บทนำ
ใช้เล่ห์เหลี่ยมให้เธอจดทะเบียนสมรสด้วยเพราะความแค้น...
เขาใช้งานเธอเยี่ยงทาส เขาปฎิบัติกับเธออย่างเลือดเย็น...
ลัลล์สลิตา สลิปัญญาพงศ์
ตกลงแต่งงานกับเขาเพราะความรักที่มีให้เขาอยู่เต็มหัวใจ
และหวังว่าความรักจะเอาชนะความเกลียดแค้นที่สุมอยู่ในหัวใจของเขา
ในวังวนแห่งความแค้น กว่าที่อนาคินจะรู้ตัวว่าได้ตกอยู่ในบ่วงรักที่ทั้งสองได้ร่วมกันถักทอสร้างขึ้นมานั้น ทั้งคู่ต่างก็ถูกไฟแค้นแผดเผาไหม้เกรียมเสียจนแทบไม่เหลือแม้เถ้าธุลี
บท 1
ท่ามกลางการจราจรที่แสนคับคั่งและติดขัดบนถนนสายหลักของช่วงเวลาชั่วโมงเร่งด่วนในกรุงเทพมหานคร รถยนต์ Mercedes-Benz S-Class สีดำมันวาวราคาแสนแพง กำลังขับเคลื่อนด้วยความเร็วสูงราวกับติดปีกโบยบินเพื่อไปให้ถึงจุดหมายอย่างเร็วที่สุด
อนาคิน อัครศกุลไพศาล นักธุรกิจหนุ่มนั่งเป็นหนูติดจั่นอยู่ที่เบาะหลังรถยนต์ที่กำลังขับเคลื่อนด้วยความเร็วสูงราวกับติดปีกโบยบินเพื่อไปให้ถึงจุดหมายอย่างเร็วที่สุด
จิตใจถวิลไปถึงพี่สาวอันเป็นที่รักซึ่งเป็นสาเหตุของความร้อนรนใจที่รุมเร้าเขาอยู่ในขณะนี้ และเฝ้าภาวนาให้เรื่องที่เกิดขึ้นไม่เป็นความจริง
ใครที่ทำให้พี่ใหญ่เป็นแบบนี้ ต้องได้รับการตอบแทนอย่างสาสม.....
สีหน้าของเขาเคร่งขรึมและฉายแวววิตกกังวลอย่างแจ่มชัด ดวงตาสีนิลมองตรงไปข้างหน้ากระจกรถราวกับต้องการสาปยานพาหนะทุกคันที่ขวางทางอยู่ข้างหน้าให้หายวับไปกับตา เพื่อเปิดทางให้รถที่ตัวเองนั่งมาเคลื่อนที่ไปได้เร็วขึ้นกว่าที่เป็นอยู่
“เร็วกว่านี้ได้ไหมสมพล” เจ้านายหนุ่มถามคนขับรถประจำตัวด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงอารมณ์คนพูดได้เป็นอย่างดี ร่างสูงใหญ่ของเขานั่งไม่ติดกับที่
“นี่ก็พยายามเร็วอย่างที่สุดแล้วครับคุณกลาง แต่การจราจรมันไม่เอื้ออำนวยเลย” ลูกน้องกล่าวตอบเสียงปนความกังวลไม่แพ้ผู้เป็นนาย
ทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นด้วย ขออย่าให้มีอะไรรุนแรงเกิดขึ้นกับคุณใหญ่เลย คนขับรถหนุ่มคิดในใจขึ้นมาในใจ
และในที่สุดการเดินทางอันแสนทรมานและยาวนานในความรู้สึกของเขาก็สิ้นสุดลงเมื่อรถยนต์คันหรูเคลื่อนเข้าไปจอดในลานจอดรถบริเวณด้านหน้าโรงพยาบาล ซึ่งจัดพิเศษไว้สำหรับผู้บริหารและแขกวีไอพีของโรงพยาบาลเท่านั้น ทันทีที่รถจอดสนิท
ร่างสูงใหญ่กระโจนออกมาจากที่นั่งเบาะหลังอย่างรวดเร็วปานจรวดพุ่ง ตามด้วยร่างสูงของผู้ช่วยทั้งสอง
อนาคินทั้งเดินทั้งวิ่งฝ่าฝูงชนในโรงพยาบาลมุ่งตรงไปยังห้องผ่าตัดที่มีชายหนุ่มผิวขาวราวตี๋อินเตอร์เดินไปเดินมาอย่างร้อนใจอยู่ข้างหน้าห้อง
“พี่ใหญ่เป็นไงบ้างเล็ก แล้วมันเกิดอะไรขึ้น พี่ใหญ่ถึงได้เลือดตกยางออกจนต้องหามส่งโรงพยาบาลแบบนี้”
เสียงทุ้มอันคุกรุ่นด้วยแรงอารมณ์ของอนาคินถามถึงพี่สาว อนาภา อัครศกุลไพศาล จากน้องชาย อนาวินท์ อัครศกุลไพศาล ซึ่งเป็นทายาทคนสุดท้องของตระกูลอัครศกุลไพศาล และยังเป็นกรรมการผู้จัดการประจำโรงพยาบาลในเครืออัครศกุลไพศาลกรุปแห่งนี้ด้วย
“เล็กก็ยังไม่ค่อยรู้รายละเอียดหรอกครับ... รู้แต่ว่าพี่ใหญ่เกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมา แล้วพลาดตกบันได...”
ผู้เป็นน้องบอกด้วยน้ำเสียงเจือกังวลไม่แพ้กัน เว้นคำพูดเอาไว้ หายใจเข้าปอดเต็มแรงคล้ายรวบรวมความกล้าที่จะบอกเรื่องต่อไปให้ผู้เป็นพี่รู้
เพราะเขามั่นใจว่ามันจะนำพาซึ่งความพิโรธของพี่ชายอย่างหาที่เปรียบไม่ได้อย่างแน่นอน
“อีกอย่างหนึ่งที่น่าเป็นห่วงก็คือ... พี่ใหญ่ตกเลือดครับ!!”
เสียงทุ้มโพล่งออกไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ ถึงแม้ว่าตัวอนาวินท์เองจะเป็นประธานกรรมการอยู่ในโรงพยาบาลแห่งนี้ และบ่อยครั้งที่ต้องมารับรู้ถึงสถานการณ์ความเป็นความตายของผู้ป่วย
แต่ในสถานการณ์อย่างนี้ที่คนในครอบครัวตัวเองตกอยู่ในสภาวะเป็นตายเท่ากัน มันทำให้ระดับความเป็นมืออาชีพนั้นลดลงกว่าครึ่ง ตอนนี้เขาเข้าใจความรู้สึกญาติผู้ป่วยที่มารอความหวังอยู่หน้าห้องผ่าตัดอันมีชีวิตเป็นเดิมพันได้เป็นอย่างดี
“ตกเลือด!! หมายความว่าไง.. หมายความว่าพี่ใหญ่ท้องงั้นหรือ แล้วท้องกับใคร ท้องตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วท้องกี่เดือนแล้ว”
ทายาทคนรองแห่งตระกูลกระชากเสียงห้วนถามและรัวเร็วหลายคำถามพร้อมกัน
…หมาตัวไหนมันมาทำให้พี่ใหญ่ท้องแล้วไม่รับผิดชอบแบบนี้..
คิดแล้วกรามของอนาคินบดขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมวาวโรจน์ มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเห็นเป็นเส้นเลือดปูดโปนอย่างชัดเจน ท่าทางเดือดดาลของคนเป็นพี่ทำเอาอนาวินท์กลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอด้วยความหวั่นกลัวพายุอารมณ์ที่พุ่งสูงราวกับความเร็วลมของพายุเฮอริเคนที่เตรียมขึ้นถล่มฝั่ง และทำลายทุกอย่างให้ราบเป็นหน้ากลอง
อนาวินท์รวบรวมสติก่อนค่อยๆ ตอบข้อสงสัยของพี่ชายที่ตัวเองก็ไม่แน่ใจในคำตอบ
“แปดเดือนครับ เล็กเองก็เพิ่งทราบเหมือนกันครับ.. ถ้าจะโทษคงต้องโทษเจ้าส้มเช้งล่ะครับ ที่ปิดเรื่องของพี่ใหญ่กันเงียบกริบ” อนาวินท์เล่าพร้อมส่งสายตาคมกริบคาดโทษไปยังหญิงสาวซึ่งนั่งร้องไห้อยู่ตรงม้านั่งหน้าห้องผ่าตัด
ส้มเช้งคนรับใช้วัยสาวก็กำลังร้องไห้อย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่มีวี่แววว่าหล่อนจะมีสติสัมปชัญญะดีพอที่จะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นได้แม้แต่น้อย เนื่องด้วยสำนึกอยู่เต็มอกว่ามีความผิดเต็มประตูที่ปิดบังภาวะตั้งครรภ์ของอนาภา..
อนาภา อัครศกุลไพศาลหรือคุณใหญ่ ทายาทคนโตของตระกูล ถูกนำตัวส่งห้องฉุกเฉินที่โรงพยาบาลเมื่อสองชั่วโมงที่และถูกย้ายไปห้องผ่าตัดทันที
ตอนนี้คณะแพทย์มือหนึ่งของโรงพยาบาลอันดับหนึ่งกำลังช่วยเหลือทั้งแม่และเด็กอย่างสุดความสามารถอยู่ในห้องผ่าตัด
และแล้ว..วินาทีที่ทุกชีวิตที่กำลังนั่งรออย่างมีความหวังอยู่หน้าห้องผ่าตัดสิ้นสุดลง เมื่อประห้องผ่าตัดถูกเปิดออก พร้อมกับร่างของหมอวัยกลางคนและนางพยาบาลที่ตามออกมาติดกันๆ ในมือมีชาร์ทประวัติของคนไข้ถืออยู่ ส่งผลให้ทุกชีวิตที่รออยู่หน้าห้องวิ่งกรูเข้าหาคุณหมอผู้มาใหม่ด้วยความรวดเร็ว
“พี่สาวผมเป็นไงบ้างครับคุณหมอประพาส แล้วหลานผมล่ะครับ” อนาวินท์ถามเสียงร้อนรน
“เอ่อ...หมอต้องขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ”
คำพูดนี้ ทำเอาพี่น้องสองหนุ่มยืนนิ่งขึงราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหินไปทันที
“หมอได้พยายามช่วยอย่างสุดความสามารถแล้ว แต่ก็ไม่สามารถรักษาชีวิตของคุณอนาภาไว้ได้ เพราะด้วยสภาพร่างกายและจิตใจที่อ่อนแอ บวกกับภาวะตกเลือดอย่างรุนแรง คนไข้จึงทนพิษบาดแผลไม่ไหวเสียชีวิตในขณะที่เรากำลังผ่าตัดช่วยชีวิตของทารกเอาไว้ครับ”
คุณหมอเจ้าของไข้อธิบายให้แก่ทายาทตระกูลอัครศกุลไพศาลทั้งสองคนได้รับทราบ
บทล่าสุด
#114 บทที่ 114 114 ตอนพิเศษ 2: Eternal Love - 2
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#113 บทที่ 113 113 ตอนพิเศษ 2: Eternal Love --1
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#112 บทที่ 112 112 ตอนพิเศษ 1: Everlasting Love
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#111 บทที่ 111 111 Love Prevails: รักคืนใจ หัวใจคืนรัง ดั่งฉันคู่เธอ - 2
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#110 บทที่ 110 110 Love Prevails: รักคืนใจ หัวใจคืนรัง ดั่งฉันคู่เธอ - 1
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#109 บทที่ 109 109 Fly Away Love: ตามหัวใจไปสุดหล้า - 3
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#108 บทที่ 108 108 Fly Away Love: ตามหัวใจไปสุดหล้า - 2
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#107 บทที่ 107 107 Fly Away Love: ตามหัวใจไปสุดหล้า - 1
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#106 บทที่ 106 106 The Last Straw: ฟางเส้นสุดท้าย - 2
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#105 บทที่ 105 105 The Last Straw: ฟางเส้นสุดท้าย - 1
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026
คุณอาจชอบ 😍
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ
"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน
"ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ"
"พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด
"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน
"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก
"ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น
"เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ













