หนุ่มคอลบอยมหาเศรษฐีกับฉัน

สภาพภายในห้องยุ่งเหยิงไม่เป็นระเบียบ

ชุดชั้นในสตรีและเนคไทของผู้ชายพันกันยุ่งเหยิงอยู่บนพื้น บ่งบอกถึงบรรยากาศอันแสนแนบชิด

แก้มของอาเรียน่าแดงระเรื่อขณะที่เธอนอนจ้องมองเพดานอย่างเหม่อลอย ตระหนักได้ว่าเธอได้มอบกายให้เขาไปเสียแล้ว

เสียงน้ำจากในห้องน้ำเงียบลง และชายหนุ่มก็เดินออกมาอย่างมั่นใจโดยมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบเอว

ไหล่ที่กว้างและช่วงเอวที่สอบเข้าหากันนั้นเผยให้เห็นมัดกล้ามที่สมบูรณ์แบบ ไม่ได้ใหญ่โตจนเกินไปแต่กลับดูแข็งแกร่งน่าเกรงขาม

หยดน้ำหยดหนึ่งค่อยๆ ไหลลงมาตามแผงอกของเขา ก่อนจะหายเข้าไปในผ้าขนหนู ช่างดูยั่วยวนใจเสียจริง

ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาเอ่ยถาม “ยังดื่มด่ำกับมันอยู่เหรอ?”

เขาโน้มตัวลงมาข้างเตียง “อยากจะต่ออีกรอบไหม?”

อาเรียน่ารีบลุกขึ้นนั่งทันที อีกรอบเหรอ? เขาไม่กลัวหมดแรงบ้างหรือไง?

เขาอาจจะไม่เหนื่อย แต่เธอเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว!

“พอแล้ว” เธอพูดพร้อมกับคว้ากระเป๋าข้างเตียงขึ้นมา แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อโอนเงินให้เขา

เขามองดูเธอขณะที่นิ้วเรียวกดเลขศูนย์ลงไปห้าตัว

หลังจากทำรายการเสร็จ อาเรียน่าก็โบกโทรศัพท์ในมือ “เรียบร้อยแล้ว”

“คุณทำแบบนี้ตลอดเลยเหรอ?” เขาถามอย่างฉงน

“ฉันเป็นคนใจกว้างเสมอแหละ” เธอพยายามทำเสียงให้ดูเจนจัด แม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกของเธอกับสถานการณ์แบบนี้ก็ตาม

เธอแค่ไม่อยากให้เขาหัวเราะเยาะเอาได้

ไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไรต่อ เธอก็กดบล็อกเขาต่อหน้าต่อตา

ชายหนุ่มขมวดคิ้วทันที “คุณบล็อกผม? หมายความว่ายังไง?”

ขณะที่อาเรียน่าสวมเสื้อผ้า เธอก็ตอบกลับไปว่า “ก็หมายความว่าเราไม่มีอะไรติดค้างกันแล้วไง”

“ไม่มีอะไรติดค้างกัน?” เขาเริ่มตระหนักได้ว่าเธออาจจะเข้าใจตัวตนของเขาผิดไป

ขณะที่อาเรียน่ากำลังแต่งตัว เขาเดินอ้อมเตียงไปอีกฝั่งแล้วหยิบกระเป๋าถือของเธอขึ้นมา พบจี้หยกสีชมพูอยู่ข้างใน

“คุณจำผมไม่ได้เหรอ?”

อาเรียน่าไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขา เพียงแค่ยิ้ม “มันไม่จำเป็นหรอกมั้งคะ?”

ในเมื่อเสร็จธุระกันไปแล้ว เงินก็จ่ายเรียบร้อย จะมาพูดคุยทำความรู้จักกันไปเพื่ออะไรอีก

“คุณเคยช่วยชีวิตผมไว้” เขาพูดพร้อมกับชูจี้หยกในมือขึ้นมา

อาเรียน่าเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่งแล้วหัวเราะเบาๆ “จี้นั่นน่ะเหรอ? ถ้าชอบก็เอาไปเลยสิ”

ชายหนุ่มยังคงตื๊อ เขาขยับเข้ามาใกล้อาเรียน่าอีกครั้ง “คุณช่วยชีวิตผมไว้จริงๆ นะ จำไม่ได้เหรอ?”

อาเรียน่ามองใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้

“ที่ไดนาสตี้คลับ คุณคงเป็นตัวท็อปเลยสินะ? คงหาเสี่ยวกระเป๋าหนักได้ไม่ยากหรอก”

อาเรียน่าเดาว่าเขากำลังพยายามจีบเธออย่างเงอะงะ หวังจะเกาะความสำเร็จของเธอ

ทว่าชายหนุ่มกลับมองเธออย่างจริงจัง “หนึ่งปีที่แล้ว วันที่เจ็ดเดือนเจ็ด บนถนนสาย 313 ผมกำลังจะตาย แต่คุณพาผมไปส่งโรงพยาบาล คุณลืมไปแล้วเหรอ?”

หัวใจของอาเรียน่ากระตุกวูบเมื่อได้ยินคำว่า ‘วันที่เจ็ดเดือนเจ็ด’

มันเป็นวันที่น่าจดจำ เป็นเทศกาลแห่งความรัก

มีคนแอบมากระซิบบอกเธอว่าไซมอน รักแรกในวัยเด็กของเธอ กำลังจะขอเธอแต่งงานในวันนั้น

เธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง แต่กลับไปพบว่าเขาอยู่บนเตียงกับแคลร์

อาเรียน่าดื่มเหล้าจนเมามาย ขับรถตกคูน้ำจนสมองกระทบกระเทือน และอยู่ในอาการมึนงงไปตลอดทั้งเดือนถัดมา

จากวันนั้นจนถึงวันนี้ เวลาผ่านไปหนึ่งปีเต็ม และชีวิตของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

“นึกออกแล้วใช่ไหม?” ชายหนุ่มถามอย่างมีความหวังเมื่อเห็นสีหน้าของอาเรียน่าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เธอหลุดจากภวังค์ “ขอโทษค่ะ คุณจำคนผิดแล้ว ฉันไม่ได้ช่วยคุณ”

สีหน้าของเธอดูเคร่งขรึม

“ถ้าอย่างนั้นจี้หยกนี่คุณได้มาจากไหน?” เขาคาดคั้นพร้อมกับชูมันขึ้น

“เพื่อนให้มาค่ะ” อาเรียน่าตอบอย่างเย็นชา ไม่ต้องการรื้อฟื้นอดีต

ชายหนุ่มทำท่าจะพูดอะไรต่อ แต่โทรศัพท์ของอาเรียน่าก็ดังขึ้น เธอรับสาย และสีหน้าที่เฉยเมยอยู่แล้วก็เจือปนไปด้วยความเศร้า

“ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันกลับไป”

เธอวางสาย สีหน้ามืดครึ้มราวกับมีพายุ

“นี่คุณ!” ชายหนุ่มร้องเรียก

อาเรียน่ารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที เธอหยิบบัตรธนาคารอีกใบออกมาจากกระเป๋า “ในบัตรนี้มีเงินสามแสน สำหรับค่าตัวคุณหนึ่งคืน สี่แสนก็น่าจะเกินพอแล้ว เลิกตอแยฉันสักที!”

พูดจบ เธอก็โยนบัตรใส่เขาแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มถือบัตรไว้ในมือ พลางยกยิ้มที่มุมปาก

แค่เงินสี่แสน คิดจะกำจัดเขางั้นหรือ?

เธอรู้หรือเปล่าว่าเขาเป็นใคร?

ลูคัส ผู้ที่ถูกขนานนามว่าเป็น ‘เจ้าชายแห่งเมืองหลวง’ ทายาทของตระกูลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเมืองนี้ เธอคิดว่าเงินแค่สี่แสนจะซื้อเขาได้งั้นหรือ?

อาเรียน่าขับรถกลับบ้าน หรือจะให้ถูกก็คือคฤหาสน์ของตระกูลซัมเมอร์

เธอเคยมีทุกอย่างที่สมบูรณ์แบบ ทั้งพื้นเพที่ดี พ่อแม่ที่รักใคร่ และไซมอน คู่หมั้นวัยเด็ก

แต่เมื่อสามปีก่อน ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปกับการมาถึงของเด็กผู้หญิงอีกคน แคลร์

เธอคือทายาทตัวจริงของตระกูลซัมเมอร์

แคลร์ถูกพยาบาลใจร้ายขโมยตัวไปตั้งแต่แรกเกิด และคุณซัมเมอร์ เพื่อไม่ให้ภรรยาต้องใจสลาย จึงได้รับอุปการะอาเรียน่าที่ถูกทอดทิ้งมาเลี้ยงดู

อาเรียน่ารู้สึกผิด ราวกับว่าเธอได้แย่งชิงชีวิตของคนอื่นมา

ดังนั้น เธอจึงทำตัวให้ดียิ่งขึ้น พยายามอย่างที่สุดที่จะกตัญญูต่อพ่อแม่บุญธรรมและใจดีกับแคลร์ แม้จะเห็นได้ชัดว่าพวกเขาโปรดปรานแคลร์มากกว่า เธอก็ไม่กล้าเอ่ยปากบ่นแม้แต่คำเดียว

แต่แคลร์ไม่ควรปีนขึ้นเตียงของไซมอน! ทั้งที่รู้ว่าอาเรียน่ากำลังจะแต่งงานกับเขา

เมื่ออาเรียน่ากลับมาถึงบ้านตระกูลซัมเมอร์ แคลร์ก็รีบวิ่งเข้ามาคุกเข่าลงกับพื้น

“พี่คะ หนูขอโทษ ทั้งหมดเป็นความผิดของหนูเอง ได้โปรดยกโทษให้หนูด้วย!”

แคลร์คุกเข่าอยู่ตรงนั้น จับมือของอาเรียน่าพลางร้องไห้อย่างน่าสงสาร

นี่เป็นลูกไม้เดิมๆ ของเธอ และตลอดหลายปีที่ผ่านมา อาเรียน่าก็ต้องเจ็บช้ำเพราะมันมานักต่อนัก

“ไม่ต้องคุกเข่า!” ชาร์ลส์เดินเข้ามาพยุงแคลร์ขึ้น “แคลร์ ลูกไม่ได้ทำอะไรผิด”

“พ่อคะ หนูผิดเองค่ะ หนูไม่ควรปล่อยใจให้รักไซมอน และไม่ควรนอนกับเขาเด็ดขาด ที่เลวร้ายที่สุดคือ ตอนนี้หนูท้องลูกของไซมอนแล้ว หนูไม่ได้ตั้งใจนะคะ แต่หนูอยากให้ลูกมีบ้านจริงๆ เด็กบริสุทธิ์นะคะ”

อาเรียน่าเบิกตากว้างมองแคลร์ “เธอท้องเหรอ?”