อ๋องเฟยเกิดใหม่ ท่านอ๋อง ขอหย่ากัน

“หนาว หนาวจัง...”

“ชิวซวง ข้าเกรงว่าข้าจะตายแล้ว”

ลมหนาวพัดพาหิมะที่โปรยปรายไปทั่วท้องฟ้าหนาวเหน็บจนปวดกระดูก พัดจนหน้าต่างเปิดและพัดเข้ามาในห้อง ทำให้หญิงสาวบนเตียงตัวสั่นระริกด้วยความหนาวเย็น

ชิวซวงเอาผ้าห่มคลุมตัวผู้หญิงคนนั้นด้วยผ้าห่มทั้งหมดที่หลิงหย้วนหาได้ และย้ายเตาเผาถ่านไปไว้ข้างเตียง แต่กระนั้นหญิงสาวก็ยังตัวสั่นเทาเพราะอากาศหนาว

ชิวซวงมองนางด้วยน้ำตาคลอเบ้า

หวางเฟยอย่างนางเคยเป็นคุณหนูในตระกูลที่มั่งคั่งที่สุดในเมืองหลวง เธอเป็นวีรสตรีที่ช่วยให้ท่านอ๋องได้ครองบัลลังก์ แต่ตอนนี้นางทำได้เพียงนอนบนเตียงที่ทรุดโทรมนี้อย่างน่าสงสันนัก

"ท่านหวางเฟย ท่านกินอะไรหน่อยเถิด" ชิวซวงยกอาหารขึ้นมาและต้องการจะป้อนให้นาง

ซูเมิ่งเยียนแทบจะไม่มีแรงส่ายหัว "ข้ากินไม่ลง เจ้ากินเถอะ..."

นับตั้งแต่ถูกโดนไล่ไปที่หลิงหย้วน อาหารที่นางกับชิวซวงกินน้อยลงทุกวัน มีหลายครั้งที่ชิวซวงจะเก็บไว้ให้นางกิน แต่ตนเองต้องหิวเอง

เมื่อชิวซวงได้ยินคำพูดนางเช่นนี้ น้ำตาก็ไหลพรากออกมา "ท่านหวางเฟย ท่านกินอะไรหน่อยเถอะ ท่านไม่ได้กินข้าวมาสองวันแล้ว..."

ท่านหวางเฟยของนางทรงเสวยพระกระยาหารไม่ค่อยดีนักในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ในตอนแรก แม้ว่าพระองค์จะเสวยได้น้อยแต่ก็ยังทรงเสวยได้บ้าง ต่อมาไม่ว่านางจะเสวยเพียงน้อยเพียงใด ในที่สุดนางก็จะสำรอกออกมา จนกระทั่งข้าวสักเม็ดก็กินไม่ลง

ซูเมิ่งเยียนหน้าซีด อ่อนแอ แต่ส่ายหัวอย่างหนักแน่น ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้ชิวซวง "กินซะ อย่าสิ้นเปลือง..."

ขณะที่นางพูด นางก็มองไปที่ประตูจากระยะไกลและถามว่า "เขา... เคยมาบ้างหรือไม่?"

ชิวซวงกล่าวว่า: "ช่วงนี้ท่านอ๋องยุ่งงานราชการมาก และกลับมาที่จวนมืดทุกวัน ตอนที่มาหาท่านหวางเฟย ท่านหวางเฟยก็หลับไปแล้ว"

ซูเมิ่งเยียนรู้ว่าสิ่งที่ชิงซวงพูดนั้นเป็นเรื่องโกหกทั้งหมด

มู่เสี่ยว ผู้ชายที่นางหลงรักมาตลอดชีวิต โกหกนางมาโดยตลอด

การดูแลและความรักที่เขามีต่อนางนั้นจอมปลอมทั้งนั้น เพียงเพื่อเงินและอำนาจของตระกูลของนางเท่านั้น

นางรู้ทุกอย่าง แต่เมื่อนางขอร้องท่านพ่อคนที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศเพื่อขอจดหมายแต่งงานจากพระองค์และบังคับให้เขาแต่งงานกับนางนั้น นางก็ได้แพ้แล้ว

ดูเหมือนนางจะขังผู้ชายคนนี้ด้วยการแต่งงาน แต่ความจริงแล้วนางแค่ปล่อยให้ตัวเองต่ำต้อยมากขึ้นในสายตาเขา

นางไม่อยากจากเขาไป ต่อให้รู้ว่าเขาไม่รักนางก็ตาม แต่นางก็ยังหลอกตัวเองและบอกว่าตราบใดที่เขาเต็มใจแสร้งที่ทำดีกับนางตลอดชีวิต นางก็ยังสามารถแสร้งทำเป็นว่าเขารักนางตลอดชีวิต

แต่ทว่าความจริงก็คือ หลังจากแต่งงานได้สามปี เขารับผู้หญิงคนอื่นเข้าจวนแล้ว

ผู้หญิงคนนั้นมีหน้าตาที่คล้ายกับคนที่เขารักมาก

เธออิจฉาและเกลียดชัง อยากจะผลักอีกฝ่ายตกน้ำ แต่ก่อนที่เธอจะทันทำ อีกฝ่ายก็ล้มลงไปเอง

ในขณะนั้น มู่เสี่ยวมาเห็นเข้าพอดี ช่วยผู้หญิงคนนั้นได้และทะเลาะกับเธอเพราะเหตุการณ์นี้ นางโกรธมาก นางใช้ปิ่นแทงที่ท้องของเขา จากนั้นนางก็ถูกไล่เข้าหลิงหย้วน

จนกระทั่งวันนี้เป็นเวลาหนึ่งปีแล้ว มู่เสี่ยวไม่เคยย่างกรายมาที่นี่ และนางก็ไม่เคยออกไปไหนด้วย

เมื่อนึกถึงอดีต น่าจะเจ็บปวดเข้ากระดูก ทว่านางกลับยิ้มออกมา "ชิวซวง เจ้าเชื่อชาติหน้ามีจริงหรือไม่"

ชิวซวงตกใจใหญ่ นางจับมือของซูเมิ่งเหยียนว้แน่น "คุณหนู อย่าพูดเช่นนั้น"

ด้วยความสิ้นหวัง นางไม่สนใจพระนามปลอมอย่างหวางเฟยอีกต่อไป

“ตลอดหลายปีมานี้ เจ้าต้องทนทุกข์ทรมาน…” นางยิ้ม แต่น้ำตาเอ่อล้นจากหางตา “หากมีภพหน้า อย่าได้ตามเจ้านายผู้เคราะห์ร้ายเช่นข้าอีกเลย…”

"ไม่เพคะ คุณหนู"

ชิวซวงร้องให้ "การที่หม่อมฉันได้พบกับคุณหนู ถือเป็นวาสนาของหม่อมฉันในหลายภพชาติ!"

“คุณหนูเป็นคนจิตใจดี พระโพธิสัตว์คุ้มครอง ท่านไม่เป็นไรแน่ เดี๋ยวหม่อมฉันจะไปหาหมอให้ท่านประเดี๋ยวนี้ อดทนหน่อยนะ ปีนี้เรายังไม่ได้ไปกวาดสุสานให้นายท่านเลย นายท่านยังรอคุณหนูอยู่!"

“คุณหนู! ท่านต้องอดทนนะ ท่านอ๋องต้องปล่อยเราออกไปแน่!”

ซูเมิ่งเยียนก็เคยปลอบใจตัวเองนับครั้งไม่ถ้วนว่ามู่เสี่ยวจะปล่อยนางออกไป แต่ตอนนี้นางเข้าใจดีแล้ว "ไม่มีทาง..."

นางไม่สามารถออกจากหลิงหย้วนที่เหมือนกรงขังนี้ได้ตลอดชีวิต

นางรักมู่เสี่ยวมาก รักจนถึงที่สุด มันก็กลายเป็นแค่เรื่องตลก นางสูญเสียอิสรภาพ ท่านพ่อที่รักนางเสมอ แต่สุดท้ายเพราะมู่เสี่ยวรู้สึกว่าเขาร่ำรวยและมีอำนาจจนเป็นอันตราย เขาจึงถูกลดระดับไปอยู่เจียงหนาน

การเดินทางนั้นไกลมาก ท่านพ่อก็อายุสูงแล้วจนเสียชีวิตด้วยโรคภัยไข้เจ็บระหว่างทางก่อนที่เขาจะไปถึงเจียงหนาน

เมื่อคิดถึงการตายของท่านพ่อที่เกิดจากนางเอง ความรู้สึกผิดที่บีบคั้นหัวใจของ ซูเมิ่งเยียนทำให้นางแทบหยุดหายใจ

"คุณหนู! คุณหนู!" ชิวซวงตื่นตระหนกและรีบออกไปหาหมอโดยไม่รู้ตัว

ซูเมิ่งเยียนนอนอยู่บนเตียงอย่างอ่อนแรง และได้ยินเสียงร้องไห้อย่างน่าสมเพชของ ชิวซวงและเสียงเย็นชาของยามที่ดังมาจากหน้าห้อง

ความคิดที่วุ่นวายของนางล่องลอยไปมาในแม่น้ำแห่งความทรงจำที่ยาวไกล เดี๋ยวก็คิดถึงตนเองยังอยู่บ้านนั้น ท่านพ่อและท่านพี่รักนางและดูแลนาง ให้นางอยู่ได้อย่างสบายและตามใจ

เดี๋ยวก็คิดถึงตนเองได้รับความน้อยใจในจวนอ๋องแห่งนี้ มีความโศกเศร้าทุกวัน

บางครั้งเมื่อนางเหลือบมองไปยังมู่เสี่ยวก็ยิ้มหวานเสมือนได้กินน้ำผึ้ง บางครั้งเมื่อมองมู่เสี่ยวปกป้องผู้อื่นและปฏิบัติต่อนางอย่างเฉยเมย และหัวใจของนางก็เจ็บปวดมาก

ชีวิตอันแสนสั้นของนางนานอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ความคิดของนางก็ล่องลอยไป ดวงตาของนางพร่ามัว และเรี่ยวแรงทั้งหมดของนางดูเหมือนจะถูกดูดหายไป

"คุณหนู! คุณหนู! ท่านหมอมาแล้ว คุณหนูฟื้นสิ! คุณหนู อย่านอนหลับ! คุณหนู! "

ภายในห้อง มีเสียงร้องไห้คร่ำครวญของชิวซวงดังมาจากประตูและหน้าต่างที่ชำรุดทรุดโทรม

มู่เสี่ยวหยุดอยู่ที่ประตู เพราะเขาไม่ได้กางร่ม ผมของเขาจึงเต็มไปด้วยหิมะ

ภายใต้เสื้อคลุม มือของเขาค่อย ๆ กำแน่น แต่ใบหน้าของเขายังคงเย็นชาและไม่แยแส ราวกับว่าคนในห้องที่วนเวียนอยู่บนขอบแห่งความเป็นและความตายไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาเช่นนั้น

"คุณหนู!"

ซูเมิ่งเยียนยังคงได้ยินเสียงร้องของชิวซวงแต่นางไม่สามารถลืมตาได้

ในชีวิตนี้การที่รักมู่เสี่ยวผู้ชายคนนี้ใช้พลังของนางทั้งหมดลงแล้ว

หากชาติหน้ามีจริง...

หากชาติหน้ามีจริงล่ะก็...

นางจะไม่ยอมให้ครอบครัวของตนเองต้องมาตายเพื่อนางอีกแล้ว!

จะไม่มีทางรักมู่เสี่ยวอีกต่อไป!

จะไม่มีทางแต่งงานกับเขาอีก!