พรหมจ้างรัก

วันนี้เป็นอีกวันที่ กันติชา วงศ์วรเวช แอร์โฮสเตสสาววัย 25 ปี รู้สึกมีความสุขที่สุด เพื่อนรักของเธออีกคนได้กลายเป็นเจ้าสาวไปเรียบร้อยแล้ว และตอนนี้ก็เหลือเพียงเธอกับณัฐนรีเท่านั้น ที่ยังเกาะคานแน่นหนาไม่มีใครสอยลงได้ง่ายๆ

กันติชาขับรถกลับบ้านเพียงลำพัง หลังจากปาร์ตี้สละโสดในคืนส่งท้ายงานแต่งของพิมพ์นาราสิ้นสุดลงอย่างอบอุ่นและชื่นมื่น

ถนนกรุงเทพฯ ยามล่วงเข้าสู่เที่ยงคืนดูโล่งตากว่าตอนกลางวันมาก แสงไฟประดับประดาหลากสีที่แต่งแต้มสองข้างทาง ทำให้เมืองหลวงแห่งนี้มีเสน่ห์ลึกลับน่าหลงใหลอย่างบอกไม่ถูก

หญิงสาวเอื้อมมือไปเปิดเพลงเบาๆ เพิ่มบรรยากาศในรถขณะเดียวกันสายตาก็เหลือบไปเห็นสิ่งที่วางอยู่บนเบาะข้างคนขับ

ช่อบูเก้

จนถึงตอนนี้เธอยังรู้สึกงุนงงอยู่ไม่น้อย ว่าทำไมของสำคัญที่สาวโสดทั้งงานแต่งหมายตาถึงได้ตกลงมาอยู่ในมือของเธอได้ เธอไม่ใช่คนเชื่อเรื่องโชคลางนัก แต่พอได้รับมาแล้ว จะยกให้คนอื่นก็เหมือนจะขัดธรรมเนียมไปสักหน่อย จึงติดมือกลับมาด้วยเสียเลย

กลิ่นหอมของช่อกุหลาบสีชมพูยังคงลอยอวลไปทั่วห้องโดยสาร กันติชาหันกลับมามองถนนตรงหน้าอีกครั้ง แต่แล้วหัวใจเธอก็แทบจะหยุดเต้น...

รถตู้สีดำคันหนึ่งพุ่งเข้ามาปาดหน้าเธออย่างกระชั้นชิด!

“ว้าย!”

หญิงสาวร้องออกมาอย่างตกใจ แต่โชคยังดีที่สติเธอยังอยู่ เท้ายังไวพอจะเหยียบเบรกได้ทันท่วงที ไม่เช่นนั้น...เจ้าเต่าน้อยลูกรักของเธอคงมีรอยให้ช้ำใจเล่นแน่ๆ

เมื่อหายตกใจ ความโกรธก็ถาโถมเข้ามาแทนที่ หากเธอเหยียบเบรกไม่ทันจริงๆ ล่ะก็ คงต้องเจอเรื่องยุ่งยากไม่น้อย ไหนจะต้องเสียเวลานอน เสียค่าซ่อมรถ ไหนจะไม่มีรถใช้ไปทำงานอีก

หญิงสาวจึงเปิดประตูลงจากรถด้วยความมุ่งมั่น ตั้งใจจะไปเอาเรื่องกับคนขับที่ทำตัวไร้มารยาทอย่างร้ายกาจ เธอนึกภาพไม่ออกเลยว่าถ้าเจ้าเต่าน้อยของเธอได้รับความเสียหายขึ้นมา จะเจ็บใจขนาดไหน...

แต่แล้วหญิงสาวก็ต้องถอยกรูดด้วยความตกใจ เมื่อมีชายชุดดำสองคนก้าวลงมาจากรถตู้ ท่าทีของทั้งคู่ไม่น่าไว้วางใจเลยแม้แต่น้อย ทว่าเหมือนเธอจะตัดสินใจช้าไป เพราะในเสี้ยววินาที แขนของเธอก็ถูกคว้าไว้โดยหนึ่งในชายแปลกหน้า ก่อนที่ร่างบางจะถูกฉุดกระชากลากถูไปยังรถตู้สีดำที่จอดรออยู่

ใจของกันติชาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม  เธอเคยได้ยินข่าวคราวเกี่ยวกับการลักพาตัวผู้หญิงมานักต่อนัก แต่ไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นกับตัวเอง แถมยังเกิดขึ้นกลางเมืองหลวงอย่างกรุงเทพฯ เสียด้วย

“ปะ...ปล่อยฉันนะ! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ ช่วยด้วย!” หญิงสาวร้องเสียงหลงทันทีที่ตั้งสติได้ หวังว่าอย่างน้อยหากใครสักคนได้ยิน ก็คงพอช่วยให้เธอปลอดภัยได้บ้าง

แต่มันสายไปเสียแล้ว เธอถูกผลักเข้าไปในรถตู้ ประตูก็ปิดลงพร้อมเสียงล็อกแน่นหนา กันติชาไม่ยอมแพ้ เธอใช้มือทุบกระจกรัวๆ พลางร้องขอความช่วยเหลืออย่างต่อเนื่อง แม้รถจะเริ่มเคลื่อนตัวออกไปแล้วก็ตาม

“ไม่มีประโยชน์หรอก รถคันนี้เก็บเสียง” เสียงทุ้มจากด้านในทำให้กันติชาสะดุ้งเฮือก หญิงสาวหันกลับไปอย่างช้าๆ และก็พบชายแปลกหน้าคนหนึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่ชิดริมหน้าต่าง เขาสวมแว่นดำอำพรางใบหน้า กำลังมองเธออย่างนิ่งสงบ

ภายในรถค่อนข้างมืด มีเพียงแสงไฟข้างทางที่สาดส่องเข้ามาเป็นระยะ ยิ่งทำให้บรรยากาศดูวังเวงและชวนขนลุกมากขึ้นเป็นเท่าตัว แต่กันติชาก็พยายามเก็บซ่อนความกลัวเอาไว้ เธอเชิดหน้าขึ้น ถามเสียงแข็ง

“คุณเป็นใคร! จับฉันมาทำไม!”

ชายคนนั้นค่อยๆ ถอดแว่นดำออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาละม้ายลูกครึ่งที่ลงตัวราวกับปั้น โดยเฉพาะดวงตาสีน้ำตาลคาราเมลคู่นั้น ที่มองตรงมาราวกับสามารถอ่านใจเธอได้ทะลุปรุโปร่ง

หัวใจของกันติชาเต้นผิดจังหวะ ตลอดชีวิตเธอเจอผู้ชายหน้าตาดีมานักต่อนัก แต่ไม่เคยมีใครทำให้รู้สึกหวั่นไหวได้เท่านี้

‘บ้าเอ๊ย! ไม่ใช่เวลามาชื่นชมความหล่อของเขานะ!’ เธอเอ็ดตัวเองในใจ ก่อนจะพยายามรวบรวมความกล้า สบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้

“ผมชื่อกวินทร์ หรือเควิน ชวนันท์โชติช่วง” ชายหนุ่มแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

ชื่อและนามสกุลของเขาดังขึ้นมาเพียงเท่านั้น กันติชาก็ชะงักงันไปทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เธอจำได้ทันทีว่าเขาเป็นใคร แต่เท่าที่จำได้ เธอกับเขาไม่เคยเกี่ยวข้องกันมาก่อน

“คุณ... แล้วจับฉันมาทำไมกันแน่?”

“ผมก็แค่อยากรู้ว่า ผู้หญิงที่กำลังจะสร้างความร้าวฉานให้กับครอบครัวของน้องชายผม... หน้าตาเป็นยังไงกันแน่”

กล่าวจบ ริมฝีปากของชายหนุ่มก็ยกขึ้นเล็กน้อยอย่างดูแคลน ทั้งคำพูดและท่าทางของเขาทำให้กันติชาเดือดจนอยากจะปรี่เข้าไปตะกุยหน้าเรียบนั้นให้เป็นรอย แต่เธอก็ยั้งใจไว้ได้ เพราะคิดว่าไม่จำเป็นต้องเหนื่อยถึงขนาดนั้น ในเมื่อคำพูดก็สามารถใช้เป็นอาวุธได้

หญิงสาวส่งยิ้มที่เธอมั่นใจว่าเย้ายวนที่สุดไปให้เขา ก่อนจะโต้กลับด้วยถ้อยคำที่บาดลึกไม่แพ้มีดคม

“เห็นแล้ว โอเคไหมคะ? ฉันพอจะสู้น้องสะใภ้ขี้เหวี่ยงขี้วีนของคุณได้หรือเปล่า”

ได้ผลทันตา ชายหนุ่มหน้าตึง เส้นเลือดบนขมับเต้นตุบ ก่อนจะตวาดใส่เธอเสียงดังลั่นรถ

“หยุดพูดถึงดาวิกาแบบนั้น!”

แปลกที่กันติชาไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเลยสักนิด ตรงกันข้าม เธอกลับเลิกคิดเรื่องหนี แล้วหันมาตั้งหลักเผชิญหน้ากับเขาอย่างเต็มที่แทน

“ฉันแค่พูดว่าขี้เหวี่ยงขี้วีนเองนะคะ แล้วคุณก็ยังโกรธ แล้วทำไม... ฉันถึงไม่มีสิทธิ์โกรธบ้างล่ะ ที่คุณมาหาว่าฉันทำให้ครอบครัวน้องชายคุณร้าวฉาน!”

“คุณจะบอกว่า... ไม่ได้คิดจะแย่ง ไม่ได้คิดจะเอานายวีร์อย่างที่ใครต่อใครเขาพูดกันอย่างนั้นใช่ไหม” เขาย้อนถามด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ ดวงตาคมจ้องมองเธออย่างจับสังเกต ราวกับพยายามอ่านความคิดเธอให้ทะลุปรุโปร่ง

“ตอนนี้ยังค่ะ” เธอตอบเสียงเรียบ แต่กลับยิ่งจงใจให้ฟังดูยียวน และแน่นอน มันได้ผล

“หมายความว่ายังไง” เขาถามกลับทันควัน ด้วยน้ำเสียงห้วนจัด