ราคีสีชมพู

กรัชเพชร

นามปากกาสำหรับนิยายอีโรติกเร่าร้อน

และเพื่อผู้เปี่ยมความรักในหัวใจค่ะ

ราคีสีชมพู

อีธาน – ลีลาวดี

ครั้งหนึ่ง

อีธาน คลินส์เบิร์ก มหาเศรษฐีหนุ่ม

เคยฝากรอยรักไว้กับ ลีลาวดี

พริตตี้สาวแสนสวยที่หนีความเจ็บช้ำจากเขา

มาเป็นพนักงานเสิร์ฟในโรงแรมห้าดาว

ที่นี่...เธอได้พบเขาอีกครั้ง

เธออยากลืมเขา

แต่เขากลับจุดประกายไฟในตัวเธอ

ให้ลุกช่วงจนยากจะดับมันลงได้

บทที่ 1

ลีลาวดีรู้สึกว่าบรรยากาศภายในห้องอาหารสุดหรูภายคีลา รีสอร์ต ซึ่งเป็นโรงแรมห้าดาวที่ตั้งอยู่ริมชายหาดอันเงียบสงบด้านหนึ่งของเกาะฮาวายในค่ำวันนี้ดูวุ่นวายผิดปกติ

หญิงสาวชาวไทยเจ้าของความสูงเพียงหนึ่งร้อยหกสิบเซ็นติเมตรแต่มีเรือนร่างโปร่งบาง ด้วยใบหน้าสวยหวาน ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้นนิด ๆ และริมฝีปากอิ่มสีชมพูเป็นประกายภายใต้กรอบเรือนผมที่ถูกมัดเป็นหางม้าซึ่งถูกย้อมเป็นสีบลอนด์เงิน ลีลาวดีจึงนับว่าเป็นผู้หญิงที่ความงามของเธอมีเสน่ห์ดึงดูดผู้พบเห็นทั่วไป

รอยยิ้มแย้มใส ๆ ของเธอและแก้มสีเรื่อคือความงามตามธรรมชาติโดยที่เธอไม่ต้องพยายาม และครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นพริตตี้แสนสวยในงานมอเตอร์โชว์ระดับโลก

หากแต่นั่นเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นมากว่าหนึ่งปีแล้ว เมื่อหญิงสาวแสนสวยที่เคยสวมชุดพริตตี้ยืนรับแสงแฟลตจากช่างภาพบนยนตรกรรมอันแข็งแกร่งและราคาสูงลิบหันหลังให้กับอาชีพที่ทำเงินให้เธออย่างงดงาม

นับจากเวลานั้นจวบจนวันนี้ก็ครบขวบปีพอดีที่เธอมายืนอยู่ที่นี่ ในฐานะพนักงานเสิร์ฟในห้องอาหารของรีสอร์ทหรูห้าดาวโดยไม่ปรารถนาจะรับรู้ความเป็นไปภายนอกแม้แต่การติดต่อกับเครือญาติหรือเพื่อนสนิท

“ลี...มาทางนี้หน่อยสิ”

เสียงเรียกที่ดังมาจากอีกฝั่งทำให้หญิงสาวต้องหันกลับไปที่บาร์เครื่องดื่มซึ่งที่นั่นชายชาวอเมริกันร่างสูงใหญ่อายุประมาณสี่สิบปีภายใต้ชุดสูทเนี๊ยบเรียบกริบยืนกวักมือไหว ๆ เรียกเธอให้เดินเข้าไปหา

“มีอะไรหรือคะ ผู้จัดการ?”

ลีลาวดีเอ่ยถามเรมี่ซึ่งเป็นผู้จัดการห้องอาหารด้วยความกระตือรือร้น แต่เขากลับทำสีหน้าเป็นกังวลก่อนพูดว่า

“ลี...วันนี้รีสอร์ทของเรามีบุคคลสำคัญมาเยือน เขาเป็นนักธุรกิจชื่อดังของอเมริกา ห้องอาหารของเราเลยอาจจะวุ่นวายนิดหนึ่งเพราะต้องเตรียมการต้อนรับเขา”

“ค่ะ...ดูวุ่นวายดีนะคะคืนนี้ แล้วไม่ทราบว่าแขกของเราจะลงมาที่ห้องอาหารตอนไหนคะ?”

“เขาไม่ลงมาทานอาหารมื้อค่ำที่นี่ แต่เราต้องให้การต้อนรับเขาอย่างดีในฐานะรีสอร์ทห้าดาวที่เหล่ามหาเศรษฐีไว้วางใจ”

ลีลาวดีเอียงคอพร้อมทั้งเลิกคิ้ว เธอเห็นสีหน้าของเรมี่เป็นกังวลอยู่มากกระทั่งเขากล่าวขึ้น

“แขกของเรารีเควสต์ให้ทางรีสอร์ทนำอาหารมื้อค่ำไปเสิร์ฟให้เขาที่ห้องน่ะ เขารีเควสต์มาเป็นพิเศษว่าขอให้เป็นอาหารไทย เอ้อ...ฉันเลยคิดว่าคนที่มีความคล่องตัวในการต้อนรับแขกและเหมาะสมกับงานนี้ที่สุดคือเธอนะ ลีลาวดี ฉันอยากให้เธอช่วยไปอำนวยความสะดวกอาหารมื้อค่ำให้แขกคนสำคัญของเราหน่อย เขาพักอยู่ที่ห้องสวีทบนเนินเขา หวังว่าเธอคงจะไม่มีอะไรขัดข้องสำหรับงานนี้นะ”

เรมีพูดดักเอาไว้ก่อนและดูเหมือนลีลาวดีจะปราศจากเงื่อนไขใด ๆ ในการปฏิเสธผู้จัดการห้องอาหารของเธอ หญิงสาวพยักหน้าอย่างเสียมิได้

“ก็ได้ค่ะ ผู้จัดการ...แล้วจะให้ฉันไปพบแขกคนสำคัญของโรงแรมตอนไหนคะ”

“เดี๋ยวนี้เลย ลี” เรมี่พูดอย่างกระตือรือร้น น้ำเสียงของเขาแสดงความยินดีออกมาเมื่อพนักงานสาวตอบรับคำสั่ง

“ฉันจะให้พนักงานผู้ชายนำอาหารไทยจานพิเศษไปที่ห้องพักของแขกพร้อมกับเธอ ขอบใจมากลี ถ้าเธอทำงานนี้สำเร็จรีสอร์ทของเราก็จะยิ่งมีชื่อเสียงมากขึ้น”

ลีลาวดีไม่กล่าวอะไร เธอได้แต่เก็บความรู้สึกบางอย่างไว้ลึก ๆ ข้างในซึ่งเรมี่ไม่มีวันรู้ พวกมหาเศรษฐีอย่างนั้นหรือ...เธอไม่ได้อยากเข้าใกล้คนพวกนี้แต่อย่างใดหากหน้าที่ไม่เป็นสิ่งบังคับให้ต้องไปเธอก็อยากจะทำหน้าที่เป็นพนักงานเสิร์ฟแค่ในห้องอาหารแห่งนี้

หลังจากรับปากผู้จัดการแล้วหญิงสาวก็เดินตามพนักงานเสิร์ฟที่นำสำรับไทยจัดใส่ในรถเข็นอย่างดีเพื่อนำไปเสิร์ฟให้แขกของรีสอร์ทซึ่งคงเป็นมหาเศรษฐีกระเป๋าหนักที่ต้องการความเป็นส่วนตัวอย่างมาก

ที่พักของแขกคนสำคัญอยู่ห่างจากห้องอาหารขึ้นไปยังเนินเขาที่ห้องพักนั้นอยู่ท่ามกลางบรรยากาศริมทะเลงดงามและเป็นส่วนตัวต่างไปจากห้องพักห้องอื่น ๆ

ลีลาวดีเดินตามพนักงานชายที่นำสำรับเข้าไปในห้องพักไสตล์โมเดิร์นผสมผสานระหว่างรูปแบบตะวันออกและตะวันตก ด้านในยังคงเงียบสงบเหมือนไม่มีใครอยู่เลยกระนั้น

“เชิญคุณลีครับ ผมคงต้องขอตัวก่อน”

พนักงานชายผู้นั้นเอ่ยปากแล้วถอยฉากออกไปโดยไม่ถามความเห็นจากหญิงสาวแม้แต่น้อย ลีลาวดีมองตามหลังคนที่มาด้วยอย่างขัดใจ ทำไมถึงไม่อยู่เป็นเพื่อนเธอก่อนสักห้านาทีก็ไม่รู้...หญิงสาวนึกในใจก่อนก้มลงมองสำรับอาหารแบบไทยซึ่งมีขนมหวานอย่างหนึ่งที่ทำให้เธอไม่อาจละสายตาไปได้

มันเป็นขนมลูกชุบสีสวยอยู่ในจานสีทองครอบฝาแก้ว ลีลาวดีอดไม่ได้ที่จะคิดถึงอดีตอันห่างไกล เธอกำลังคิดว่ามันเป็นขนมไทยที่ใครคนหนึ่งชอบกินมันนักหนา

“ลิซ...”