ย้อนเวลามาเป็นมารดาของว่าที่นางร้าย

บทที่ 1

หนิงเซียน

ร่างกายหนิงรู้เซียนรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว ใบหน้างามยับยู่ยี่พยายามเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้น เมื่อเห็นแสงสว่าง

หนิงเซียนกะพริบตาเพื่อปรับสายตาให้เข้ากับแสง

ความรู้สึกตอนนี้คือเหมือนร่างกายถูกบางสิ่งกดทับจนขยับตัวลำบากและมันหนักพอสมควร

“…ถูกรถชนมันเจ็บทั้งตัวจริง ๆ ขนาดกระสุนปืนยังถือว่าทำให้ปวดตัวน้อยกว่านี้หลายเท่า”

หนิงเซียนพูดเสียงเบา ขยับตัวเพื่อจะดูว่าเจ็บตรงไหนมากที่สุดนอกจากความอึดอัดที่มีบนตัว ก่อนจะพบว่ามันไม่มีที่ไหนเจ็บ เพียงตรงหน้าอกรู้สึกหนักและอึดอัดเท่านั้น

ใบหน้างดงามสวยหวานก้มลงมองก่อนจะดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

ภาพที่เห็นคือเด็กน้อยคนหนึ่งที่ใบหน้าน่ารักน่าชังกำลังหลับสนิทในอ้อมแขน ที่นางนั่งอยู่ยังเป็นเก้าอี้ตัวหนึ่ง หาใช่เตียงนอนในโรงพยาบาล

หนิงเซียนมึนงง สับสน มานั่งอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน เท่าที่จำได้เดินข้ามถนนแล้วถูกรถชนไม่ใช่เหรอ ต้องอยู่ที่โรงพยาบาลนอนเตียงสิถึงจะถูก

แล้วแผล…ไม่มีแผลสักนิด รอยช้ำก็ไม่มี อวัยวะทุกส่วนในร่างกายยังอยู่ครบทุกส่วน แขน ขา หัว ลำตัว ไม่มีส่วนไหนเป็นอะไรเลย

“นายหญิงตื่นแล้วหรือเจ้าคะ”

เสียจากด้านข้างทำให้หนิงเซียนหันไปมอง ภาษาที่ไม่คุ้นหูแต่กลับฟังออกคือสิ่งที่ยิ่งทำให้หนิงเซียนตกใจมากกว่าเดิม เมื่อมองไปรอบตัวพบข้าวของเครื่องใช้ประหลาด ๆ ทุกอย่างทำขึ้นจากไม้เนื้อแข็ง ดูสวย แต่แปลกตา

ผ้าม่านในห้องสีแดงสดยิ่งไม่เข้ากับความชอบเลยสักนิด แต่ก่อนจะพูดอะไรออกไปมากกว่านี้ ความเจ็บปวดก็เข้ามาแทนที่ หนิงเซียนหลับตาลง กัดฟันแน่นเพื่อไม่ให้ตัวเองเผลอส่งเสียงออกมา

ความทรงจำทุกอย่างไหลมาราวกับกระแสน้ำเย็นที่เชี่ยวกราก พัดพาเอาทุกเรื่องเข้ามาในหัวนานกว่าสิบลมหายใจที่ทนทรมาน ทันทีที่ทุกอย่างจบ หนิงเซียนหอบหายใจ ก้มมองเด็กน้อยในอ้อมแขนตนเอง ใบหน้ามีเม็ดเหงื่อขึ้นเต็มไปหมด

“นายหญิง…เป็นอะไรไปเจ้าคะ ไยถึงมีสีหน้าเช่นนี้ ให้บ่าวตามหมอหรือไม่เจ้าคะ”

หนิงเซียนเข้าใจทุกอย่างมากขึ้น นางหันไปมองคนที่เอ่ยถามก่อนจะเรียกชื่ออีกฝ่ายตามที่รับรู้มาจากความทรงจำเดิมของเจ้าของร่างและของตนเอง

“จิงฮวา”

“เจ้าคะ นายหญิงไหวหรือไม่ ท่านมีสีหน้าเหนื่อยล้าแปลก ๆ ให้ข้าตามหมอดีหรือไม่เจ้าคะ เป็นแบบนี้ไม่ค่อยดีเลย”

หนิงเซียนส่ายหน้าช้า ๆ เริ่มทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ

“ไม่เป็นไร ข้าเพียงฝันร้ายเลยวิตกไปเท่านั้น มันคือฝันร้ายเท่านั้นเอง”

จิงฮวามองด้วยความกังวล

“ช่วงนี้นายหญิงฝันร้ายบ่อยมาก ข้าเกรงว่าท่านจะแย่เอา ส่งคุณหนูมาให้ข้าเถอะเจ้าค่ะ นายหญิงจะได้ล้างหน้าล้างตา มันอาจจะช่วยให้ท่านดีขึ้น”

หนิงเซียนพยักหน้ารับ นางก้มมองเด็กน้อยที่ตอนนี้รู้แล้วว่าอีกฝ่ายคือบุตรสาวของร่างที่นางมาสิงสู่ นางอุ้มเด็กน้อยแล้วยื่นให้จิงฮวามารับตัวไป

หนิงเซียนมองจิงฮวานำบุตรสาวของเจ้าของร่างนี้ไปวางไว้บนเตียงกว้าง ก่อนจะเดินไปรินน้ำชามายื่นให้นาง อีกฝ่ายแสดงสีหน้าห่วงใยออกมาชัดเจน

“ขอบคุณเจ้ามาก ข้าจะพักสักหน่อยเจ้าไปทำงานเถอะ”

“นายหญิงไม่เป็นอะไรแล้วแน่นะเจ้าคะ”

หนิงเซียนส่ายหน้า นางรู้ว่าคนสนิทเป็นห่วงเพราะช่วงนี้เจ้าของร่างคิดมากจนทำให้นอนไม่หลับทุกคืน พักผ่อนน้อย เอาแต่ร่ำไห้เสียใจต่อเรื่องที่เกิดขึ้น

“อย่าห่วงเลย ข้าไม่เป็นอะไร”

“หากนายหญิงต้องการอะไรเรียกข้านะเจ้าคะ ข้าจะไปทำความสะอาดเรือนด้านนอก”

“อืม เจ้าไปเถอะ”

หลังจากที่บานประตูไม้ถูกปิดลง หนิงเซียนเริ่มคิดตามเหตุการณ์ที่เข้ามาฉายในหัว เวลาเพียงไม่กี่อึดใจแต่ยาวนานนับสิบปีที่ ภาพเหตุการณ์ในชีวิตที่ผ่านมาของเจ้าของร่างนี้บอกเล่าเรื่องราวความเป็นมา ไหนจะมาจากความจำของหนิงเซียนเองที่เคยอ่านนิยายเรื่องนี้ผ่านตา

นางยืมนิยายมาจากเพื่อนสนิท ตอนอ่านยังรู้สึกสงสารนางร้ายของเรื่องที่ถูกปั่นหัวไม่ได้ ทั้งถูกด่าว่า ทำร้ายจิตใจ คนรอบข้างเกลียด ไหนจะขาดมารดาเลี้ยงดู จนเกิดเป็นปมทำให้เด็กน้อยที่น่ารักกลายมาเป็นนางร้ายของเรื่องจนจุดจบต้องตายอนาถ

หนิงเซียนยิ้มเย็นชา นางลุกเดินขึ้นไปยังกระจกบานใหญ่มองภาพที่สะท้อนในกระจกด้วยความพอใจ อย่างน้อยร่างนี้ก็งดงาม ความงามนี้เหมือนหนิงเซียนทุกอย่าง ทั้งชื่อ และรูปร่างหน้าตาราวกับคนเดียวกัน ผิดที่อยู่คนละโลกเท่านั้น

ชีวิตใหม่ที่ดูท่าจะแย่กว่าชีวิตเดิม แต่เมื่อมาแล้วคนอย่างนางก็ไม่คิดมาก เพียงต้องวางแผนใช้ชีวิตต่อเท่านั้น เอาคืนคนที่ทำให้เจ้าของร่างต้องเจ็บปวด ถือเสียว่าแก้แค้นให้อีกฝ่ายตายตาหลับ

หนิงเซียนโผล่ในร่างของสตรีที่เพิ่งหย่าขาดสามีได้ไม่นาน กลายเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ต้องดูแลบุตรสาวตัวน้อย ที่อนาคตคือว่าที่นางร้ายมีจุดจบไม่ดี

นางคือสตรีที่งดงาม แม้จะอายุเลยวัยสาวแต่ก็ยังมีความงามที่เด็กสาวทั่วไปยังอิจฉา อายุเพียงยี่สิบห้า แต่ว่ามีข้อเสียคือเป็นคนหยิ่งทะนง เมื่อสามีพาเมียรองและบุตรสาวจากชายแดนที่ซ่อนไว้กลับมา นางก็เอ่ยปากขอหย่าขาดโดยไม่สนใจเสียงคัดค้านจากคนรอบตัว

นางคือสตรีที่ไม่หวาดกลัวความอับอายแม้แต่น้อย เมื่อหย่าขาดแล้วก็เก็บข้าวของออกจากจวนอัน หันหลังให้สามี ไม่พูดจาด้วยแม้เพียงครึ่งคำ เพราะนางถือว่าเขาหักหลังคำสัญญาที่เคยให้ไว้เมื่อก่อนแต่งงาน

ถือว่าการกระทำนี้คือการหักหน้าตระกูลอันที่เป็นตระกูลแม่ทัพ ส่วนหนิงเซียนก็ขึ้นชื่อว่าไร้เมตตา ไม่ยอมรับเรื่องธรรมเนียม การที่บุรุษจะมีเมียหลายคนคือเรื่องทั่วไป แต่หนิงเซียนคือสตรีใจแคบ

แม้จะถูกต่อว่านินทามากมายแต่หนิงเซียนไร้ความสนใจ นางยังคงทำตามที่ตนเองตั้งใจเอาไว้ พาบุตรสาวออกมาเริ่มต้นใหม่

แล้วเมียรองคนนั้นของสามีเก่ายังแสดงบทบาทใสซื่อจริงใจเก่ง ตอแหลยืนหนึ่งอีก จนอดีตแม่สามีของหนิงเซียนเข้าข้างปล่อยลูกสะใภ้ลอยแพ

ด้วยความที่หนิงเซียนไม่ใช่คนแคว้นนี้ นางคือคุณหนูตระกูลใหญ่แคว้นเหยาที่เป็นพันธมิตรกับแคว้นโจว ซึ่งคือที่นี่

สาเหตุที่ทำให้นางกลายมาเป็นคนอาศัยของแคว้นโจวเพราะหนิงเซียนติดตามบิดามาเป็นตัวแทนแคว้นเหยาในการแสดงความยินดีเรื่องสงครามที่ทั้งสองแคว้นจับมือกับจนรบชนะ วันนั้นหนิงเซียนตกหลุมรักบุรุษในชุดเกราะสีทององอาจ เขามีใบหน้าหล่อเหลา ท่าทางเย็นชา ไม่นานความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็เป็นไปได้ดี จนหนิงเซียนตัดสินใจแต่งงานกับเขา อยู่กินจนมีบุตรสาวคนหนึ่ง

ความทรงจำบอกชัดถึงความเสียใจเศร้าโศกที่สามีนอกใจ ลืมคำสัญญาที่มีให้

บุตรสาวคือสิ่งเดียวที่ยึดจิตใจของนางให้คงอยู่ น่าเสียดายที่ยาพิษที่ถูกวางในน้ำชาพรากลมหายใจไปจากเจ้าของร่างเดิม นังสตรีตอแหลนั่นวางยาพิษเจ้าของร่างนี้ ยื่นมือเข้ามาจัดการได้ถึงที่นี่ ช่างมีความสามารถ

หนิงเซียนเข้าใจทุกอย่าง นางกับบุตรสาวทุกข์พอตัว แต่เอาเถอะ ต่อจากนี้เจ้าคือบุตรสาวข้าและจะไม่มีจุดจบที่ไม่ดี ข้าผู้นี้จะเป็นมารดาให้ สั่งสอนทุกอย่างที่มีจนก้าวข้ามชะตาเดิมกลายเป็นสตรีที่งดงาม

ดีที่นิสัยนางและหนิงเซียนคนเก่าคล้ายกัน ชื่อเดียวกันหน้าเดียวกัน จึงทำใจไม่ยากเมื่อมีสติ นางคือนักฆ่าที่ตายเพราะอุบัติเหตุไม่คาดฝัน และนี่คือชีวิตใหม่ต่อจากนี้

เสียงวิ่งด้านหน้าห้องทำให้หนิงเซียนหลุดออกจากห้วงความคิด นางรู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้นหลังจากที่ร่างนี้ตายเพราะอ่านนิยายจนจบแล้ว สามีเจ้าของร่างนี้มาขอคืนดีแต่ได้พบเพียงร่างไร้วิญญาณของหนิงเซียนจึงรับตัวบุตรสาวไปเลี้ยงดู มันคือนรกสำหรับบุตรสาวของนางที่บิดาไม่ดูแล ถูกแม่เลี้ยงทำร้าย

ต่อว่า สอนมาผิด ๆ ไหนจะคนเป็นย่าไม่ชอบหน้าเพราะถือว่ามารดาอย่างหนิงเซียนก่อนตายทำชื่อเสียงตระกูลอันด่างพร้อย จนคนดีคนหนึ่งกลายเป็นคนเลวเพื่อเรียกร้องความสนใจจากคนที่รัก โดยเฉพาะบิดาตนเองที่ไม่เคยแสดงความรักใคร่สนใจ

“นายหญิงแย่แล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้นายท่านมาที่นี่”

“นายท่าน…เจ้าควรเรียกเขาว่าท่านแม่ทัพ เขาไม่ใช่นายเจ้า”

หนิงเซียนตอบเสียงเย็นชา ใบหน้าราบเรียบไร้ความรู้สึก ดวงตาฉายชัดถึงความรู้สึกสนุก นางใบหน้างดงามเชิดขึ้น หัวเราะเสียงเบา ก้าวเดินออกจากห้อง มองร่างบุตรสาวที่หลับสนิทด้วยรอยยิ้ม

ข้าจะเป็นแม่ให้เจ้า เด็กน้อย แต่แม่อย่างข้าคงเลี้ยงเจ้าในแบบที่จะทำให้เจ้าร้ายกาจกว่าในนิยาย ร้ายจนคนที่กล้าลองดีด้วยมันขนลุก