พ่ายรักคุณทหาร

เสียงไก่ขันดังเป็นสัญญานว่าได้เวลาออกมาทำมาหากิน เสียงพูดคุยของคนในครัวเรือนเริ่มขึ้นแล้ว พ่อบ้านที่ลุกขึ้นมาเป็นคนสุดท้าย หยิบยาเส้นขึ้นมาสูบ แล้วมองไปที่ภูเขา

ครัวในบ้านแต่ละหลังเป็นครัวเตาถ่านใช้หุงหาอาหารแบบง่ายๆ อาหารประจำบ้านมีเพียงไข่จากไก่ในเล้า ปลาในหนองน้ำ และผักที่ปลูกเอาไว้

‘อาซอ’ มองดูลูกๆที่อยู่ในชุดพื้นเมืองกำลังเตรียมตัวจะไปโรงเรียน หัวหน้าครอบครัวหยิบเงินออกจากกระเป๋านำมาแจกจ่ายลูกทั้ง5คน

’อิง ‘ เด็กหญิงวัย13ปี ลูกสาวคนโตของบ้าน

’อุ้ม’ ลูกชายคนโตวัย 12ปี

’อาม ‘ ลูกชายคนรองวัย11ปี

‘อุ่น’ ลูกชายคนที่3วัย10ปี

และเด็กชายคนสุดท้าย อาซา วัย8ปี

อาซอหยิบเงินแบงก์100ให้ลูกชายทั้ง4 แต่ให้ลูกสาวคนโตเพียงแบงก์20 จำนวน2ใบเท่านั้น

" เอาไปซื้อขนมกินให้มากๆ " อาซอบอกลูกชาย แล้วจัดการสตาร์ทรถกระบะ2ตอนของที่บ้าน ก่อนจะพาเด็กๆทั้งหมดไปโรงเรียนที่อยู่ทางเข้า

‘อิง ‘ กำเงินเอาไว้แน่น ด้วยรู้ตัวดีว่าลูกสาวจะไม่ได้รับสิทธิ์อะไรทั้งนั้น ความเป็นลูกชายสำคัญที่สุด และหากเธอเกิดมาเป็นลูกชายคนโต พ่อที่มีลูกชาย5คน จะได้รับการยอมรับ จากผู้อาวุโสในหมู่บ้าน

’อามา ‘ หรือแม่ของเธอ เป็นหญิงชาวบ้านที่ไม่เคยมีข้อโต้แย้งใดใดกับพ่อได้เลย แม่จะสงบเสงี่ยมเจียมตัว ทำงานในครัว ทำงานบ้านงานไร่ สารพัด จากต่างหัวหน้าครอบครัวโดยสิ้นเชิง

" เอาเงินนี่ไปแล้วซ่อนให้ดี " อามาพันเงินหลายใบเป็นแท่งกลมแล้วสอดไว้ในกระบอกไม้ไผ่

" ถ้าไม่มีอามาแล้วอิงจะต้องไม่ลำบาก " อามาบอกได้แค่นี้ แล้วยัดเงินลงในย่ามหนังสือของลูกสาวเพื่อให้นำเงินสะสมเอาไว้

รถกะบะคันเก่าของพ่อแล่นผ่านบ้านหลายหลัง และมักจะแวะรับเด็กชายบ้านอื่นมาด้วยเสมอ และเมื่อรถผ่านทางลูกรังลงเขาไปเพียงไม่นาน ก็จะเจอตลาดยามเช้าที่พ่อจะแวะตรงนี้ที่ประจำ

น้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋ หรือแม้แต่ขนมครกร้อนๆ ที่พ่อหยิบยื่นมาให้เป็นความทรงจำในส่วนที่ดีที่สุด ที่อิงไม่เคยลืมเลือน

คุณครูจากข้างล่างหมุนเวียนกันขึ้นมาสอนเด็กๆที่อยู่ชายขอบ ริมชายแดนระหว่างประเทศไทยและประเทศเพื่อนบ้าน แม้พ่อแม่จะไร้สัญชาติ แต่ลูกๆก็เป็นเด็กที่เกิดบนผืนแผ่นดินไทย ทางการไทยจึงอนุญาตให้ได้รับ สัญชาติไทย หากมีเชื้อชาติตามพ่อแม่ที่ติดตัวมาแต่กำเนิด

คุณครูยกมือไห้วทักทายผู้ปกครองที่มาส่งลูกๆด้วยตัวเอง ในแถบนี้ บ้านอาซอมีฐานะดีกว่าใครทั้งนั้น

" สวัสดีค่ะ อาซอ " คุณครูทักทายออกมา แล้วรับไหว้เด็กๆที่เดินเข้าโรงเรียน

" คุณครูสวัสดีครับ " อาซอเอ่ยทักออกไป แล้วส่งถุงผักและผลไม้ที่เป็นผลผลิตจากไร่ของตนเองส่งให้

" อุ้มอยากเป็นหัวหน้าห้อง ครูคงไม่ขัดใช่ไหม " คุณครูมองพ่อผู้ตามใจลูกชายและไม่สนใจลูกสาวเลย ก่อนจะตอบกลับมา

" คงไม่ได้ค่ะ เพราะอุ้มไม่ได้รับเลือก แต่อิงได้รับเลือกนะคะ "

" ช่างเรื่องอิง ถามถึงอุ้ม " คนเป็นพ่อบอกอย่างไม่พอใจ

" อุ้มเก่งทุกอย่าง ยิงไก่ป่า จับปลาด้วยฉมวก หรือแม้แต่ยิงสัตว์ก็ทำได้ "

" พวกนี้ใช้ไม่ได้ในโรงเรียนนะคะอาซอ โรงเรียนมีสำหรับสอนและอบรมให้ความรู้เด็กๆ อุ้มยังอ่านไม่คล่อง คิดเลขไม่ได้ แถมยังชอบต่อสู้กับเพื่อนด้วย "

" นั่นไง บ้านไหนจะสู้อุ้มได้ ไม่มีหรอก "

" อาซอคะ ปีหน้าอิงจะเรียนจบแล้ว ครูอยากให้อิงลงไปเรียนโรงเรียนข้างล่าง อาซอจะว่ายังไงคะ "

" ไม่ต้องไป จบมอสามอะไรนั่นแล้ว ก็ดี จะได้ให้มัดข้อมือเลี้ยงผีกับลูกของท่านอาวุโส "

" แต่อิงเรียนดีมากนะคะอาซอ "

" เป็นผู้หญิงไม่ต้องเรียนมากหรอก ไม่จำเป็นเลยครู "

อิง จำคำที่พ่อพูดกับครูได้ทุกคำ ทุกคำบอกได้ดีว่า อีกไม่นาน เธอจะได้มัดข้อมือ เลี้ยงผี กับ อาโจ ลูกชายท่านอาวุโส ที่เป็นรุ่นพี่ไม่กี่ปี

" ครูขา ช่วยอิงด้วย " เด็กสาวร้องไห้น้ำตาเป็นสายน้ำ เธอยังไม่มีเลือดเลย แต่พ่อจะให้เธอออกเรือนแยกบ้านแล้ว

" อิงอยากเรียนหนังสือ ครูช่วยอิงได้ไหมคะ "

" ครูช่วยอิงไม่ได้เลย เพราะที่นี่ กฏของหมู่บ้านใหญ่กว่ากฏหมาย และที่นี่ อาซอ พ่อของอิงก็เป็นคนใหญ่ที่นี่ด้วย "