วิวาห์ลวงบ่วงซาตาน Love prevails

ท่ามกลางการจราจรที่แสนคับคั่งและติดขัดบนถนนสายหลักของช่วงเวลาชั่วโมงเร่งด่วนในกรุงเทพมหานคร รถยนต์ Mercedes-Benz S-Class สีดำมันวาวราคาแสนแพง กำลังขับเคลื่อนด้วยความเร็วสูงราวกับติดปีกโบยบินเพื่อไปให้ถึงจุดหมายอย่างเร็วที่สุด

อนาคิน อัครศกุลไพศาล นักธุรกิจหนุ่มนั่งเป็นหนูติดจั่นอยู่ที่เบาะหลังรถยนต์ที่กำลังขับเคลื่อนด้วยความเร็วสูงราวกับติดปีกโบยบินเพื่อไปให้ถึงจุดหมายอย่างเร็วที่สุด

จิตใจถวิลไปถึงพี่สาวอันเป็นที่รักซึ่งเป็นสาเหตุของความร้อนรนใจที่รุมเร้าเขาอยู่ในขณะนี้ และเฝ้าภาวนาให้เรื่องที่เกิดขึ้นไม่เป็นความจริง

ใครที่ทำให้พี่ใหญ่เป็นแบบนี้ ต้องได้รับการตอบแทนอย่างสาสม.....

สีหน้าของเขาเคร่งขรึมและฉายแวววิตกกังวลอย่างแจ่มชัด ดวงตาสีนิลมองตรงไปข้างหน้ากระจกรถราวกับต้องการสาปยานพาหนะทุกคันที่ขวางทางอยู่ข้างหน้าให้หายวับไปกับตา เพื่อเปิดทางให้รถที่ตัวเองนั่งมาเคลื่อนที่ไปได้เร็วขึ้นกว่าที่เป็นอยู่

“เร็วกว่านี้ได้ไหมสมพล” เจ้านายหนุ่มถามคนขับรถประจำตัวด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงอารมณ์คนพูดได้เป็นอย่างดี ร่างสูงใหญ่ของเขานั่งไม่ติดกับที่

“นี่ก็พยายามเร็วอย่างที่สุดแล้วครับคุณกลาง แต่การจราจรมันไม่เอื้ออำนวยเลย” ลูกน้องกล่าวตอบเสียงปนความกังวลไม่แพ้ผู้เป็นนาย

ทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นด้วย ขออย่าให้มีอะไรรุนแรงเกิดขึ้นกับคุณใหญ่เลย คนขับรถหนุ่มคิดในใจขึ้นมาในใจ            

และในที่สุดการเดินทางอันแสนทรมานและยาวนานในความรู้สึกของเขาก็สิ้นสุดลงเมื่อรถยนต์คันหรูเคลื่อนเข้าไปจอดในลานจอดรถบริเวณด้านหน้าโรงพยาบาล ซึ่งจัดพิเศษไว้สำหรับผู้บริหารและแขกวีไอพีของโรงพยาบาลเท่านั้น ทันทีที่รถจอดสนิท

ร่างสูงใหญ่กระโจนออกมาจากที่นั่งเบาะหลังอย่างรวดเร็วปานจรวดพุ่ง ตามด้วยร่างสูงของผู้ช่วยทั้งสอง

อนาคินทั้งเดินทั้งวิ่งฝ่าฝูงชนในโรงพยาบาลมุ่งตรงไปยังห้องผ่าตัดที่มีชายหนุ่มผิวขาวราวตี๋อินเตอร์เดินไปเดินมาอย่างร้อนใจอยู่ข้างหน้าห้อง

“พี่ใหญ่เป็นไงบ้างเล็ก แล้วมันเกิดอะไรขึ้น พี่ใหญ่ถึงได้เลือดตกยางออกจนต้องหามส่งโรงพยาบาลแบบนี้”

เสียงทุ้มอันคุกรุ่นด้วยแรงอารมณ์ของอนาคินถามถึงพี่สาว อนาภา อัครศกุลไพศาล จากน้องชาย อนาวินท์ อัครศกุลไพศาล ซึ่งเป็นทายาทคนสุดท้องของตระกูลอัครศกุลไพศาล และยังเป็นกรรมการผู้จัดการประจำโรงพยาบาลในเครืออัครศกุลไพศาลกรุปแห่งนี้ด้วย

“เล็กก็ยังไม่ค่อยรู้รายละเอียดหรอกครับ... รู้แต่ว่าพี่ใหญ่เกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมา แล้วพลาดตกบันได...”

ผู้เป็นน้องบอกด้วยน้ำเสียงเจือกังวลไม่แพ้กัน เว้นคำพูดเอาไว้ หายใจเข้าปอดเต็มแรงคล้ายรวบรวมความกล้าที่จะบอกเรื่องต่อไปให้ผู้เป็นพี่รู้

เพราะเขามั่นใจว่ามันจะนำพาซึ่งความพิโรธของพี่ชายอย่างหาที่เปรียบไม่ได้อย่างแน่นอน

“อีกอย่างหนึ่งที่น่าเป็นห่วงก็คือ... พี่ใหญ่ตกเลือดครับ!!” 

เสียงทุ้มโพล่งออกไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ ถึงแม้ว่าตัวอนาวินท์เองจะเป็นประธานกรรมการอยู่ในโรงพยาบาลแห่งนี้ และบ่อยครั้งที่ต้องมารับรู้ถึงสถานการณ์ความเป็นความตายของผู้ป่วย

แต่ในสถานการณ์อย่างนี้ที่คนในครอบครัวตัวเองตกอยู่ในสภาวะเป็นตายเท่ากัน มันทำให้ระดับความเป็นมืออาชีพนั้นลดลงกว่าครึ่ง ตอนนี้เขาเข้าใจความรู้สึกญาติผู้ป่วยที่มารอความหวังอยู่หน้าห้องผ่าตัดอันมีชีวิตเป็นเดิมพันได้เป็นอย่างดี

“ตกเลือด!! หมายความว่าไง.. หมายความว่าพี่ใหญ่ท้องงั้นหรือ แล้วท้องกับใคร ท้องตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วท้องกี่เดือนแล้ว”

ทายาทคนรองแห่งตระกูลกระชากเสียงห้วนถามและรัวเร็วหลายคำถามพร้อมกัน

…หมาตัวไหนมันมาทำให้พี่ใหญ่ท้องแล้วไม่รับผิดชอบแบบนี้..

คิดแล้วกรามของอนาคินบดขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมวาวโรจน์ มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเห็นเป็นเส้นเลือดปูดโปนอย่างชัดเจน ท่าทางเดือดดาลของคนเป็นพี่ทำเอาอนาวินท์กลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอด้วยความหวั่นกลัวพายุอารมณ์ที่พุ่งสูงราวกับความเร็วลมของพายุเฮอริเคนที่เตรียมขึ้นถล่มฝั่ง และทำลายทุกอย่างให้ราบเป็นหน้ากลอง

อนาวินท์รวบรวมสติก่อนค่อยๆ ตอบข้อสงสัยของพี่ชายที่ตัวเองก็ไม่แน่ใจในคำตอบ

“แปดเดือนครับ เล็กเองก็เพิ่งทราบเหมือนกันครับ.. ถ้าจะโทษคงต้องโทษเจ้าส้มเช้งล่ะครับ ที่ปิดเรื่องของพี่ใหญ่กันเงียบกริบ” อนาวินท์เล่าพร้อมส่งสายตาคมกริบคาดโทษไปยังหญิงสาวซึ่งนั่งร้องไห้อยู่ตรงม้านั่งหน้าห้องผ่าตัด

ส้มเช้งคนรับใช้วัยสาวก็กำลังร้องไห้อย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่มีวี่แววว่าหล่อนจะมีสติสัมปชัญญะดีพอที่จะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นได้แม้แต่น้อย เนื่องด้วยสำนึกอยู่เต็มอกว่ามีความผิดเต็มประตูที่ปิดบังภาวะตั้งครรภ์ของอนาภา..

อนาภา อัครศกุลไพศาลหรือคุณใหญ่ ทายาทคนโตของตระกูล ถูกนำตัวส่งห้องฉุกเฉินที่โรงพยาบาลเมื่อสองชั่วโมงที่และถูกย้ายไปห้องผ่าตัดทันที

ตอนนี้คณะแพทย์มือหนึ่งของโรงพยาบาลอันดับหนึ่งกำลังช่วยเหลือทั้งแม่และเด็กอย่างสุดความสามารถอยู่ในห้องผ่าตัด

และแล้ว..วินาทีที่ทุกชีวิตที่กำลังนั่งรออย่างมีความหวังอยู่หน้าห้องผ่าตัดสิ้นสุดลง เมื่อประห้องผ่าตัดถูกเปิดออก พร้อมกับร่างของหมอวัยกลางคนและนางพยาบาลที่ตามออกมาติดกันๆ ในมือมีชาร์ทประวัติของคนไข้ถืออยู่ ส่งผลให้ทุกชีวิตที่รออยู่หน้าห้องวิ่งกรูเข้าหาคุณหมอผู้มาใหม่ด้วยความรวดเร็ว

“พี่สาวผมเป็นไงบ้างครับคุณหมอประพาส แล้วหลานผมล่ะครับ” อนาวินท์ถามเสียงร้อนรน

“เอ่อ...หมอต้องขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ”

คำพูดนี้ ทำเอาพี่น้องสองหนุ่มยืนนิ่งขึงราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหินไปทันที

“หมอได้พยายามช่วยอย่างสุดความสามารถแล้ว แต่ก็ไม่สามารถรักษาชีวิตของคุณอนาภาไว้ได้ เพราะด้วยสภาพร่างกายและจิตใจที่อ่อนแอ บวกกับภาวะตกเลือดอย่างรุนแรง คนไข้จึงทนพิษบาดแผลไม่ไหวเสียชีวิตในขณะที่เรากำลังผ่าตัดช่วยชีวิตของทารกเอาไว้ครับ”

คุณหมอเจ้าของไข้อธิบายให้แก่ทายาทตระกูลอัครศกุลไพศาลทั้งสองคนได้รับทราบ