ถูกครอบครองโดยพี่ชายแวมไพร์ของฉัน

มุมมองของเชส

เขาว่ากันว่าบ้านเก่าๆ น่ะพูดได้ ถ้าเราตั้งใจฟังให้ดีพอ

ผมเคยคิดว่านั่นเป็นแค่คำพูดติดปากในหนังสยองขวัญที่ทำให้เราต้องเปิดไฟนอน แต่เมื่อได้มายืนอยู่บนโถงทางเดินมืดๆ ของโรงเรียนมัธยมเดวิลส์เลค ผมก็เริ่มจะเชื่อมันขึ้นมา

โรงเรียนนี้เก่าแก่มาก สร้างขึ้นก่อนยุคที่จะมีเครื่องทำความร้อนหรือหน้าต่างขนาดพอดีตัวเสียอีก กำแพงของมันลั่นเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่ลมพัด ตู้ล็อกเกอร์ปิดดังปังได้เอง และบันไดก็มักจะมีกลิ่นหินชื้นๆ กับความลับอบอวลอยู่เสมอ ถ้าบ้านใหม่ทำให้ผมรู้สึกขนลุก ที่นี่ก็แทบจะกรีดร้องบอกให้ผมวิ่งหนีไปให้ไกล

แต่ผมพยายามหนีมาแล้ว ทั้งทางใจ ทางความรู้สึก หรือแม้กระทั่งทางกายตอนที่ผมอ้อนวอนแม่ไม่ให้ย้ายมาที่นี่ แต่แม่ไม่ฟัง

ตอนนี้แม่มีความสุขแล้วนี่นา...กำลังอินเลิฟ แถมยังดูเปล่งปลั่งอีกต่างหาก ราวกับว่าสามีใหม่ของแม่ได้สูบเอาความวิตกกังวลทั้งหมดออกไปแล้วเติมแชมเปญกับดอกกุหลาบเข้ามาแทน ผมไม่เข้าใจเลย ไม่เข้าใจว่าผู้ชายอย่างแลนดอน มาร์แชลล์—คนที่นิ่งขรึม อ่านใจไม่ออก และเย็นชา—จะทำให้คนอย่างแม่ของผมยิ้มง่ายๆ ได้ยังไง

ผมยังคงพยายามทำความเข้าใจว่าทำไมจู่ๆ ผมถึงได้มีนามสกุลใหม่ เมืองใหม่ และพี่ชายต่างสายเลือดคนใหม่ที่มองผมเหมือนเป็นแมลงที่เขาไม่คิดจะเสียเวลาขยี้

อเล็กซานเดอร์ มาร์แชลล์

สูง คมเข้ม ดวงตาสีฟ้าเย็นเยือกที่สามารถตัดกระจกได้ และสันกรามที่ราวกับสลักเสลามาอย่างประณีต เขาเป็นคนประเภทที่ไม่ได้แค่เดินเข้ามาในห้อง แต่เขาเป็นเจ้าของที่นั่น ผู้คนไม่แหงนมองเขาด้วยความยำเกรง ก็ต้องหลีกทางให้ ไม่มีใครกล้าต่อปากต่อคำกับอเล็กซานเดอร์ ไม่มีใครกล้าแตะต้องตัวเขา เขามีพลังงานเงียบๆ ที่อันตรายซึ่งทำให้คุณลืมหายใจไปชั่วขณะ

และเขาเกลียดผม

ผมไม่รู้ว่าทำไม ตั้งแต่ย้ายเข้ามาผมยังคุยกับเขาไม่ถึงสิบคำด้วยซ้ำ แต่ตั้งแต่วันแรก ความตึงเครียดระหว่างเราก็เป็นเหมือนเส้นลวดที่ขึงตึง...พร้อมจะขาดสะบั้นได้ทุกวินาที เขาแทบไม่เคยยอมรับการมีตัวตนของผมที่บ้าน ไม่เคยแม้แต่จะชายตามองผมที่โรงเรียน และแสดงออกอย่างชัดเจนจนเจ็บปวดว่าผมเป็นคนนอกในโลกของเขา

ถึงอย่างนั้น แม้เขาจะไม่ชอบขี้หน้าผม ผมก็ยังหวังว่าเขาจะไม่ปล่อยให้ผมโดนซ้อมจนน่วมอยู่ตรงหน้าเขาหรอก

โง่ใช่ไหมล่ะ

—

เรื่องมันเริ่มขึ้นตอนที่ผมอ้าปากพูด

เป็นความผิดพลาดมหันต์

มีเด็กคนหนึ่ง...อ้วนท้วน สวมแว่นตากลมๆ ใส่เสื้อเชิ้ตทับในกางเกงราวกับว่ากำลังจะไปร่วมงานประกวดโครงงานวิทยาศาสตร์ ไม่ใช่มาโรงเรียนมัธยม เป็นเด็กประเภทที่คุณแค่มองก็รู้เลยว่าจะต้องถูกเลือกเป็นคนสุดท้ายในทุกๆ เรื่อง มีกลุ่มนักเรียนชายล้อมเขาไว้ที่ตู้ล็อกเกอร์ หัวเราะเยาะเย้ยเขา แม้กระทั่งล้อเลียนจังหวะการหายใจของเขา

แล้วผมก็...ดันหุบปากตัวเองไว้ไม่ได้

“เฮ้” ผมพูดออกไปอย่างกล้าหาญปนโง่เขลา “ทำไมไม่ไปหาเรื่องคนที่จะสู้กลับจริงๆ จังๆ ดูล่ะ”

พวกมันหันขวับมาที่ผมเหมือนฝูงหมาป่า

และตอนนี้ ผมก็นอนขดตัวอยู่บนพื้นกระเบื้องของโถงทางเดินชั้นสาม ซี่โครงปวดระบม กรามเจ็บร้าว ส่วนศักดิ์ศรีของผมคงกำลังไหลนองอยู่ที่ไหนสักแห่งหลังรถเข็นของภารโรง

“โห ไอ้หมอนี่มันใจกล้าดีว่ะ” หนึ่งในนั้นเยาะเย้ย พลางเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผากหลังจากปล่อยหมัดใส่อีกครั้ง “เสียดายที่ไม่มีปัญญาจะสู้กลับเลย”

“เป็นอะไรไปวะ ไอ้หน้าใหม่? ไม่เก่งเหมือนเมื่อกี้แล้วเหรอ” แบรดเย้ยหยัน เขาคือหัวหน้าของฝูงหมาป่าที่กำลังล้อมผมอยู่

“กูว่ามันต้องโดนสั่งสอนอีกสักหน่อยว่ะ ว่าที่นี่เขาอยู่กันยังไง” ไทเลอร์พูดพลางหัวเราะ เขาเป็นลูกไล่ของแบรด กำลังหักข้อนิ้วดังกร๊อบๆ เหมือนตัวเองอยู่ในหนัง ชอบใจกับทุกวินาทีที่เกิดขึ้น

ผมพยายามจะลุกขึ้นนั่ง เป็นความคิดที่ผิดมหันต์ รองเท้าบู๊ตถีบเข้าที่ท้องน้อยจนผมจุกหายใจไม่ออก

โถงทางเดินหมุนคว้าง ภาพตรงหน้าพร่าเลือน ตอนนี้ผมรับรสเลือดได้ในปาก—รสฝาดเฝื่อนเหมือนโลหะและอุ่นจัด ลื่นเคลือบไปทั่วฟัน ลมหายใจของผมขาดห้วงและหอบกระเส่า หูผมอื้ออึงไปหมด

และท่ามกลางเสียงอื้ออึงนั้น ผมก็ได้ยินเสียงที่ทำให้ท้องไส้ปั่นป่วนยิ่งกว่าเดิม

เสียงฝีเท้า สม่ำเสมอ ไม่ทุกข์ไม่ร้อน

ผมไม่จำเป็นต้องมอง ผมรู้อยู่แล้ว

อเล็กซานเดอร์

ผมหันหน้าไป—อย่างช้าๆ และเจ็บปวด—และเขาก็อยู่ตรงนั้น กำลังเดินผ่านวงทะเลาะวิวาทไปราวกับกำลังเดินข้ามแอ่งน้ำบนทางเท้า

สายตาของเราประสานกัน

สายตาของเขายังจับจ้องอยู่ วินาทีหนึ่ง ผมสาบานได้ว่าเห็นบางอย่างวูบไหวในแววตาเขา ไม่ใช่ความห่วงใย ไม่... ไม่ใช่ความรู้สึกเยี่ยงมนุษย์เลย มันเหมือน... การจดจำได้เสียมากกว่า หรืออาจจะเป็น...ความหิวกระหาย ความตึงเครียดแปลกประหลาดแล่นผ่านระหว่างเรา เหมือนกระแสไฟฟ้าในอากาศ

แล้วเขาก็กะพริบตา ละสายตา แล้วเดินต่อไป

ไร้คำพูด ไร้ความลังเล

เขาแค่เดินจากไป

และแล้วบางอย่างในตัวผมก็ขาดผึง

ผมอยากจะกรีดร้อง ไม่ใช่แค่เพราะความเจ็บปวด แต่เพราะการถูกหักหลัง จากความรู้สึกที่ว่าแม้แต่พี่ชายต่างสายเลือด—คนที่หยุดเรื่องนี้ได้ด้วยสายตาเพียงครั้งเดียว—กลับเลือกที่จะไม่ทำอะไรเลย

หมัดต่อมาเป็นเหมือนภาพเบลอ แต่ผมไม่รู้สึกถึงมัน ตอนนั้นผมชาไปหมดแล้ว ความคิดผมหมุนคว้างไปที่อื่น จมหายไปในความมืดมิดที่เริ่มก่อตัวขึ้นหลังม่านตา

แล้วเสียงกระแทกก็ดังขึ้น

ประตูบานหนึ่งถูกกระชากเปิดผางลงไปตามโถงทางเดิน เสียงดังสนั่นจนทุกคนหยุดชะงักกลางคัน

“พวกแกคิดว่ากำลังทำบ้าอะไรกันอยู่หา?!”

เสียงผู้หญิง คมกริบ เปี่ยมด้วยอำนาจ และกราดเกรี้ยวพอที่จะปลุกคนตายให้ฟื้น

เด็กสาวผมแดงคนหนึ่งพุ่งเข้ามาในห้องราวกับเพิ่งเดินออกมาจากสนามรบ ดวงตาสีเขียวลุกโชนด้วยความโกรธ

พวกนักกีฬามีท่าทีลังเล “ลูเซีย?”

“ใช่ ฉันเอง” เธอตวาดกลับ “และถ้าพวกแกไม่อยากถูกกักบริเวณจนเรียนจบละก็ ฉันว่ารีบไสหัวไปซะดีกว่า”

“อย่าเสือก ลูเซีย” แบรดคำราม “นี่ไม่ใช่เรื่องของเธอ”

ลูเซียก้าวเข้าไปใกล้ และถึงเธอจะตัวเล็กนิดเดียว แต่กลับแผ่ออร่าเหมือนเป็นผู้คุมเกมทั้งหมด กล้าได้กล้าเสียอย่างไม่น่าเชื่อ

“ผู้ชายสามคนรุมเด็กใหม่? กล้ามากเลยนะ” เธอย้อนกลับ “ฉันบอกโค้ชปีเตอร์สันแล้ว เขากำลังมาพร้อมกับอาจารย์ใหญ่วิลเลียมส์”

รอยยิ้มเยาะของแบรดจางหายไปทันที “เธอโกหก”

“ก็ลองดูสิ” ลูเซียพูดพลางกอดอก “แล้วคอยดูว่าตำแหน่งในทีมบาสของพวกแกจะยังปลอดภัยอยู่ไหม เมื่อพวกเขารู้ว่าแกมารังแกเด็กใหม่ในเขตโรงเรียน”

เกิดความเงียบชั่วครู่ แล้วความโกลาหลก็บังเกิด

พวกนั้นแตกฮือ สบถลั่น วิ่งสะดุดขาตัวเองเพื่อหนีไปก่อนที่ชื่อเสียงอันล้ำค่าของพวกเขาจะพังพินาศ คนหนึ่งเตะเก้าอี้ล้มระหว่างทางออก อีกคนเข่ากระแทกโต๊ะ ผมคงจะหัวเราะออกมาถ้าไม่รู้สึกเหมือนซี่โครงตัวเองแหลกละเอียดไปแล้ว

ลูเซียหันมาทางเรา แววตาที่ลุกโชนของเธออ่อนลง

“คีธ?” เธอบอกพลางรีบวิ่งไปหาเด็กหนุ่มที่ยังตัวงออยู่ข้างล็อกเกอร์ “นายโอเคนะ?”

เขาสะบัดหน้าพยักหน้ารับ “อ-อืม ขอบใจนะ ลูเซีย...”

เธอนั่งยองๆ ข้างผมเป็นรายต่อไป “แล้วนายล่ะ พ่อฮีโร่นักฟุตบอล ชื่ออะไร?”

ผมกะพริบตามองเธออย่างมึนงง “เชส”

“ยืนไหวไหม?”

“นิยามคำว่า ‘ไหว’ หน่อยสิ” ผมพึมพำ

“ไอ้ปากดี เอ้านี่” เธอสอดแขนเข้ามาประคองผมและดึงให้ลุกขึ้นด้วยพละกำลังที่น่าทึ่งสำหรับคนที่สูงไม่ถึงห้าฟุตด้วยซ้ำ “เราต้องไปแล้ว เดี๋ยวนี้”

“เดี๋ยวสิ—แล้วพวกอาจารย์ล่ะ?”

“ไม่มีอาจารย์หรอก” เธอยิ้มมุมปาก “ฉันขู่ไปงั้นแหละ”

ผมไอพลางหัวเราะ “เธอนี่มันบ้าจริงๆ”

“ขอบใจย่ะ ไปได้แล้ว”

เธอพาเราวิ่งไปตามโถงทางเดินราวกับแม่ทัพนำกองทหาร โดยมีคีธเดินขากะเผลกตามหลังพลางกอดกระเป๋าแน่น เราเล็ดลอดผ่านบันไดที่ว่างเปล่าและมุดเข้าไปในห้องเก็บของภารโรงขณะที่เธอแอบมองผ่านรอยแตกของประตู

“โอเค” ในที่สุดเธอก็พูดพลางปัดมือ “ฉันว่าเราปลอดภัยแล้ว”

ตอนนั้นเองที่เธอหันกลับมามองผมอย่างจริงๆ จังๆ รอยยิ้มของเธอจางลงเล็กน้อยเมื่อเห็นคราบเลือดแห้งกรังที่ริมฝีปากและรอยช้ำที่เริ่มปรากฏใต้ตาของผม

“นายไปกวนประสาทอะไรพวกเขาเข้าแรงน่าดูเลยสินะ?”

ผมยักไหล่แล้วนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ “สงสัยผมไม่รู้จักหุบปากให้ถูกเวลามั้ง”

เธอยื่นมือมาอีกครั้ง “ลูเซีย แรนดัลล์ เจ้าแม่แห่งความวุ่นวายประจำโรงเรียนเดวิลส์เลค”

ผมจับมือเธอ “เชส แทนนิ่ง กระสอบทรายประจำตำแหน่งเด็กใหม่ครับ”

“โอ๋ๆ น่าสงสารจัง” เธอแกล้งเย้า แล้วเอียงคออย่างสงสัย “เดี๋ยวนะ... แทนนิ่ง?”

ผมพยักหน้า

“นายเพิ่งย้ายมาเหรอ?”

“เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว แม่ผมแต่งงานใหม่ เราเลยย้ายมาอยู่กับสามีใหม่ของท่าน”

ดวงตาของลูเซียหรี่ลง “เขาชื่ออะไร?”

“...แลนดอน มาร์แชลล์”

สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันที ทั้งร่างของเธอเกร็งขึ้นราวกับนักล่าที่ได้กลิ่นบางอย่างที่ไม่คาดคิด

“นายอยู่กับตระกูลมาร์แชลล์เหรอ?”

“ครับ?” ผมตอบอย่างเชื่องช้าและไม่แน่ใจ “พี่ชายต่างสายเลือดของผมคืออเล็กซานเดอร์—”

ดวงตาของเธอเบิกกว้าง

“ชิบหายแล้ว” เธอกระซิบ