บทนำ
เมื่อมาถึงห้องพักหญิงสาวก็ถูกผู้ชายที่ขับรถเงียบๆ มาตลอดทางโจมตีด้วยวาจาคมกริบทันที
“อย่าบังอาจเดินหนีทั้งๆ ที่ฉันยังพูดไม่จบเชียวนะ”
บ้าอำนาจ เอาแต่ใจ ไม่เคยเห็นใจคนอื่น นี่แหละคำจำกัดความของผู้ชายแสนหล่อแห่งสายเลือดเมเนนเดซ หนุ่มกรีกผู้ยิ่งใหญ่
“เคทไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว”
“มีสิ เธอมีสิ่งที่ต้องพูดอีกหลายอย่างเชียวแหละ อย่างเช่นว่า... เธอวางแผนทั้งหมดใช่ไหม ตั้งแต่หนีกลับบ้าน รอให้ฉันไปตาม ยั่วให้ฉันฟาดเธอในห้อง และจากนั้นก็นัดแนะกับป้านรกของเธอให้โทรตามนักข่าว”
แคทเธอรีนอดทึ่งไม่ได้กับการจินตนาการเป็นตุเป็นตะของผู้ชายหน้าแดงก่ำด้วยโทสะตรงหน้า นี่เขาอ่านนิยายหรือดูละครไทยหลังข่าวมากไปหรือเปล่านะ ถึงได้คิดวิธีการแบบนี้ออกมาได้
“ถ้าเคทปฏิเสธ คุณดิมก็ไม่เชื่ออยู่ดี...”
“ก็เพราะเธอไม่เชื่อถือไม่ได้ยังไงล่ะ เชื่อไม่ได้”
หญิงสาวเม้มปากแน่น เจ็บจนจุกในหัวอก แต่ก็จำต้องเหยียบความร้าวรานนั้นเอาไว้ให้มิด ก่อนจะเชิดหน้ามองผู้ชายสุดหล่อด้วยความน้อยใจ
“ใช่ค่ะ เคทมันเลว มันต่ำ อย่างงั้นก็ปล่อยเคทไปสิคะ ปล่อยเคทไป คุณดิมจะได้ไม่ต้องมาเกลือกกลั้วกับผู้หญิงสกปรกไม่ต่างจากเศษขยะในสายตาของตนเองอย่างเคท...”
บท 1
ร่างกายสูงใหญ่ไม่ผิดแผกไปจากหนุ่มเชื้อชาติเดียวกันของดิมิเทรียส เมเนนเดซที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้านั้นมีผลทำให้ริมฝีปากอิ่มเต็มสีแดงสดที่อยู่ใต้จมูกโด่งงามของแคทเธอรีนแห้งผาก นัยน์ตากลมโตสีนิลหวานฉ่ำเพราะได้รับอิทธิพลมาจากแพขนตายาวเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มือบางทั้งสองข้างชุ่มไปด้วยเหงื่อ เรี่ยวแรงที่จะทรงกายให้ยืนด้วยเรียวขาของตนเองโดยไม่มีอาการสั่นเทาให้กับผู้ชายตรงหน้าเห็นทำได้ยากมากเหลือเกิน
ไม่ว่าจะผ่านมากี่วันกี่คืนหรือกี่เดือน ผู้ชายที่หล่อเหลาปานเทพบุตรกรีกชาตินักรบตรงหน้าคนนี้ก็ยังคงมีอำนาจเหนือร่างกายและจิตใจของหล่อนเช่นเดิม
ดิมิเทรียส เมเนนเดซ คุณชายที่สองแห่งตระกูลที่ใหญ่ที่สุดในเอเธนส์ เขาหล่อ เขารวย และเขาก็มีเสน่ห์ชนิดที่ผู้ชายกรีกทั้งประเทศต้องมองด้วยความอิจฉา ส่วนผู้หญิงน่ะเหรอ ก็แข่งกันวิ่งเพื่อจะได้มีโอกาสได้เข้าใกล้ผู้ชายที่หล่อราวกับไม่ใช่คนจริงๆ แต่น่าจะเป็นรูปปั้นหรือรูปภาพที่มีไว้ให้สาวๆ ได้คลั่งไคล้มากกว่าน่ะสิ
หัวใจของหล่อนกระตุกอย่างรุนแรงเพียงแค่ได้สบประสานกับดวงตาสีดำขลับดุจนิลเนื้อดีราคาแพงระยับของเขา
ใบหน้าสี่เหลี่ยมสมบูรณ์แบบไร้ที่ติด้วยเครื่องหน้าที่เหมาะเจาะลงตัว เส้นผมสีดำขลับตัดตามสมัยนิยมบางส่วนหล่นมาเคล้าเคลียที่หน้าผากกว้าง มือใหญ่สีแทนทรงพลังจึงยกขึ้นปัดมันออกอย่างสุดแสนรำคาญ ขณะที่นัยน์ตาคมกริบดุจพญานกอินทรีเคลื่อนมาจับจ้องที่หล่อนนิ่ง
วิญญาณคล้ายกับจะหลุดออกจากร่างเมื่อได้เห็นดิมิเทรียสจับจ้องอยู่ที่กลีบปากสีสดของตนเองไม่วางตา หล่อนอยากจะวิ่งเข้าไปซบแผงอกกว้างนั้น อยากจะสัมผัสเนื้อตัวทรงพละกำลังของเขา แต่ก็ทำได้เพียงแค่คิดเท่านั้น เพราะเมื่อสายตาคมกล้าของเขาเลื่อนขึ้นมาประสานกับดวงตาของหล่อนอีกครั้ง ร่องรอยแห่งอริศัตรูก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที
ริมฝีปากหยักสวยได้รูปสีสดแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มหยันเยาะที่คนมองอย่างหล่อนเห็นแล้วก็รู้สึกไม่ต่างจากการถูกมีดแหลมคมกะซวกเข้าที่กลางหัวใจ
“คุณดิม...”
น้ำเสียงที่หลุดออกไปจากลำคอนั้นช่างเบาหวิว จนคนพูดอย่างแคทเธอรีนยังแทบจะจำเสียงของตนเองไม่ได้เลยด้วยซ้ำไป
“จะไม่เชิญฉันนั่งเลยหรือ แคทเธอรีน...”
น้ำเสียงของเขาชัดเจนในทุกๆ คำพูด ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย็นชา ที่หล่อนเห็นแล้วก็รู้สึกเจ็บยิ่งกว่าถูกสาดด้วยน้ำกรดพิษร้ายเข้าใส่หัวใจซะอีก
เขาจะมาที่นี่ทำไมกัน จะมาเยาะเย้ย เยาะหยัน หรือว่ามาเหยียบย่ำให้หล่อนจมดินกันแน่ น้ำตาที่ทะลักทลายอยู่ภายในอกทำท่าจะเอ่อล้นออกมาเสียให้ได้ ร้อนถึงแคทเธอรีนที่ต้องรีบกะพริบตาถี่ๆ หลายต่อหลายครั้งเพื่อให้เจ้าน้ำใสๆ ที่มันจะหลั่งไหลออกมายามเจ็บปวดเท่านั้นให้กลับเข้าไปในอก ก่อนจะฝืนปั้นยิ้มขมขื่นมอบให้กับผู้ชายตรงหน้า
“ชะ...เชิญนั่งค่ะ”
แม้จะพยายามปั้นเสียงให้ราบเรียบเป็นปกติแค่ไหน หากแต่หางเสียงก็ยังคงสั่นเทาจนเจ้าตัวรู้สึกขายหน้าไม่ได้
ดิมิเทรียสระบายยิ้มที่มุมปาก ดวงตาจับจ้องใบหน้ารูปหัวใจขาวสะอาดนิ่งนาน ขณะทรุดกายลงนั่งบนโซฟากลางเก่ากลางใหม่ภายในบ้านพักของเจ้าหล่อน
แคทเธอรีนยังคงมีอำนาจต่อร่างกายของเขาเฉกเช่นทุกครั้งที่เจอกัน ร่างกายของเขาตื่นเต้น ตื่นเร้า และเรียกร้องให้แนบชิด แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะ ในเมื่อเจ้าหล่อนกำลังจะแต่งงานกับชายแก่รุ่นปู่อย่างเดฟ อารอนคนนั้น
เขาเมาหัวราน้ำอยู่เป็นอาทิตย์ เมาจนแทบไม่เป็นผู้เป็นคน ภาพอันอัปยศที่สุดในชีวิตเหล่านั้นของเขาถูกปาปารัซซี่ถ่ายได้ในคลับหรูแห่งหนึ่งในเอเธนส์ แต่ด้วยอำนาจและบารมีของเมเนนเดซ เขาจึงสามารถจัดการกับภาพพวกนั้นได้ก่อนที่มันจะออกมาสร้างความอับอายและน่าเวทนาให้กับตนเองได้อย่างไม่ยากเย็นนัก แคทเธอรีนจะต้องไม่มีวันล่วงรู้ว่า หล่อนมีอิทธิพลต่อเขามากมายแค่ไหน หล่อนจะต้องไม่มีวันรู้ว่าดวงใจของเขานั้นยอมสยบอยู่แทบเท้าของหล่อนมาหลายปีแล้ว ตั้งแต่เจ้าหล่อนย่างเข้าสู่วัยสาวแรกแย้ม
หนุ่มหล่อปานเทพบุตรกรีกนึกย้อนไปถึงเรื่องราวเมื่อครั้งในอดีต เขาสะดุดตากับแม่สาวผิวขาวดั่งน้ำนมโค ผมหยักศกสีดำสนิทที่ล้อมรอบใบหน้ารูปหัวใจทำให้หัวใจของเขาเต้นโครมครามจนแทบจะหลุดจากขั้วทุกครั้งที่ได้เห็นหน้า ยิ่งได้พิศมองดวงตาหวานฉ่ำคู่นั้นที่มักจะหลบตาอยู่ตลอดเวลา เขาก็ยิ่งคลั่งไคล้ แต่ไม่มีสิ่งไหนที่มันจะสะดุดใจกระด้างของเขาได้มากเท่ากับกลีบปากสีแดงสดอิ่มเต็มคู่นั้น เขาอยากลิ้มลองมันด้วยริมฝีปากและลิ้นของตนเอง อยากจะจัดการกับร่างกายสะโอดสะองน่าใหลหลงนั้นบนเตียงนอน แต่ก็คงทำได้แค่คิดเท่านั้น ในเมื่อแคทเธอรีนไม่เคยแสดงท่าทีใดๆ ตอบกลับเขามาเลย นอกจากท่าทางหวาดกลัวและไม่อยากจะเสวนาด้วย
บทล่าสุด
#89 บทที่ 89 ตอนอวสาน
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#88 บทที่ 88 ตอนที่ 88
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#87 บทที่ 87 ตอนที่ 87
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#86 บทที่ 86 ตอนที่ 86
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#85 บทที่ 85 ตอนที่ 85
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#84 บทที่ 84 ตอนที่ 84
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#83 บทที่ 83 ตอนที่ 83
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#82 บทที่ 82 ตอนที่ 82
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#81 บทที่ 81 ตอนที่ 81
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#80 บทที่ 80 ตอนที่ 80
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025
คุณอาจชอบ 😍
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
ขย้ำรักเลขา NC-20
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













