หนี้รักนายหัว

“แก้ม!!! แม่เลี้ยงของแกเค้ากว้างขวางอยู่นะ ยังไงเค้าก็รู้จักกับเจ้าของช่องที่นี่ ขืนแกเบี้ยวแกต้องโดนเล่นงานแน่ นอกจากว่าแกจะหนีไป”

วิภาดาทอดถอนใจยาวพลางมองหน้าเพื่อนสาวด้วยความสงสารจับใจ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวลกับอนาคตอันมืดมนของเพื่อนรัก

“หนียังไง... เงินไม่มีติดตัวสักบาท” ปรินดาเปรยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่น สองมือบางกุมเข้าหากันแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว

“เฮ้อ!!! ฉันว่าแกต้องสู้กับงานที่นี่สักตั้ง ยอมเสียตัวครั้งเดียว... พอได้เงินค่อยหนี”

“ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะไปพบเสี่ยสมยศ...” ปรินดาตอบเสียงแผ่ว นัยน์ตาสวยสั่นระริกด้วยความขมขื่นและหวาดหวั่น ทว่าลึกๆ กลับแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ประชดโชคชะตา

“เชื่อฉันนะแก้ม ฉันเองก็ไม่ได้อยากให้แกต้องมาทำงานเปลืองตัวแบบนี้หรอก แต่มันไม่มีทางเลือกจริงๆ ลำพังตัวฉันเองก็เพิ่งเริ่มงานที่นี่ได้แค่วันสองวัน ไม่งั้นฉันคงมีเงินให้แกยืมหนีไปแล้ว”

ปรินดาระบายลมหายใจออกมาพรืดใหญ่ หัวใจดวงน้อยหนักอึ้งราวกับถูกหินทับจนแทบกระอักเลือด ไม่ใช่ว่าเธอจะคล้อยตามคำหว่านล้อมของเพื่อนรัก แต่เป็นเพราะความจริงที่ว่าเธอไม่มีทางเลือกต่างหากที่บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก

ครั้งนี้จะเป็นครั้งเดียวและครั้งสุดท้ายที่เธอจะยอมเอาตัวเข้าแลก... เพื่อซื้ออิสรภาพของตัวเอง หลังจากได้เงินมาเธอจะหนีไปให้ไกล ไปตายเอาดาบหน้ายังดีกว่ายอมตกนรกทั้งเป็นอยู่ที่นี่

ทางเลือกของเธอมันช่างริบหรี่และโหดร้าย ระหว่างยอมเป็นเมียเก็บของเสี่ยสมยศ หรือจะยอมขายเรือนร่างชดใช้หนี้สินที่เธอไม่ได้เป็นคนก่อ

ทว่าในยามที่ชีวิตมืดแปดด้าน ข่าวการล้มป่วยอย่างกะทันหันของเสี่ยสมยศกลับกลายเป็นแสงสว่างริบหรี่ที่ปลายอุโมงค์ มันทำให้เธอรู้สึกว่าสวรรค์ยังคงเมตตาและหยิบยื่นทางรอดให้เธออยู่บ้าง

ภาพความทรงจำอันโหดร้ายย้อนกลับมาเตือนสติราวกับใบมีดที่กรีดแทงใจ บิดาของเธอถูกหุ้นส่วนโกงเงินจนสิ้นเนื้อประดาตัว อีกทั้งแม่เลี้ยงใจร้ายกลับเลือกทางลัดด้วยการกู้หนี้นอกระบบจนดอกเบี้ยพอกพูนท่วมหัว กิจการอู่รถมือสองถูกยึด ครอบครัวไร้ที่ซุกหัวนอน หนำซ้ำผู้เป็นบิดายังต้องมาจบชีวิตด้วยน้ำมือลูกน้องของเจ้าหนี้เพียงเพราะไม่มีเงินจ่ายดอกเบี้ย ทิ้งเธอไว้ให้อยู่กับแม่เลี้ยงสารเลวที่มองเธอเป็นเพียงสินค้าทำเงินเท่านั้น

เสี่ยสมยศ อดีตนักการเมืองท้องถิ่นผู้ทรงอิทธิพลและเจ้าของธุรกิจสีเทามากมาย บัดนี้กลับนอนรอความตายอยู่ในห้องพักฟื้นวีไอพีที่เต็มไปด้วยบอดี้การ์ดร่างยักษ์คอยคุมเข้มราวกับไข่ในหิน

กริ๊ง... กริ๊ง...

เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงดังขึ้นทำลายความเงียบสงัดภายในห้องผู้ป่วย ดรัณ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำ ผู้มีใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาภายใต้ไรหนวดดกครึ้มดุจชายชาวแขกขาว ขยับกายแกร่งก่อนจะรีบคว้าสายขึ้นมารับทันทีเพื่อไม่ให้เสียงนั้นรบกวนบิดาที่กำลังหลับใหลอยู่บนเตียง

“สวัสดีค่ะ ดิฉันปรินดา... จะมาขอเข้าเยี่ยมท่านสมยศ ไม่ทราบว่าท่านอยู่ห้องไหนคะ”

“เธอมาถึงแล้วเหรอ?”

น้ำเสียงทุ้มต่ำ ดุดัน และเปี่ยมไปด้วยอำนาจลึกลับของคนปลายสายทำให้ปรินดาชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยความรู้สึกชาวาบ เธอไม่คุ้นเคยกับน้ำเสียงทรงพลังเช่นนี้เลย หรือนี่จะเป็นลูกน้องคนสนิทของเสี่ยสมยศ? เพราะก่อนมา แม่เลี้ยงกำชับนักหนาว่าให้มาเยี่ยมและเซ็นสัญญาเงินกู้ฉบับใหม่กับตัวแทนของเสี่ย

“ค่ะ ดิฉันรออยู่ที่ชั้นล่าง จะให้ขึ้นไปเลยไหมคะ”

หญิงสาววัยยี่สิบปีในชุดนักศึกษาพยักหน้ารับกับโทรศัพท์ แม้จะแต่งกายเรียบง่ายด้วยเสื้อเชิ้ตพอดีตัวและกระโปรงพลีทสั้น ทว่าทรวดทรงองค์เอวที่อวบอิ่มตามธรรมชาติกลับขับเน้นความเซ็กซี่เย้ายวนใจออกมาโดยที่เธอไม่ได้ตั้งใจ

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันลงไปรับเธอเอง”

ดรัณวางสายลงพร้อมกับนัยน์ตาคมกริบที่ทอประกายมาดร้าย เขาเพิ่งบินด่วนกลับจากเกาะส่วนตัวทางภาคใต้หลังจากรู้ข่าวอาการป่วยของบิดา และดูเหมือนว่างานนี้เขาต้องพักเรื่องธุรกิจพันล้านที่นั่นไว้ชั่วคราว เพื่อลงมาสะสะสางบัญชีแค้นและเรื่องราวเน่าเฟะทางนี้ให้เรียบร้อย

ไม่นานนัก ประตูลิฟต์โดยสารของโรงพยาบาลหรูก็เปิดออก ปรินดาที่นั่งรออยู่ที่โซฟาถึงกับลืมหายใจไปชั่วขณะ เมื่อร่างสูงสง่าในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนเสื้อขึ้นถึงศอก ก้าวตรงเข้ามาหาเธอ ใบหน้าของเขาหล่อเหลาราวกับเทพบุตรปั้นแต่ง แต่กลับแฝงไปด้วยรังสีความดิบเถื่อน ดุดัน และอันตรายอย่างร้ายกาจ

“เธอ... ชื่อปรินดาใช่ไหม”

คนตรงหน้าเอ่ยถาม น้ำเสียงทุ้มพร่าทว่าทรงอำนาจ พลางใช้สายตาคมกล้ากวาดมองเรือนร่างบางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างจาบจ้วง ลำคอระหง ทรวงอกอวบอิ่มที่ดันเนื้อผ้าขึ้นมา และเอวคอดกิ่ว ชายหนุ่มจำเธอได้แม่นยำจากรูปถ่ายในมือถือที่แม่เลี้ยงของเธอส่งมาเสนอขายให้เขาพร้อมกับรับเงินก้อนโตไปล่วงหน้าแล้ว

ดรัณยอมรับกับตัวเองลึกๆ ในใจว่า ตัวจริงของผู้หญิงตรงหน้านั้นงดงามและน่าเด็ดดมมากกว่าในรูปถ่ายเสียอีก แม้แม่เลี้ยงใจร้ายจะบอกว่าเธอเป็นผู้หญิงอย่างว่าที่ผ่านมือชายมาแล้ว แต่แววตาใสซื่อบริสุทธิ์ที่ฉายแววตระหนกตกใจราวกับกวางน้อยหลงทางนั่น กลับทำให้เขาขัดใจและอยากจะขยี้ความซื่อนั้นให้แหลกคามือ

“ค่ะ ฉันปรินดา” เธอตอบละล่ำละลักอ้อมแอ้มในลำคอ

“ผมชื่อดรัณ... เป็นลูกชายของคุณสมยศ และวันนี้ผมจะเป็นคนร่างสัญญาใหม่ให้คุณเอง”

ปรินดามองชายตรงหน้าด้วยความมึนงง สมองหมุนคว้างด้วยความสับสนและจับต้นชนปลายไม่ถูก เท่าที่เธอรู้มา เสี่ยสมยศมีเพียงลูกสาวคนเดียวที่เรียนอยู่ต่างประเทศไม่ใช่หรือ แล้วชายหนุ่มท่าทางภูมิฐาน ทรงอิทธิพล แต่ดูอันตรายดิบเถื่อนคนนี้ โผล่มาเป็นลูกชายของเสี่ยสมยศตั้งแต่ตอนไหนกัน?