เพื่อนเกย์เผ็ดร้อน

"นาที มึงว่าคนนี้ผ่านป่ะ?" นิ้วเรียวเลื่อนหน้าจอมือถือ พลางหันรูปชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันที่เธอรู้สึกถูกใจให้เพื่อนสนิทต่างเพศดูอย่างเช่นทุกวัน

ริมฝีปากบางที่เคลือบด้วยลิปสติกสีอ่อนคลี่ยิ้มถูกใจพร้อมส่งสายตามองไปยังเพื่อนสนิท ดวงตากลมโตรอคอยคำตอบอย่างใจเย็น

"อืม ใครวะ"เขาเหลือบมองรูปที่แสดงบนหน้าจอเพียงชั่วครู่ ก่อนตอบเพื่อนสาวไปเพียงสั้น ๆ แล้วหันมาสนใจหนังสือที่อยู่ในมือต่อ

นี่ก็ใกล้ช่วงสอบเข้ามาทุกที แม้จะมีผลการเรียนดีเยี่ยมมาตลอดก็ใช่ว่าจะไม่ต้องเพิ่มความรู้เข้าไปในสมองอีก ต่างจากอีกคนที่นั่งเขี่ยโทรศัพท์ส่องผู้ชายไปวัน ๆ ยิ่งเหลือบมองยิ่งรู้สึกเหนื่อยใจแทนบรรพบุรุษของมัน

เขากับเอ๋ยเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ประถมเห็นจะได้ เพราะพ่อของพวกเราสนิทกันทายาททั้งสองครอบครัวถึงได้สนิทกันอย่างเลี่ยงได้ยาก

สำหรับเขาแล้วเอ๋ยถือเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่งเลยก็ว่าได้ หากไม่นับความแรดที่เหมือนจะมีเพิ่มขึ้นทุกวันของมันน่ะนะ…

"บอกไปมึงก็ไม่รู้จักหรอก ไปก่อนนะ"เอ๋ยตอบเพื่อนรักด้วยสีหน้ายียวน ชวนให้อีกฝ่ายรู้สึกหมั่นไส้ได้ไม่ยากเลย

มือเรียวรวบเก็บของบนโต๊ะก่อนจะเดินออกจากห้องเรียนไปอย่างรีบร้อน นาทีได้แต่มองตามหลังเพื่อนสนิทไปด้วยความรู้สึกเอือมระอา ใบหน้าหล่อเหลาตามแบบพิมพ์นิยมส่ายไปมาสองสามครั้งอย่างหมดคำจะพูด

เขาเริ่มเก็บของตัวเองและเดินออกไปจากห้องเรียน ทิ้งระยะห่างจากเพื่อนรักไม่ถึงสามนาที ทว่ายัยเพื่อนตัวเล็กกลับไวเหมือนลิง หายเข้ากลีบเมฆไปไม่เหลือแม้แต่เงา

หลังเลิกเรียนนาทียังคงใช้ชีวิตอย่างเช่นทุกวัน เขากลับห้องทันทีเพื่ออาบน้ำล้างเหงื่อไคลที่เหนียวเหนอะมาตลอดทั้งวัน เย็นนี้เขามีนัดกับรุ่นน้องคนหนึ่งไว้ และเมื่อถึงเวลานั้นคงไม่ต้องอธิบายให้มากความว่าระหว่างเขาและรุ่นน้องเกิดอะไรขึ้นบ้าง

เมื่อถึงเวลานัดทุกอย่างดำเนินไปอย่างเร่าร้อนภายใต้แสงไฟมืดสลัวในห้องนอน และคล้ายกับความเสียวซ่านจะกำลังไปจนถึงขีดสุดแต่กลับถูกขัดจังหวะอย่างน่าเสียดายเมื่อมีเสียงเคาะประตูสลับกับกริ่งหน้าห้องดังขึ้น

นาทีผละออกจากคู่นอนในคืนนี้อย่างหัวเสีย ก่อนจะเดินกระแทกส้นเสียงดังออกมาจากห้องนอน ในหัวพลันก่นด่าคนที่อยู่หน้าห้องยาวเหยียด เขารู้ได้ทันทีว่าหน้าห้องจะมีใครยืนรออยู่โดยไม่ต้องส่องตาแมวด้วยซ้ำ

"มึงมาทำไม?"นาทีถามเพื่อนสาวตัวเล็กเสียงเข้ม คิ้วหนาขมวดเป็นปม จ้องมองร่างคุ้นตาตรงหน้าห้อง

ร่างสูงเปิดประตูห้องออกมาด้วยสภาพไม่เรียบร้อยนัก เขาสวมเพียงกางเกงนอนขายาว หน้าอกกว้างขาวแน่นที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเปลือยเปล่า ผมสีดำสนิทยุ่งเหยิง

นาทีถอนหายใจให้กับสิ่งมีชีวิตตรงหน้า เวลานี้คนที่กล้าขัดความสุขของเขาคงมีแค่เอ๋ยเท่านั้น และเช่นเคยเมื่อเห็นสภาพไม่สู้ดีของเพื่อนรัก เขาจำต้องให้รุ่นน้องหนุ่มที่กำลังบดจูบดูดดื่มกันอยู่เมื่อครู่กลับไปก่อนเพื่อปลอบโยนคนตรงหน้าที่ยืนน้ำตาคลออยู่

"ฮึก! ขอนอนด้วย"

หลังจากคู่ขาของเพื่อนจากไปแล้ว น้ำเสียงใสสั่นเครือเล็กน้อยพร้อมหยดน้ำตาเม็ดเล็กที่ร่วงหล่นเคลื่อนผ่านแก้มใสลงมาเป็นสาย ริมฝีปากบางเบะคว่ำอย่างน่าสงสาร พลันร่างเล็กโถมเข้ากอดคนตรงหน้าแทบจะทันที นาทีรับร่างเพรียวบางนั้นเอาไว้ มือใหญ่ลูบหลังเล็กสั่นเทานั่นเบา ๆ

เขาเหลือบมองสภาพเพื่อนรักอย่างชั่งใจเพียงเล็กน้อย หลังจากลอบถอนหายใจอย่างเอือมระอาอยู่หลายครั้งมือหนาโอบไหล่เล็กให้เข้ามาภายในห้องก่อนที่มันจะร้องไห้เสียงดังกว่านี้

นัยน์ตาคมกริบทอดมองเพื่อนรักอย่างเหนื่อยหน่ายหัวใจที่สุด สภาพนี้ดูก็รู้ว่าโดนเทมา คงดื่มจนเมาแล้วไม่อยากกลับบ้านอย่างเช่นทุกครั้ง

ซึ่งเขาเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน เอ๋ยเป็นผู้หญิงรูปร่างดีคนหนึ่ง นมเป็นนมตูดเป็นตูด หน้าตาน่ารักแถมบ้านโคตรจะรวย และที่สำคัญเขากล้ายืนยันเลยว่าเพื่อนคนนี้เป็นพวกคลั่งรักสุด ๆ

แต่ทุกครั้งที่มันจะเริ่มต้นรักใครมักจะพังไม่เป็นท่าทุกครั้ง เรียกได้ว่าตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมามันไม่เคยสมหวังเลยแม้แต่ครั้งเดียว และครั้งนี้ก็คงไม่ต่างกัน

"กูบอกแล้วว่าอย่าจริงจัง"เขาถอนหายใจยืดยาวพร้อมส่ายหน้าอย่างเอือมระอา คำพูดนี้ไม่รู้จะต้องพูดอีกกี่ครั้งอีกฝ่ายถึงจะจดจำและทำตาม

ร่างสูงโปร่งทรุดตัวลงนั่งข้างเพื่อนตัวเล็กอย่างเลี่ยงไม่ได้ มือใหญ่คว้ากล่องทิชชู่มากอดไว้ก่อนจะดึงส่งให้เพื่อนซับน้ำตาทีละแผ่น ปากก็พร่ำบอกในสิ่งที่เคยพูดมาเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่ได้นับ

"ฮึกกก มึงง แต่กูรักเขา"เสียงสะอื้นเล็ก ๆ เริ่มดังขึ้น พร้อมกับไหล่มนที่เริ่มสั่นเทา น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลอาบแก้มใสจนใบหน้าเปียกชื้น เอ๋ยไม่มีทีท่าจะเช็ดหรือปาดมันทิ้งด้วยซ้ำ จนนาทีต้องดึงทิชชู่ขึ้นมาใหม่แล้วซับให้แทน

"แล้วเขารักมึงมั้ย?"เขามองดูสภาพเพื่อนสาวที่อยู่ในชุดเกาะอกเซ็กซี่ กระโปรงยีนส์ตัวสั้นที่ปกปิดเพียงแค่ครึ่งหนึ่งของต้นขาขาวเนียน แต่เมื่อเลื่อนสายตามาดูใบหน้าที่เคยสดใสในยามปกติแล้วก็อดถอนหายใจอีกครั้งไม่ได้

"ฮือออออ กูเจ็บ อย่าย้ำได้ป่ะ!!"มือเล็ก ๆ เลื่อนมากอบกุมหน้าอกข้างซ้าย แสดงออกว่าตัวเองนั้นเจ็บปวดรวดร้าวจนแทบขาดใจ เสียงสะอื้นไห้พร้อมพร่ำถึงความเสียอกเสียใจไม่หยุดหย่อน

"เจ็บแต่ไม่เคยจำ กูไม่รู้จะด่ามึงว่าอะไรแล้วจริง ๆ"เขาพูดเพียงเท่านี้ก่อนลุกขึ้นเพื่อไปจัดที่นอนให้เพื่อนตัวเล็กในคืนนี้ เพราะเมื่อครู่เขาและคู่ขาค่อนข้างดุเดือดพอสมควร ผ้าปูที่นอนที่ยับย่นถูกดึงจนตึงอีกครั้ง ผ้าเช็ดตัวสีขาวสะอาดตาถูกนำมาวางหน้าห้องน้ำเตรียมไว้เผื่อคนเมานึกอยากจะอาบน้ำ

เขาเหลือบมองนาฬิกาที่ติดอยู่ตรงผนังเพียงเล็กน้อย เมื่อตระเตรียมทุกอย่างเสร็จสรรพจึงเดินไปเรียกเพื่อนมานอนจะได้เลิกฟุ้งซ่านสักที

"ไปนอน"เสียงทุ้มเข้มทว่าแฝงไปด้วยความระอาบอกเพื่อนรักที่เอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญ ความเมามายกอปรกับความเสียใจทำให้เสียงร่ำไห้ของเอ๋ยเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งเสียงเล็กยังพึมพำก่นด่าถึงเรื่องก่อนหน้าเป็นระยะ

"ขอเบียร์ป๋องนึงได้เปล่า?"ดวงตาที่คลอไปด้วยหยดน้ำตาจ้องมองนาทีนิ่ง เสียงสะอึกสะอื้นดังไม่ขาด ดวงตาแดงก่ำมองอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร

"ไม่ ไปนอนได้แล้ว มานั่งร้องไห้สภาพเป็นผีจนเช้าเขาก็เทมึงอยู่ดี"

เขาปฏิเสธเธอไปตามตรงโดยไม่ลืมพูดจากระแนะกระแหนเพื่อเรียกสติ

"แรงม๊ากกกก!!"คนเมาอุทานเสียงดังกับถ้อยคำเสียดสีครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่าคำพูดเมื่อครู่มันแทงเข้าไปในใจเธอจนเจ็บไปหมดแล้ว

"เออ ด่าแรงแค่ไหนก็ไม่จำหรอกมึงน่ะ"นิ้วยาวจิ้มลงกลางหน้าผากมน เพียงออกแรงเบา ๆ ใบหน้าได้รูปกคล้ายจะหงายไปด้านหลังเสียให้ได้

"นาที~"เสียงหวานยานครางคล้ายออดอ้อน จนคนฟังใจอ่อนยวบ ทอดสายตามองเพื่อนตัวเล็กด้วยความหนักใจระคนเหนื่อยหน่าย

"อะไรอีก?"สีหน้าตอนนี้บ่งบอกได้ชัดว่าเริ่มจะหงุดหงิดกับเพื่อนเต็มทีแล้ว

"ดื่มกัน คนละป๋องค่อยนอน นะนาที…นะ"เปลือกตาบางกระพริบถี่จดจ้องใบหน้าของเจ้าของห้องอยู่อย่างนั้นคล้ายกำลังกดดัน

และก็เป็นนาทีที่แพ้ให้กับเพื่อนขี้เมา…

"เออ ๆ เดี๋ยวกูไปหยิบให้"เสียงทุ้มกล่าวตัดรำคาญ

ก่อนที่ร่างสูงสาวเท้าก้าวไปยังตู้เย็นขนาดกลาง มือหนาเปิดประตูออกสอดส่ายสายตาเพียงเล็กน้อย ก่อนจะหยิบเครื่องดื่มยี่ห้อดังขึ้นมาสองกระป๋อง

สองร่างเพื่อนรักจิบเบียร์กันเพียงเงียบ ๆ ภายใต้อากาศหนาวเย็นจากเครื่องปรับอากาศตัวใหญ่ แสงไฟสลัวที่เจ้าของห้องจงใจเปิดเพื่อให้เข้ากับบรรยากาศในขณะนี้ 

นาทีเหลือบมองเพื่อนตัวเล็กที่นั่งจิบเบียร์ทั้งที่หัวคิ้วเรียวขมวดชนกันราวกับมีเรื่องให้ครุ่นคิดอย่างหนัก ขอบตาแดงก่ำไม่บอกก็รู้ว่าร้องไห้มาหนักแค่ไหน

แต่ทว่าความดื้อรั้นของเอ๋ยทำให้เขาเลิกสงสารไปนานแล้วจริง ๆ แต่ด้วยความเป็นเพื่อนก็ได้แต่คอยปลอบปนจิกกัดบ้างเป็นครั้งคราว ถึงอย่างนั้นทุกครั้งก็ยังคงเป็นเขาเองนี่แหละที่อยู่ข้างมันในเวลาที่มันรู้สึกแย่

"มึงเคยเอากับผู้หญิงป่ะ?"

พรู๊ดดดดดดด!!

แค่ก แค่ก แค่ก!!