บทนำ
บท 1
ก๊อก ๆ ๆ
ก๊อก ๆ ๆ
ใคร?
ใครมาเคาะห้อง?
แล้วมาเคาะทำไมในเมื่อฉันมาเที่ยวกับเพื่อนสองคนไม่ได้มีคนรู้จักที่ไหนนี่ หรือจะเป็นแม่บ้าน แต่ปกติเขาไม่โทรเข้ามาในห้องเพื่อติดต่อลูกค้าเหรอ?
แล้วปกติคนที่เขาสงสัยอะไรที่อยู่แค่ตรงหน้ามันจำเป็นต้องเอาแต่นั่งคิดนั่งสันนิษฐานแบบนี้ให้เสียเวลาด้วยเหรอพริกหวาน?
สงสัยก็แค่เดินไปที่ประตูแล้วส่องตาแมวดูสิวะ!
ฉันบอกตัวเองเสร็จก็เดินไปที่ประตู เดินไปประตูเพื่อส่องดูตาแมว พอส่องแล้วน้องพริกก็ตาตำปากเหมือนจะร้องโอ้โหขึ้นมาทันที
โอ้โห~ สปอนเซอร์ของทริปนี้มา มาแบบไม่ได้บอกกล่าวด้วยสงสัยจะมาเซอร์ไพรส์แฟนแน่นอน แต่แป้งหอมเพื่อนฉันอยู่ในห้องน้ำนี่นา ฉันควรเดินไปเรียกเพื่อนแล้วปล่อยให้พี่คูเปอร์ยืนรอหรือว่าเปิดเลยดี
ก๊อก ๆ ๆ
ระหว่างที่กำลังคิดฉันก็สะดุ้งเพราะเสียงเคาะประตูที่เกิดจากคนข้างนอก คงต้องเปิดแล้วล่ะค่ะ มาเซอร์ไพรส์แน่นอนเพราะไม่บอกให้เพื่อนฉันรู้ก่อนถ้างั้นก็เปิดประตูให้เฮียแกไปเซอร์ไพรส์เมียในห้องน้ำไปเลยจ้า~
แอด~
“เอ่อ สวัสดีค่ะพี่คูเปอร์ มาได้ยังไงคะ” ฉันเปิดประตูออกไปก็ทักทายพี่คูเปอร์แบบเกร็ง ๆ แฟนเพื่อนนี่คะไม่ใช่แฟนเราจะให้ทักทายเซย์ไฮลั้นลาก็ไม่ใช่เรื่องนี่เนอะ
“พี่ส่งข้อความหาพริกหวานประมาณร้อยข้อความได้” พี่เขายิ้มให้ตอนที่ฉันยกมือไหว้ก่อนจะเอ่ยคำทักทายที่ไม่เหมือนทักทายสักนิดเดียวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“ส่งข้อความหาพริก? อ๋อโทรศัพท์พริกแบตหมดเลยชาร์ตแบตเอาไว้น่ะค่ะ ไม่ได้เปิดเสียงด้วย ขอโทษด้วยนะคะพี่เปอร์ พี่เปอร์จะเข้ามาก่อนไหมคะแป้งหอมอยู่ในห้องน้ำน่ะค่ะเดี๋ยวพริกไปตามให้” ฉันรู้สึกว่าเสียมารยาทที่ให้พี่เขาที่เป็นคนจ่ายค่าห้องพักยืนอยู่ข้างนอกก็เลยเอ่ยปากชวน มันก็ไม่ได้น่าเกลียดอะไรเพราะเพื่อนฉันก็อยู่ด้วย ถึงตอนนี้จะงง ๆ ว่าพี่คูเปอร์เขามาได้ยังไงแต่เอาไว้เดี๋ยวค่อยถามอีกทีก็แล้วกันค่ะ
“อ้อ ดีเลยครับ ถ้างั้นพริกหวานช่วยพี่หน่อยพี่มีเรื่องจะขอร้อง” พี่เขาตอบตกลงพร้อมกับบอกฉันด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์
“คะ?”
“คือว่าพี่มาเซอร์ไพรส์แป้งหอม ก็เลยอยากขอให้เราช่วยพี่ด้วยการไปพักอีกห้องได้ไหมครับ”พี่คูเปอร์พูดออกมาด้วยท่าทางที่เกรงใจมาก แต่ฉันนี่ถึงกับยิ้มกว้างทันทีที่ได้ฟังเลยค่ะ ได้สิทำไมจะไม่ได้ล่ะเรื่องแค่นี้สบายมาก~
“ได้สิคะ ว่าแต่จะให้พริกไปตอนนี้เลยไหมคะ ห้องไหนคะพี่เปอร์” ฉันตอบบตกลงทันที ไปตอนนี้เลยก็ดีนะคะยัยแป้งหอมออกมาจากห้องน้ำแล้วเจอผู้ชายนั่งอยู่ในห้องคงดีใจน่าดู อิอิ
แล้วก็ไม่อยากจะคิดเลยค่ะว่าหลังจากนั้นจะเกิดอะไรขึ้น โอ้ย~ พริกหวานฟิน >///<
“เราโอเคใช่ไหมพี่เกรงใจนะ” พี่เขามีสีหน้ากังวลออกมาเห็นได้ชัดเลยค่ะ คงกลัวฉันไม่พอใจที่มึงก็ให้ฉันย้ายห้องปุบปับ แต่ฉันไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยขนาดนั้นหรอกค่ะ ฉันยินดีซะอีกเพราะพี่เขาลงทุนตามมาหาเพื่อนรักฉันถึงที่นี่ ฉันต้องเปิดทางให้ดื่มด่ำน้ำผึ้งพระจันทร์สิ >///<
“โอเคมากค่ะพี่เปอร์ ไม่ต้องเกรงใจเลยค่ะพริกสิคะที่ต้องขอบคุณพี่เปอร์มาก ๆ สำหรับที่พัก แต่เดี๋ยวค่อยคุยกันนะคะพริกไปรวบสมบัติแป๊บเดียวค่ะ ถ้ายัยหอมออกมาตอนนี้เดี๋ยวไม่เซอร์ไพรส์ อิอิ” ฉันรีบบอกพี่คูเปอร์ด้วยการร่ายคำพูดรัวเร็ว จากนั้นก็เดินกึ่งวิ่งเข้าไปหยิบสมบัติทุกชิ้นของตัวเองในห้องด้วยความเร็ว เก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋าชนิดที่มันสุมไม่เป็นระเบียบออกแนวเละไปเลยค่ะ
“เรียบร้อยแล้วค่ะพี่เปอร์ ถ้างั้นเดี๋ยวพริกไปเลยดีกว่า ตามสบายนะคะ ไม่ต้องห่วงไม่ต้องเกรงใจพริก อิอิ” ฉันบอกพร้อมยิ้มกว้างและคิดว่าพี่คูเปอร์ต้องรู้ทันความคิดของฉันแน่นอนไม่งั้นไม่ยิ้มมาเลสนัยกลับมาหรอก
“ครับผม อ้อ เพื่อนพี่มาด้วยพี่ฝากให้มันดูแลเราแล้วนะ คีย์การ์ดห้องเราอยู่ที่มัน แล้วก็พวกมันยังไม่ได้กินข้าวกันเลยเราก็คงยังเหือกันใช่ไหม พี่ฝากพาพวกมันไปกินข้าวเลยนะครับ ฝากดูแลน้องด้วยนะเว้ย”
“คะ?” ฉันไม่ได้ตั้งใจฟังเท่าไหร่เพราะในหัวกำลังนึกเรื่องฟิน ๆ แล้วเขินแทนเพื่อน พอพี่คูเปอร์หันไปบอกเพื่อนของพี่เขาที่ฉันยังไม่รู้ตัวเลยว่ามีใครอีกนอู่ตรงนั้นก็เลยงง ๆ ตามไม่ทันนิดหน่อย
“จะไปได้รึยัง” ฉันหันกลับไปหาพี่คูเปอร์เพื่อจะถามว่าเขาพูดว่าอะไร พอจะจับใจความได้ค่ะแต่กลัวฟังไม่ละเอียดเลยอยากถามใหม่ แต่พอหันกลับไปข้างหลังฉันก็มีเสียงทุ้มแต่โคตรเย็นชาเอ่ยขึ้น
“...พี่ฟาโรห์ สวัสดีค่ะ” ฉันหันกลับไปตามต้นเสียงแล้วก็เห็นผู้ชายคนหนึ่ง หน้าหล่อแต่เย็นชา เย็นชาชนิดที่ว่าไร้อารมณ์ให้จินตนาการว่ากำลังคิดอะไรอยู่ มองดูปราดเดียวก็รู้สึกว่าคนแบบนี้ต้องเลี่ยงออกไป น่ากลัวค่ะดูอึมครึมแบบครึ้มฟ้าครึ้มฝนตลอดเวลายังไงก็ไม่รู้
“ครับ คีย์การ์ดห้องน้องอยู่กับพี่ จะไปรึยัง?” เขาพยักหน้ารับและก็ยังดีที่เขามีคงมีครับตามมารยาท ฉันนึกว่าจะเย็นชาจนแค่มองฉันด้วยหางตาซะอีก แต่น้ำเสียงเย็นชาชะมัด
“อ่อค่ะ ถ้างั้นพริกขอคีย์การ์ดเลยได้ไหมคะ เดี๋ยวจะไปห้องเลย” ฉันพูดไปก็เกร็งไปนะคะ ก็พอจะรู้จักพี่เขาบ้างแต่ไม่เคยคุยกัน แถมตอนนี้พี่คูเปอร์ก็ปิดประตูไปเรียบร้อยแล้ว
“...เดี๋ยวไปส่ง” พี่เขามองหน้าฉันนิดหน่อยก่อนจะพูดออกมาสั้น ๆ แต่แค่แป๊บเดียวก็ทำฉันเกร็งแล้วค่ะ สายตาที่มองมาคาดเดาอะไรไม่ได้เลยก็เลยไม่รู้ว่าเขาเป็นมิตรหรือไม่เป็นกันแน่
“ขอบคุณค่ะ” บอกจะไปส่งก็ตามนั้นล่ะค่ะ ไม่สนิทกันก็เลยไม่อยากพูดอะไรให้มากความ
พี่ฟาโรห์พูดจบก็เดินนำหน้าฉันไป ฉันก็เลยลากกระเป๋าเดินตาม นอกจากเย็นชาแล้วยังไม่สนใจเลยว่าผู้หญิงสวย ๆ ตัวเล็ก ๆ อย่างฉันจะต้องเหนื่อยแค่ไหนกับการลากกระเป๋าเนี่ย นี่ไม่ได้สำออยนะคะถือเองลากเองได้ให้แบกก็น่าจะไหว แต่เขาเป็นผู้ชายนะไม่คิดจะมีน้ำใจหน่อยเหรอ
เหอะ! รู้สึกไม่ถูกชะตาค่ะบอกตามตรง
“ถึงแล้ว” เขาเดินนำหน้าไปไม่กี่ก้าวก็หยุดอยู่ที่ประตูห้องข้างห้องเดิมที่ฉันเพิ่งขนของออกมา ยังนินทาในใจได้นิดเดียวเอง ไม่น่าล่ะใกล้แค่นี้นี่เองถึงยอมเดินมาส่ง ถ้าไกลกว่านี้คงไม่เนไปส่งหรอกท่าทางไม่น่าจะใช่คนดีมีความเป็นสุภาพบุรุษอยู่แล้วนี่เนอะ
“ขอบคุณค่ะ” ฉันขอบคุณเขาพร้อมกับยื่นมือไปรับคีย์การ์ดที่เขายื่นมาให้ด้วยความเร็ว บอกตามตรงค่ะว่าฉันไม่ถูกชะตากับพี่เขามาก ๆ เมื่อก่อนก็เฉย ๆ เพราะไม่ได้รู้จักมักจี่เป็นการส่วนตัว รู้จักเขาเพราะเขาเป็นคนดังในมหาลัยฯ หลัง ๆ มาก็รู้จักในฐานะเพื่อนของแฟนเพื่อน แต่ก็เท่านั้นแหละไม่ได้รู้จักกัเป็นการส่วนตัวอยู่ดีเลยแค่เฉย ๆ พอได้มาพูดคุยแค่ไม่กี่ประโยคนี่อยากเลิกรู้จักเลยค่ะ ไม่ถูกชะตา!
“เดี๋ยวไอ้วายุขึ้นมา มันพักอยู่ห้องนั้น มีอะไรอยากออกไปไหนก็ชวนมันได้เพราะวันนี้เพื่อนฉันกับเพื่อนเธอคงไม่ออกมาจากห้องง่าย ๆ” เขาบอกพร้อมกับชี้กลับไปทางฝั่งที่ฉันกับเขาเพิ่งเดินมา ชี้ไปที่ห้องฝั่งตรงข้ามกับห้องเก่า พูดยาว ๆ ก็เป็นด้วย แต่ไม่พูดคงดีกว่าเพราะโทนเสียงของเขามันโมโนโทนมาก~
เรียบ~เรียบมาก~ พูดเหมือนคนที่เกิดมาแล้วเทวดาลืมใส่ตัวโน๊ตลงไปในหลอดเสียง
แต่พี่วายุก็มาใช่ไหม ดีเลยค่ะ กับพี่วายุก็ไม่รู้จักกันหรอกเคยเห็นแค่ผิวเผินเหมือนเขาคนนี้นี่แหละ แต่ดูท่าทางจะอัธยาศัยดีมีมนุษย์สัมพันธ์มากกว่าคนตรงหน้าแน่นอน
“ค่ะ ขอบคุณค่ะ” ฉันพยักหน้ารับนิดหน่อยพร้อมขอบคุณ แต่จะขอบคุณมากกว่านี้ถ้าเขาหลบทางให้ฉันเดินไปเปิดประตูเข้าห้องได้สักที
“อืม” เขาพยักหน้ารับแล้วก็มองหน้าฉันต่อ มีปัญหาอะไรกับหน้าฉันกันนะ มองอยู่นั่น จะไม่ว่าเลยค่ะถ้ามองด้วยสายตาพิศวาสสักนิด ไม่ใช่สายตาไร้อารมณ์เหมือนหุ่นยนต์ผิวนิ่มแบบนี้
“ถ้างั้นพริกขอเข้าห้องก่อนนะคะ” ฉันไม่อยากอยู่ตรงนี้นาน ๆ ก็เลยตัดสินใจพูดออกไป
“โอเค” เขาตอบตกลงสั้น ๆ แล้วก็ผละออกจากประตูให้ฉัน เอ่อ...อย่าเรียกว่าผละเพื่อหลีกทางเลยค่ะ เขาผละออกแล้วหมุนตัวหันหลังให้แล้วขยับไปเปิดประตูห้องฝั่งตรงข้ามฉันแล้วก็เข้าไปในห้องนั้นพร้อมกับปิดประตูห้องทันทีโดนที่ไม่สนใจฉันที่ยังยืนอยู่ตรงนี้เลยสักนิด
เหอะ! คนรามีสิทธิ์จะเป็นคนเย็นชาได้นะคะแต่เรื่องมารยาทอย่างน้อยก็ควรมีเพราะมันสำคัญต่อการเข้าสังคม
เอาตรง ๆ นะคะ ผู้ชายคนนี้หล่อมาก หน้าหล่อหุ่นเพอร์เฟค ดีหมดยกเว้นไอ้ท่าทางเย็นชาจนดูไร้มารยาทของเขา
...เห็นอาการไม่น่าคบหาของเขาแล้วต้องบอกว่าไม่เหมาะกับการเกิดมาเป็นคนเลยสักนิด เหมาะเป็นตุ๊กตายางมากกว่า!
บทล่าสุด
#60 บทที่ 60 EPISODE : 60
อัปเดตล่าสุด: 9/2/2026#59 บทที่ 59 EPISODE : 59
อัปเดตล่าสุด: 9/2/2026#58 บทที่ 58 EPISODE : 58
อัปเดตล่าสุด: 9/2/2026#57 บทที่ 57 EPISODE : 57
อัปเดตล่าสุด: 9/2/2026#56 บทที่ 56 EPISODE : 56
อัปเดตล่าสุด: 9/2/2026#55 บทที่ 55 EPISODE : 55
อัปเดตล่าสุด: 9/2/2026#54 บทที่ 54 EPISODE : 54
อัปเดตล่าสุด: 9/2/2026#53 บทที่ 53 EPISODE : 53
อัปเดตล่าสุด: 9/2/2026#52 บทที่ 52 EPISODE : 52
อัปเดตล่าสุด: 9/2/2026#51 บทที่ 51 EPISODE : 51
อัปเดตล่าสุด: 9/2/2026
คุณอาจชอบ 😍
รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย
เดือนมหาวิทยาลัย 4 ปี ซ้อนอย่าง "เซย์จิ" หล่อ รวย เด็กท็อปคณะวิศวะ เจ้าชู้ เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจใคร ไม่คบกับใครจริงจัง เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น
แต่ใครจะรู้ว่า เขาจะแพ้ทาง แม่เด็กเนิร์ดที่ทั้งเฉิ่มและดูจืดชืดต่างกับชื่อของเธออย่าง...
"มะนาว" สาวน้อยนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ปี 2 เธอ... เป็นลูกสาวแม่บ้าน ในบ้านของเขา
คืนเดียวที่เปลี่ยนชีวิตเขาและเธอไปตลอดกาล....
"ช่วยด้วย ยัยบ้านั่น! เมียน้อยพ่อฉัน..."
เขาถูกเมียน้อย หรือแม่เลี้ยงคนล่าสุดของพ่อ วางยา!
พอหนีมาได้ ก็เจอเธอที่เอาของขึ้นมาเก็บ หลังจากคืนเร่าร้อนผ่านไป ชีวิตของมะนาวก้ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย
เธอยิ่งหนี ไม่อยากถลำลึก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย และตามติดเธอไปทุกที่
โดยขอแม่เธอว่า "ผมต้องการแม่บ้านที่คอนโด"
สุดท้ายมะนาวก็ต้องทำหน้าที่แม่บ้าน และบริการเขาทั้งวัน.... ทั้งคืน แต่ทว่า....
ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น เพราะผู้หญิงรอบตัวเขา ที่คอยมาวุ่นวายกับเธอ
และเธอเองก็มีคนอื่น ที่เข้ามาจีบอยุ่ไม่น้อย
ทำให้เซย์จิ ปลุกซาตานในตัวขึ้นมา และตามหึงหวงเธอไปทุกที่
ทำเอามหาวิทยาลัยแทบลุกเป็นไฟ!!
"ถ้ากล้าคุยกับมันต่อหน้าฉันอีก ระวังเธอจะตาคาเตียงนะมะนาว!!"
ฝากติดตามความหึงหวงของไอ้โบ้ตัวใหม่ ที่ปากร้าย "ขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างเอ๋ง..." ด้วยนะคะ
จอมยุทธ์เจ้าสำราญกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ
คนหนึ่งชอบหยอกเย้า อีกคนชอบตอกกลับ จากการร่วมทางอย่างไม่เต็มใจ ทั้งสองกลับต้องเผชิญเรื่องราวในยุทธภพด้วยกัน ตั้งแต่เหล่าจอมยุทธ์ผู้หยิ่งผยอง ไปจนถึงกฎเกณฑ์ที่ไม่เป็นธรรมต่อสำนักเล็ก
ยิ่งเดินทาง กู้ฉางเฟิงยิ่งมองเห็นบาดแผลที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชาของนาง ส่วนไป๋รั่วหลีก็เริ่มพบว่า บุรุษเจ้าสำราญผู้นี้ไม่ได้มีดีแค่ฝีมือและวาจาชวนหงุดหงิด แต่ยังรู้จักเคารพการตัดสินใจของนาง ไม่คิดครอบครองหรือบังคับให้นางเปลี่ยนแปลงตัวเอง
ทว่า สำหรับสตรีที่รักอิสระยิ่งกว่าชีวิต การเปิดใจให้ใครสักคนกลับยากยิ่งกว่าการรับมือกับยอดฝีมือ และสำหรับบุรุษที่ไม่เคยคิดผูกมัดตัวเอง การรักใครโดยไม่เหนี่ยวรั้งอาจเป็นบทเรียนที่ยากที่สุด
เมื่อจอมยุทธ์เจ้าสำราญต้องรับมือกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ ศึกครั้งนี้ผู้ใดจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อนกัน ระหว่างคมกระบี่ที่ไร้ความปรานี กับหัวใจที่เริ่มหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว?
ทะลุมิติมาเป็นสตรีแดนเถื่อน
ซูจิ่วหนิง อดีตนักกีฬายิงปืนระดับชาติ ไม่คิดยอมก้มหัวให้โชคชะตา เธอจะใช้ฝีมือยิงปืน ไหวพริบทางการค้า และสองมือของตัวเอง พลิกโรงเตี๊ยมซอมซ่อให้กลายเป็นกิจการที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่ำง่าย ๆ ต่อให้ต้องเผชิญเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพล หนี้สินที่เต็มไปด้วยข้อกังขา หรือเกมสกปรกจากคนที่คิดว่าตนมีอำนาจเหนือทุกสิ่ง เธอก็จะสู้จนถึงที่สุด!
แต่สิ่งที่รับมือยากที่สุดกลับไม่ใช่ศัตรู หากเป็นจ้านถิงเซียว เจ้าพ่อเหมืองทองผู้เย็นชาและคุ้นเคยกับการออกคำสั่ง ชายที่มีทั้งเงิน อำนาจ และความสามารถจะมอบทุกอย่างให้เธอได้…ยกเว้นการบังคับให้เธอรักเขา
เมื่อหญิงสาวไม่ยอมเป็นสมบัติของใคร และชายผู้เคยคิดว่าทุกอย่างซื้อได้ต้องเรียนรู้ที่จะรักโดยไม่ครอบครอง เรื่องราวของหนี้แค้น ธุรกิจ และหัวใจจึงเริ่มต้นขึ้น
เพราะตำแหน่งนายหญิงแห่งแดนเถื่อน ไม่ได้ได้มาจากการยืนข้างเจ้าพ่อ แต่ได้มาจากการสร้างอาณาจักรด้วยมือของตัวเอง!
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
รักซึมร้าย NC 25++
ห้องที่หญิงสาวกำลังขึ้นไปนี้มีลักษณะเป็นห้องชุดรอยัลสวีท สุดหรู มีสองห้องนอน ห้องนอนใหญ่เป็นห้องส่วนตัวของเจ้านายใหญ่ยามที่ต้องมาค้างที่นี่ อีกห้องเป็นห้องนอนขนาดเล็กกว่าหน่อย เอาไว้สำหรับพาสาวๆ มาหาความสำราญ ด้านนอกมีห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาชุดใหญ่วางอยู่ เมื่อไปถึงเจ้าตัวก็ยกมือขึ้นเคาะประตูสองครั้งก่อนจะผลักเข้าไปทันทีโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต
คลั่งรักลูกหนี้
กลางวันเธอจึงต้องทำงานในไร่
ส่วนกลางคืน
เธอต้องทำงานบนเตียง
จนกว่าเจ้าของเงินกู้ก้อนใหญ่อย่างเขา
‘จะพอใจ’
เมียนักศึกษาของหมอบดินทร์
สัญญาลับถูกร่างขึ้นพร้อมกฎเหล็กข้อสำคัญ: ห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด และห้ามล้ำเส้นก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว
ในเวลางาน เขาคืออาจารย์หมอที่เย็นชาและเข้มงวดจนเธอกดดันแทบร้องไห้ แต่เมื่ออยู่ใต้ชายคาเดียวกันในยามวิกาล เขากลับเป็นผู้ชายที่คอยต้มข้าวต้ม ดุด้วยความห่วงใย และปลอบประโลมเธอด้วยอ้อมกอดที่แสนเร่าร้อนจนหัวใจสั่นไหว
เมื่อความรักเริ่มก่อตัวสวนทางกับกฎที่ตั้งไว้ ท่ามกลางสายตาจับผิดของผู้คนรอบข้างและเงาอดีตที่คอยตามหลอกหลอน ปลายฝนจะพิสูจน์ตัวเองอย่างไรให้คู่ควรกับการยืนเคียงข้างเขา และอาจารย์หมอจอมปากแข็งจะยอมทลายกำแพงเพื่อปกป้องภรรยาตัวน้อยของเขาด้วยวิธีไหน?
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!













