ในรอยชัง

รถยนต์สีดำเคลื่อนเข้ามาสู่บ้านหลังใหญ่สไตล์โคโลเนียลสีขาว บรรยากาศภายในบ้านร่มรื่น มีต้นไม้น้อยใหญ่รายล้อม ทำให้คนมองรู้สึกชุ่มชื่น ดื่มด่ำถึงความหลังครั้งวัยเยาว์ 

ชายหนุ่มรูปร่างสูง ผิวขาว เส้นผมดำสนิทตัดรองทรง เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสแล็คสีครีม นั่งภายในรถยนต์คันดังกล่าว พลางเอานิ้วมือเคาะหัวเข่าเป็นจังหวะเบาๆ อย่างคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย พลันคิดไปถึงเรื่องที่บิดาเล่าให้ฟังเมื่อเดือนก่อน

“วิน... พ่อมีเรื่องจะบอกลูก” นราธิป... บิดาของเขาเดินทางมาหาที่อังกฤษพร้อมกับนำเรื่องสำคัญมาบอก

“เรื่องอะไรหรือครับ คุณพ่อไม่เห็นต้องลงทุนเดินทางมาหาผมถึงนี่เลย สมัยนี้เทคโนโลยีมีตั้งมากมาย...”

“พ่ออยากจะมาหาลูกบ้างไม่ได้หรือ...”

“ได้ครับ แต่ผมไม่อยากให้คุณพ่อต้องเสียเวลางาน ตอนนี้คุณพ่อเป็นถึงรัฐมนตรี...”

“เรื่องสำคัญ...พ่อเลยอยากมาบอกลูกด้วยตัวเอง”

“สำคัญ?” คนเป็นลูกเลิกคิ้วถามอย่างฉงน 

“ใช่ สำคัญ”

“เรื่องอะไรหรือครับ”

“พ่อมีภรรยาใหม่...” 

คำตอบของคนเป็นบิดาทำให้ดลรวีนิ่งไปครู่ใหญ่ สีหน้าที่เรียบเฉยไม่ยินดียินร้าย ทำให้นราธิปคาดเดาไม่ถูกว่าลูกชายจะรู้สึกอย่างไร 

“ลูกไม่โกรธพ่อใช่ไหม” 

“ผมจะไปโกรธคุณพ่อได้ยังไงล่ะครับ ในเมื่อเป็นความสุขของคุณพ่อ”

“ไม่โกรธหรือที่พ่อมีผู้หญิงคนอื่นมาแทนที่แม่...”

“ผมโตแล้วนะครับคุณพ่อ อายุเกือบจะสามสิบแล้วไม่ใช่เด็กๆ อีกอย่าง... คุณแม่ก็เสียไปหลายปีแล้วด้วย ดีเสียอีกที่คุณพ่อจะได้มีคนดูแล ว่าแต่... ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันหรือครับ ถึงได้เอาชนะใจคุณพ่อได้” 

“เธอชื่อคะนึงนิตย์ เราเจอกันตอนที่พ่อไปราชการต่างจังหวัดแล้วไปพักที่โรงแรมในเชียงใหม่”

“เค้าเป็นเจ้าของโรงแรม?” 

“ไม่ใช่ เป็นพนักงานต้อนรับธรรมดานี่แหละ เค้าอายุสี่สิบแล้ว แต่ยังสวย มารยาทดี อ่อนน้อมถ่อมตน พ่อถูกใจเค้า หลังจากนั้นเราก็คุยกันเรื่อยมาจนกระทั่งพ่อตัดสินใจจดทะเบียนสมรสกับเค้าเงียบๆ” 

ดวงตาของคนพูดทอประกายระยิบระยับเมื่อกล่าวถึงคะนึงนิตย์ แต่หัวคิ้วของคนฟังกลับขมวดกันเป็นปม 

“เป็นแค่พนักงานโรงแรม คุณพ่อลืมไปหรือเปล่าครับว่าตอนนี้คุณพ่อเป็นถึงรัฐมนตรี ทำไมไม่หาผู้หญิงดีๆ ที่คู่ควรกว่านี้” 

“พ่อไม่ลืม เป็นรัฐมนตรีแต่ก็เป็นคน มีชีวิตจิตใจเหมือนกัน วิน... พ่อผ่านโลกมามาก พ่อเห็นผู้หญิงมานักต่อนัก แต่ผู้หญิงคนนี้ไม่เหมือนคนอื่นที่พ่อเคยเจอ” นราธิปพูด ดลรวีเหยียดยิ้มออกมา แววตาปนดูถูกทอประกายชั่วครู่ แต่ก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว เพียงแต่ไม่พ้นสายตาของคนเป็นพ่อ

“งั้นก็แล้วแต่คุณพ่อก็แล้วกัน ยังไงเราก็ต่างคนต่างอยู่กันอยู่แล้ว”

“พ่ออยากให้วินให้เกียรติเค้า ในฐานะที่เค้าเป็นภรรยาของพ่อ” 

“ผมโตแล้ว รู้ดีครับว่าอะไรควรหรือไม่ควร ห่วงแต่คุณอาเถอะ...” 

“พ่อคุยกับอานันแล้ว”

“เค้าจะเข้ามาอยู่บ้านเราเมื่อไหร่ครับ”

“สัปดาห์หน้า แต่ไม่ได้มาคนเดียว มีหลานสาวมาด้วย” 

“หลานสาว? กี่ขวบแล้วครับ” 

“อายุยี่สิบ เรียนอยู่ที่กรุงเทพอยู่แล้ว เป็นเด็กที่นิตย์เค้าเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก กำพร้าพ่อกำพร้าแม่ เห็นว่าเรียนไปด้วยทำงานไปด้วย เลยอยากให้มาอยู่ด้วยกันจะได้ไม่ต้องเสียค่าเช่าหอและไม่ต้องเป็นห่วง”

“หึ! มาคนเดียวไม่พอ ยังพ่วงญาติติโกโหติกามาด้วย อีกหน่อยบ้านเราคงมีญาติเค้ามาอาศัยอยู่เต็มไปหมด” 

“อย่าห่วงเลย นิตย์เค้ามีกันแค่สองคนน้าหลานเท่านั้น พ่ออยากให้วินเปิดใจให้เค้า อย่ามองว่าเค้าเป็นแค่พนักงานโรงแรมธรรมดาๆ” นราธิปขอร้องลูกชาย เขารู้ดีว่าลูกชายเขาเป็นคนอย่างไร ดวงตาของผู้ที่ผ่านโลกมาครึ่งชีวิตมองดลรวีนิ่งเรียบ 

ดลรวี ชยางกูล ลูกชายคนเดียวของเขาวัย 28 ปี สามารถเรียนจบดอกเตอร์ภายในระยะเวลาอันรวดเร็ว ลูกชายเขาเป็นผู้ชายที่รักความสมบูรณ์แบบ ติดนิสัยเหยียดคนอื่นนิดๆ จากการถูกเลี้ยงดูในฐานะที่เป็นทายาทชยางกูล ตระกูลผู้ดีเก่าแก่ 

“ผมรู้ครับว่าอะไรควรทำอะไรไม่ควรทำ คุณพ่อสบายใจเถอะ”

“ขอบคุณมากนะลูก ขอบคุณที่เข้าใจพ่อ”