ถอดรหัสวรรณกรรมจีน

"ลินฮ่าว! เอาน้ำล้างเท้าของพวกเราไปเทซะ" แม่ยายหวังซูเฟิน เอ่ยด้วยน้ำเสียงยโสโอหัง พลางเตะอ่างไม้แดงอย่างดีที่วางอยู่แถวเท้าเบาๆ

"รอสักครู่นะแม่ครับ ผมล้างจานพวกนี้เสร็จแล้วจะไปเทให้" ลินฮ่าวที่กำลังก้มหน้าล้างจานในครัวตอบเสียงดัง

"มึงหูหนวกหรือไง? กู! บอก! ให้เอาน้ำล้างเท้ากูไปเทเดี๋ยวนี้! กูไม่อยากพูดซ้ำอีกแล้ว!" หวังซูเฟินวันนี้กลับมาบ้านด้วยอารมณ์ขุ่นมัว หน้าตาดำทะมึน ยิ่งเห็นไอ้ไร้ค่าลินฮ่าวไม่เชื่อฟัง ยิ่งทำให้เธอหงุดหงิดหนักขึ้นไปอีก

ร่างของลินฮ่าวสั่นเทาอย่างรุนแรง ความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ เขากัดฟันแน่น กำมือแน่น แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปาก เสียงของภรรยาเขา เซินซี่เอี้ยน ก็ดังมาจากห้องนั่งเล่น

"ลินฮ่าว แม่พูดแล้ว แกไม่ได้ยินเหรอ? จงใจจะยั่วให้แม่โกรธใช่มั้ย?! รีบไปเดี๋ยวนี้!" น้ำเสียงของเซินซี่เอี้ยนเย็นชาถึงขีดสุด แฝงความรังเกียจและผิดหวังอย่างชัดเจน

เซินซี่เอี้ยนเป็นคนหน้าตาดี เป็นสาวสวย สูง 168 เซนติเมตร ผิวขาว หน้าตาสวย ขายาว ตอนนี้ล้างเท้าเสร็จแล้ว กำลังทาน้ำมันบำรุงและโลชั่นลงบนขาขาวเรียวยาวของเธอ เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองขณะตะโกนใส่ลินฮ่าวที่กำลังล้างจานอยู่ในครัว

"ช่างไร้ค่าจริงๆ ทำอะไรก็ไม่ได้สักอย่าง! ซี่เอี้ยน วันนี้แม่ไปเล่นไพ่นกกระจอกกับป้าหวังของเธอ ลูกเขยของเขาเป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทใหญ่ มีทั้งรถทั้งบ้าน ป้าหวังของเธอภูมิใจนักหนา จมูกเชิดจนจะถึงฟ้า! โธ่เอ๊ย ดูไอ้ไร้ค่านี่สิ แม่โมโหจนตัวสั่น! ผู้ชายตัวโตๆ อยู่แต่ในบ้านทั้งวัน ไม่รู้จักออกไปทำงาน ทั้งวันมีแต่ล้างจาน ทำกับข้าว ซักผ้า เหมือนแม่บ้านไปได้ ล้างจานแบบนั้น โยนข้าวให้ไก่กินยังทำได้ดีกว่า! แย่ยิ่งกว่าหมาอีก! ไอ้ขี้แพ้! ไอ้ไร้ค่า! เลี้ยงหมาสักตัวยังดีกว่า!" แม่ยายหวังซูเฟินยิ่งพูดยิ่งโมโห สุดท้ายโกรธจนเตะอ่างล้างเท้าปลิวไป น้ำล้างเท้าหกเกลื่อนพื้น อ่างไม้แดงอย่างดีล้มตะแคงอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่น

เซินซี่เอี้ยนที่อยู่ข้างๆ สะดุ้งตกใจ รีบตะโกนเสียงดังไปทางครัว:

"ลินฮ่าว! นายจะทำให้แม่ฉันโกรธตายหรือไง? รีบมาเช็ดพื้นเดี๋ยวนี้! เอาอ่างไปเก็บให้เรียบร้อย แล้วขอโทษแม่ฉันด้วย! แต่งงานกับนายเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตฉัน! ตอนนี้ฉันเสียใจจริงๆ ที่แต่งงานกับนาย!" เซินซี่เอี้ยนก็โกรธเช่นกัน ลินฮ่าวไอ้ไร้ค่านี่แต่งเข้าบ้านเธอมาปีหนึ่งแล้ว ไม่ยอมออกไปทำงาน ทั้งวันอยู่แต่ในบ้านซักผ้า ทำอาหาร ช่างทำให้เธอขายหน้าเหลือเกิน เธอออกไปข้างนอกยังไม่กล้าบอกเพื่อนๆ เลยว่าแต่งงานกับลินฮ่าวไอ้ไร้ค่านี่! พูดออกไปมีแต่น่าอาย!

ในครัว ลินฮ่าวที่เพิ่งบีบน้ำยาล้างจานเสร็จ กำลังใส่ผ้ากันเปื้อนล้างจานอยู่ ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรง ความโกรธในใจไม่อาจกดข่มได้อีกต่อไป พอโทสะพลุ่งขึ้น เขาก็ขว้างจานที่เพิ่งล้างเสร็จลงพื้นอย่างแรง จานกระทบพื้นแตกกระจายทันที

เขาไม่แม้แต่จะมองจานแตกสักแวบ เปิดปากตะโกนด้วยความโกรธ: "พวกมึงหุบปากให้หมด!" ลินฮ่าวตะโกนใส่แม่ลูกในห้องนั่งเล่นอย่างดุดัน

หวังซูเฟินกับเซินซี่เอี้ยนเห็นลินฮ่าวโกรธเป็นครั้งแรก ชั่วขณะนั้นพวกเธอถึงกับตกตะลึง ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ

ลินฮ่าวกำมือแน่น ใช่ เขาเป็นลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านตระกูลเซิน แต่เขายังเป็นทายาทของตระกูลผู้ดีเก่าที่ซ่อนตัวในเมืองเยียนจิง! ที่คนอย่างเขาซึ่งมีฐานะสูงส่งต้องมาเป็นลูกเขยตระกูลเซินนั้น เพราะอะไรกัน?

นั่นเป็นเพราะตอนมัธยมปลาย ลินฮ่าวอยู่ห้องเดียวกับเซินซี่เอี้ยน ช่วงนั้นตระกูลของลินฮ่าวต้องการฝึกฝนเขา จึงปล่อยให้เขาเลี้ยงดูตัวเอง ให้ค่าใช้จ่ายน้อยนิด ลินฮ่าวสมัยนั้นหลายครั้งกินไม่อิ่มท้อง เงินเล็กน้อยที่มีก็ถูกเด็กเกเรแย่งไป ไม่มีใครในห้องสนใจเขา มีเพียงเซินซี่เอี้ยนที่เห็นว่าเขาน่าสงสาร จึงมักแบ่งอาหารให้เขากิน ในวัยมัธยมที่ไร้เดียงสานั้น ลินฮ่าวก็หลงรักเซินซี่เอี้ยน

หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย ลินฮ่าวได้สืบทอดกิจการตระกูล ตั้งใจจะมาตามหาเซินซี่เอี้ยนที่เมืองหนานเจียง เพื่อมอบเกียรติยศให้เธอตลอดชีวิต บังเอิญว่าเมื่อปีที่แล้ว พ่อของเซินซี่เอี้ยนป่วยหนัก ก่อนตายกลัวว่าลูกสาวจะไม่มีคนดูแล เป็นห่วงมาก และเพื่อให้เซินซี่เอี้ยนได้รับมรดกในตระกูลเซิน จึงเริ่มหาลูกเขย ลินฮ่าวจึงไม่อยากเสียเวลา ตรงเข้ามาเป็นลูกเขยตระกูลนี้เลย

ตลอดปีที่แต่งงานกัน ลินฮ่าวใช้อำนาจอันยิ่งใหญ่ของตระกูลแก้ปัญหาให้เซินซี่เอี้ยนลับหลังมากมาย เขากลัวว่าเธอจะทนความเศร้าจากการสูญเสียพ่อไม่ไหว จึงละทิ้งธุรกิจมาอยู่เคียงข้างดูแลเธอตลอดปีนี้ ซักผ้า ทำอาหาร ดูแลทุกอย่างอย่างละเอียดที่สุด!

ลินฮ่าวคิดว่าเซินซี่เอี้ยนจะเห็นความทุ่มเทของเขา แต่ใครจะคิดว่าการดูแลอย่างไม่มีที่ติของเขา กลับแลกมาด้วยการดูถูกซ้ำแล้วซ้ำเล่า แลกมาด้วยคำดูหมิ่นที่ไหลบ่าเหมือนสายน้ำ! ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่า คนที่คอยเอาอกเอาใจคนอื่นไม่เคยมีจุดจบที่ดี! ใจเขาเย็นชาไปหมดแล้ว เขาตัดสินใจไม่แสร้งอีกต่อไป! เขาตัดสินใจเปิดไพ่!

แม้เขายังรักเซินซี่เอี้ยนอยู่ แต่เธอได้ทำร้ายจิตใจเขาจนสาหัสแล้ว ลินฮ่าวสูดหายใจลึกๆ แก้ผ้ากันเปื้อนลายปัก โยนลงในอ่างล้างจาน แล้วเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่น

ตอนนี้ หวังซูเฟินในห้องนั่งเล่นถึงได้สติ เธอระเบิดอารมณ์ทันที ไม่สนใจน้ำล้างเท้าบนพื้น เดินตรงมาที่หน้าลินฮ่าว ชี้หน้าด่าด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราด: "แก แก แก แก เป็นอะไร! ไอ้หมา! แกยังกล้าทำข้าวของตระกูลเซินแตกอีก! ใครให้ความกล้าแก! ถ้าแกมีน้ำยาก็หย่ากับซี่เอี้ยนสิ แกไสหัวออกไปจากตระกูลเซิน! ตัดขาดจากตระกูลเซินซะ! ต่อไปเราต่างคนต่างอยู่!"