รักระรินใจ

ลัมโบร์กินีเปิดประทุนสีเงินแล่นตีคู่มากับรถเมล์กลางสี่แยกอย่างไม่รีบร้อน เสียงเบรกกระชากสนั่นเมื่ออีโคคาร์คันเล็กแทรกเข้ามาอย่างประมาท กระจกข้างเกือบเฉี่ยวกันจนชายหนุ่มเจ้าของรถหรูสบถออกมาเสียงต่ำ

 “เด็กเวร ซื้อใบขับขี่มาหรือไงวะ”

สายตาคมดั่งมีดตวัดมองไปยังหญิงสาวหลังพวงมาลัยอีโคคาร์ เธอยิ้มเจื่อนส่งสายตาขอโทษ แต่กลับยิ่งจุดไฟโทสะให้เขาเร่งเครื่อง เสียงคำรามของลัมโบร์กินีแหวกอากาศเช้ากรุง พุ่งตามประกบชนิดกระจกหลังสะท้อนเพลิงโกรธเต็มดวงตา ก่อนรถหรูจะชะลอหยุดหน้าตึกสูงสไตล์มินิมอลใจกลางเมือง เรเวน ดิเวลลอปเมนต์ กรุปคือบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์น้องใหม่มาแรงแห่งยุค ภายใต้การนำของเมฆพงษ์ เขตเมฆา

วันนี้ เรเวน ดิเวลลอปเมนต์ กรุป กลายเป็นชื่อที่นักลงทุน นักออกแบบ และผู้อยู่อาศัยรุ่นใหม่จับตามอง ขณะเดียวกัน เมฆพงษ์ เขตเมฆา ก็ถูกยกให้เป็นหนึ่งในนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่น่าจับตาที่สุดแห่งยุค ไม่ใช่แค่เพราะเขาเป็นคนหนุ่มรุ่นใหม่ไฟแรง แต่เพราะทุกตารางเมตรที่เขาวางแผน สะท้อนวิสัยทัศน์ระยะยาวที่ไม่เพียงขายบ้าน...แต่สร้างเมืองให้น่าอยู่ขึ้นจริง

เสียงประตูรถเปิดออก ร่างสูงในสูทสีเข้มก้าวลงด้วยท่วงท่าสง่างาม เมฆพงษ์ในวัย 34 ปี ผู้บริหารสูงสุดแห่งเรเวน ดิเวลลอปเมนต์ กรุป เดินฉับๆ ไปยังลิฟต์ส่วนตัว โดยไม่แม้แต่จะเหลียวมองเหล่าพนักงานที่ลุกขึ้นยืนทักทายด้วยความเคารพ

ในห้องทำงานชั้นสูงสุด เมฆพงษ์หยิบแฟ้มสมัครงานขึ้นมาเปิดดูอย่างไม่เร่งรีบ จนกระทั่งสายตาคมกริบหยุดลงที่รูปถ่ายขนาดหนึ่งนิ้วตรงมุมกระดาษทำให้หัวใจเขากระตุกวูบ ไม่ใช่แค่พฤติกรรมบนถนน...มันคือนามสกุลที่เขาเพิ่งเห็นในแฟ้มสมัครงาน ชื่อที่ควรถูกเผาทิ้งไปพร้อมอดีตที่เขาใช้ทั้งชีวิตเพื่อหนี แต่ตอนนี้...กลับกลายเป็นคนที่มาวางใบสมัครขอทำงานในบริษัทฯ ของเขา

“ลัลน์ลลิน วงศ์วิษณุ”

เสียงกร้าวลอดผ่านไรฟัน วงคิ้วเข้มขมวดมุ่น มุมปากเหยียดยิ้มหยันขณะที่แววตาคุกรุ่นเพลิงอารมณ์ขณะยกแฟ้มขึ้น ทอดสายตามองภาพถ่ายติดใบสมัครงานนั้นอย่างพิจารณา วงหน้าสวยไม่ได้สะดุดสายของตาเขา เท่ากับนามสกุล วงศ์วิษณุของเธอ เหมือนกุญแจถอดสลักประตูความทรงจำที่เขาพยายามปิดผนึกไว้ กระชากเปิดออกอย่างแรง

‘พี่เมฆขา น้องลินคิดถึงพี่เมฆม้ากมาก พี่เมฆคิดถึงน้องลินไหมคะ?’

เสียงใส ๆ ของเด็กสาววัยสิบห้ายังคงชัดเจนในหู เสียงที่เคยเหมือนแสงอุ่น แต่ตอนนี้กลับเป็นหนามแทงใจ

“คุณปานรวี เข้ามาพบผมด่วน”

คำสั่งสั้น ๆ กรีดอากาศเย็นยะเยือกทันทีที่เลขาสาวก้าวเข้ามา เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าเมื่อถาม

           “ใครเป็นคนเรียกผู้หญิงคนนี้มาสัมภาษณ์”

แฟ้มสีดำถูกผลักไปตรงหน้า เสียงทุ้มต่ำกดดันจนปานรวีเผลอสะดุ้ง

“คะ…คือ คุณก้องเกียรติค่ะ”

คำตอบนั้นทำให้กรามเมฆพงษ์เกร็งแน่น คำพูดหลุดลอดไรฟันราวกับคำพิพากษา

“มันเข้าไปวุ่นวายกับฝ่ายบุคคลของผมตั้งแต่เมื่อไหร่”สายตาคมเชือดเฉือนจนเลขาสาวหน้าซีด เธอแทบกลืนคำพูดไม่ลง

“คือ...เอ่อ...”

เขาจ้องหน้าเธอเขม็ง สายตาคมเฉือนใจเหมือนใบมีด “ถ้าคุณยังอ้ำอึ้งอีก ผมจะย้ายคุณไปแผนกอื่น หรือไม่ก็ไล่ออก คุณจะได้ไปนั่งทำงานกับไอ้ก้องมันเสียเลยดีไหม”

ปานรวีหน้าเจื่อน ร่างบางสั่นน้อย ๆ “คุณก้องบอกว่าจะเรียนเรื่องนี้กับคุณเมฆเองค่ะ คุณเมฆจะให้ดิฉันโทร.ตามคุณก้องให้มาพบเลยไหมคะ”

“ดี…เรียกมันเข้ามา ส่วนผู้หญิงคนนี้ ถ้ามาถึงแล้วก็ให้เข้ามา ผมจะสัมภาษณ์เธอเอง”

น้ำเสียงเย็นเฉียบไร้เยื่อใย กรีดทิ้งทุกความทรงจำเก่าอย่างโหดร้าย และทันใดนั้น…เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“คุณลัลน์ลลินมาแล้วค่ะ”

มือใหญ่ที่กดเอกสารแน่นบนโต๊ะหยุดนิ่ง ดวงตาคมกรุ่นไฟ ก่อนริมฝีปากจะเอ่ยคำห้วนสั้น “ให้เข้ามา”

เสียงเฉียบคมที่ได้ยินทำให้ลัลน์ลลินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงเมื่อสบตากับปานรวีที่ส่งยิ้มจืด ๆ กลับมา เธอก็ได้แต่สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วก้าวเข้าไปอย่างสงบด้วยความมุ่งมั่น แต่ทันทีที่ได้สบสายตาคมกริบของเมฆพงษ์ที่จ้องมองมาเงียบ ๆ เหมือนดาบในฝัก แม้ไม่ฟาดฟัน แต่แค่เงานั้นก็ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือก เธอพนมมือไหว้อย่างนอบน้อม โค้งศีรษะก้มต่ำโชว์แพขนตางอนที่ขยับไหวราวปีกผีเสื้อ ก่อนเงยหน้าขึ้นเปิดยิ้มอ่อนหวานหลังลอบกลืนน้ำลายและเอ่ยเสียงใสในขณะที่หัวใจเต้นระรัว

“สวัสดีค่ะ”

พร้อมคำทักทายเธอกวาดสายตาสำรวจห้องทำงานของเขาโดยอัตโนมัติ โต๊ะไม้โอ๊คตรงหน้าวางคอมพิวเตอร์ใหม่ล่าสุด และแฟ้มวางกองเรียงกันบอกทุกอย่างเกี่ยวกับเจ้าของห้อง...แม้เขาจะยังไม่พูดอะไร

“เชิญนั่ง” เขาผายมือ พร้อมเสียงห้วนไม่ต่างจากก่อนหน้า

“ขอบคุณค่ะ” เธอนั่งลง ดวงตายังฉายประกายพยายามสู้

“ถ้าผมจำไม่ผิด...คุณเป็นน้องสาวของลินลดา?”

คำถามนั้นมาเร็วจนเธอแทบไม่ทันตั้งตัว “ค่ะ ลิน...คิดว่าพี่เมฆจะลืมกันไปแล้วเสียอีก” แววตาเธออ่อนโยน แต่คำตอบที่ได้กลับคือรอยยิ้มบาง ๆ

“ผมคงลืมคนของวงศ์วิษณุไม่ลง คุณน่าจะรู้ดี”

ลัลน์ลลินชะงัก ดวงตาที่เคยสดใสหรี่ลงเล็กน้อย “พี่ยังโกรธพวกเราอยู่เหรอคะ?”

“ที่ถามออกมาเนี่ย ไม่ได้ผ่านกระบวนการคิดของสมองมาเลยใช่ไหม ความเลวที่คนในครอบครัวคุณทำกับผม อย่าบอกว่าคุณไม่รู้ว่ามันต่ำทรามมากแค่ไหน ซึ่งแน่นอนว่าความโกรธมันเทียบไม่ได้กับสิ่งที่ผมรู้สึกต่อครอบครัวของคุณเลย...ลัลน์ลลิน”

คำพูดนั้นกระแทกใจเธอเต็มแรง “พี่เม...”

“กรุณาเรียกผมว่าคุณเมฆพงษ์...” เขาตัดบทด้วยน้ำเสียงเย็นชาทันที “ผมไม่รู้ว่าคุณมีเจตนาอะไรถึงยื่นใบสมัครงานที่นี่ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่า...ผมไม่มีวันจะรับคนของวงศ์วิษณุมาร่วมงานด้วยแน่”