สัญญารักฟันน้ำนม

บทนำ

สนามบิน..🛬

เสียงประกาศตามสายดังแว่วมาเข้าหูทำยากูซ่าหนุ่มรู้สึกหดหู่ใจลงไปอีกเพราะถึงเวลาที่เขากับเฟรย่าต้องห่างไกลกัน มือหนาประสานมือเล็กไว้แนบแน่นไม่ยอมปล่อย

"เดี๋ยวน้องเฟย์ก็กลับมานะคะ พี่เอมรอด้วยนะ"

"ก็ไม่อยากให้ไปนิ ตั้งสี่ปีกว่าเลยนะ กว่าที่เราจะเจอกัน"

"พี่เอมน่ะรอน้องเฟย์ได้อยู่แล้ว จริงไหมคะ" เฟรย่าเอ่ยถามชายหนุ่มด้วยรอยยิ้ม เธอยื่นมือไปบีบแก้มเฌอเอมเบา ๆ เพื่อให้เขายิ้มแต่ชายหนุ่มกลับทำตรงกันข้ามโดยดึงเธอมากอดไว้แนบแน่น ริมฝีปากหนาประกบจูบลงบนศีรษะทุยเล็ก ส่งผ่านความรักและความห่วงใยในรอยจูบนี้ ก่อนที่ร่างหนาจะผละตัวออกมา

"แล้วเจอกัน"

"รอเฟรย่าด้วย ห้ามมีคนอื่นนะ"

"ได้ พี่สัญญา" 

"ถ้าพี่เอมผิดสัญญา เฟรย่าจะเปลี่ยนเป็นนางมารร้ายแล้วแย่งพี่เอมกลับมา หึหึ.." 

"ครับ.." เฌอเอมดึงร่างบางมากอดอีกครั้งแล้วเดินไปส่งเฟรย่า เมื่อส่งเธอเสร็จเขาก็เดินออกมาจากตรงนั้น เฝ้ามองเครื่องบินลำที่เธอนั่งอยู่นานมาก ๆ จนกระทั่งมันเคลื่อนตัวออกไปจากรันเวย์ และพาหัวใจเขาไปอย่างไม่รู้ตัว..

*'คำสัญญาเมื่อครั้งที่เขายังเด็กที่เอ่ยบอกเฟรย่า และเขาไม่เคยผิดสัญญาเลยสักครั้ง มันเป็นคำสัญญาของเด็กน้อยสองคนในวัยเยาว์ตั้งแต่ฟันน้ำนมยังไม่ร่วง ว่าเขาจะไม่ '*มีใคร' เพื่อรอเธอคนเดียว'

4ปีต่อมา

"ฮึบ!" ร่างบางยกกระเป๋าสัมภาระลงจากสายพานพร้อมกับหันไปโบกมือให้พ่อกับแม่ที่มารอรับที่สนามบิน เธอเลื่อนกระเป๋าไปให้ลูกน้องแล้ววิ่งไปกระโดกอดพ่อกับแม่ด้วยความคิดถึงสุด ๆ

"ไอเลิฟยูปะป๊า ไอเลิฟยูหม่าม้า" เฟรย่าหอมแก้มพ่อกับแม่ฟอดใหญ่ เป็นเวลาสี่ปีที่ทรมานมาก ๆ แม้พ่อกับแม่จะบินไปเยี่ยมเธอบ่อย ๆ แต่ก็ไม่ได้ทำให้คลายความคิดถึงเท่ากับการได้กลับมาอยู่บ้านพร้อมกับใบปริญญาที่บอกว่าเธอทำตามฝันสำเร็จแล้ว

"ป๊าโคตรคิดถึงเลยรู้ไหม" กัปตันหนุ่มวัยสี่สิบต้น ๆ สวมกอดลูกสาวสุดที่รักให้คลายความคิดถึงและหอมแก้มลูกหลายครั้ง เฟรย่ายิ้มแป้น เธอนำพาความสดใสกลับมาสู่เขาจริง ๆ

"ตัวเล็กของแม่" พู่กันยิ้มหวานให้ลูกแล้วรั้งตัวมากอดแนบแน่นเหมือนกัน "เป็นไงบ้าง พ่อกับแม่ไม่ได้ไปหาตั้งหลายเดือน วันสำคัญของลูกก็ไม่ได้ไปร่วม ขอโทษนะคะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ เฟย์สบายมากเลย เรากลับบ้านดีกว่านะคะ เฟย์คิดถึงกับข้าวฝีมือคุณแม่แล้ว" เฟรย่าฉีดยิ้มกว้างแต่มีสิ่งหนึ่งที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้แววตาใสแป๋ว เธอไม่กล้าเอ่ยถามพ่อกับแม่ตอนนี้เพราะเพิ่งมาถึงไทยหมาด ๆ 

ภายในรถถูกกดดันด้วยความเงียบ พ่อกับแม่ก็นั่งนิ่งไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่พู่กันก็สวมกอดลูกมาตลอดทาง 

"เฟย์ถามอะไรได้ไหมคะ" อ๊อฟหันมามองลูกสาวทันทีที่เฟรย่าเอ่ยถาม "เฟย์อยากรู้ว่าพี่เฌอเอมอยู่ที่ประเทศไทยไหม เพราะเฟย์ติดต่อไม่ได้เลย พี่เอมเงียบหายไปเลยค่ะ" คำถามที่ยากจะตอบทำพ่อกับแม่ลำบากใจจนแสดงออกมาทางสีหน้า 

"พี่เขาคงทำงาน ไม่มีเวลาหรอกลูก"

"เหรอคะ แล้วปะป๊าได้เจอพี่เขาบ้างไหม เฟย์อยากเจอพี่เอมมากเลย" แววตาลูกสาวเต็มไปด้วยความหวัง แต่ผู้เป็นพ่อกลับรู้สึกหดหู่ใจมาก เพราะไม่อยากให้ลูกคาดหวังอะไรที่เป็นไปไม่ได้มากเกินไป

"หนูน่าจะลืมได้แล้วนะ พี่เขาก็โตแล้วและหนูก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้วด้วย เลือกทางเดินชีวิตเองได้แล้วลูก" คำตอบที่ได้รับมันไม่ใช่ที่เธอคาดหวังเอาไว้ ยิ่งพ่อบอกแบบนี้เธอยิ่งอยากเจอเฌอเอมมาก เธอคิดถึงเขาและรอเขาตลอดเวลาตามที่สัญญากันไว้ก่อนจะไปเรียนต่างประเทศ

"ทำไมทุกคนพูดแบบนี้คะ แล้วทำไมคุณอาทุกคนไม่มารับเฟรย่าอย่างที่บอกเอาไว้ ทุกคนไปไหนหมด" น้ำเสียงที่เอ่ยถามเต็มไปด้วยความน้อยใจ

"คุณอาติดงานลูก"

"ไม่จริง เฟย์ไม่เชื่อหรอกนะ" เพราะอา ๆ ไม่สนใจเรื่องงานอยู่แล้วถ้ารู้ว่าเธอกลับมาจากต่างประเทศแบบนี้ ทุกคนทำให้เธอสงสัย "ทุกคนมีความลับอะไรรึเปล่าคะ ทำไมทำตัวแปลก ๆ กันหมด"

"ไม่มีอะไรหรอกลูก เดี๋ยวหม่าม้าทำของอร่อย ๆ ให้กินนะคะ" เฟรย่าหันมามองแม่ด้วยสายตาเป็นคำถามสุด ๆ แต่เธอเลือกที่จะเก็บเงียบแล้วนั่งนิ่งจนถึงบ้าน ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือเฌอเอมไม่มาหาเธอเลย เฟรย่าคิดว่าเขาคงรู้ว่าเธอกลับมาแต่ก็ไม่มาหา..หรือเขามีคนอื่นแล้ว ไม่รอเธอแล้วเด็กสาวได้แต่คิดน้อยใจคนเดียว

บรรยากาศในโต๊ะอาหารไม่ได้คึกครื้นอย่างที่ควรจะเป็น ถูกกดดันด้วยความเงียบจนน่าอึดอัดใจ มาเฟียใหญ่พ่นลมหายใจออกหนัก ๆ ก่อนที่จะตักกับข้าวใส่จานให้ลูกสาว

"ไม่เอาน่าลูก กินอะไรหน่อย แม่อุตส่าห์ทำของอร่อย ๆ ให้ลูกเลยนะ" อ๊อฟยิ้มให้ลูกแต่เฟรย่ากลับเบะปากคว่ำ เธอจำใจตักข้าวใส่ปากเคี้ยวตุ้ย ๆ เมื่ออิ่มก็รีบขึ้นห้องพักผ่อน แต่ใครจะรู้ว่าแท้จริงแล้วเธอแอบออกมาข้างนอกในกลางดึก ขับรถยนต์พ่อออกมาด้วย

"เฟย์ต้องรู้ให้ได้ ว่าทำไมพี่เอมถึงไม่มาหาแบบนี้" เด็กสาวขับรถไปหาเฌอเอมที่บ้านโดยไม่คุ้นเคยเท่าไหร่ เพราะเป็นครั้งแรกในรอบสี่ปีที่ขับรถบนถนนในประเทศไทย

เอี๊ยด!! 

โครม!

เฟรย่าเบรครถกะทันหันจนรถคันข้างหลังชนท้ายจัง ๆ แถมศีรษะเธอยังชนกับพวงมาลัยจนปูดนูนขึ้นในทันที

"ขะ..ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจ" เฟรย่ารีบยกมือไหว้ขอโทษเจ้าของรถคันข้างหลังเสียงสั่น เธอเองก็ตกใจไม่น้อยแต่สิ่งที่ทำให้เธอตกใจไปมากกว่าคือคนคนหนึ่งกำลังขับรถผ่านไปและมีผู้หญิงนั่งอยู่ข้าง ๆ เฟรย่าขยี้ตามองให้แน่ใจแล้วทิ้งนามบัตรไว้ให้คู่กรณีก่อนจะขับรถตามไปจนถึงบ้านเฌอเอม

ร่างบอบบางเดินมาจนหน้าประตูบ้านหลังใหญ่ หัวใจดวงน้อยเริ่มสั่นไหวกับภาพตรงหน้า เธอได้แต่สงสัยว่าบ้านเฌอเอมกำลังมีงานอะไร ทุกอย่างจัดเตรียมไว้ราวกับจะมีงานแต่ง(?)

"พี่เอม.." เฟรย่าเอ่ยเรียกยากูซ่าหนุ่มเสียงเบาแทบไม่ได้ยิน แต่มันก็ไม่ได้เบาขนาดที่คนหูดีอย่างเฌอเอมจะไม่ได้ยิน

"เฟรย่า!"

"ใครเหรอคะที่รัก.." หญิงสาวคนหนึ่งเดินมาควงแขนเฌอเอมด้วยท่าทางเป็นเจ้าของสุด ๆ ก่อนที่เธอจะปรายตามองเฟรย่าอย่างเป็นคำถาม "นั่นใครเหรอคะ" หญิงสาวหันมองเฟรย่าด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน

"พี่เอม..พี่เอมผิดสัญญากับน้องเฟย์ พี่เอมใจร้าย" เฟรย่าปาดน้ำตาออกจากพวงแก้มด้วยความเสียใจ หัวใจดวงน้อยพังทลายลงกับสิ่งที่เฌอเอมทำ 'เขาผิดสัญญา'

"เฟรย่า.."