รักร้ายลายกุหลาบ

ณ ไร่โรสสรา มรดกตกทอดจากรุ่นสู่รุ่น จนมาถึงรุ่นของพ่อเลี้ยงอินคา และแม่เลี้ยงนาถลดาผู้เป็นภรรยา ซึ่งตั้งอยู่บนเนื้อที่สามพันไร่ในอำเภอพบพระ จังหวัดตาก เนรมิตเนื้อที่ทั้งหมดเป็นเหมือนแดนสวรรค์ ที่มีแต่กุหลาบนานาพรรณ ซึ่งยิ่งนานวันก็ยิ่งมีกุหลาบหลากหลายพันธุ์เพิ่มขึ้น และเป็นที่ต้องการของตลาดทั้งในประเทศ ทั้งยังส่งออกต่างประเทศไปทั่วทุกทวีป เรียกว่าไม่เพียงพอสำหรับแต่ละปี พ่อเลี้ยงอินคาได้ขยายพื้นที่เพิ่มขึ้นที่จังหวัดเชียงใหม่อีกเกือบสองพันไร่ แต่เขาก็ไม่ลืมที่จะขอบคุณหัวหน้าคนงานนามว่า ‘สมบัติ’ ที่อยู่เคียงข้างตนมาเกือบสิบห้าปี ล้มลุกคลุกคลานมาด้วยกัน ช่วยเหลือไม่ทิ้งตนไปไหนแม้ในยามตกต่ำ จนทำให้พ่อเลี้ยงรู้สึกซาบซึ้งใจมาจนถึงทุกวันนี้

“มัวคิดอะไรอยู่ล่ะคะคุณ”

ภรรยาแสนสวยสวมชุดพื้นเมืองเป็นผ้าซิ่นลายฉลุ ตัดเย็บเนื้อดีจากช่างมืออาชีพ ตัวเสื้อแขนยาวถึงข้อศอก เนื้อผ้าฝ้ายเข้ารูปสีอ่อนกว่าผ้านุ่งทำให้น่ามองยิ่งนัก และเมื่อสวมเครื่องประดับอีกเล็กน้อย ก็ยิ่งทำให้ดูเด่นสวยยิ่งกว่าสาวแรกรุ่น ที่ชอบแต่งตัวประเจิดประเจ้อหลายร้อยเท่า แม้อายุอานามจะปาเข้าไปเกือบสี่สิบปีแล้วก็ตาม

นางยิ้มให้สามี ก่อนเดินมาโอบเอวเขาเอาไว้ จากวันแรกจนถึงวันนี้ ผู้เป็นสามีก็ไม่ลืมที่จะขอบคุณภรรยาตัวเองอีกคน เพราะนางไม่เคยทิ้งตนเช่นกัน กลับคอยอยู่เป็นกำลังให้แม้ในยามที่ไม่เหลือใคร เขาเกือบจะขายไร่ซึ่งเป็นของบรรพบุรุษทิ้ง หากไม่ได้ภรรยาคนนี้คอยให้คำปรึกษาแนะนำ

“กำลังยืนมองดูไร่ของเราอยู่ คุณดูสิ... เขตแดนมันทอดยาวไปไกลถึงตรงโน้นเลย”

คนเป็นสามีชี้ไปยังทิศทางข้างหน้า คนเป็นภรรยาก็ชะเง้อมอง แล้วหัวเราะออกมา ขันกับอาการของสามี ไม่ใช่เพราะอะไร แต่ตรงโน้นของสามีนางนั้น ตนเองก็มั่นใจว่าเขามองไม่เห็น เนื้อที่ตั้งสามพันไร่ คงไม่สามารถยืนมองเห็นจากที่ตรงนี้ได้ ถ้าไม่ใช่พื้นที่สูงล่ะก็หมดสิทธิ์

“คุณมองเห็นเหรอ แค่แสงไฟกั้นเขตรั้ว คุณก็ยังมองไม่เห็นเลย”

“คุณละก็... ขัดผมอยู่จริงๆ เดี๋ยวก็โดนทำโทษหรอก”

“ไม่เอาค่ะอายลูก ลูกเราโตแล้วนะคะ ฉันมาชวนคุณลงไปด้านล่างกันค่ะ ป่านนี้คนงานของเราคงรอให้พ่อเลี้ยงลงไปเปิดงานได้อยู่ พวกเขาจะได้สนุกกันได้เต็มที่”

“คุณพ่อกับคุณแม่มัวมาสวีทกันตรงนี้นี่เอง ผมเดินตามหาแทบแย่”

ภูคินทร์ บุตรชายเพียงคนเดียวของครอบครัวมาเห็นภาพที่บิดากับมารดา กำลังจ้องมองตากันหวานฉ่ำก็ยิ้มหน้าบาน เขาภูมิใจที่ครอบครัวตนเองอบอุ่น ไม่เหมือนครอบครัวอื่นๆ ที่บางครอบครัวก็บ้านแตกสาแหรกขาด บ้างก็มัวแต่ทำงานไม่สนใจลูกเต้า บ้างก็ทะเลาะวิวาทให้ลูกได้อับอาย ปีนี้ตนเองอายุสิบแปดปีแล้ว กำลังจะจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่หก แต่ไม่เคยเลยที่จะเห็นบิดากับมารดาทะเลาะกัน

“เป็นยังไงตาคินทร์หิวแล้วเหรอลูก ชอบไร่เราที่นี่หรือเปล่า”

“ยังไม่หิวครับ แต่ผมคิดถึงคุณแม่” แล้วเขาก็โอบกอดมารดา โดยที่มือของบิดาก็ยังกอดภรรยาตัวเองอยู่”

“หยุดเลยๆ ตาคินทร์ นี่เมียพ่อนะ ปล่อยมือเดี๋ยวนี้!”

คนเป็นสามีกระเซ้าบุตรชาย ที่โตจนป่านนี้แล้วยังมีนิสัยอ้อนแม่ติดแม่ ไม่เหมือนหนุ่มๆ ทั่วไป ที่อายุขนาดนี้แล้วมักจะไปติดสาวๆ กันแล้ว

“คุณล่ะก็อะไรไม่รู้ คุณนั่นแหละเอามือออกไปฉันจะกอดลูกไว้ ไม่กี่วันลูกก็จะเดินทางไปต่างประเทศแล้วคงคิดถึงแย่ มาให้แม่กอดให้หายคิดถึงหน่อยนะตาคินทร์”

“ไปต่างประเทศระวังเข้าน่ะคุณ มันจะติดแหม่มมากกว่าติดแม่”

คนเป็นพ่อหัวเราะร่วน ดีใจที่สามารถทำให้ภรรยาอารมณ์เสียได้ ครอบครัวของตนเลี้ยงลูกเหมือนเพื่อนที่คุยและปรึกษากันได้ทุกเรื่อง ภูคินทร์จึงไม่มีท่าทีเคอะเขิน แต่เขากลับยืดอกยอมรับตามประสาหนุ่มๆ กับบิดามาแล้ว ว่าเคยมีแฟนสาวและเลิกรากันไปนับไม่ถ้วน แต่พ่อเลี้ยงอินคาก็ไม่ลืมที่จะสั่งสอนลูก ให้รู้จักให้เกียรติผู้หญิงและห้ามไม่ให้เกิดเรื่องงามหน้า เมื่อยังเป็นเด็กก็มีหน้าที่เรียนหนังสือไปก่อน

เขาได้เชื้อพ่อมามากกว่า ทำให้ภูคินทร์เป็นหนุ่มน้อยที่สาวน้อยใหญ่ก็หมายปอง หน้าตาคมเข้มปากนิดจมูกคมสัน แต่ผิวกายได้แม่มาเต็มๆ ทำให้ผิวของเขาขาวละเอียดนวลเนียน ซึ่งผู้หญิงบางคนเห็นเข้ายังอาย บวกกับภูคินทร์เป็นถึงบุตรชายคนเดียวของไร่โรสสรา ที่มีชื่อเสียงอันดับหนึ่งของทวีป ในเรื่องธุรกิจส่งออกดอกกุหลาบ ทำให้ใครๆ ก็อยากจะเป็นทองแผ่นเดียวกับเขา คุณหญิงคุณนายบางคนถึงกับพาลูกสาวตัวเองมาทำความรู้จัก ทั้งๆ ที่ยังเป็นเด็กกันทั้งคู่ ทำเอาแม่เลี้ยงลดาลมแทบจับมาหลายครั้งแล้ว แต่ดีที่มีสามีคอยช่วยพูดกีดกันให้บ้าง

“ผมชอบที่นี่มากกว่าที่เชียงใหม่อีกครับคุณพ่อ งั้นผมขอที่นี่นะครับ”

“เรียนให้จบก่อนดีกว่าไหมไอ้เสือแล้วค่อยมาขอพ่อ ขืนเราไปเรียนแล้วได้เมียแหม่มกลับมา สักตารางเดียวแม่แกก็คงไม่ยกให้มั้ง เห็นลูกๆ ของคุณหญิงคุณนายแม่เลี้ยงจนถึงลูกสาวนักการเมือง มาให้แม่แกเลือกแทบทุกวัน”

พ่อเลี้ยงอินคาเอ่ยแซวภรรยา ทุกอย่างที่เขาพูดมาล้วนเป็นเรื่องจริงแทบทั้งนั้น ดีที่เดี๋ยวนี้ได้มีบอกคนในบ้านว่านางไม่อยู่บ้าง ติดธุระข้างนอกบ้าง จึงสามารถหลบจากคนพวกนี้ได้ ไม่อย่างนั้นวันทั้งวันคงหมดไปกับการเสียเวลานั่งพูดคุยจนปากเปียกปากแฉะ เรื่องบุตรสาวของแต่ล่ะนาง