บทนำ
แต่ผู้ใดเล่าจะโง่งมกลับไป เรื่องชาติก่อนก็ช่างมันปะไร ชาตินี้ขอเพียงได้ร่ำสุราเลิศรส พร้อมทั้งมีหญิงงามข้างกายก็เพียงพอแล้วเรื่องในชาติก่อนก็ช่างหัวบิดามันเถิด!!
บุรุษผู้นั้นและเขา...
เปรียบเสมือนลมหายใจของกันและกัน
เพราะหากว่าขาดฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งอีกคนก็อาจจะมิมีชีวิตอยู่ได้อีกต่อไป
เสมือนกับชะตาชีวิตที่ต้องและวนเวียนเข้าหากัน...
บท 1
รัชศกเจี้ยนอันปีที่เก้า ภายในตำหนักแห่งหนึ่งซึ่งเป็นเขตพระราชฐานชั้นใน สถานที่ผู้คนมากมายมักจะจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถไม่ต่างอะไรกับสัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่งเท่านั้น
ยามนี้แสงจากสุริเยนทร์ลาลับขอบฟ้าไปนานแล้ว มีเพียงแสงจากตะเกียงไม่กี่อันที่ถูกจุดขึ้นให้ความสว่างไสวในยามค่ำคืนเท่านั้น แต่มันก็สว่างพอที่จะเห็นใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาของบุรุษผู้หนึ่งได้อย่างเด่นชัด สายตาคมจับจ้องไปที่ร่างบางของสตรีนางหนึ่ง ใบหน้าของนางนั้นเรียบนิ่งทำเพียงมองเขาด้วยปลายหางตาเท่านั้น
“รีบเสวยมันเสียเถิดเพคะ แล้วทุกอย่างจะดีขึ้นเอง”
ชายหนุ่มหัวเราะขันให้กับคำพูดของนาง ผู้ใดเล่าจะคิดว่าฮองเฮามารดาแห่งแผ่นดินเช่น ‘เฉินเหิงเยว่’ ผู้นี้จะมีชีวิตที่น่าอดสูเช่นนี้ได้ แม้เป็นถึงฮองเฮาแต่ก็ไร้ซึ่งอำนาจเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในราชสำนักอันเน่าเฟะแห่งนี้เท่านั้น
ซ้ำร้ายบัดนี้ยังถูกหญิงชั่วชายเลวใส่ร้ายว่าตนนั้นคบชู้กับองครักษ์ที่ติดตามมาจากบ้านเกิด มีหลักฐานและพยานพร้อมสรรพ ทั้งในค่ำคืนนั้นฮ่องเต้ยังทรงเห็นเขาและองครักษ์คนสนิทอยู่ในท่ากึ่งเปลือย อีกทั้งสองร่างกอดก่ายทาบทับกัน
เมื่อมองดูแล้วผู้ใดจะคิดเป็นอื่นได้นอกเสียจากว่าฮองเฮาทรงคบชู้สู่ชายสวมเขาให้กับองค์ฮ่องเต้ หลักฐานมัดตัวแน่นหนาในสายตาฮ่องเต้เขาก็ไม่ต่างอะไรกับชายแพศยาคนหนึ่งเท่านั้น
จำได้ว่าคืนนั้นตนกอดขาร่ำไห้อ้อนวอนบุรุษที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของตนอยู่เนิ่นนานและน่าเวทนาสักเพียงใด ภายในใจของเขาหวังเพียงว่าฮ่องเต้หนุ่มจะทรงเมตตาตนบ้าง เขาขอเพียงวาจาเดียวเท่านั้นวาจาที่เชื่อใจเขาเพียงคำเดียวก็เกินพอแล้ว
แต่จากมิเคยรักใคร่ใฝ่เสน่หาในตัวฮองเฮาหุ่นเชิดผู้นี้อยู่แล้ว เมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจเช่นนั้นมีหรือฮ่องเต้จะทรงไม่กริ้วโกรธ เฉินเหิงเยว่จำได้ว่าครั้งนั้นฮ่องเต้ทรงทอดพระเนตรมองมายังตนด้วยสายพระเนตรเดียดฉันท์เช่นไร เขารู้ดีว่าพระองค์ทรงผิดหวังและคิดรังเกียจในร่างกายสกปรกโสมมนี้มากมายเหลือเกิน
“ทรงรอสิ่งใดอยู่อีกหรือเพคะ หรือฮองเฮาคิดว่าฝ่าบาทจะทรงเสด็จมาที่นี่อีกรึ ทรงเลิกฝันเฟื่องแล้วดื่มยานั้นซะ พระองค์ก็รู้ดีว่าฝ่าบาทจะไม่ทรงมาเหยียบตำหนักแห่งนี้อีก”
เฉินเหิงเยว่เงยหน้ามองหญิงสาวตรงหน้าก็หัวเราะขันขึ้นเบาๆ มิเคยคิดเลยว่าสตรีที่ต่อหน้าผู้อื่นจะอ่อนโยนเรียบร้อย แม้นเอื้อนเอ่ยยังรักษากิริยาเช่นซูเต่อเฟยผู้นี้ลับหลังจะเป็นสตรีที่ร้ายกาจถึงเพียงนี้ได้ เขามองคนผิดไปจริง ๆ
“เพราะเหตุใดหรือ ‘ซูเม่ย’ เจ้าถึงทำกับข้าได้ถึงเพียงนี้”
เขาเอ่ยถามออกไปแม้จะรู้ดีว่าคำตอบของนางจะเป็นเช่นไร นางเป็นสนมที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานต่างจากเขาที่เป็นเพียงฮองเฮาไร้ค่าในสายตาพระองค์ หากว่าเขาตายไปนางก็จะได้ขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งที่เขาอยู่ แล้วมีหรือที่นางจะไม่ยอมกำจัดเขาให้พ้นทาง
นางเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาจากมุมปากคู่สวยนั้นก่อนที่เฉินเหิงเยว่จะได้ยินวาจาที่เจ็บปวดราวถูกกระบี่นับพันมาทิ่มแทงตรงกลางอกให้ช้ำชอก
“พระองค์รู้ดีเพคะว่าหม่อมฉันทำไปเพื่อสิ่งใด วังหลวงแห่งนี้ผู้ชนะเท่านั้นที่จะอยู่รอดได้ ฮองเฮาอ่อนแอและมิเป็นที่โปรดปรานเช่นพระองค์ก็สมควรแล้วที่จะตาย ๆ ไปเสีย ทรงคิดว่าหม่อมฉันพูดถูกหรือไม่”
“คนอย่างเจ้าก็เป็นเช่นนี้เองสินะ ข้าเสียดายนักที่ครั้งหนึ่งเคยริษยาเจ้าที่เป็นที่โปรดปราน มาบัดนี้ข้ารู้แล้วว่าสตรีร้ายกาจเช่นเจ้าก็ไม่ต่างอะไรจากข้าเลยสักนิด เราสองคนมันก็น่าสมเพชพอ ๆ กันนั่นแหละ”
ครั้นได้ฟังเช่นนั้นผู้ที่ถูกกล่าวหาก็เอามือป้องปากหัวเราะออกมาน้อย ๆ เสียงหวานก็พลางเอื้อนเอ่ย
“หม่อมฉันไม่บังอาจเทียบกับฮองเฮาหรอกเพคะเพราะหม่อมฉันเป็นผู้ชนะเช่นไรเล่า”
“ฮองเฮาเชิญพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีน้อยในมือประคองถาดถ้วยยาทั่วทั้งร่างสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวไม่แม้แต่จะกล้าเงยหน้าสบพระพักตร์ของเฉินฮองเฮามารดาแห่งแผ่นดินผู้นี้
เฉินเหิงเยว่อยากจะหัวเราะขันให้กับชะตาชีวิตของตนยิ่งนัก เป็นเพราะเขาอ่อนแอจึงโดนทำร้ายได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ เขาไม่รู้ว่าเมื่อใดกันที่เขาก้าวขาพลาดแต่หากจะให้เดาก็คงจะเป็นตอนที่เขาสละตำแหน่งอ๋องยอมตบแต่งเข้ามาเป็นฮองเฮาไร้อำนาจในแคว้นเว่ยแห่งนี้กระมัง
ทั้งสองแก้มนวลอาบไปด้วยน้ำตาที่ไหลรินออกมาดุจสายธาร ราวมีก้อนเนื้อก้อนใหญ่จุกอยู่กลางอก เพลานี้เขาอยากจะขอเพียงอ้อมกอดเมตตาจากสามีที่เขาพึงปรารถนาก็เท่านั้น
ฝ่ามือสั่นเทาลูบหน้าท้องที่เริ่มขยายใหญ่ของตนอย่างแผ่วเบา ใช่แล้วละเขากำลังตั้งครรภ์ลูกของฮ่องเต้ ลูกที่จะเกิดมาเป็นดั่งแก้วตาดวงใจของเขาแม้บุตรในครรภ์ผู้นี้จะไม่ได้เกิดมาจากความรักของผู้เป็นสามีก็ตาม
“มารดาขอโทษนะที่ไม่สามารถปกป้องเจ้าได้อีกต่อไป”
มือแกร่งยื่นออกไปจับถ้วยยาเคือบลายครามตรงหน้าขึ้นมาถือเอาไว้ มองดูสิ่งที่อยู่ด้านในอยู่เนิ่นนานจนเขาเองก็มิรู้ว่าเวลาได้ผ่านไปนานเท่าใดแล้วเช่นกัน ภายในใจกลับหวนนึกถึงวาจาใจร้ายที่เอื้อนเอ่ยออกมาจากปากบุรุษผู้เป็นที่รัก
‘ดื่มยาพิษปลิดชีพตนเสีย เราไม่อยากเห็นหน้าเจ้าอีกต่อไป!’
คำพูดราวยาพิษที่สาดกระเซ็นลงมาให้หัวใจแหลกลาญ เขาไม่มีโอกาสที่จะได้เอ่ยวาจาแก้ต่างแม้แต่ครึ่งคำ เพียงภาพตรงหน้าที่ได้เห็นอีกฝ่ายก็ตัดสินว่าเขาคบชู้ไปเสียแล้ว ซ้ำร้ายยังถึงขั้นเชื่อว่าบุตรในครรภ์ของเขาเป็นลูกชู้เสียอีก
แต่แม้จะเจ็บช้ำใจและทรมานกายสักเพียงใด เฉินเหิงเยว่ก็มิเคยคิดจะถือโทษสามีผู้นี้ของตนเลยสักนิด แม้จะต้องตายด้วยฝีมืออีกฝ่ายก็ตามที
เคล้ง! เสียงถ้วยยาในมือร่วงหล่นลงมา ร่างสูงทรุดตัวลงยังพื้นของตำหนัก ภายในกายร้อนรุ่มดั่งเพลิงโลกันตร์แผดเผาให้มอดไหม้
อึก! เขากระอักโลหิตออกมาคำหนึ่ง อาภรณ์ที่สวมใส่ย้อมไปด้วยเลือดสีแดงฉาน สายตาคมจับจ้องไปยังหญิงสาวตรงหน้าอย่างเคียดแค้น หากไม่มีนาง ฮ่องเต้ก็จะทรงรักเขาและหากไม่มีนาง เขาก็คงไม่ต้องมาจบชีวิตตนอย่างน่าอดสูเช่นนี้
“เป็นเพราะพระองค์อ่อนแอเอง อย่าคิดโทษหม่อมฉันเลยนะเพคะเฉินฮองเฮา” เสียงเยือกเย็นยิ้มเยาะออกมาอย่างพอใจ ครั้นเมื่อเอ่ยจบหญิงสาวตรงหน้าก็ย่างกรายจากไปอย่างมิคิดจะเหลียวแลอีกต่อไป
เฉินเหิงเยว่กระอักโลหิตออกมาเสียหลายคำ ใบหน้างามแหงนมองไปยังดวงจันทร์ที่สาดทอแสงสว่างผ่านบานหน้าต่างของตำหนักอันแสนกว้างใหญ่แห่งนี้ ได้ยินเสียงกิ่งไม้เสียดสีไปมาราวเสียงร้องของภูตผีที่กำลังร้องเรียกหาเขาก็มิปาน มือที่สั่นเทาจึงค่อย ๆ ลูบหน้าท้องของตนไปมาอย่างแผ่วเบาก่อนที่มุมปากหยกจะเผยยกยิ้มราบเรียบออกมา
สองปีก่อนเขาได้รับเทียบเชิญจากคู่หมั้นตั้งแต่วัยเยาว์นั้นคือ ‘ฮ่องเต้เว่ยจินหลง’ บุรุษที่เขาตกหลุมรักแต่แรกเห็น
เมื่อได้รับเทียบเชิญเสด็จลุงของเขาก็ยินดีให้อ๋องน้อยเช่นเฉินเหิงเยว่ตบแต่งไปเป็นฮองเฮาของบุตรชายสหายคนสนิทยิ่งนัก ตัวเขาเองที่รักอีกฝ่ายมาตั้งแต่จำความได้ก็มิคิดที่จะปฏิเสธ
แต่ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เฉินเหิงเยว่ก็จำได้ว่าผู้เป็นสามีเมื่อเห็นใบหน้าของเขาก็มักแสดงท่าทีเฉยเมยอยู่ร่ำไป ช่างน่าขันยิ่งนักที่เขาได้มอบใจและกายให้กับบุรุษใจร้ายผู้นั้น
เขากระแอมไอเอาโลหิตพิษออกมาเสียหลายคำ ยาพิษถ้วยนี้เกรงว่าผู้ที่จัดหาให้เขาก็หนีไม่พ้นสตรีร้ายกาจที่ใส่ร้ายตนผู้นั้นเพราะยาพิษชนิดนี้ไม่ได้ทำให้ตายอย่างทันถ่วงที แต่มันกลับทำให้ร่างกายผู้ที่ดื่มไปราวกับมีเปลวเพลิงคอยแผดเผาทำลายอวัยวะตันทั้งห้า อวัยวะกลวงทั้งหกให้ทรมานและตายจากไปอย่างช้า ๆ โดยไม่มีแม้แต่วาจาที่จะเอื้อนเอ่ยอ้อนวอนสิ่งใด
“พระองค์ช่างใจร้ายนักฝ่าบาท” แม้แต่วินาทีสุดท้ายของชีวิต ใบหน้าของบุรุษที่เขาพึงอยากจะพบเจอก่อนสิ้นลมหายใจเฮือกสุดท้ายก็ไม่มีแม้แต่วาสนา
ที่ผ่านมาข้ารักพระองค์มาตลอดฝ่าบาท
ถึงเพลานี้ข้าก็ยังรักพระองค์
แต่ต่อไปนี้ข้าจะตัดใจจากพระองค์ฝ่าบาท!
เฉินเหิงเยว่รวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายของชีวิตเฝ้าตั้งจิตอธิษฐานแก่ฟ้าดิน ชาตินี้เขามิได้ทำผิดสิ่งใดไยต้องตายอย่างน่าอดสูราวสัตว์เดรัจฉานไร้ผู้คนเหลียวแลเช่นนี้ด้วยเล่า
เขายังไม่อยากตาย!
จิตใจตั้งมั่น เฝ้าวิงวอนต่อฟ้าดินด้วยใจปรารถนา หากสวรรค์เมตตา เขาขอเพียงได้ล้างมลทินให้กับตนเองเท่านั้น!
เมื่อสิ้นปรารถนาแล้วก็จะยอมตายจากไปอย่างไม่เสียดายชีวิตอีกต่อไป...
บทล่าสุด
#136 บทที่ 136 หวนคืนรักเคียงบัลลังก์ 60/5 THE END
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026#135 บทที่ 135 หวนคืนรักเคียงบัลลังก์ 60/4
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026#134 บทที่ 134 หวนคืนรักเคียงบัลลังก์ 60/3
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026#133 บทที่ 133 หวนคืนรักเคียงบัลลังก์ 60/2
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026#132 บทที่ 132 หวนคืนรักเคียงบัลลังก์ 60/1
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026#131 บทที่ 131 พี่น้อง 59/5
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026#130 บทที่ 130 พี่น้อง 59/4
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026#129 บทที่ 129 พี่น้อง 59/3
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026#128 บทที่ 128 พี่น้อง 59/2
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026#127 บทที่ 127 พี่น้อง 59/1
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026
คุณอาจชอบ 😍
เมียนักศึกษาของหมอบดินทร์
สัญญาลับถูกร่างขึ้นพร้อมกฎเหล็กข้อสำคัญ: ห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด และห้ามล้ำเส้นก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว
ในเวลางาน เขาคืออาจารย์หมอที่เย็นชาและเข้มงวดจนเธอกดดันแทบร้องไห้ แต่เมื่ออยู่ใต้ชายคาเดียวกันในยามวิกาล เขากลับเป็นผู้ชายที่คอยต้มข้าวต้ม ดุด้วยความห่วงใย และปลอบประโลมเธอด้วยอ้อมกอดที่แสนเร่าร้อนจนหัวใจสั่นไหว
เมื่อความรักเริ่มก่อตัวสวนทางกับกฎที่ตั้งไว้ ท่ามกลางสายตาจับผิดของผู้คนรอบข้างและเงาอดีตที่คอยตามหลอกหลอน ปลายฝนจะพิสูจน์ตัวเองอย่างไรให้คู่ควรกับการยืนเคียงข้างเขา และอาจารย์หมอจอมปากแข็งจะยอมทลายกำแพงเพื่อปกป้องภรรยาตัวน้อยของเขาด้วยวิธีไหน?
ทะลุมิติมาเป็นสตรีแดนเถื่อน
ซูจิ่วหนิง อดีตนักกีฬายิงปืนระดับชาติ ไม่คิดยอมก้มหัวให้โชคชะตา เธอจะใช้ฝีมือยิงปืน ไหวพริบทางการค้า และสองมือของตัวเอง พลิกโรงเตี๊ยมซอมซ่อให้กลายเป็นกิจการที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่ำง่าย ๆ ต่อให้ต้องเผชิญเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพล หนี้สินที่เต็มไปด้วยข้อกังขา หรือเกมสกปรกจากคนที่คิดว่าตนมีอำนาจเหนือทุกสิ่ง เธอก็จะสู้จนถึงที่สุด!
แต่สิ่งที่รับมือยากที่สุดกลับไม่ใช่ศัตรู หากเป็นจ้านถิงเซียว เจ้าพ่อเหมืองทองผู้เย็นชาและคุ้นเคยกับการออกคำสั่ง ชายที่มีทั้งเงิน อำนาจ และความสามารถจะมอบทุกอย่างให้เธอได้…ยกเว้นการบังคับให้เธอรักเขา
เมื่อหญิงสาวไม่ยอมเป็นสมบัติของใคร และชายผู้เคยคิดว่าทุกอย่างซื้อได้ต้องเรียนรู้ที่จะรักโดยไม่ครอบครอง เรื่องราวของหนี้แค้น ธุรกิจ และหัวใจจึงเริ่มต้นขึ้น
เพราะตำแหน่งนายหญิงแห่งแดนเถื่อน ไม่ได้ได้มาจากการยืนข้างเจ้าพ่อ แต่ได้มาจากการสร้างอาณาจักรด้วยมือของตัวเอง!
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?
แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย
ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
ล็อคหัวใจยัยช่างยนต์
รามจึงดึงเอวามาเป็นช่างประจำตัวเพื่อชดใช้ความผิด แต่ยิ่งอยู่ใกล้ เขากลับยิ่งตกหลุมรักผู้หญิงที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้เขา ขณะที่เอวาค้นพบว่าความลับในสนามแข่งอาจเกี่ยวพันกับอดีตของพ่อ และครอบครัวของชายที่เธอเกลียดที่สุด
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













