คนที่ไม่รักของท่านประธาน MJ

***การหมั้นหมายถูกกำหนดวันเอาไว้แล้ว...***เพียงแต่การหมั้นหมายในครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความสมัครใจของทั้งสองฝ่ายหรือมีเพียงแค่ เขา ที่ไม่ได้ต้องการจะหมั้นกับเธอ

“ถ้าคุณลำบากใจที่จะต้องหมั้นหมายกับผม คุณก็ควรจะบอกกับทางผู้ใหญ่ตรงๆนะครับ” เอ่ยพูดด้วยเสียงราบเรียบไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ไม่มองหน้า ทำเป็นไม่รับรู้ถึงการยืนอยู่ของหญิงสาวรูปร่างอรชรอ้อนแอ่นในห้องทำงานของเขา

“เกลไม่อยากทำให้ผู้ใหญ่ต้องผิดหวังค่ะ ก็แค่หมั้นกัน...” หญิงสาวตอบกลับเสียงเบาในประโยคท้าย มันคงจะดีกว่านี้ถ้าเขามีความรู้สึกเหมือนกันกับที่เธอรู้สึกต่อเขา

‘มันก็แค่แอบหวัง เกลคงทำได้แค่นั้นสินะคะ’

“ก็แค่หมั้น? มันไม่ได้จบแค่เราหมั้นกันนะครับเกล หลังจากนั้นคุณจะต้องแต่งงานกับผู้ชายอย่างผม แน่ใจเหรอครับว่าจะรับได้ ผมไม่ใช่ผู้ชายในฝันหรือเป็นสามีที่ดีหรอกนะครับ”

ยังคงพูดกับเธอโดนไม่เงยหน้าจากเอกสารที่เขาดูจะให้ความสนใจมากกว่าการสนทนาในครั้งนี้อีก

“เกลรู้นะคะว่าเอ็มเจไม่อยากหมั้นกับเกล ถ้างั้นเอ็มเจก็ควรจะเป็นคนเดินไปบอกกับผู้ใหญ่ด้วยตัวเองนะคะ” พูดไปก็ยืนบีบมือของตัวเองแน่น กักเก็บความรู้สึกเจ็บแปลบไว้ที่สองมือนี้

“ใช่ครับ ผมไม่ได้อยากหมั้นกับคุณ ผมก็เหมือนคุณนั่นแหละเอบีเกล ผมไม่อยากทำให้ผู้ใหญ่ต้องมาวุ่นวายเพราะความรู้สึกส่วนตัวของตัวเอง อีกอย่างผมเป็นผู้ชายถ้าให้ผมเป็นคนพูดเรื่องนี้ก่อนคุณจะเป็นฝ่ายเสียหายได้ เพราะเหตุผลนี้ผมคิดว่าคุณเป็นคนไปพูดด้วยตัวเองคงจะดีกว่า”

ภายใต้ความหวังดีแต่แท้จริงแล้วเขาทำเพื่อตัวเองทั้งนั้น เอบีเกลอยากจะขำใส่หน้าเขา กลัวเธอเสียหายอย่างนั้นเหรอ เขาต้องการให้เธอไปขอยกเลิกงานหมั้นที่จะเกิดขึ้นในปีหน้าก็เพื่อตัวเองต่างหาก เขาจะรู้ไหมว่าคำพูดของเขาทำร้ายหัวใจดวงน้อยๆของเธอมากขนาดไหน

“ไม่ว่าจะเกลบอกหรือเอ็มเจเป็นคนไปบอก ค่าก็เท่ากัน เพราะฉะนั้น คุณก็ฝืนใจหมั้นหน่อยก็แล้วกันนะคะ”

คำพูดของเธอครั้งนี้สามารถทำให้ชายหนุ่มยอมเลิกที่จะสนใจเอกสารตรงหน้าได้ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตัวเองก่อนจะเดินอ้อมโต๊ะทำงานและตรงมาหยุดอยู่ข้างหน้าเธอ

เอ็มเจยืนลวงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงพร้อมมองจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่สวยที่มองจ้องตากับเขาอย่างไม่ลดละเช่นกัน เขาเห็นความสั่นไหวระริกในดวงตาของเอบีเกล พลางคิดในใจว่า หึ ตัวบอบบางแค่นี้แต่ทำมาเป็นเข้มแข็งใส่เขา ก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปใกล้ช้าๆ มอบจุมพิตให้กับริมฝีปากบางอิ่ม

“คุณอาจจะเจ็บปวดเพราะผม และพอถึงตอนนั้นก็ทำตัวให้เก่งเหมือนตอนนี้ด้วยนะครับเอบีเกล”

เอบีเกลมองมุมปากของชายหนุ่มที่ถูกยกขึ้นมาเธอรู้สึกไม่ค่อยชอบรอยยิ้มนี้ของเขาสักเท่าไหร่นัก มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนกับว่า เขายิ้มเยาะให้อย่างนั้นเหรอ?

‘เอ็มเจ โรเซนต์เบิร์ก คุณมันเป็นผู้ชายเย็นชา คนใจร้าย!’

:

:

 เสียงกิจกรรมเข้าจังหวะดังประสานกับเสียงหวีดครางของหญิงสาว ลีลาของชายหนุ่มคงถึงใจเธอไม่เบาเมื่อฟังจากเสียงครวญครางโหยหวยขนาดนั้น เสียงครางดังคู่กับเสียงคำรามลอดผ่านประตูหน้าห้องทำงานของท่านประธานหนุ่มสุดหล่อ

เอ็มเจ โรเซนต์เบิร์ก ชายหนุ่มวัย32ปี เขาเป็นหนุ่มลูกครึ่งไทย-เดนมาร์ก เป็นทายาทเจ้าของธุรกิจด้านการขนส่งระหว่างประเทศอันดับต้นๆของประเทศไทยและธุรกิจย่อยอีกหลายอย่างที่ครอบครัวของเขาเป็นเจ้าของ

สถานะโสดแต่ไม่สนิทเพราะเจ้าตัวกำลังจะหมั้นในอีกหนึ่งปีข้างหน้ากับผู้หญิงที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก และบังเอิญที่ผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายเห็นพ้องต้องกันอยากจับคู่ให้กับพวกเขาเพื่อความแน่นแฟ้นของสองครอบครัวและการเกื้อหนุนกันในด้านธุรกิจ การหมั้นที่จะเกิดขึ้นโดยปราศจากความรักของทั้งสองคน ทั้งหมดก็แค่เรื่องของธุรกิจเท่านั้น

“คุณหนูเอบีเกลอยากให้ผมเคาะเรียกท่านประธานอีกครั้งไหมครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะคุณชาญ เราอย่าขัดจังหวะเขาเลยค่ะ” หันกลับมาตอบวิชาญเลขาและผู้ช่วยส่วนตัวของเอ็มเจ ใบหน้าสวยตอบด้วยรอยยิ้มแต่ภายในของเธอนั้นกลับไม่ได้มีความสุขเหมือนรอยยิ้มที่ส่งออกไปเลย

“แต่คุณหนูนั่งรอนานแล้วนะครับ ให้ผมเรียกท่านประธานอีกครั้งเถอะครับ” วิชาญยืนรออยู่ข้างๆเอบีเกลมานานเกือบหนึ่งชั่วโมงก็อดสงสารเธอไม่ได้ ท่านประธานก็ใจร้ายต่อว่าที่คู่หมั้นเหลือเกิน คุณหนูเอบีเกลก็แสนบอบบางและน่ารักอ่อนโยนขนาดนี้ แต่ทำไมท่านประธานถึงได้เย็นชากับเธอนัก

“ขอบคุณค่ะคุณชาญ แต่ถ้าทำแบบนั้นคุณจะโดนเอ็มเจดุอีกนะคะ เกลไม่อยากให้ทำให้คุณชาญต้องโดนเขาดุค่ะ” เธอยังคงพูดด้วยรอยยิ้มเหมือนเดิมพร้อมดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือของตัวเอง

“เกลขอนั่งรอตรงนี้อีกสิบนาทีนะคะ ถ้าเอ็มเจยังไม่ออกมาเกลคงต้องกลับก่อน...”