Melt my heart นางร้ายละลายใจ (เซตดวงใจนางร้าย)

"พวกแกเลือกเลยนะ ฉันซื้อให้คนละใบ"

พิราสินียิ้มสวยมองกระเป๋าแบรนด์เนมราคาหลักล้านด้วยแววตาเป็นประกายระยิบระยับ ของแพงต้องคู่กับคนสวยอย่างเธอมันถึงจะเหมาะสมกัน นิ้วเรียวแตะแบรนด์เนมหลักล้านอย่างกระหายหยิบยกขึ้นมาเชยชมก่อนจะส่งไปให้พนักงาน

"เอาใบนี้นะแล้วก็ใบนั้นอีกใบหนึ่ง ส่วนของเพื่อนฉันสองคนรวมยอดของฉันเลยจ้ะ พวกแกเลือกเลยนะของฉันได้แล้ว ขอฉันออกไปดื่มกาแฟให้ชื่นใจก่อนแล้วกันยืนนานปวดขา"

"ได้จ้ะเพื่อนรัก แกใจดีที่สุดเลย"

"นั่นสิ พริ้งพราวคนสวยและใจดีที่สุดในโลก"

หญิงสาวยกยิ้มเชิดหน้าตั้งก่อนจะเดินตามพนักงานไปยังห้องรับรอง หลับหลังเพื่อนซี้ทั้งสองคนก็กระซิบกระซาบกันทันที

"มีเพื่อนเป็นยัยพริ้งพราวนี่ดีจริง ๆ เลยอะ ได้ใช้แต่ของแพงเงินก็ไม่ต้องออกสักบาทเดียว"

"นั่นสิยัยนี่มันโง่นะ เราพูดยกยอมันหน่อยก็เปย์แทบทุกอย่างแล้ว อาทิตย์หน้าฉันจะให้มันซื้อรองเท้าให้อีกแกว่าดีปะ"

เพื่อนสนิทที่พิราสินีรักมากหนักหนาแต่ทว่าลับหลังนั้นไม่มีใครจริงใจกับเธอสักคน ก็แค่คุณหนูเอาแต่ใจที่เพื่อนคบเพราะหวังผลประโยชน์ ไม่มีใครอดทนกับความเอาแต่ใจของเจ้าหล่อนหรอกนอกจากคบเพราะหวังผลบางอย่าง

"ดีสิฉันเอาด้วย จะเอาให้หมดตัวเลย"

ท่านพยัคฆ์ที่กำลังนั่งประชุมพรรคร่วมก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดดูหน้าจอ ข้อความแจ้งเตือนเงินออกจากบัญชีของเขาใช้จ่ายที่ร้านแบรนด์เนมดังระดับประเทศ

'บ/ช xxxxx9999 เงินออก 2,490,000บาท'

"พริ้งพราว... เอาอีกแล้วนะ!"

ท่านพยัคฆ์สบถออกมาอย่างหัวเสียที่ลูกสาววัน ๆ เอาแต่ช็อปปิ้งใช้เงินเดือนหนึ่งหลักสิบล้าน เขาร่ำรวยแต่ใช่ว่าลูกจะใช้เงินเท่าไหร่ก็ได้ หามาได้ก็สามารถหมดได้ถ้าเธอยังใช้เงินเป็นเบี้ยแบบนี้

"มีอะไรรึเปล่าครับท่าน"

"พริ้งพราวใช้เงินวันนี้สองล้านกว่า เมื่อวานสามแสนฉันจะทนไม่ไหวแล้วนะกับยัยลูกคนนี้"

เขาเอ่ยเสียงลอดไรฟันพยายามที่จะรักษาภาพลักษณ์ไม่ให้ตัวเองดูไม่ดี ลูกน้องของเขากดโทรศัพท์เพียงแค่แป๊บเดียวก็ได้เรื่องราวตามที่อยากจะรู้

"คุณหนูไปช้อปปิ้งกับเพื่อนครับ ซื้อกระเป๋าให้เพื่อนด้วยคนละใบ"

"ฉันคงต้องทำอะไรสักอย่างไม่อย่างนั้นเงินที่ฉันหามาพริ้งพราวจะเอาไปเที่ยวเล่นหมด ตั้งแต่เรียนจบมางานการก็ไม่ยอมทำเอาแต่ใช้เงินเที่ยวไปวัน ๆ ถ้าฉันตายขึ้นมาคงใช้ชีวิตลำบากแน่"

ท่านพยัคฆ์กุมขมับด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ไม่ได้หวงเงินแต่ลูกไม่รู้จักโตสักทีเอาแต่ผลาญเงินเล่นไม่คิดหา เขาผิดที่เลี้ยงลูกโดยใช้เงินไม่ได้ให้ความรักความอบอุ่นเท่าที่ควร คงต้องทำอะไรสักอย่างไม่อย่างนั้นลูกสาวคนเดียวได้เสียคนแน่

"แล้วท่านจะเอายังไงครับ"

"ตามกันต์ธีมาเจอฉันหน่อย สงสัยคงต้องหาคนมากำราบเด็กดื้อซะแล้ว"

เขารู้จักลูกชายของเพื่อนสนิทคนนี้ดีเพราะเขาเป็นตำรวจหน่วยรบพิเศษ ความเด็ดขาดและความใจแข็งคนนี้มีเต็มเปี่ยม เขาจะขอร้องให้กันนภัทรมารับหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดให้ลูกสาวและภารกิจลับที่เขามอบให้คือทำยังไงก็ได้ให้พิราสินีโตเป็นผู้ใหญ่สักที

"ตอนนี้คุณกันต์ธีอยู่ในห้องรับรองครับ มาส่งท่านนายพลทำธุระพอดี งั้นผมไปนัดให้นะครับ"

"ไม่ต้องฉันจะออกไปตอนนี้แหละ"

"งั้นเชิญเลยครับท่าน"

ท่านพยัคฆ์รีบตรงไปยังห้องรับรองของสำนักงานพรรคเนื่องจากร้อนใจเรื่องของลูกสาวมากจนเกินจะทนไหว และเมื่อเข้ามาข้างในกันนภัทรที่เห็นเขาก็รีบลุกขึ้นก่อนจะโค้งตัวเล็กน้อย

"สวัสดีครับคุณอาพยัคฆ์"

"สวัสดีกันต์ธี ทุกคนออกไปก่อนฉันมีเรื่องจะคุยกับกันต์ธีแบบส่วนตัว"

ลูกน้องของเขาและกันนภัทรโค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปทันที ตอนนี้ทั้งห้องรับรองเหลือกันอยู่แค่สองคนเท่านั้น ท่านพยัคฆ์เดินไปนั่งลงตรงโซฟาเชิญชวนให้กันนภัทรนั่งลงข้างกายก่อนจะถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

"คุณอามีปัญหาอะไรรึเปล่าครับ บอกผมได้นะถ้าช่วยได้ผมยินดีช่วยครับ"

กันนภัทรเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแห่งความห่วงใย เขาหวังดีกับเพื่อนพ่อคนนี้เสมอท่านทั้งสองคนรู้จักกันมานานและเขาได้ร่วมงานกับท่านบ่อยจึงกลายเป็นสนิทกันโดยปริยาย

"ลูกสาวอาน่ะสิสร้างแต่เรื่อง"

"น้องพริ้งพราวเหรอครับ จริง ๆ ผมไม่เจอน้องนานแล้วนะครับตั้งแต่เด็ก ผมเอาแต่ทำงานจนไม่ได้คุยกับใครเลย"

เขายอมรับว่าตัวเองงานยุ่งมากแทบไม่มีเวลาได้คุยกับใคร แม้กระทั่งผู้หญิงเขายังไม่มีเวลาไปสานความสัมพันธ์กับใครเลย ส่วนพริ้วพราวหรือพิราสินีเธอเป็นลูกสาวคนเดียวของท่านพยัคฆ์ ล่าสุดได้ยินชื่อเสียงมาบ้างว่าสวยมากและเป็นที่หมายปองของหนุ่มทั่วกรุง

"รู้มั้ยตั้งแต่เรียนจบมาไม่ยอมทำงาน เอาแต่เที่ยวใช้เงินไปวัน ๆ อาอยากให้กันต์ช่วยอาหน่อยดัดนิสัยน้องให้เป็นผู้เป็นคนขึ้นหน่อยช่วยอาหน่อยได้มั้ย"

กันนภัทรมีสีหน้าที่กังวลอย่างเห็นได้ชัดเจน เขาไม่ได้มีเวลาถึงขั้นมาตามเฝ้าผู้หญิงคนหนึ่งได้นานมากขนาดนั้น ส่วนเรื่องดัดนิสัยเขาไม่รู้ว่าเธอเป็นหนักมากขนาดไหนคนเป็นพ่อถึงขั้นต้องให้คนอื่นมาจัดการ

"ทำไมถึงเป็นผมครับอา"

"กันต์เป็นคนเด็ดขาดและไม่ตามใจใคร อาเชื่อนะว่ากันต์จะไม่ใจอ่อนกับน้องและจะไม่ตามใจเหมือนที่อาทำอยู่"

"ผมทำอะไรก็ได้ใช้มั้ยครับ... ผมจะกำราบน้องยังไงก็ได้เหรอครับ"

ท่านพยัคฆ์นิ่งเงียบไปสักพักก่อนจะพยักหน้าออกมาเล็กน้อย ถ้ามันทำให้ลูกสาวของเขาดีขึ้นและมีความคิดเป็นผู้ใหญ่แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

"ทำได้ทุกอย่างตามขอบเขตที่เราวางไว้ แต่ถ้าเกินขอบเขตเรารู้ใช่มั้ยว่าต้องทำยังไง"

"ทราบครับ งั้นผมจะจัดการให้เองแต่ไม่รับปากนะครับว่าน้องจะดีขึ้นรึเปล่า ว่าแต่ให้ผมเข้าไปเจอน้องเลยเหรอครับผมว่ามันจะแปลกไปรึเปล่า"

ท่านพยัคฆ์ตบบ่ากันนภัทรก่อนจะยิ้มออกมา เขาคาดหวังกับชายหนุ่มมากเพราะเป็นคนเดียวที่เขาไว้ใจให้ดูแลพิราสินีลูกสาวคนเดียว ถึงเธอจะเอาแต่ใจไม่เอาไหนก็เถอะ แต่เขารักและหวงเธอมากจนต้องจ้างคนติดตามเป็นขบวน

"พ่อจะให้กันต์ไปเป็นบอดี้การ์ดคนใหม่ของน้อง แต่เราห้ามให้น้องรู้เด็ดขาดว่าเป็นใครไม่งั้นจะจัดการยาก เราจะทำยังไงก็ได้ให้ลูกสาวของอาเป็นผู้เป็นคนสักที อาตามแก้ปัญหาไม่ไหวแล้ว!"

คนเป็นพ่อได้แต่คิดหนักกับลูกสาวคนเดียว ถ้าภรรยายังอยู่เธอคงช่วยได้มากกว่านี้ เขาเป็นผู้ชายที่เลี้ยงลูกคนเดียวพอจะมีเมียใหม่ลูกสาวก็ไม่ยอมรับอีก

"ได้ครับผมจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ คุณอาไม่ต้องเป็นห่วงนะครับเรื่องน้องผมจัดการเอง"