ผ้าขาวบนราวชีวิต

“เพราะต้นทุนชีวิตของแต่ละคนในสังคมล้วนไม่เท่าเทียมกัน ต่อให้ใครจะบอกว่าสังคมมันเปลี่ยนยุคเปลี่ยนสมัย ไม่มีใครเหนือใครอีกแล้ว แต่คุณลองมองออกไปให้กว้างบนพื้นฐานความเป็นจริงสิ สังคมเรายังคงแบ่งชนชั้นกันอยู่อย่างเห็นกันได้ชัดเจน....” บนเวทีกลางหอประชุมที่กว้างใหญ่ร่างบางในชุดนักเรียนมอปลายกำลังยืนถือไมค์โครโฟนกล่าวคำสุนทรพจน์ที่เธอท่องจำมาอย่างดี ใบหน้าสวยสมบูรณ์ยิ้มแย้มสดใส น้ำเสียงหวานไพเราะกล่าวฉะฉานอย่างมีพลัง ท่วงท่าที่ถูกสอนมาอย่างดีจัดวางเหมาะสมทุกช่วงจังหวะ จนคนสอนนั่งยิ้มปริ่มแหงนหน้ามองด้วยความภาคภูมิใจ

“มาร่วมเป็นส่วนหนึ่งในการลดความเหลื่อมล้ำทางสังคมกันเถอะค่ะ” เสียงปรบมือดังกึกก้องทั้งหอประชุมพร้อมกับเสียงเอ่ยชมที่ดังแทรกขึ้นมา แน่นอนว่าแชมป์ 5 สมัยยังคงปกป้องถ้วยรางวัลไว้ได้ตามาตรฐานที่ควรจะเป็น

“เก่งมากสตาร์” เสียงคนเป็นแม่เอ่ยชมพร้อมกับเอื้อมมือเข้าไปดึงร่างเล็กของลูกสาวเข้ามาโอบกอด

“ลูกสาวเหรอคะ” ผู้ปกครองท่านหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างกันหันมาถาม

“ค่ะ ชื่อน้องสตาร์อยู่ ม.5 แล้ว” ผู้เป็นแม่หันไปตอบอย่างภูมิใจ

“ดีจังเลยนะคะ นี่เล็งมหาลัยไหนไว้หรือยัง”

“ก็ว่าจะให้เรียนในไทยค่ะพวกมออันดับต้น ๆ อยากให้ลูกได้เข้าเรียนสถาบันดีดี”

“ทำไมไม่ไปเมืองนอกล่ะคะ จะได้ฝึกภาษาไปด้วยเลย” อีกฝ่ายถามต่อ

“ไม่อยากให้ไปไกลค่ะ คิดถึงมีกันแค่สองคนแม่ลูก”

“อ๋อค่ะ”

“แม่สตาร์ไปห้องน้ำแปบนะ” เด็กสาวเบื่อหน่ายกับคำอวดโอ้ของแม่เต็มทน เท้าเรียวจ้ำตรงไปที่ห้องน้ำพร้อมกับล้วงลงไปในกระเป๋าของกระโปรงนักเรียนเพื่อหาโทรศัพท์

-2 สายที่ไม่ได้รับ-

-เฟิร์ส-

“ฮัลโหลเสร็จละ” เธอรีบโทรกลับทันทีเมื่อได้จุดที่เหมาะสำหรับแอบใช้โทรศัพท์แล้ว

“แชมป์อีกล่ะสิ” เสียงปลายสายเอ่ยถาม

“เออ ท่องมาอย่างกับนกแก้วนกขุนทองขนาดนี้”

“ฉลองอะไรดีอ่ะ”

“ฉลองบ้าอะไรล่ะ จบงานแม่จะพาไปเรียนการแสดงอีก ไม่รู้อะไรนักหนาโคตรเบื่อ”

“โอ้โห ใจคอแม่มึงจะไม่ให้พักเลย”

“เออไงแม่ง ไปแหกปากตอแหลบนเวทีก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ยังต้องไปเรียนบ้าบอคอแตกอะไรอีก” เด็กสาวพูดด้วยอารมณ์หงุดหงิด

“โดดเรียนมั้ย เดี๋ยวพาไปฉลอง”

“กูก็บอกอยู่ว่าแม่พาไปส่ง”

“ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะไปตอนที่แม่มึงไปส่งรอแม่มึงกลับเราค่อยหนีออกมาดิ”

“แล้วครูจะไม่ฟ้องแม่กูหรือไง”

“มึงก็โทรไปลาครูสิ บอกว่าวันนี้ขึ้นสุนทรพจน์”

“แล้วครูจะไม่โทรบอกแม่เหรอ”

“คิดจะเกเรยังมามัวกลัวอีกเหรองั้นก็อย่าเลยตั้งใจเรียนไปเถอะ”

“เออเอาก็เอามึงมารอรับกุเลยเดี๋ยวไปถึงจะแชร์โลให้”

“ง้อววว มันต้องงี้ดิวะ” นกที่ถูกขังในกรงมานานย่อมใฝ่หาท้องฟ้ากว้างเพื่อโบยบิน ถึงยามรู้วิธีแหกกรงมีหรือนกตัวนี้จะไม่เลือกบินหนีออกไป