เจ้าขาของวาโย

 “เมี้ยว เมี้ยว”

 เสียงร้องดังออกมาจากปากเล็กของเจ้าก้อนกลม ๆ ตัวสีส้มที่ได้ชื่อว่าเป็นสีที่หลุดคิวซีมากที่สุดในบรรดาสัตว์สี่ขาอย่าง ‘แมว’ ไอ้เหมียวตัวอ้วนหน้าตามอมแมมมีรอยปานรูปหัวใจอยู่ข้างแก้ม ตอนนี้กำลังส่งเสียงร้องราวกับขอความช่วยเหลือจากมนุษย์ เนื่องจากขนาดของพุงที่เกินกว่าวัยกำลังติดอยู่ท่ามกลางซอกของต้นจามจุรีมาได้พักใหญ่ 

ร่างกายที่อวบระยะสุดท้ายพยายามใช้ทั้งขาหน้าและขาหลังตะกุยตะกายเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นไปจากซอกไม้ แต่ก็ไม่เป็นผลเสียที สุดท้าย สัญชาตญาณในการเอาตัวรอดจึงทำได้เพียงเปล่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือจนดูน่าเวทนา 

เสียงร้องที่ดังอย่างต่อเนื่อง ทำเอาชายหนุ่มในชุดลำลองสีดำที่กำลังหลับลึกอยู่บนม้าหินอ่อนใต้ต้นจามจุรีค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมาจากห้วงนิทรา ร่างสูงบิดเนื้อตัวไล่ความเมื่อยขบออกไปอยู่สักพัก ก่อนจะยกข้อมือข้างที่สวมนาฬิกาเรือนหรูขึ้นมาดูเวลา และเมื่อเห็นว่ามันยังไม่ถึงเวลาเข้าตึกเรียน แต่เขากลับถูกเสียงบางอย่างรบกวน อารมณ์ที่ควรจะสดชื่นในยามตื่น กลับถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิดทันที 

เพราะแม้แต่เพื่อนสนิทหรือคนใกล้ตัว ต่างก็รู้กันถ้วนหน้า ว่าห้ามรบกวนเขาในยามหลับ

“ใครเอาแมวมาปล่อยวะ กูจับต้มแดกเลยดีไหม”

น้ำเสียงเข้ม ๆ บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเจ้าของร่างสูงกำลังอยู่ในโหมดอารมณ์ที่คนรอบข้างไม่ควรเข้ามาใกล้ เรียวแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยสักทั้งสองข้างถูกยันไปบนเก้าอี้เพื่อพยุงร่างกายให้ลุกขึ้นนั่ง 

‘วาโย วงศ์วิริระ’ นักศึกษานิติศาสตร์ปีสี่ที่กำลังจะเรียนจบในเวลาอันใกล้ จึงทำให้ไม่ได้มีคาบเรียนหนักเหมือนเหล่ารุ่นน้อง แต่ด้วยความที่เช้านี้เขาต้องมารับเอกสารที่มหาวิทยาลัยแทนเพื่อน ๆ แถมยังมาถึงก่อนเวลานัดหมายเป็นชั่วโมง สิ่งที่ทำได้จึงเป็นการมานอนพักเอาแรง ชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าซึน ๆ ภายใต้เรือนผมสีเทาขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าดูยุ่งเหยิง เมื่อเขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ตัว แต่ยังไม่เห็นตัวการที่ปลุกตนเองตื่นขึ้นมาเสียที

 “เมี้ยว เมี้ยว”

 “แล้วเมี้ยว ๆ อะไรนักหนาวะ ร้องอยู่ใต้ดินหรือยังไง”

 เมื่อโน้มตัวลงไปมองใต้ม้าหินอ่อนก็แล้ว อีกทั้งยังกวาดสายตามองไปรอบ ๆ บริเวณของต้นจามจุรีก็แล้ว แต่ยังไม่เห็นสิ่งมีชีวิตสี่ขาเลยสักตัว อารมณ์ที่ขุ่นมัวอยู่แล้วก็เริ่มทวีคูณขึ้น 

 “เดี๋ยววันนี้ไอ้ธีต์กับไอ้หมุดคงได้แดกแมวต้ม”

 บ่นออกไปพร้อมกับตั้งปณิธานเอาไว้ในใจ ว่าหากเขาเจอตัวแมวเมื่อไหร่ จะไล่ตะเพิดไปให้พ้นหน้า ไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบแมว แต่เขาไม่ชอบทุกอย่างที่ส่งเสียงดังน่ารำคาญ ยิ่งในตอนที่กำลังนอนหลับด้วยแล้ว ‘พ่อไม่จับต้มให้งูที่บ้านกินก็ดีแค่ไหนวะ’

 …สัตว์เดียวที่ครองใจคนอย่างวาโยได้ เห็นจะมีแค่ ‘งู’

 การันตีได้จากรอยสักรูปงูมากมายที่อยู่บนเนื้อตัว หรือแม้กระทั่งบนใบหน้าของชายหนุ่มได้เลย 

 “เมี้ยว”

 คราวนี้เสียงที่ดังออกมาเหมือนอยู่เหนือศีรษะของตัวเอง วาโยเงยหน้าขึ้นไปมองบนต้นจามจุรีด้วยความรวดเร็ว จนหวั่นว่าคอแกร่งจะเคล็ดเอาได้ สุดท้ายเขาก็หาต้นตอเจอ ‘ไอ้อ้วนก้อนสีส้ม ๆ หน้าตาไม่ได้ดูน่ารักเป็นพิเศษอะไร แต่ทำไมปานรูปหัวใจที่แก้มถึงคลับคล้ายคลับคลาเหมือนแมวของแม่ที่เคยเลี้ยงเอาไว้ตั้งแต่เขายังเด็ก ๆ ซึ่งปัจจุบันนี้มันได้กลับดาวแมวไปหลายปีแล้ว’

 “ไหน ใครอ้วนจนขึ้นไปติดอยู่บนซอกต้นไม้กันนะ”

 ร่างสูงลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงปรี่เข้าไปหาแมวส้มทันที จากที่เคยพูดเอาไว้ว่าเจอหน้าแล้วจะทำไม่ดีสารพัด ทุกอย่างพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมืออย่างรวดเร็ว ราวกับว่าน้ำเสียงเข้ม ๆ ก่อนหน้านี้ไม่เคยถูกเอื้อนเอ่ยออกมาจากริมฝีปากหยัก เพราะตอนนี้นอกจากเสียงสองที่ถูกใช้เรียกขานกับเจ้าเหมียวแล้ว แววตาและสีหน้ายังเปลี่ยนไปอีกด้วย

 “เมี้ยว เมี้ยว”

 ราวกับฟังภาษาของมนุษย์ออก เจ้าแมวส่งเสียงร้องพร้อมมองกลับมายังวาโยด้วยแววตาที่ชายหนุ่มเห็นแล้วถึงกับใจอ่อนยวบ 

 “อยู่นิ่ง ๆ นะ เดี๋ยวจะพาลงมา”

 เขาขยับร่างกายเข้าไปใกล้ลำต้นในบริเวณที่มีแมวติดอยู่ แต่ยิ่งเข้าใกล้มากเท่าไหร่ ดูเหมือนว่าเจ้าเหมียวจะยิ่งส่งเสียงร้องครวญครางดังมากขึ้น 

 ‘สงสัยเพราะเขาเลี้ยงงู มันคงได้กลิ่นสาบงูสินะ’

 “ไม่ต้องกลัวนะ งูพี่โยน่ารักทุกตัว”

 “เมี้ยว เมี้ยว”

 ถึงอย่างนั้น เจ้าเหมียวตัวเดิมยังคงไม่หยุดร้อง คราวนี้มันเริ่มแหกปาก และดิ้นไปมาจนวาโยเองยังกลัวว่าไอ้ส้มมันจะตกลงมาตุยเสียก่อนที่เขาจะช่วยชีวิตได้สำเร็จ แม้ว่าระดับความสูงที่มันติดอยู่จะไม่มาก และอยู่ในจุดที่เขาสามารถเอื้อมมือขึ้นไปถึง แต่ยิ่งเขาเข้าใกล้จนเกือบจะแตะตัวมันได้อยู่แล้ว 

 ‘ไอ้ส้มหลุดคิวซีก็เอาแต่ดิ้นหนี ส่ายหน้าเป็นพัลวัน’

 “ฟ่อ ฟ่อ”

 “ยังไง ขู่เป็นงูเลยนะมึง จะลงมาไหม แดกจนอ้วนแล้วสาระแนขึ้นไปจนพุงติดเอง ไม่เจียมสังขาร ลำบากกูต้องพาลงมาอีก คนจะช่วยยังมาขู่เป็นแมวเป้า ถ้าไม่ติดว่าหน้าเหมือนแมวแม่กู พ่อจับต้มลงหม้อแรงดันสูงแล้ว”

 เมื่ออีกตัวเริ่มขู่ คนช่วยมีหรือจะยอม ฉายา ‘พูดน้อยต่อยหนัก’ ไม่เคยได้มาเพราะโชคช่วย จากที่เคยพูดเสียงสองมองด้วยแววตาเป็นมิตร ตอนนี้สรรพนามสุดไพเราะถูกแทนที่ด้วยคำทักทายแบบเพื่อนสนิทวงเขียวอย่างฉับไว

 แต่ยังไม่ทันที่ร่างสูงจะได้ช่วยไอ้ส้มหลุดคิวซีสมใจ เสียงใส ๆ ของใครบางคนก็ดังขัดจังหวะของเขาขึ้นมาเสียก่อน  

 “อ้ายย~ เจ้าโอ้นน ขึ้นไปทำอะไรอยู่บนนั้นกัน”

 ร่างเล็กในชุดหลากสีสันจนชวนให้แสบตา อย่างกับว่าเจ้าตัวกำลังจะไปเทศกาลงานบุญอะไรสักอย่าง ใบหน้านวลที่มีเครื่องสำอางแต่งแต้มเอาไว้ช่างดูน่ารักรับกับศีรษะทุยที่สวมหมวกลายการ์ตูนยิ่งนัก สองขาเรียวพาร่างเล็กวิ่งหน้าระรื่นเข้ามาหาแมวบนต้นไม้ โดยไม่ทันสังเกตว่าบริเวณนี้มีใครบางคนยืนอยู่ก่อนหน้าแล้ว 

 เพราะ ‘เจ้าขา’ ได้ชื่อว่าเป็นทาสแมวตัวยงยังไงกันล่ะ

 ส่วนวาโยตอนนี้ทำเพียงหลุบสายตามองไปยังร่างเล็ก ๆ ของเด็กที่แต่งตัวเหมือนถาดสีใช้แล้วทิ้งด้วยความขนลุกขนพอง ความรู้สึกมันเหมือนตอนที่เขาถูกไอ้ธีต์บังคับให้ไปกินบุฟเฟ่ต์จนแทบอ้วกออกมา นี่ใครปล่อยคนบ้าออกมาเดินเตร็ดเตร่แบบนี้ เขาละไม่ชอบเลยไอ้สีจี๊ดจ๊าดชวนแสบตา แถมเสียงเด็กนี่ยังแหลมสูงน่ารำคาญหูชะมัด เรียวขาแกร่งก้าวถอยห่างด้วยความอัตโนมัติ ราวกับกลไกร่างกายเซตระบบเอาไว้

 “เจ๊ทิครับ ช่วยเจ้าเอาแมวลงมาหน่อยได้ไหมครับ”

 เจ้าของชื่อในชุดสุดสวยสไตล์ฝออเมริกันอย่างกับหลุดออกมาจากหน้าปกนิตยสารวัยรุ่นฝั่งเมกา เบ้ปากกลอกตามองบนทันทีที่ได้ยินเพื่อนรักเรียกขานชื่อของตนเช่นนั้น

 “กะทิ ชั้นให้โอกาสพูดอีกที?”

 “แฮ่ ๆ เจ้าลืมตัวไปอะเจ๊ เจ๊กะทิสุดสวยช่วยน้องด้วยครับ”

 ท้ายประโยคเจ้าขาตวัดสายตาไปยังเจ้าเหมียวบนต้นไม้ เพราะความสูงของตนไม่เพียงพอที่จะยื่นมือไปรับน้องลงมาได้ ซึ่งจังหวะที่กวาดสายตากลับมายังเพื่อนสนิทนั้น เขาถึงสังเกตเห็นว่ามีใครบางคนยืนอยู่ไม่ห่าง

 “โอ๊ะ หล่อจังเลยครับ”

 วันนี้สงสัยสายตาคงฝ้าฟางเพราะเขาดันมองผ่านเทพบุตรตรงหน้าไปได้อย่างไรกัน คนอะไรใช้คำว่าหล่อได้สิ้นเปลืองมาก

 “...” วาโยยืนนิ่งปิดปากเงียบตามสไตล์

 “แมวพี่สุดหล่อเหรอครับ” 

คำถามที่มาพร้อมกับเสียงหวานหยด บวกกับใบหน้าจิ้มลิ้มที่ฉีกยิ้มกว้างจนแทบถึงใบหูส่งมาให้ ยิ่งทำให้คนมองอย่างวาโยขนลุกอย่างกับเจอผีกลางวันแสก ๆ 

เด็กตรงหน้าเขาเหมือนตัวละครเอกจากเรื่องอิทเป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว

“...”

“อ่า หรือพี่สุดหล่อพูดไม่ได้เหรอครับ”

เมื่อเห็นว่าอีกคนเอาแต่เงียบ เจ้าขาเลยคิดไปเองว่าคนตรงหน้าอาจจะพิการทางหูก็ได้ ความสงสารก่อเกิดขึ้นทันที 

และพอคิดเองเออเองว่าอีกคนไม่ใช่เจ้าของแมว สุดท้ายจึงหาทางออกให้กับแมวอ้วนแทน

 “ถ้าพี่สุดหล่อไม่ใช่เจ้าของน้อง งั้นเจ้าเอาไปเลี้ยงนะครับ”

 “จะดีเหรอเจ้า แมวที่บ้านเธอ เยอะจนจะเปิดฟาร์มได้แล้วนะ” เจ๊กะทิหันขวับมาถามอย่างไว

 “ดีสิครับเจ๊ พี่เจ้าจันทร์กับเจ้าธารจะต้องชอบแน่ ๆ เจ๊ดูปานรูปหัวใจบนแก้มน้องสิครับ น่ารักขนาดนี้ เราจะปล่อยให้น้องไร้บ้านได้เหรอครับ”

 “เออ ๆ ลำบากกะเทยแต่เช้าเลยนะ”

 กะทิ หรืออีกชื่อตามบัตรประชาชนคือ ‘กรเดช’ ชายหนุ่มรูปร่างสูงกำยำราวกับนักมวยรุ่นเฮฟวีเวท เพื่อนสนิทเพียงหนึ่งเดียวของเจ้าขาส่ายหน้าไปมาด้วยความเอือมระอาในนิสัยขี้สงสารของอีกฝ่าย

 แต่ยังไม่ทันที่เจ๊กะทิจะได้เดินเข้าไปช่วยแมวส้มลงมาจากต้นไม้ ใครบางคนกลับเดินเข้ามาขวางทางเสียก่อน 

 “แมวกู อย่ามายุ่ง”

 วาโยผลักอกชายชาตรีที่มีรูปร่างไม่ต่างจากเขา หรือหากมองผิวเผินแล้วดูตัวหนากว่าให้พ้นทาง เพราะจู่ ๆ ความคิดที่ว่าจะรับแมวตัวนี้มาเลี้ยงไว้เองก็ผุดเข้ามาในหัวอย่างกะทันหัน 

 ‘แล้วไอ้เด็กหน้างิ้ว แต่งตัวเหมือนถาดสีใช้แล้วทิ้ง คนนี้เป็นใคร กล้าดียังไงจะมาเอาแมวเขาไปเลี้ยง’

 “แต่เมื่อกี้เจ้าถามพี่สุดหล่อแล้วนี่ครับ พี่ไม่เห็นว่าอะไรเลย เจ้าก็นึกว่าพี่เป็นใบ้เสียอีก”

 “.....”

 “พี่ครับ เจ้าคุยกับพี่อยู่นะครับ”

 “อืม”

 ตอบรับเพียงเสียงอืมผ่านลำคอ ก่อนจะเดินกลับไปยังจุดที่แมวส้มติดอยู่ แต่ยิ่งร่างสูงเข้าไปใกล้มากแค่ไหน ปฏิกิริยาต่อต้านของไอ้ส้มหลุดคิวซีก็รุนแรงมากยิ่งขึ้น จนเจ้าขาที่มองพี่สุดหล่อและน้องแมวส้มนึกบางอย่างได้

 “ให้น้องเลือกไหมครับ ว่าน้องอยากจะไปอยู่กับใคร”

 “มันเลือกกู” เสียงเข้ม ๆ ตอบทันควัน แม้ว่าคำตอบกับสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้จะต่างกับลิบลับก็ตาม

 “เอาอย่างนี้นะครับ เรามาลองยื่นมือออกไปพร้อมกัน ถ้าน้องยอมให้ใครจับ แสดงว่าน้องเลือกบ้านแล้ว”

 “.....” ใบหน้าคมพยักลงโดยไม่มีทางเลือก

 สุดท้ายคนทั้งคู่ต่างก็ยอมลดฐิติแล้วยื่นมือออกไปหาแมวส้ม ตอนนี้ใจของวาโยเต้นไม่เป็นจังหวะ เพราะเขาคาดหวังว่าจะได้เป็นเจ้าของแมวตัวนี้ เพราะหากแม่ได้เห็นท่านคงจะมีความสุข 

 แน่นอนว่าเจ้าขาก็ไม่ต่างกัน ร่างเล็ก ๆ รู้สึกหลงรักแมวอ้วนเสียเต็มประดา 

 ศึกชิงแมวจึงเริ่มต้นขึ้นโดยมีเจ๊กะทิคอยดูลาดเลาอยู่ด้านหลัง 

 “เมี้ยว เมี้ยว”

และแล้วหวยก็ไปออกที่เจ้าขา เมื่อร่างแน่งน้อยลากเก้าอี้พลาสติกใกล้ ๆ มาเป็นตัวทุ่นแรงให้ตนเองยื่นมือออกไปหาเจ้าเหมียวได้ และด้วยความที่เจ้าขาไม่มีกลิ่นสาบของศัตรูตัวฉกาจของเจ้าอ้วนสีส้ม แมวอ้วนจึงพยายามตะกุยตัวมายังฝ่ามือเล็ก ๆ ทำเอาใบหน้านวลยกยิ้มด้วยความดีใจ ผิดกับอีกคนที่ตอนนี้มีสีหน้าบูดบึ้งอย่างเห็นได้ชัด

 “น้องเลือกเจ้าให้เป็นเจ้าของ พี่สุดหล่ออดนะครับ คิคิ” 

 เจ้าขาอุ้มเจ้าเหมียวลงมาได้สำเร็จ พลางยกมือลูบไปตามเนื้อตัวของมันด้วยความเอ็นดู แต่แววตายังคงจ้องมองไปยังคนตรงหน้าไม่วางตา แต่แทนที่คนแพ้จะกลับไปดูแลแผลตัวเอง อีกฝ่ายกลับยื่นมือมาเพื่อจะคว้าเอาแมวกลับไป

 “ส่งแมวมา” 

 “ได้ยังไงครับ เราตกลงกันแล้วนะครับ”

 “กูเห็นก่อน”

 “แต่น้องเลือกเจ้านะครับ”

 “มึงเป็นแมวหรือไง ถึงรู้ว่ามันคิดอะไรอยู่ ส่งมันมา”

ประโยคยาวเหยียดครั้งแรกดังขึ้นพร้อมกับฝ่ามือหนาทั้งสองข้างที่ยื่นออกไปตรงหน้าของเจ้าขา ทำเอาร่างเล็กส่ายหน้าสุดฤทธิ์ เมื่อพี่สุดหล่อนิสัยไม่ได้ดีเหมือนหน้าตากำลังขู่ตนเองอยู่

 “ไม่ให้หรอก ถึงพี่จะหล่อตรงสเปคของเจ้า แต่น้องเป็นแมวเจ้าแล้วนะครับ”

 “กูบอกให้ส่งมา”

 เสียงเข้ม ๆ ดุดันขึ้นจนเจ๊กะทิที่ดูเชิงแล้ว คิดว่าในไม่ช้าคงได้มีเหตุวางมวยกันอย่างแน่นอน เมื่อเห็นท่าไม่ดี จึงรีบเข้าไปช่วยหาทางแก้ไขให้

 “ว้าย สุดหล่อค่ะ เอาอย่างนี้ไหมคะ ไหน ๆ วันนี้น้องแมวก็เลือกเจ้าขาแล้ว ก็ให้น้องไปอยู่บ้านเจ้าขา แล้ววันไหนสุดหล่ออยากเล่นกับแมวค่อยไปบ้านน้อง หรือให้น้องหอบมาที่มหาวิทยาลัยด้วย แบบนี้ดีไหมคะ”

 กะเทยทรงงานอย่างหนักตั้งแต่เช้า ส่งยิ้มหวานไปยังชายหนุ่มเพื่อไม่ให้สถานการณ์เลวร้ายลงไปกว่านี้ เพราะเจ้าขาเพื่อนตนนั้นก็ได้ชื่อว่า หัวรั้นและดื้อมาก ขืนให้แย่งแมวกัน วันนี้คงไม่ต้องไปทำอะไรต่อพอดี

 “ใช่ ๆ เจ๊กะทิของเจ้าฉลาดมากครับ”

 “ไร้สาระ ส่งแมวกูมา”

 “ไม่ได้ครับ เจ้าเป็นเจ้าของแล้ว” เสียงใสสวนกลับโดยไม่กลัว “ใช่ไหมเจ้าเอย” ท้ายประโยคเจ้าขาหันไปพูดกับแมวในอ้อมกอด ทำเอาเจ๊กะทิอยากเดินเอาหัวไปโขกต้นจามจุรี 

 ‘ตั้งชื่อให้เสร็จสรรพแบบนี้ ไม่รอดพ้นเงื้อมมือเจ้าขาแล้ว’

 “ใครให้มึงตั้งชื่อแมวกูอย่างนั้น”

 “ก็ผมชื่อเจ้าขา น้องเป็นแมวของเจ้า ก็ต้องชื่อขึ้นต้นด้วยเจ้าเหมือนกันสิครับ”

 “เลิกพล่ามแล้วส่งแมวมา พูดกับมึงแล้วกูปวดหัว”

 “ไม่ครับพี่สุดหล่อ”

 “ทำยังไงถึงจะส่งแมวมาให้กู”

 คราวนี้วาโยพูดเสียงอ่อนลง เห็นทีใช้ไม้แข็งกับเด็กนี่ไม่น่าจะรอด แต่คำตอบที่ได้กลับมา ทำให้เขาอยากกระชากหมวกประหลาด ๆ บนหัวทุยทิ้งเสียจริง 

 “ขอเบอร์หน่อยครับ มีไอจีหรือเปล่า เล่นไลน์ไหม หรือเฟซบุ๊กก็ได้ครับ”

 “ที่พูดมามันเกี่ยวอะไรกับแมว”

 “ถ้าพี่สุดหล่อจะเอาแมวไปเลี้ยง เจ้าก็ต้องมีส่วนเป็นเจ้าของแมวด้วยสิครับ ให้น้องชื่อเจ้าเอยนะครับ แล้วพี่สุดหล่อก็ต้องให้เจ้ามาเจอน้องด้วย ดังนั้น เราต้องแลกไอจีกับเบอร์กันแล้วแหละครับ เจ้าจะได้ตามตัวพี่สุดหล่อเจอยังไงล่ะครับ”

 รอยยิ้มกว้างจนเห็นไรฟันแทบครบทุกซี่ถูกส่งมายังวาโย ตอนนี้เจ้าขาตัดใจจากเจ้าเอยได้บ้างแล้ว เพราะดูท่าพี่สุดหล่อที่ยืนทำหน้าดุ ๆ จะเป็นคนรักแมวจริง และเขาก็ไม่อยากไปขัดขวางอะไร เพราะดูจากการแต่งตัวแล้ว น่าจะเป็นทาสแมวแบบเพอร์เฟค คงเลี้ยงเจ้าเอยให้สุขสบายได้ 

 แต่ถึงอย่างไรก็ขอติดตามชีวิตเจ้าเอยหน่อยเถอะ ส่วนการได้ติดตามชีวิตพี่สุดหล่อนั้น ถือเป็นรางวัลพ่วงมาด้วยก็แล้วกัน 

 ‘คนบ้าอะไร หล่อ เท่ถูกใจเจ้าขาคนนี้ที่สุด หน้าตาเหมือนว่าที่แฟนในอนาคตของเขาเลย ติดที่ว่าพูดน้อยจนดูเหมือนคนใบ้ แต่ไม่เป็นไร ของแบบนี้มันสอนกันได้ เพราะเขาพูดเก่งอยู่แล้ว’

 เจ้าขาคิดไปพร้อม ๆ กับรอยยิ้มกว้างเมื่อนึกถึงอนาคตว่าพี่สุดหล่อจะมาเป็นแฟนของตน แต่ฝันกลางวันของเขามีอันดับลง 

 “เป็นหมาหรือไง ถึงต้องมาตามติดกู”

 “ไม่ได้เป็นหมานะครับ แต่เจ้าเป็นว่าที่แฟนพี่สุดหล่อต่างหากล่ะครับ”