อาณัติร้าย ไร้สถานะ

รสจูบที่เจือกลิ่นบรั่นดีชั้นเลิศผสมผสานกับความปรารถนาดิบเถื่อนกำลังแผดเผาสติสัมปชัญญะของนลินดาให้หลอมละลาย เรือนกายกำยำของนายแพทย์ตุลธรทาบทับลงมาตอกย้ำความลึกซึ้งที่เธอยอมจำนนด้วยความเต็มใจ มือหนาสอดประสานเข้ากับเรียวนิ้วของเธอ บีบกระชับจนเจ็บร้าวทว่ากลับตอกตรึงความโหยหาให้พุ่งทะยาน หญิงสาวหอบหายใจสะท้านเมื่อริมฝีปากหยักลึกผละจากกลีบปากช้ำเพื่อซุกไซ้ซอกคอขาวเนียน เขาฝากรอยสีกุหลาบไว้เป็นเครื่องหมายแสดงความเป็นเจ้าของที่ไม่มีใครมีสิทธิ์ได้เห็นเมื่อรุ่งเช้ามาเยือน

‘พี่ตุลย์’

เสียงเรียกนั้นดังก้องอยู่แค่ในใจ นลินดาไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อนเอ่ยชื่อเล่นของเขาออกมาในเวลานี้ ชายหนุ่มผู้กำลังตักตวงความหอมหวานจากเรือนร่างของเธอเคยตั้งกฎเหล็กเอาไว้อย่างชัดเจน ว่าบนเตียงนี้ไม่มีความรัก มีเพียงสัญชาตญาณและการระบายความเครียด ทว่าสำหรับหญิงสาวที่ตกหลุมรักเจ้านายตัวเองอย่างหมดหัวใจ ทุกสัมผัสที่เขามอบให้คือหยาดฝนที่คอยหล่อเลี้ยงชีวิตอันแห้งแล้งของเธอ

ตุลธรพลิกกายจับร่างบอบบางให้คว่ำลงกับฟูกหนานุ่ม แผ่นหลังเนียนละเอียดของเธอสะท้อนแสงไฟสลัวจากหัวเตียง เขากดจูบลงบนลาดไหล่ ไล่เรียงลงมาตามแนวสันหลัง นลินดาเชิดหน้าขึ้นระบายลมหายใจที่ขาดห้วง ความรู้สึกซาบซ่านปะปนกับความเจ็บปวดลึกๆ ในอกเมื่อตระหนักว่าร่างกายนี้เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ผูกมัดเขาไว้ได้ เขาครอบครองเธออย่างตะกละตะกลาม เรียกร้องและเอาแต่ใจราวกับพายุที่พัดทำลายทุกสิ่ง ทว่าเธอกลับยินดีทอดกายเป็นซากปรักหักพังใต้เงาของเขา

เมื่อความเร่าร้อนดำเนินมาถึงจุดสูงสุด ตุลธรทิ้งตัวลงนอนหงายหอบหายใจหนักหน่วง นลินดาขยับตัวเข้าไปซุกแนบอกกว้าง หวังเพียงเศษเสี้ยวความอบอุ่นก่อนที่เขาจะผลักไส ทว่าชายหนุ่มกลับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างและพลิกตัวหันหลังให้เธออย่างเย็นชา ไม่มีอ้อมกอด ไม่มีการจูบราตรีสวัสดิ์ มีเพียงแผ่นหลังกว้างที่ตอกย้ำระยะห่างระหว่างคนสองคนให้ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม

หญิงสาวนอนลืมตาจ้องมองความมืดมิด น้ำตาหยดหนึ่งกลิ้งหล่นลงบนหมอน เธอรีบยกมือขึ้นปาดมันทิ้งอย่างรวดเร็ว เธอเลือกเส้นทางนี้เอง เลือกที่จะเป็นคนไร้ตัวตนแลกกับการได้อยู่ใกล้ชิดผู้ชายที่สมบูรณ์แบบอย่างเขา แม้จะรู้ดีว่าปลายทางของเรื่องนี้มีเพียงความพังทลายรออยู่ก็ตาม

การตื่นนอนในเพนต์เฮาส์หรูของตุลธรไม่เคยมีความโรแมนติก นลินดาลุกขึ้นจากเตียงในตอนที่ได้ยินเสียงน้ำจากฝักบัวในห้องน้ำ เธอจัดการสวมเสื้อผ้าของตัวเองอย่างเงียบเชียบ เก็บกวาดร่องรอยความยับเยินบนเตียงให้กลับมาเรียบตึงราวกับไม่เคยมีใครใช้งาน เมื่อชายหนุ่มก้าวออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดคลุมอาบน้ำ เขามองผ่านเธอไปราวกับเธอกลืนหายไปกับธาตุอากาศ

“หนูเตรียมชุดสูทสีน้ำเงินเข้มไว้ให้แล้วค่ะ วันนี้คุณหมอมีประชุมผู้บริหารตอนบ่าย” นลินดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามคุมความสั่นเครือไม่ให้เล็ดลอดออกมา

ตุลธรเดินไปที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หยิบนาฬิกาเรือนหรูขึ้นมาสวมโดยไม่ปรายตามองเธอ “เธอลงไปก่อน แล้วอย่าให้ใครเห็นว่าเราออกจากที่นี่พร้อมกัน แล้วอย่าทิ้งอะไรไว้ในห้องของฉันอีก เข้าใจใช่ไหม”

“เข้าใจค่ะ หนูจะไม่ลืมอะไรไว้ และจะออกไปโดยไม่ให้ใครเห็นค่ะ”

“ดี ออกไปได้แล้ว”

คำสั่งนั้นเฉียบขาดและไร้เยื่อใย นลินดาพยักหน้ารับแม้เขาจะมองไม่เห็น เธอกระชับกระเป๋าสะพายแน่นก่อนจะก้าวออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ก้อนเนื้อในอกซ้ายบีบรัดจนเจ็บร้าวแต่เธอต้องกลืนมันลงไป หน้าที่ของเธอคือพยาบาลผู้ช่วยที่คลินิก ไม่ใช่ผู้หญิงของหมอตุลธร

คลินิกศัลยกรรมความงามระดับไฮเอนด์ตั้งอยู่บนชั้นสูงสุดของอาคารหรูใจกลางเมือง ที่นี่คืออาณาจักรของตุลธร สถานที่ที่สร้างรายได้มหาศาลและสร้างชื่อเสียงให้เขาในฐานะศัลยแพทย์ตกแต่งมือทอง นลินดาในชุดพยาบาลสีขาวสะอาดตาก้าวเข้ามาในโถงทางเดิน กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมผสานกับกลิ่นอโรมาอ่อนๆ เป็นสิ่งที่เธอคุ้นเคย

“แหม วันนี้มาเช้าจังเลยนะจ๊ะนลินดา หรือว่าเมื่อคืนไปรับจ็อบพิเศษที่ไหนมาถึงได้ดูเพลียขนาดนี้”

เสียงแหลมปรี๊ดของรสา พยาบาลรุ่นพี่ดังขึ้นจากหน้าเคาน์เตอร์ต้อนรับ รสาเป็นผู้หญิงสวยจัดจ้านที่มักจะหาเรื่องค่อนแคะนลินดาอยู่เสมอโดยเฉพาะเรื่องความใกล้ชิดระหว่างเธอกับตุลธร

นลินดาเลือกที่จะเดินเลี่ยงไม่ต่อกรด้วย ทว่ารสายังไม่ยอมจบเธอก้าวเข้ามาขวางหน้า “ฉันถามทำไมไม่ตอบ หรือว่าแทงใจดำ คงจะหวังรวยทางลัดด้วยการจับหมอตุลย์ล่ะสิ ฉันจะบอกอะไรให้นะ คนระดับคุณหมอเขาไม่มาเกลือกกลั้วกับพยาบาลกระจอกๆ อย่างเธอหรอก เขามีตัวเลือกที่ดีกว่านี้เยอะ”

‘ฉันรู้ดีค่ะ’ นลินดาตอบในใจแต่ภายนอกเธอยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉย

“ขอตัวไปเตรียมห้องตรวจก่อนนะคะ ใกล้เวลาที่คุณหมอจะเข้าคลินิกแล้ว” นลินดาเอ่ยตัดบทและเดินเบี่ยงตัวออกไป ทิ้งให้รสายืนกระทืบเท้าด้วยความขัดใจ

ความวุ่นวายของการเตรียมงานในตอนเช้าทำให้นลินดาพอจะลืมความเจ็บปวดไปได้บ้าง เธอตรวจเช็กเครื่องมือแพทย์และแฟ้มประวัติคนไข้อย่างละเอียดลออ ทุกอย่างต้องสมบูรณ์แบบที่สุดเพื่อไม่ให้ตุลธรมีข้อติ เมื่อเห็นว่าใกล้เวลาเริ่มงาน เธอจึงหยิบแฟ้มประวัติคนไข้คิวแรกเพื่อนำไปให้เขาที่ห้องพักแพทย์ส่วนตัว

นลินดาเคาะประตูสองครั้งก่อนจะผลักเข้าไป ตุลธรนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เขาสวมเสื้อกาวน์สีขาวทับเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่เธอเป็นคนเลือกให้เมื่อเช้า ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึง สายตาคมกริบกำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์