บทนำ
แต่ผู้ใดเล่าจะโง่งมกลับไป เรื่องชาติก่อนก็ช่างมันปะไร ชาตินี้ขอเพียงได้ร่ำสุราเลิศรส พร้อมทั้งมีหญิงงามข้างกายก็เพียงพอแล้วเรื่องในชาติก่อนก็ช่างหัวบิดามันเถิด!!
บุรุษผู้นั้นและเขา...
เปรียบเสมือนลมหายใจของกันและกัน
เพราะหากว่าขาดฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งอีกคนก็อาจจะมิมีชีวิตอยู่ได้อีกต่อไป
เสมือนกับชะตาชีวิตที่ต้องและวนเวียนเข้าหากัน...
บท 1
รัชศกเจี้ยนอันปีที่เก้า ภายในตำหนักแห่งหนึ่งซึ่งเป็นเขตพระราชฐานชั้นใน สถานที่ผู้คนมากมายมักจะจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถไม่ต่างอะไรกับสัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่งเท่านั้น
ยามนี้แสงจากสุริเยนทร์ลาลับขอบฟ้าไปนานแล้ว มีเพียงแสงจากตะเกียงไม่กี่อันที่ถูกจุดขึ้นให้ความสว่างไสวในยามค่ำคืนเท่านั้น แต่มันก็สว่างพอที่จะเห็นใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาของบุรุษผู้หนึ่งได้อย่างเด่นชัด สายตาคมจับจ้องไปที่ร่างบางของสตรีนางหนึ่ง ใบหน้าของนางนั้นเรียบนิ่งทำเพียงมองเขาด้วยปลายหางตาเท่านั้น
“รีบเสวยมันเสียเถิดเพคะ แล้วทุกอย่างจะดีขึ้นเอง”
ชายหนุ่มหัวเราะขันให้กับคำพูดของนาง ผู้ใดเล่าจะคิดว่าฮองเฮามารดาแห่งแผ่นดินเช่น ‘เฉินเหิงเยว่’ ผู้นี้จะมีชีวิตที่น่าอดสูเช่นนี้ได้ แม้เป็นถึงฮองเฮาแต่ก็ไร้ซึ่งอำนาจเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในราชสำนักอันเน่าเฟะแห่งนี้เท่านั้น
ซ้ำร้ายบัดนี้ยังถูกหญิงชั่วชายเลวใส่ร้ายว่าตนนั้นคบชู้กับองครักษ์ที่ติดตามมาจากบ้านเกิด มีหลักฐานและพยานพร้อมสรรพ ทั้งในค่ำคืนนั้นฮ่องเต้ยังทรงเห็นเขาและองครักษ์คนสนิทอยู่ในท่ากึ่งเปลือย อีกทั้งสองร่างกอดก่ายทาบทับกัน
เมื่อมองดูแล้วผู้ใดจะคิดเป็นอื่นได้นอกเสียจากว่าฮองเฮาทรงคบชู้สู่ชายสวมเขาให้กับองค์ฮ่องเต้ หลักฐานมัดตัวแน่นหนาในสายตาฮ่องเต้เขาก็ไม่ต่างอะไรกับชายแพศยาคนหนึ่งเท่านั้น
จำได้ว่าคืนนั้นตนกอดขาร่ำไห้อ้อนวอนบุรุษที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของตนอยู่เนิ่นนานและน่าเวทนาสักเพียงใด ภายในใจของเขาหวังเพียงว่าฮ่องเต้หนุ่มจะทรงเมตตาตนบ้าง เขาขอเพียงวาจาเดียวเท่านั้นวาจาที่เชื่อใจเขาเพียงคำเดียวก็เกินพอแล้ว
แต่จากมิเคยรักใคร่ใฝ่เสน่หาในตัวฮองเฮาหุ่นเชิดผู้นี้อยู่แล้ว เมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจเช่นนั้นมีหรือฮ่องเต้จะทรงไม่กริ้วโกรธ เฉินเหิงเยว่จำได้ว่าครั้งนั้นฮ่องเต้ทรงทอดพระเนตรมองมายังตนด้วยสายพระเนตรเดียดฉันท์เช่นไร เขารู้ดีว่าพระองค์ทรงผิดหวังและคิดรังเกียจในร่างกายสกปรกโสมมนี้มากมายเหลือเกิน
“ทรงรอสิ่งใดอยู่อีกหรือเพคะ หรือฮองเฮาคิดว่าฝ่าบาทจะทรงเสด็จมาที่นี่อีกรึ ทรงเลิกฝันเฟื่องแล้วดื่มยานั้นซะ พระองค์ก็รู้ดีว่าฝ่าบาทจะไม่ทรงมาเหยียบตำหนักแห่งนี้อีก”
เฉินเหิงเยว่เงยหน้ามองหญิงสาวตรงหน้าก็หัวเราะขันขึ้นเบาๆ มิเคยคิดเลยว่าสตรีที่ต่อหน้าผู้อื่นจะอ่อนโยนเรียบร้อย แม้นเอื้อนเอ่ยยังรักษากิริยาเช่นซูเต่อเฟยผู้นี้ลับหลังจะเป็นสตรีที่ร้ายกาจถึงเพียงนี้ได้ เขามองคนผิดไปจริง ๆ
“เพราะเหตุใดหรือ ‘ซูเม่ย’ เจ้าถึงทำกับข้าได้ถึงเพียงนี้”
เขาเอ่ยถามออกไปแม้จะรู้ดีว่าคำตอบของนางจะเป็นเช่นไร นางเป็นสนมที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานต่างจากเขาที่เป็นเพียงฮองเฮาไร้ค่าในสายตาพระองค์ หากว่าเขาตายไปนางก็จะได้ขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งที่เขาอยู่ แล้วมีหรือที่นางจะไม่ยอมกำจัดเขาให้พ้นทาง
นางเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาจากมุมปากคู่สวยนั้นก่อนที่เฉินเหิงเยว่จะได้ยินวาจาที่เจ็บปวดราวถูกกระบี่นับพันมาทิ่มแทงตรงกลางอกให้ช้ำชอก
“พระองค์รู้ดีเพคะว่าหม่อมฉันทำไปเพื่อสิ่งใด วังหลวงแห่งนี้ผู้ชนะเท่านั้นที่จะอยู่รอดได้ ฮองเฮาอ่อนแอและมิเป็นที่โปรดปรานเช่นพระองค์ก็สมควรแล้วที่จะตาย ๆ ไปเสีย ทรงคิดว่าหม่อมฉันพูดถูกหรือไม่”
“คนอย่างเจ้าก็เป็นเช่นนี้เองสินะ ข้าเสียดายนักที่ครั้งหนึ่งเคยริษยาเจ้าที่เป็นที่โปรดปราน มาบัดนี้ข้ารู้แล้วว่าสตรีร้ายกาจเช่นเจ้าก็ไม่ต่างอะไรจากข้าเลยสักนิด เราสองคนมันก็น่าสมเพชพอ ๆ กันนั่นแหละ”
ครั้นได้ฟังเช่นนั้นผู้ที่ถูกกล่าวหาก็เอามือป้องปากหัวเราะออกมาน้อย ๆ เสียงหวานก็พลางเอื้อนเอ่ย
“หม่อมฉันไม่บังอาจเทียบกับฮองเฮาหรอกเพคะเพราะหม่อมฉันเป็นผู้ชนะเช่นไรเล่า”
“ฮองเฮาเชิญพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีน้อยในมือประคองถาดถ้วยยาทั่วทั้งร่างสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวไม่แม้แต่จะกล้าเงยหน้าสบพระพักตร์ของเฉินฮองเฮามารดาแห่งแผ่นดินผู้นี้
เฉินเหิงเยว่อยากจะหัวเราะขันให้กับชะตาชีวิตของตนยิ่งนัก เป็นเพราะเขาอ่อนแอจึงโดนทำร้ายได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ เขาไม่รู้ว่าเมื่อใดกันที่เขาก้าวขาพลาดแต่หากจะให้เดาก็คงจะเป็นตอนที่เขาสละตำแหน่งอ๋องยอมตบแต่งเข้ามาเป็นฮองเฮาไร้อำนาจในแคว้นเว่ยแห่งนี้กระมัง
ทั้งสองแก้มนวลอาบไปด้วยน้ำตาที่ไหลรินออกมาดุจสายธาร ราวมีก้อนเนื้อก้อนใหญ่จุกอยู่กลางอก เพลานี้เขาอยากจะขอเพียงอ้อมกอดเมตตาจากสามีที่เขาพึงปรารถนาก็เท่านั้น
ฝ่ามือสั่นเทาลูบหน้าท้องที่เริ่มขยายใหญ่ของตนอย่างแผ่วเบา ใช่แล้วละเขากำลังตั้งครรภ์ลูกของฮ่องเต้ ลูกที่จะเกิดมาเป็นดั่งแก้วตาดวงใจของเขาแม้บุตรในครรภ์ผู้นี้จะไม่ได้เกิดมาจากความรักของผู้เป็นสามีก็ตาม
“มารดาขอโทษนะที่ไม่สามารถปกป้องเจ้าได้อีกต่อไป”
มือแกร่งยื่นออกไปจับถ้วยยาเคือบลายครามตรงหน้าขึ้นมาถือเอาไว้ มองดูสิ่งที่อยู่ด้านในอยู่เนิ่นนานจนเขาเองก็มิรู้ว่าเวลาได้ผ่านไปนานเท่าใดแล้วเช่นกัน ภายในใจกลับหวนนึกถึงวาจาใจร้ายที่เอื้อนเอ่ยออกมาจากปากบุรุษผู้เป็นที่รัก
‘ดื่มยาพิษปลิดชีพตนเสีย เราไม่อยากเห็นหน้าเจ้าอีกต่อไป!’
คำพูดราวยาพิษที่สาดกระเซ็นลงมาให้หัวใจแหลกลาญ เขาไม่มีโอกาสที่จะได้เอ่ยวาจาแก้ต่างแม้แต่ครึ่งคำ เพียงภาพตรงหน้าที่ได้เห็นอีกฝ่ายก็ตัดสินว่าเขาคบชู้ไปเสียแล้ว ซ้ำร้ายยังถึงขั้นเชื่อว่าบุตรในครรภ์ของเขาเป็นลูกชู้เสียอีก
แต่แม้จะเจ็บช้ำใจและทรมานกายสักเพียงใด เฉินเหิงเยว่ก็มิเคยคิดจะถือโทษสามีผู้นี้ของตนเลยสักนิด แม้จะต้องตายด้วยฝีมืออีกฝ่ายก็ตามที
เคล้ง! เสียงถ้วยยาในมือร่วงหล่นลงมา ร่างสูงทรุดตัวลงยังพื้นของตำหนัก ภายในกายร้อนรุ่มดั่งเพลิงโลกันตร์แผดเผาให้มอดไหม้
อึก! เขากระอักโลหิตออกมาคำหนึ่ง อาภรณ์ที่สวมใส่ย้อมไปด้วยเลือดสีแดงฉาน สายตาคมจับจ้องไปยังหญิงสาวตรงหน้าอย่างเคียดแค้น หากไม่มีนาง ฮ่องเต้ก็จะทรงรักเขาและหากไม่มีนาง เขาก็คงไม่ต้องมาจบชีวิตตนอย่างน่าอดสูเช่นนี้
“เป็นเพราะพระองค์อ่อนแอเอง อย่าคิดโทษหม่อมฉันเลยนะเพคะเฉินฮองเฮา” เสียงเยือกเย็นยิ้มเยาะออกมาอย่างพอใจ ครั้นเมื่อเอ่ยจบหญิงสาวตรงหน้าก็ย่างกรายจากไปอย่างมิคิดจะเหลียวแลอีกต่อไป
เฉินเหิงเยว่กระอักโลหิตออกมาเสียหลายคำ ใบหน้างามแหงนมองไปยังดวงจันทร์ที่สาดทอแสงสว่างผ่านบานหน้าต่างของตำหนักอันแสนกว้างใหญ่แห่งนี้ ได้ยินเสียงกิ่งไม้เสียดสีไปมาราวเสียงร้องของภูตผีที่กำลังร้องเรียกหาเขาก็มิปาน มือที่สั่นเทาจึงค่อย ๆ ลูบหน้าท้องของตนไปมาอย่างแผ่วเบาก่อนที่มุมปากหยกจะเผยยกยิ้มราบเรียบออกมา
สองปีก่อนเขาได้รับเทียบเชิญจากคู่หมั้นตั้งแต่วัยเยาว์นั้นคือ ‘ฮ่องเต้เว่ยจินหลง’ บุรุษที่เขาตกหลุมรักแต่แรกเห็น
เมื่อได้รับเทียบเชิญเสด็จลุงของเขาก็ยินดีให้อ๋องน้อยเช่นเฉินเหิงเยว่ตบแต่งไปเป็นฮองเฮาของบุตรชายสหายคนสนิทยิ่งนัก ตัวเขาเองที่รักอีกฝ่ายมาตั้งแต่จำความได้ก็มิคิดที่จะปฏิเสธ
แต่ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เฉินเหิงเยว่ก็จำได้ว่าผู้เป็นสามีเมื่อเห็นใบหน้าของเขาก็มักแสดงท่าทีเฉยเมยอยู่ร่ำไป ช่างน่าขันยิ่งนักที่เขาได้มอบใจและกายให้กับบุรุษใจร้ายผู้นั้น
เขากระแอมไอเอาโลหิตพิษออกมาเสียหลายคำ ยาพิษถ้วยนี้เกรงว่าผู้ที่จัดหาให้เขาก็หนีไม่พ้นสตรีร้ายกาจที่ใส่ร้ายตนผู้นั้นเพราะยาพิษชนิดนี้ไม่ได้ทำให้ตายอย่างทันถ่วงที แต่มันกลับทำให้ร่างกายผู้ที่ดื่มไปราวกับมีเปลวเพลิงคอยแผดเผาทำลายอวัยวะตันทั้งห้า อวัยวะกลวงทั้งหกให้ทรมานและตายจากไปอย่างช้า ๆ โดยไม่มีแม้แต่วาจาที่จะเอื้อนเอ่ยอ้อนวอนสิ่งใด
“พระองค์ช่างใจร้ายนักฝ่าบาท” แม้แต่วินาทีสุดท้ายของชีวิต ใบหน้าของบุรุษที่เขาพึงอยากจะพบเจอก่อนสิ้นลมหายใจเฮือกสุดท้ายก็ไม่มีแม้แต่วาสนา
ที่ผ่านมาข้ารักพระองค์มาตลอดฝ่าบาท
ถึงเพลานี้ข้าก็ยังรักพระองค์
แต่ต่อไปนี้ข้าจะตัดใจจากพระองค์ฝ่าบาท!
เฉินเหิงเยว่รวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายของชีวิตเฝ้าตั้งจิตอธิษฐานแก่ฟ้าดิน ชาตินี้เขามิได้ทำผิดสิ่งใดไยต้องตายอย่างน่าอดสูราวสัตว์เดรัจฉานไร้ผู้คนเหลียวแลเช่นนี้ด้วยเล่า
เขายังไม่อยากตาย!
จิตใจตั้งมั่น เฝ้าวิงวอนต่อฟ้าดินด้วยใจปรารถนา หากสวรรค์เมตตา เขาขอเพียงได้ล้างมลทินให้กับตนเองเท่านั้น!
เมื่อสิ้นปรารถนาแล้วก็จะยอมตายจากไปอย่างไม่เสียดายชีวิตอีกต่อไป...
บทล่าสุด
#136 บทที่ 136 หวนคืนรักเคียงบัลลังก์ 60/5 THE END
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026#135 บทที่ 135 หวนคืนรักเคียงบัลลังก์ 60/4
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026#134 บทที่ 134 หวนคืนรักเคียงบัลลังก์ 60/3
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026#133 บทที่ 133 หวนคืนรักเคียงบัลลังก์ 60/2
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026#132 บทที่ 132 หวนคืนรักเคียงบัลลังก์ 60/1
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026#131 บทที่ 131 พี่น้อง 59/5
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026#130 บทที่ 130 พี่น้อง 59/4
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026#129 บทที่ 129 พี่น้อง 59/3
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026#128 บทที่ 128 พี่น้อง 59/2
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026#127 บทที่ 127 พี่น้อง 59/1
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026
คุณอาจชอบ 😍
(เซ็ท Three Flags) อาณัติร้ายนายวิศวะ
เมื่อค่ำคืนที่แสนธรรมดา กลับกลายเป็นตราบาปที่ไม่อาจลบเลือน
'น้ำพิง' หญิงสาวสู้ชีวิตที่ดิ้นรนหาเช้ากินค่ำ ตื่นขึ้นมาในสภาพเปลือยเปล่าบนเตียงเดียวกับ 'เรด' ทายาทเจ้าพ่อคาสิโนผู้ทรงอิทธิพล โดยที่ทั้งคู่ต่างถูกวางยา!
แต่โชคชะตากลับต้อนเธอให้จนมุม เมื่อรูปถ่ายหลุดว่อน และเรดปักใจเชื่อว่าเธอคือผู้หญิงหิวเงินที่จัดฉากเพื่อจับเขาหวังรวยทางลัด
เพื่อปกปิดข่าวฉาว ผู้ใหญ่จึงยื่นคำขาดให้ทั้งคู่ต้องรับบทแฟนกำมะลอ
สำหรับน้ำพิง... มันคือทางออกเพื่อเอาชีวิตรอด
แต่สำหรับเรด... มันคือจุดเริ่มต้นของการจองจำและเอาคืน
หลังคืนหนึ่งกับอัลฟ่า
ฉันคิดว่าฉันกำลังรอคอยความรัก แต่กลับกลายเป็นว่าฉันถูกอสูรร้ายย่ำยี
โลกของฉันควรจะเบ่งบานในเทศกาลคืนจันทร์เต็มดวงที่อ่าวมูนเชด แชมเปญซาบซ่านอยู่ในสายเลือด ห้องพักในโรงแรมที่จองไว้เพื่อให้ฉันกับเจสันได้ข้ามเส้นความสัมพันธ์นั้นเสียทีหลังจากรอมาสองปี ฉันสวมชุดชั้นในลูกไม้ตัวสวย แง้มประตูทิ้งไว้ แล้วเอนกายลงบนเตียง หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นระคนประหม่า
แต่ชายที่ปีนขึ้นมาบนเตียงของฉันไม่ใช่เจสัน
ภายในห้องที่มืดสนิท อบอวลไปด้วยกลิ่นเครื่องเทศร้อนแรงชวนมึนหัว ฉันรู้สึกถึงมือคู่หนึ่ง...ร้อนรุ่มและเร่งเร้า...ที่ลูบไล้แผดเผาผิวของฉัน แก่นกายร้อนผ่าวที่กำลังตุบๆ ของเขากดเบียดอยู่กับความอ่อนนุ่มที่เปียกชื้นของฉัน และก่อนที่ฉันจะทันได้อ้าปากคราง เขาก็กระแทกกายเข้ามาอย่างแรง ฉีกกระชากความบริสุทธิ์ของฉันอย่างไร้ความปรานี ความเจ็บปวดแผดเผาไปทั่ว ช่องทางของฉันบีบรัดแน่นขณะที่ฉันจิกเล็บลงบนบ่าที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กของเขา พยายามกลั้นเสียงสะอื้น เสียงเฉอะแฉะดังก้องไปกับทุกจังหวะการสอดใส่ที่รุนแรง ร่างกายของเขาโหมกระหน่ำไม่หยุดยั้งจนกระทั่งเขากระตุกเกร็ง ปลดปล่อยความอุ่นร้อนเข้ามาลึกล้ำในตัวฉัน
“สุดยอดไปเลยค่ะ เจสัน” ฉันเปล่งเสียงออกไปอย่างยากลำบาก
“เจสันคือใครวะ”
เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ แสงไฟสาดส่องใบหน้าของเขา—แบรด เรย์น อัลฟ่าแห่งฝูงมูนเชด เป็นคนหมาป่า ไม่ใช่แฟนของฉัน ความหวาดผวาจุกอยู่ที่ลำคอเมื่อฉันตระหนักได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป
ฉันวิ่งหนีสุดชีวิต!
แต่หลายสัปดาห์ต่อมา ฉันก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับทายาทของเขาในครรภ์!
ว่ากันว่าดวงตาสองสีของฉันเป็นเครื่องหมายบ่งบอกว่าฉันคือ ‘ทรูเมท’ ที่หาได้ยาก แต่ฉันไม่ใช่หมาป่า ฉันเป็นแค่แอล คนธรรมดาจากเขตมนุษย์ ที่ตอนนี้ต้องมาติดอยู่ในโลกของแบรด
สายตาเย็นชาของแบรดตรึงฉันไว้ “ในตัวเธอมีสายเลือดของข้า เธอเป็นของข้า”
ฉันไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากยอมรับกรงขังนี้ ร่างกายของฉันเองก็ทรยศ มันกลับโหยหาสัตว์ร้ายที่ทำลายชีวิตฉัน
คำเตือน: เหมาะสำหรับผู้ใหญ่อายุ 18 ปีขึ้นไป
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
ใต้เงาสเน่หา
ทว่าสิ่งที่เธอต้องรับมือกลับไม่ใช่เพียงเมนูอาหารรสเลิศ แต่เป็น ‘ไทม์’ CEO หนุ่มผู้เย็นชา เย่อหยิ่ง และกินยากที่สุดในสามโลก! จากความระแวงแคลงใจในคราแรก แปรเปลี่ยนเป็นความสิเน่หาอันลุ่มหลงที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เงามืดของคฤหาสน์
ท่ามกลางสายตาผู้ใหญ่และคำครหาเรื่องชนชั้น เขาตีตราจองเธอไว้ด้วยความหึงหวงอันบ้าคลั่ง ขณะที่เธอพยายามเจียมตัวและหลบหนี...
แต่ยิ่งเธอถอยห่าง เขากลับยิ่งก้าวเข้ามาประชิด และพร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่กล้าพราก ‘ยอดดวงใจ’ ไปจากเขา!
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
สัญญารักประธานร้าย
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
พี่สาวครับรับรักผมด้วย
เกิดใหม่: เทพธิดาแห่งการแก้แค้น
ฉันถูกทั้งคู่หมั้นและพี่สาวทรยศ
ที่น่าเศร้ายิ่งกว่านั้น พวกเขาตัดแขนขาฉัน ตัดลิ้นฉัน มีเพศสัมพันธ์ต่อหน้าฉัน และฆ่าฉันอย่างโหดเหี้ยม!
ฉันเกลียดพวกเขาเหลือเกิน...
โชคดีที่โชคชะตาพลิกผัน ฉันได้เกิดใหม่อีกครั้ง!
ด้วยโอกาสครั้งที่สองในชีวิต ฉันจะมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง และฉันจะได้เป็นราชินีแห่งวงการบันเทิง!
และฉันจะแก้แค้น!
คนที่เคยรังแกและทำร้ายฉัน ฉันจะชดใช้คืนให้พวกเขาเป็นสิบเท่า...
(อย่าเปิดนิยายเรื่องนี้โดยไม่ไตร่ตรอง ไม่งั้นคุณจะติดใจจนหยุดอ่านไม่ได้สามวันสามคืน...)
รักระรินใจ
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป













