียวเขาก็ล้มแล้ว"

กว่าหมอประจำตระกูลจะมาถึง เท็ดดี้ก็ไข้สูงจนมึนเบลอ ปากเอาแต่พูดพึมพำไม่หยุด

เซบาสเตียนเริ่มกลัวว่าลูกจะเป็นอะไรไปจริงๆ จึงหยิบโทรศัพท์เครื่องใหม่ขึ้นมา พลางปลอบใจตัวเองว่านี่เป็นการให้โอกาสเอเลนอร์กลับมาขอโทษเพื่อลูก

เขาส่งข้อความเสียงหาเอเลนอร์: "เธอเป็นแม่ประสาอะไร? ดึกดื่นป่านนี้แล้วยังไปเที่ยวเหลวไหลอยู่ข้างนอกอีก ลูกไข้ขึ้นแล้ว รีบกลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

เมื่อปล่อยนิ้วส่งข้อความไป

เครื่องหมายตกใจสีแดงก็ปรากฏขึ้นในวินาทีถัดมา มันแทงตาเขาอย่างจังราวกับถูกเข็มทิ่ม

เซบาสเตียนถึงกับตกตะลึง โพล่งออกมาว่า: "ให้ตายสิ เอเลนอร์กล้าบล็อกฉันด้วย!"