บทนำ
"คะ!?" นอกจากอารมณ์แล้วก็คงจะเป็นคำพูดของเขาที่คาดเดาไม่ได้เหมือนกัน ทำของเหรอ เขากำลังคิดอะไรอยู่กัน
"นะ หนูไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ หนูไม่ยุ่งกับของพวกนั้นแน่นอน" เมื่อตั้งสติได้นานะก็รีบเอ่ยอธิบาย เธอไม่รู้ว่าเขากำลังคิดไปถึงไหน แต่เรื่องนั้นไม่เคยอยู่ในหัวเธอเลยสักนิด
"ทำไมไคเรนถึงยอมเชื่อฟังเธอทุกอย่าง ปกติเขาไม่ใช่คนยอมใครง่าย ๆ คุณไปขู่อะไรลูกผมหรือเปล่า?"
"เมื่อกี้ทำของ แล้วหาว่าฉันขู่อีก คิดว่าฉันเป็นคนแบบไหนกันนะ" นานะเผลอพึมพำตามความคิดอีกครั้ง ทำหน้าขมวดเริ่มไม่พอใจกระทั่งเห็นหน้าท่านประธานเธอก็รีบเปลี่ยนสีหน้าทันที
"หนูไม่ทำแบบนั้นหรอกค่ะ คุณไคเรนไม่ใช่เด็กหัวอ่อน"
"ก็จริง ลูกผมไม่ใช่เด็กหัวอ่อน แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงเชื่อคนแบบคุณได้"
บท 1
เพล้ง!
คนมาใหม่ยืนนิ่งทันทีที่เปิดประตูเข้ามาแล้วพบกับแจกันราคาห้าหลักได้ถูกขว้างผ่านเฉียดจมูกตั้งโด่งเพียงนิดเดียว ข้าวของในห้องกระจัดกระจายไร้ซึ่งทิศทาง แฟ้มเอกสารที่เคยเป็นระเบียบตอนนี้ได้ถูกรื้ออกมาเต็มพื้นเหตุเกิดจากฝีมือของคนคนเดียวที่ยืนตระหง่านกลางห้องทำงาน
"แด๊ด…" เจ้าของการกระทำพึมพำเสียงเบาหวิวจนแทบไม่ได้ยิน เขาจดจ้องคนเป็นพ่อที่ยืนมองตาเขม็งก่อนที่จะรีบหลบสายตาด้วยความหวั่นกลัวที่เริ่มก่อขึ้นในใจ
"ลงมาจากโต๊ะแด๊ดไคเรน..." เสียงทุ้มนุ่มลึกราวกับสายน้ำที่นิ่งสนิทแต่แฝงไปด้วยความน่ากลัวของมวลคลื่นใต้ผืนน้ำที่สั่นกระเพื่อมพร้อมจะก่อคลื่นยักษ์ซัดทุกอย่างที่ขวางหน้า แน่นอนว่าความน่ากลัวที่สัมผัสได้นั้นทำให้คนที่ดื้อรั้นค่อย ๆ ปีนลงจากโต๊ะทำงานตามคำสั่งอย่างไม่มีข้อถกเถียง
"คุณไคโรคะ…" ผู้ช่วยสาวที่อยู่ในเหตุการณ์กลืนน้ำลายอย่างลำบาก เธอกุมมือทั้งสองไว้แน่นแล้วรีบเดินปรี่มายืนก้มหน้าหงุดตรงหน้าท่านประธานใหญ่ของเคลวานกรุ๊ป บริษัทอันดับหนึ่งในด้านการผลิตบรรจุภัณฑ์สินค้าต่าง ๆ สร้างรายได้เป็นกอบเป็นกำและเข้าตลาดหลักทรัพย์ภายในเวลาไม่กี่ปี หวังจะรายงานเหตุการณ์ที่เกิดทั้งหมดก่อนหน้า ทว่ามือหนาที่ยกขึ้นห้ามทำให้เธอเงียบเสียงแทบไม่ทัน
"ออกไปก่อน" ไคโรตอบรับเพียงเท่านั้น ปรายสายตามองเด็กชายวัยสี่ขวบที่กำลังจะย่างเข้าห้าขวบในไม่กี่เดือนข้างหน้า ผู้เอาแต่ใจตัวเองจนคนที่เวลาเป็นเงินเป็นทองอย่างเขาต้องพักการประชุมสำคัญก่อนเวลาและเข้ามาจัดการตัวปัญหาด้วยตัวเอง
"ที่นี่คือที่ไหนไคเรน" เขาหลุบสายตาถามลูกชายตรงหน้า น้ำเสียงเย็นยะเยือกเป็นเสียงเดียวที่จะเอาลูกชายวัยซนให้อยู่หมัด
"ทะ ที่ทำงานแด๊ดครับ" ว่าแล้วเด็กชายก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองคนถามแต่เมื่อสายตาที่ยะเยือกยังไม่ผละไปจากเขา ดวงตากลมโตจึงหันหนีอีกรอบหวังว่าการทำเช่นนี้จะหลีกหนีความผิดได้
"ก็รู้? แล้วลูกทำอะไรลงไป?"
"ผมเบื่อ ผมอยากหาอะไรเล่น"
"โดยการทำลายเอกสารสำคัญของแด๊ด?" แผ่นเอกสารยังปลิวว่อนรอบห้องราวกับเศษกระดาษรีไซเคิล แน่นอนว่าเขาไม่มีอะไรจะปฏิเสธเพราะหลักฐานมันยังคงทนโท่ตรงหน้า
"เธอไม่ยอมให้ผมออกไป" เขาตอบพร้อมเสียงหงอย พูดถึงผู้ช่วยเลขาที่เขาฝากให้เธอดูแลขณะเข้าประชุมกับผู้ถือหุ้น แค่จะขอออกไปวิ่งเล่นนอกห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ แต่เธอกลับไม่ยอม ดักไปทุกหนทาง เขาจึงจำเป็นต้องอาละวาดและโวยวายเผื่อว่าเธอจะยอมขึ้นมา แต่ก็เปล่าเลย...เธอเล่นแจ้นส่งคนไปฟ้องพ่อของเขา เหตุการณ์ในตอนนี้จึงต่างจากความคิดของเขาอยู่มาก
"แด๊ดเป็นคนสั่งเอง"
"ทำไมแด๊ดต้องห้ามผม"
"จำเป็นต้องถามอีกหรือไงไคเรน ลองคิดดูว่าตั้งแต่โตมาลูกทำใครเขาลำบากมากี่คน เขาลาออกกันนับไม่ถ้วน และตอนนี้ลูกกำลังจะทำให้ผู้ช่วยแด๊ดเป็นรายต่อไป" ไคเรนเงยหน้ามองคนเป็นพ่อตาละห้อย ตั้งแต่โตมาเขาผ่านพี่เลี้ยงแทบนับคนไม่ได้ ทุกคนล้วนลาออกเพราะไม่มีใครสามารถทนกับความเอาแต่ใจและนิสัยรั้นของเขาได้ และที่ต้องพยายามกักบริเวณก็เพราะไม่อยากให้อีกหลายชีวิตข้างนอกต้องมาเผชิญกับชะตากรรมเดียวกันกับพี่เลี้ยงพวกนั้น
"ผมไม่ได้ตั้งใจ" ไคเรนว่าจบก็ทำหน้าเศร้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัด เท่านั้นก็ทำให้ไคโรรู้สึกผิดที่อาจจะพูดแรงไปสำหรับเด็กสี่ขวบแบบเขา
ก็อก ๆ
การสนทนาระหว่างสองพ่อลูกยุติลงชั่วคราว ไคโรหันไปมองคนเคาะมาใหม่ที่เปิดประตูได้ก็พูดขึ้นมา
"ขอโทษค่ะท่านประธาน ตอนนี้ผู้ถือหุ้นเข้ามารอครบทุกคนแล้วค่ะ"
"อืม เรียกธันวาเข้ามา" ขณะที่เขาตอบกลับเสียงเรียบ สายตาก็ยังไม่ได้ละจากลูกชายตัวดีที่ยังจัดการไม่เสร็จ เลขาสาวจึงพยักหน้าแล้วเดินออกไปทำตามคำสั่ง
ประตูห้องทำงานถูกเปิดอีกครั้ง คราวนี้เป็นธันวาบอดี้การ์ดมือหนึ่งที่ได้รับการไว้วางใจจากเขามากที่สุด ยืนโค้งหัวคำนับรอคำสั่งจากเจ้านายหน้าเข้ม
"พาไคเรนไปส่งบ้านสวน แล้วตอนเย็นแด๊ดจะไปรับ" ประโยคแรกเขาออกคำสั่งกับลูกน้องมือดี จากนั้นก็หันไปว่าประโยคที่สองกดเสียงเข้มบอกกับลูกชายอย่างออกคำสั่งไม่ต่างกัน
"ผมเล่นที่นี่ไม่ได้เหรอ ผมอยากออกไปเล่นข้างนอก" ไคเรนชี้พ้นออกนอกประตูห้องทำงาน เขายังไม่พอใจที่จะสำรวจบริษัทพ่อตามประสาเด็กที่อยู่ในวัยอยากรู้อยากเห็น แต่ก็ถูกกักบริเวณอยู่นั่น คนเอาแต่ใจจึงหงุดหงิดและไม่ยอมเสียที
"ไม่ได้ ถ้าไม่ฟังคำสั่งแด๊ด ลูกอาจจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีก ธันวาพากลับไป"
"ครับนาย" บอดี้การ์ดน้อมรับคำสั่งอย่างไม่รีรอ กำลังจะเอื้อมไปจับมือเจ้านายตัวน้อย แต่ก็ถูกบิดมือหนีอย่างไม่ยอม ไม่จบแค่นั้นเขายังกอดอกหันหน้าหนีแสดงอาการของเด็กที่ถูกตามใจจนเสียคนอีกด้วย
"ถ้าไม่ยอมกลับกับธันวาดี ๆ แด๊ดจะยึดโมเดลตัวใหม่ล่าสุดแล้วเผาทิ้งซะ" ไคโรออกคำสั่งขั้นเด็ดขาด เพราะการตามใจของเขาสินะลูกชายถึงได้ดื้อรั้นเอาการขนาดนี้ ทั้งเอาแต่ใจ นิสัยอยากได้อะไรต้องได้และไม่ยอมฟังคำสั่งรวมอยู่ในคนคนเดียว ลูกชายเขาทั้งดื้อแสบซนอย่างไร้ที่ติไม่เกินจริง
"ผมกลับก็ได้" แต่ท้ายที่สุดเมื่อคนถูกนำของรักมาขู่ จากที่ไม่อยากจะยอมก็คงต้องยอม มือน้อยเอื้อมไปจับมือธันวาด้วยความจำนน ก่อนที่จะเดินไปอย่างง่ายดายแต่กว่าจะยอมฟังก็เล่นคนเป็นพ่อส่ายหัวไม่หยุด
ขนาดเขาที่ดุขนาดนี้ไคเรนยังไม่ค่อยจะฟังคำสั่งแต่ละครา แน่นอนว่าสำหรับพี่เลี้ยงมืออาชีพที่เขาจ้างมาก็อย่าไปพูดถึง ไม่มีใครทนได้ถึงสองเดือนเสียด้วยซ้ำ ทั้งหมดล้วนชิงหนีลาออกกันไปหมด ช่วงเวลาปิดเทอมแบบนี้เขาจึงจำเป็นต้องห้อยสอยมาที่บริษัทด้วยเพื่อไม่อยากเป็นการรบกวนพ่อตัวเองที่อาศัยสันโดดอยู่บ้านสวนแต่สุดท้ายก็ต้องพากลับไปที่เดิมเหมือนเดิม
บทล่าสุด
#92 บทที่ 92 ใต้บัญชามาเฟีย บทที่ 42 ประตูวิวาห์ (จบ)
อัปเดตล่าสุด: 8/20/2026#91 บทที่ 91 ใต้บัญชามาเฟีย บทที่ 41 ความปรารถนา NC++
อัปเดตล่าสุด: 8/20/2026#90 บทที่ 90 ใต้บัญชามาเฟีย บทที่ 40 คนในครอบครัว
อัปเดตล่าสุด: 8/20/2026#89 บทที่ 89 ใต้บัญชามาเฟีย บทที่ 39 ลูกสะใภ้
อัปเดตล่าสุด: 8/20/2026#88 บทที่ 88 ใต้บัญชามาเฟีย บทที่ 38 ไม่เลิกได้ไหม
อัปเดตล่าสุด: 8/20/2026#87 บทที่ 87 ใต้บัญชามาเฟีย บทที่ 37 หนีหน้า
อัปเดตล่าสุด: 8/20/2026#86 บทที่ 86 ใต้บัญชามาเฟีย บทที่ 36 ร้องขอชีวิต
อัปเดตล่าสุด: 8/20/2026#85 บทที่ 85 ใต้บัญชามาเฟีย บทที่ 35 การสูญเสีย
อัปเดตล่าสุด: 8/20/2026#84 บทที่ 84 ใต้บัญชามาเฟีย บทที่ 34 ประชดประชัน
อัปเดตล่าสุด: 8/20/2026#83 บทที่ 83 ใต้บัญชามาเฟีย บทที่ 33 อย่าหวั่นไหว
อัปเดตล่าสุด: 8/20/2026
คุณอาจชอบ 😍
เล่ห์รักซ่อนชู้
“ทำไมจะไม่เกี่ยว ธิชารู้เห็นเรื่องที่ไหมเขามีชู้ แล้วธิชาก็ปิดบังพี่เรื่องนี้…ทำให้พี่เป็นไอ้โง่ถูกไหมเขาสวมเขาให้ แล้วไหนจะลูกของไอ้ชู้นั่นที่ไหมเอามายัดเหยียดให้เป็นลูกของพี่อีก…เพราะฉะนั้นธิชาก็ลองมาปิดบังไหมเขาเรื่องที่เราเป็นชู้กันให้มิดละกัน…ไม่งั้นไหมเขาคงจะเสียใจน่าดู ถ้ารู้ว่าน้องสาวมาเป็นชู้กับผัวตัวเองแบบอย่างนี้..”
“พี่มันเลว…พี่มันชั่ว…ปล่อยนะคะ ธิชาไม่อยากจะให้คนเลวๆอย่างพี่มาแตะเนื้อต้องตัวธิชาอีก…”
“ด่าผัวตัวเองอย่างนี้น่ารักเลยนะ…สงสัยต้องทำโทษสักหน่อยแล้ว…แต่พวกเขาจะสงสัยไหมว่าทำไมเราสองคนถึงได้ออกมานานแบบนี้…”
“พี่ไม่มีวันได้….อื้อ….อือ….อื้อ….ปึก เพี๊ยะ….อย่าทำแบบนี้กับธิชาอีกนะคะ ไม่งั้นอย่าหาว่าธิชาไม่เตือน”
“หึๆ…ชอบแบบตบจูบก็ไม่บอก งั้นเดี๋ยวพี่จัดให้ อยากตบพี่นักใช่ไหมหึ…จุ๊บ….อื้อ….อืม…อือ…”
จอมยุทธ์เจ้าสำราญกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ
คนหนึ่งชอบหยอกเย้า อีกคนชอบตอกกลับ จากการร่วมทางอย่างไม่เต็มใจ ทั้งสองกลับต้องเผชิญเรื่องราวในยุทธภพด้วยกัน ตั้งแต่เหล่าจอมยุทธ์ผู้หยิ่งผยอง ไปจนถึงกฎเกณฑ์ที่ไม่เป็นธรรมต่อสำนักเล็ก
ยิ่งเดินทาง กู้ฉางเฟิงยิ่งมองเห็นบาดแผลที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชาของนาง ส่วนไป๋รั่วหลีก็เริ่มพบว่า บุรุษเจ้าสำราญผู้นี้ไม่ได้มีดีแค่ฝีมือและวาจาชวนหงุดหงิด แต่ยังรู้จักเคารพการตัดสินใจของนาง ไม่คิดครอบครองหรือบังคับให้นางเปลี่ยนแปลงตัวเอง
ทว่า สำหรับสตรีที่รักอิสระยิ่งกว่าชีวิต การเปิดใจให้ใครสักคนกลับยากยิ่งกว่าการรับมือกับยอดฝีมือ และสำหรับบุรุษที่ไม่เคยคิดผูกมัดตัวเอง การรักใครโดยไม่เหนี่ยวรั้งอาจเป็นบทเรียนที่ยากที่สุด
เมื่อจอมยุทธ์เจ้าสำราญต้องรับมือกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ ศึกครั้งนี้ผู้ใดจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อนกัน ระหว่างคมกระบี่ที่ไร้ความปรานี กับหัวใจที่เริ่มหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว?
มลทินรักภรรยาไร้ค่า
เธอถูกส่งมาแทนที่พี่สาวในคืนแต่งงานพร้อมคำดูถูกว่าเป็นเพียง ภรรยาไร้ค่า
เขาแต่งงานเพื่อรักษาหน้าไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะผูกพัน แต่เด็กในท้องของเธอ…
กลับกลายเป็นสายใยที่เขาตัดไม่ขาด
จากผู้ชายที่เย็นชาไร้หัวใจสู่พ่อที่กลัวแม้แต่จับลูกแรงเกินไปจากผู้หญิงที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือก
สู่คนที่ทั้งบ้านยอมรับว่าขาดไม่ได้
My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?
ทะลุมิติมาเป็นสตรีแดนเถื่อน
ซูจิ่วหนิง อดีตนักกีฬายิงปืนระดับชาติ ไม่คิดยอมก้มหัวให้โชคชะตา เธอจะใช้ฝีมือยิงปืน ไหวพริบทางการค้า และสองมือของตัวเอง พลิกโรงเตี๊ยมซอมซ่อให้กลายเป็นกิจการที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่ำง่าย ๆ ต่อให้ต้องเผชิญเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพล หนี้สินที่เต็มไปด้วยข้อกังขา หรือเกมสกปรกจากคนที่คิดว่าตนมีอำนาจเหนือทุกสิ่ง เธอก็จะสู้จนถึงที่สุด!
แต่สิ่งที่รับมือยากที่สุดกลับไม่ใช่ศัตรู หากเป็นจ้านถิงเซียว เจ้าพ่อเหมืองทองผู้เย็นชาและคุ้นเคยกับการออกคำสั่ง ชายที่มีทั้งเงิน อำนาจ และความสามารถจะมอบทุกอย่างให้เธอได้…ยกเว้นการบังคับให้เธอรักเขา
เมื่อหญิงสาวไม่ยอมเป็นสมบัติของใคร และชายผู้เคยคิดว่าทุกอย่างซื้อได้ต้องเรียนรู้ที่จะรักโดยไม่ครอบครอง เรื่องราวของหนี้แค้น ธุรกิจ และหัวใจจึงเริ่มต้นขึ้น
เพราะตำแหน่งนายหญิงแห่งแดนเถื่อน ไม่ได้ได้มาจากการยืนข้างเจ้าพ่อ แต่ได้มาจากการสร้างอาณาจักรด้วยมือของตัวเอง!
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้
สูตรรักศาสตราจารย์
ในวันที่คุณหมอออกเวรตอนเช้า แล้วเพิ่งจะคล้อยหลับไปไม่ทันได้หนึ่งชั่วโมง เสียง ปัก ปัก จากข้างห้องดังจนหัวเตียงเธอแทบจะคลอนตาม ด้วยความโมโห หมอปรางถึงขั้นเอากระดาษที่เขียนด้วยลายมือหมอ ไปแปะไว้ที่หน้าห้องข้างๆ
"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"
พร้อมคำสาบแช่งเล็กๆ น้อยๆ
"สาธุ ขอให้มันอักเสบ หรือไม่ก็ให้เตียงมันหักไปซะจะได้ไม่ต้องเสียงดัง"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"คุณไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล เชิญห้องตรวจหนึ่งค่ะ"
"ตุ่มคล้ายสิวหรือหนองขึ้นที่โคนอวัยวะเพศใช่ไหมคะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"ฉิบหายแล้วแกนังปราง มีเรื่องกับใครไม่มี นั่นน่ะหรือตาบ้าข้างห้องแกอ่ะ"
"อื้อ แกรู้จักหรือ"
"เรียกว่าทั้งมหาวิทยาลัยใครบ้างไม่รู้จักเขาดีกว่า"
"ตอนนั้นฉันอยู่ไม่เห็นรู้จัก"
"ก็แก มันสนใจอะไรรอบตัวบ้าง นั่นน่ะ อาจารย์วิทย์ รองศาสตราจารย์ไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล กำลังจะได้เป็นศาสตราจารย์อยู่รอมร่อ จนเขาว่ากันว่าจะเป็นศาตราจารย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์อยู่คณะนิติศาสตร์ ฉิบหายไหมคราวนี้"
"ฉิบหายล่ะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้













