อดีตสามีเศรษฐี คุณไม่มีทางสมหวังอีกแล้ว

“ประกาศฉุกเฉิน! ประกาศฉุกเฉิน! ทหารรักษาสันติภาพนายหนึ่งได้รับบาดเจ็บที่แนวหน้า อาการสาหัส! ขอการสนับสนุน!” ไป๋เสี่ยวเสี่ยวรีบสวมชุดรบ หยิบกระเป๋าปฐมพยาบาล แล้วมุ่งหน้าไปยังจุดที่กำหนดพร้อมกับหน่วยรบ

พวกเธอเคลื่อนที่ผ่านสนามรบที่เต็มไปด้วยควันอย่างระมัดระวัง หลีกเลี่ยงการยิงของศัตรู ขณะเข้าใกล้ตำแหน่งของเสิ่นจิงเจวี๋ย เสียงปืนใหญ่ยังคงดังต่อเนื่อง สถานการณ์อันตรายมาก

เห็นเสิ่นจิงเจวี๋ยอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่กลับเข้าใกล้ไม่ได้เพราะไฟสงคราม ไป๋เสี่ยวเสี่ยวตัดสินใจเด็ดเดี่ยว แบกกระเป๋าพยาบาลไว้บนหลังเพียงลำพัง คลานคืบหน้าไป

ในที่สุด ไป๋เสี่ยวเสี่ยวก็เข้าใกล้เสิ่นจิงเจวี๋ยได้สำเร็จ ขาของเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส เลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด ไป๋เสี่ยวเสี่ยวสูดหายใจลึก ตั้งสติทำความสะอาดบาดแผล การกดหยุดเลือด และพันแผลอย่างง่ายๆ

“เสิ่นจิงเจวี๋ย เสิ่นจิงเจวี๋ย อย่าหลับนะ! ต้องตั้งสติไว้ อย่าสลบไป!” เสียงของไป๋เสี่ยวเสี่ยวแทรกเข้าไปในหูของเสิ่นจิงเจวี๋ยอย่างไม่ลดละ

ท่ามกลางความเจ็บปวดจากบาดแผลและความแสบร้อนจากดินปืน เสิ่นจิงเจวี๋ยสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเย็นสดชื่นที่แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายผ่านม่านควันที่พร่ามัว

เสียงนี้ราวกับมีพลังในการเยียวยา เสิ่นจิงเจวี๋ยรู้สึกว่าความเจ็บปวดลดน้อยลงกว่าเมื่อครู่ เขาอยากจะมองเห็นใบหน้าของแพทย์ทหารหญิงคนนี้ให้ชัด แต่ดวงตาของเขากลับพร่ามัวไปด้วยคราบเลือด มองอะไรไม่ชัดเจนเลย

เขารู้สึกว่าร่างกายกำลังสั่นไหว ถูกเคลื่อนย้าย จากนั้นก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย

“ท่านประธานเสิ่น ท่านประธานเสิ่น ตื่นครับ” เสียงผู้ชายที่ชัดเจนและฉะฉานดังขึ้นข้างหู จากนั้นร่างกายก็ถูกเขย่าอีกครั้ง เสิ่นจิงเจวี๋ยตอบสนองตามสัญชาตญาณ ควบคุมตัวชายที่อยู่ข้างๆ กดลงบนโต๊ะทำงาน

“ท่านประธานครับ ผมเอง” เลขาหานขัดขืนเล็กน้อยอย่างคุ้นเคย แล้วก็ยอมแพ้ ท่านประธานเสิ่นของเขาเคยผ่านสนามรบมาก่อน เป็นทหารรักษาสันติภาพ มีความระมัดระวังตัวสูงมาก จึงยังคงมีปฏิกิริยาตอบสนองต่อความเครียดหลงเหลืออยู่บ้าง นี่เพราะเป็นหานเซี่ยนที่สนิทกับเขามาก จึงแค่ถูกควบคุมตัวไว้ ถ้าเป็นคนแปลกหน้า ป่านนี้คงถูกล็อกคอไปแล้ว

“มีเรื่องอะไร?” เสิ่นจิงเจวี๋ยได้สติกลับคืนมา ปล่อยหานเซี่ยนทันที เขามองทิวทัศน์นอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัว

เห็นได้ชัดว่ากลับมาอยู่ในเมืองที่เจริญรุ่งเรืองแล้ว ทำไมถึงนึกถึงวันเวลาในสนามรบขึ้นมาอีกนะ?

แพทย์ทหารหญิงคนนั้น ไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า?

“เรื่องที่ผมสั่งให้คุณทำ เรียบร้อยหรือยัง?”

“เรียบร้อยแล้วครับ” หานเซี่ยนหยิบแฟ้มบนโต๊ะส่งให้เสิ่นจิงเจวี๋ย มองผ่านซองเอกสารใส เห็นตัวอักษรใหญ่คำว่า ‘หนังสือสัญญาหย่า’ ปรากฏเด่นชัดอยู่บนกระดาษ

“ตามความประสงค์ของท่าน ชดเชยให้คุณหญิงเป็นวิลล่าหนึ่งหลังกับเงิน 20 ล้าน เมื่อเซ็นชื่อแล้ว ก็สามารถไปดำเนินการที่สำนักงานเขตได้เลยครับ” หานเซี่ยนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็อดไม่ได้ที่จะพูดเกลี้ยกล่อม “ท่านประธานครับ จริงๆ แล้วคุณหญิงดีมากนะครับ พวกเราทุกคนดูออกว่าเธอต่อท่าน...”

“พอแล้ว!” เสิ่นจิงเจวี๋ยตวาดขัดจังหวะ หยิบหนังสือสัญญาหย่าขึ้นมา แล้วหันหลังเดินออกไป หานเซี่ยนทำอะไรไม่ได้ ได้แต่รีบวิ่งตามไป

ยามค่ำคืน แสงไฟในเมืองเริ่มบางตา บนถนนมีเสียงแตรรถดังขึ้นเป็นครั้งคราว ทำให้ดูเงียบสงบเป็นพิเศษ เสิ่นจิงเจวี๋ยเดินเข้าประตูที่คุ้นเคย

แสงไฟในห้องนั่งเล่นส่องสว่างอย่างนุ่มนวล ตกกระทบบนโซฟาที่ดูอบอุ่น ในตอนนี้ สายตาของเสิ่นจิงเจวี๋ยถูกดึงดูดไปยังร่างบนโซฟาโดยไม่รู้ตัว ไป๋เสี่ยวเสี่ยวนอนขดตัวอยู่บนโซฟา ใบหน้ามีร่องรอยของความสงบ เห็นได้ชัดว่าเธอรอเขาจนเผลอหลับไป เสียงลมหายใจอันแผ่วเบาของเธอดังไพเราะเป็นพิเศษในความเงียบสงัดของค่ำคืน

เสิ่นจิงเจวี๋ยอดไม่ได้ที่จะนึกถึงเสียงของไป๋เสี่ยวเสี่ยว ราวกับว่าคล้ายกับเสียงของแพทย์ทหารหญิงคนนั้นอยู่บ้าง

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เสิ่นจิงเจวี๋ยก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะอย่างขมขื่น ไป๋เสี่ยวเสี่ยวเป็นเพียงเด็กสาวธรรมดาจากหมู่บ้านบนภูเขา หากไม่ใช่เพราะคุณปู่เมตตา คนสองคนคงไม่มีวันได้พบเจอกันตลอดชีวิต คนแบบนี้จะเป็นแพทย์ทหารที่ตัดสินใจเด็ดขาดในสนามรบได้อย่างไร?

บนโต๊ะมีอาหารเลิศรสวางเรียงรายอยู่หลายจาน ไอร้อนลอยขึ้นเบาๆ ผสมกับกลิ่นหอมจางๆ ราวกับกำลังบอกเล่าถึงความใส่ใจของไป๋เสี่ยวเสี่ยว

ในใจของเสิ่นจิงเจวี๋ยเกิดความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เขารังเกียจไป๋เสี่ยวเสี่ยว แต่เพราะคุณปู่ จึงจำต้องแต่งงานกับเธอ ตอนนี้ครบกำหนดสามปีแล้ว ได้ทำตามสัญญากับคุณปู่แล้ว เขาสามารถหย่าแล้วไปแต่งงานกับโหรวเอ๋อร์ได้แล้ว

สำหรับผู้หญิงคนนี้ เสิ่นจิงเจวี๋ยก็จะไม่เอาเปรียบเธอ ให้วิลล่าหนึ่งหลังกับเงิน 20 ล้าน เพียงพอให้เธอใช้ชีวิตสุขสบายไปได้ตลอดครึ่งชีวิตหลัง

ในเมื่อตัดสินใจจะหย่าแล้ว ก็ไม่ควรมีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก

เสิ่นจิงเจวี๋ยไม่อยากแตะต้องไป๋เสี่ยวเสี่ยว จึงปล่อยให้เธอนอนบนโซฟาต่อไป

ขณะที่เสิ่นจิงเจวี๋ยกำลังผลักประตูเข้าห้องนอน อาจเป็นเพราะเสียงดังไปหน่อย จึงทำให้ไป๋เสี่ยวเสี่ยวตื่นขึ้น เธอขยี้ตา เงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นเสิ่นจิงเจวี๋ย แววตาฉายแววประหลาดใจระคนกับความเหนื่อยล้าและเสียใจ: “คุณกลับมาแล้ว ฉันนึกว่าคืนนี้คุณจะทำงานล่วงเวลาอีก...”

“คุณไม่จำเป็นต้องรอผม” เสิ่นจิงเจวี๋ยพูดเสียงเย็นชา

“ไม่เป็นไรค่ะ” เสียงของไป๋เสี่ยวเสี่ยวอ่อนโยนแต่หนักแน่น เธอลากร่างที่อ่อนแรงลุกขึ้นนั่ง เผยรอยยิ้มอบอุ่น “ฉันชอบรอคุณค่ะ”

“ไป๋เสี่ยวเสี่ยว สัญญาของเรา ครบกำหนดแล้ว” เสิ่นจิงเจวี๋ยไม่พูดเกลี้ยกล่อมต่อ แต่พูดเข้าประเด็นทันที บอกสิ่งที่เขาต้องการจะทำในวันนี้ “หย่ากันเถอะ”

ไป๋เสี่ยวเสี่ยวราวกับถูกฟ้าผ่า หัวใจหล่นวูบ “คุณปู่...รู้ไหมคะว่าคุณจะหย่ากับฉัน?”

“ไม่รู้แล้วจะทำไม?”

หัวใจของไป๋เสี่ยวเสี่ยวเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีด น้ำตาคลออยู่ในเบ้าตา เธอไม่อยากเชื่อว่าทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าจะเป็นเรื่องจริง ราวกับกำลังฝันร้าย

“เสิ่นจิงเจวี๋ย คุณตัดสินใจแน่วแน่แล้วจริงๆ หรือว่าจะหย่ากับฉัน?” เสียงของไป๋เสี่ยวเสี่ยวสั่นเครือ แม้จะพยายามสงบสติอารมณ์ แต่ความรู้สึกตื้นตันก็ทรยศความในใจของเธอออกมา เธอไม่อยากเชื่อว่าตลอดสามปีที่ผ่านมา การทุ่มเททั้งหัวใจของเธอยังคงไม่ได้รับความจริงใจจากผู้ชายคนนี้แม้แต่น้อย

“ผมทนไม่ไหวแล้ว ไป๋เสี่ยวเสี่ยว” เสิ่นจิงเจวี๋ยโบกมือ ไม่มีความอดทนที่จะฟังต่อ “ตอนนั้นที่คุณแต่งงานกับผมมันเป็นความผิดพลาด คุณรู้ดีว่าผมกำลังขัดใจคุณปู่ คุณก็รู้ว่าผมมีคนที่ชอบอยู่แล้ว เพียงแต่เพราะเหตุผลบางอย่างทำให้เราอยู่ด้วยกันไม่ได้ ตอนนี้ครบกำหนดสามปีแล้ว โหรวเอ๋อร์ก็กลับมาจากประเทศ M แล้ว ผมจะแต่งงานกับเธอ ดังนั้น คุณต้องสละตำแหน่งคุณนายเสิ่น”

“โหรวเอ๋อร์” ชื่อนี้เหมือนหนามแหลม ทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจของไป๋เสี่ยวเสี่ยวอย่างลึกซึ้ง “ใช่สิคะ โหรวเอ๋อร์เพื่อนสมัยเด็กของคุณ เทียบกับเธอแล้ว ฉันไม่มีค่าอะไรเลย”

“คุณรู้ตัวก็ดีแล้ว” เสียงของเสิ่นจิงเจวี๋ยเย็นชาและหนักแน่น ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

“ฉันไม่อยากหย่า เสิ่นจิงเจวี๋ย! อดีตของเรา จะถูกทอดทิ้งไปง่ายๆ แบบนี้เหรอ?” ไป๋เสี่ยวเสี่ยวพุ่งเข้าไปขวางหน้าเขา น้ำตาทะลักออกมาอาบแก้ม เสียงของเธอเจือไปด้วยคำวิงวอนและความสิ้นหวังไม่สิ้นสุด “ฉันรักคุณจิงเจวี๋ย ฉันยังอยากเป็นภรรยาของคุณ...แม้ว่าคุณจะไม่มีความรู้สึกใดๆ ให้ฉันก็ตาม...”

“ชีวิตแต่งงานที่ไม่มีความรัก ผมไม่ต้องการ” เสียงของเสิ่นจิงเจวี๋ยแฝงความเหนื่อยล้า เขาวางหนังสือสัญญาหย่าลงบนโต๊ะกาแฟ “ผมเซ็นแล้ว คุณก็รีบจัดการให้เร็วที่สุด ก่อนที่โหรวเอ๋อร์จะกลับมา ผมต้องดำเนินการตามกฎหมายทั้งหมดกับคุณให้เสร็จสิ้น”

เสิ่นจิงเจวี๋ยพูดจบก็เดินกลับเข้าห้องนอนโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคเดียว: “เพื่อเป็นการชดเชย ผมจะให้เงินคุณ 20 ล้านบวกกับวิลล่าที่ชานเมืองฝั่งตะวันตกอีกหนึ่งหลัง อย่างน้อยคุณไม่ใช่ไม่ได้รับทรัพย์สมบัติใดๆ จากการสมรส ผมจะได้มีคำตอบให้คุณปู่”

ประโยคนั้นกรีดผ่านความเงียบของค่ำคืน เหมือนคมมีดที่ตัดขาดสายใยระหว่างคนทั้งสองอย่างสิ้นเชิง หัวใจของไป๋เสี่ยวเสี่ยวราวกับถูกฉีกเป็นชิ้นๆ น้ำตาไหลไม่หยุด เธอหันหลังกลับ ไม่สามารถมองเขาได้อีก ในใจเต็มไปด้วยความจนใจและสิ้นหวัง

เมื่อบานประตูปิดสนิท ร่างผอมบางของไป๋เสี่ยวเสี่ยวแทบจะยืนไม่อยู่ ได้แต่เกาะขอบโต๊ะไว้แน่น พูดกับตัวเองเบาๆ ทั้งน้ำตา

“จิงเจวี๋ย เรา...ไม่หย่ากันได้ไหมคะ?”

แต่เสียงพึมพำของไป๋เสี่ยวเสี่ยวถูกกลบด้วยเสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นในห้อง ไม่มีใครได้ยิน

ค่ำคืนผ่านไปอย่างเงียบงัน

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านช่องว่างของผ้าม่านเข้ามาในห้อง อาบไล้ทุกสิ่งด้วยแสงสีทอง ทว่า เมื่อเสิ่นจิงเจวี๋ยเดินออกจากห้องนอน สิ่งที่รอเขาอยู่คือบ้านที่ว่างเปล่า ไม่มีร่างที่คุ้นเคยของไป๋เสี่ยวเสี่ยว ไม่มีกลิ่นหอมของอาหารเช้าอันอบอุ่น มีเพียงอาหารเย็นชืดสองสามจานกับชามอาหารเช้าเปล่าๆ ที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะ เตือนใจเขาอย่างเย็นชาว่าบ้านหลังนี้ดูเหมือนจะสูญเสียชีวิตชีวาไปแล้ว

เสิ่นจิงเจวี๋ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ความรู้สึกไม่สบายใจก่อตัวขึ้นในใจ เขาเดินไปที่ห้องครัวโดยไม่รู้ตัว อยากจะดูว่าเธอยังทิ้งอะไรไว้อีกหรือไม่ แต่ในตู้เย็นมีเพียงผักผลไม้ไม่กี่อย่าง อาหารเช้ามากมายที่ไป๋เสี่ยวเสี่ยวมักจะเตรียมไว้ให้เขาล่วงหน้าเสมอ ในตอนนี้กลับดูขัดตาเป็นพิเศษ ในใจของเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่างเปล่า ราวกับว่าในวินาทีนี้เองที่เขาเพิ่งตระหนักว่าสิ่งที่สูญเสียไปไม่ใช่แค่อาหารอร่อยๆ แต่เป็นผู้หญิงที่เหนื่อยยากและทุ่มเทเพื่อเขา

“ท่านประธานครับ อรุณสวัสดิ์” เสียงของหานเซี่ยนปลุกเขาจากภวังค์ เลขามีรอยยิ้มแบบมืออาชีพประดับบนใบหน้า ทว่า รอยยิ้มนี้ในตอนนี้กลับทำให้เสิ่นจิงเจวี๋ยรู้สึกเจ็บแปลบ

“อรุณสวัสดิ์” เขาตอบอย่างขอไปที อารมณ์ซับซ้อนในใจทำให้เขาไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจอย่างอื่น ในตอนนั้นเอง คำพูดของหานเซี่ยนก็เหมือนสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ กระทบเข้าที่หัวใจของเขาทันที

“คุณหญิง...เธอไปแล้วครับ” หานเซี่ยนพูดเสียงเบา

สีหน้าของเสิ่นจิงเจวี๋ยมืดลง ในสมองพลันปรากฏภาพความทรงจำเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างเขากับไป๋เสี่ยวเสี่ยวขึ้นมา ผู้หญิงที่คอยดูแลชีวิตประจำวันของเขาอย่างสงบเสงี่ยมเสมอมา ไม่เคยบ่นเลยสักคำ ได้จากไปแล้ว

“รีบร้อนขนาดนี้เลยเหรอ?” เสิ่นจิงเจวี๋ยรู้สึกหายใจติดขัด เขารู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองควรจะผ่อนคลายสบายใจ แต่ความจริงคือ เขาปิดบังความรู้สึกเสียใจในส่วนลึกของหัวใจไว้ไม่ได้ เขานึกถึงดวงตาแดงก่ำของไป๋เสี่ยวเสี่ยว นึกถึงความสิ้นหวังของเธอ

ทันใดนั้น เสิ่นจิงเจวี๋ยก็นึกขึ้นมาได้ว่า ตลอดคืนที่เขาอยู่ในห้องนอน ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย หรือว่าไป๋เสี่ยวเสี่ยวไม่ได้เก็บข้าวของอะไรเลยแล้วก็ไปแบบนี้? หรือเธอคิดว่าต่อไปจะยังกลับมาได้อีก?

หานเซี่ยนดูเหมือนจะมองความสงสัยของเสิ่นจิงเจวี๋ยออก จึงอธิบายเอง: “คุณผู้หญิงไม่ได้เอาอะไรไปเลยครับ ทิ้งไว้แค่สมุดเล่มเล็กๆ ให้ผมเล่มหนึ่ง แล้วก็มีรถเก๋งสีดำมารับไปครับ”

เสิ่นจิงเจวี๋ยกวาดตามองห้องนั่งเล่น หนังสือสัญญาหย่าที่เซ็นชื่อแล้ววางอยู่อย่างเงียบๆ บนโต๊ะ บนนั้นมีคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่

เมื่อคืนยังร้องไห้ฟูมฟายอยู่เลย ตอนเช้าก็รีบร้อนจากไปขนาดนี้แล้วเหรอ?!

เสิ่นจิงเจวี๋ยรู้สึกเหมือนโดนหลอกใช้ ถามเลขาด้วยความไม่พอใจ

“หานเซี่ยน ไปตรวจสอบให้ผมทีว่าเป็นรถของใคร!”

“ครับ ท่านประธาน”

ห้านาทีต่อมา

“ท่านประธานครับ ตรวจสอบได้แล้วครับ เป็นรถประจำตำแหน่งของประธานบริษัท KS กรุ๊ปครับ!”

KS… นายน้อยตระกูลถัง?!

ไป๋เสี่ยวเสี่ยว เด็กสาวที่มาจากหมู่บ้านเล็กๆ ไม่มีเงิน ไม่มีเส้นสาย อยู่กับเขามาสามปีนี้ แม้แต่วงสังคมเพื่อนฝูงก็ไม่มี กลับมีความสามารถไปเกาะนายน้อยตระกูลถังได้งั้นเหรอ?

เปลี่ยนคนควงได้ทันทีเลยสินะ เก่งมาก!

“ท่านประธานครับ วันนี้ท่าน...บอกเรื่องหย่ากับคุณหญิงจริงๆ เหรอครับ?” เลขาถามอย่างลองเชิง