My Precious thing #เพ้นท์ของพาย

#เพ้นท์ของพาย

INTRO

'พาย' เป็นอักษรกรีกความหมายเป็นค่าคงตัวทางคณิตศาสตร์

แต่สำหรับ 'พาย พนิธาน' คนนี้คือชนิดของขนมที่ไม่ว่าจะกินซ้ำอีกกี่ครั้งก็ไม่มีวันเบื่อ

:: PAAI TALK ::

“ครับ ได้ครับงั้นจองตั๋วเครื่องบินให้ผมเลยแล้วกัน ผมก็พร้อมที่จะรับงานแล้ว” กรอกเสียงลงไปตามสายหลังจากได้รับรู้ว่าตัวเองต้องเดินทางกลับจากฝรั่งเศสเพื่อไปสานต่อธุรกิจครอบครัวที่เปิดโชว์รูมรถหรูไว้หลายที่ทั่วโลก และที่ที่ผมต้องไปประจำเป็นประธานบริษัทคือแผ่นดินบ้านเกิดที่ผมจากมานานแสนนานตั้งแต่วัยเยาว์ ตอนนี้กับตอนนั้นจะแตกต่างกันมากแค่ไหนนะ

ผมชื่อ ‘พาย พนิธาน อัยยารัตน์’ อายุยี่สิบสองปีเรียนจบด้านบริหารธุรกิจ แน่นอนว่าอาจจะไม่ใช่คณะหรือสาขาที่ผมต้องการจะเข้า แต่ด้วยเพราะครอบครัวมีธุรกิจดังนั้นคณะนี้จึงเหมาะสมที่สุดสำหรับคนที่จะกลายเป็นผู้บริหารในวันข้างหน้า ผมเรียนจบที่มหาลัยชื่อดังในฝรั่งเศส ได้เกียรตินิยมอันดับสองเพราะยังมีคนที่เก่งกว่าผมได้รับมันไป แต่ผมไม่คิดจะสนใจเลยสักนิด มันก็แค่เครื่องการันตีความสำเร็จในการเรียนมันก็เท่านั้น

“คุยกับใครคะ?” เมื่อวางสายจากผู้เป็นพ่อ ผมก็เอี้ยวตัวไปมองร่างหญิงสาวที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง ก่อนจะหยิบบุหรี่เข้าปากและจุดไฟสูบเอานิโคตินเข้าปอด

“พ่อน่ะ โทรมาให้กลับไปรับตำแหน่งประธานบริษัทโชว์รูมที่ไทย” ตอบออกไปพลางขยับตัวพิงหัวเตียง พร้อมกับหยิบรีโมทกดเลื่อนไปที่ช่องสารคดีสัตว์โลกซึ่งเป็นเสือดาวสองตัว ณ ตอนนี้กำลังเสพสมกันอยู่

“ถามจริง?” น้ำเสียงเล็กแหลมอุทานออกมาก่อนจะลุกขึ้นนั่งทั้งที่ตัวเองเปลือยเปล่า จนผมกลอกตาไปมองหน้าอกและเรือนร่างที่เต็มไปด้วยรอยแดงจากตัวเธอ

“อือ”

“แล้วเรื่องของเราล่ะคะ” เธอถามด้วยสีหน้าเป็นกังวล “มิลานยังต้องเรียนต่อนะ มีงานแฟชั่นอีก”

ผมถอนหายใจออกมา ‘มิลาน’ สาวสวยนักเรียนนอก ครอบครัวประกอบธุรกิจอะไหล่รถทุกชนิด เธอเป็นว่าที่คู่หมั้นของผมที่ทางครอบครัวของเราสองคนได้จับจองให้ และเราสองคนก็มีสัมพันธ์กันก่อนโดยที่พ่อกับแม่ไม่รู้เรื่องนี้ เพราะอยู่ที่นี่อยากจะทำอะไรก็ได้ทำ จึงไม่เป็นปัญหาถ้าหากเราสองคนจะเสพสมกันเหมือนสัตว์ในช่องสารคดีตอนนี้

“เธอก็เรียนไปสิ งานมีก็ทำไป”

“คิดว่ามิลานอยากปล่อยพายไปเหรอ...” เธอทำหน้าบูดใส่ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบหนังยางที่หัวเตียงเพื่อรัดผมสีแดงยาวของตัวเองให้เป็นมวยขึ้นไป “มิลานคงคิดถึงพาย”

ยกยิ้มมุมปากเมื่อมองร่างสวยขยับมานั่งคร่อมบนตักก่อนจะวาดมือไปตามแผงอก “คิดถึงฉัน หรือคิดถึงเซ็กส์กับฉันกันแน่หืม”

“ถ้ามิลานบอกทั้งสองอย่าง พายจะว่าหรือเปล่า?” ส่ายหน้าไปมาและโอบรัดเอวเธอให้ขยับเข้ามา พร้อมกับซุกใบหน้าลงกับหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่โต

“ว่าทำไม ใครๆ ก็ติดใจพายชิ้นนี้”

“มิลานชอบกินขนม” เธอกดศีรษะผมให้จมลงไปยังก้อนเนื้อ “ขนมที่มีชื่อว่าพาย กินเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อค่ะ”

เงยหน้าสบตากับเธอพลางโน้มขึ้นไปบดขยี้ริมฝีปากแดงอวบอิ่ม มิลานเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ผมมีเซ็กส์ด้วยไม่เคยเบื่อ แม้ว่าเราสองคนจะถูกจับให้เป็นคู่หมั้นกัน แต่ทว่าผมก็ยังคงกินไปเรื่อย ส่วนเธอไม่รู้เลยสักนิดแต่ก็ไม่คิดจะสนใจเท่าไหร่ ก็คิดไว้นะว่าผมคงไม่คิดจะมีใครหรือตกหลุมรักใคร สุดท้ายก็ต้องแต่งงานกับเธอในที่สุด

ผมไม่แคร์เรื่องพวกนี้อยู่แล้ว... มีความสุขที่อยู่กับผมก็มีไป แต่ถ้าไม่ก็แค่จาก มันก็เท่านั้น

“หึ พูดดี” ยกยิ้มขึ้นก่อนจะตวัดร่างเธอให้นอนลงบนเตียง “อยากโดนอีกกี่รอบ?”

“ไม่รู้สิคะ ก่อนหน้านั้นพายจัดไปสาม” ชูนิ้วมือให้ผมและเลื่อนขึ้นมากอดลำคอ “แต่คราวนี้มิลานขอยันเช้าเลยได้ไหมคะ?”

ไม่รอให้คำตอบ แต่ผมก็จัดให้มิลานตามคำขอ เราสองคนรู้จักกันมาตั้งแต่ผมเรียนอยู่ปีสี่จนตอนนี้เรียนจบแล้วก็เป็นเวลาหนึ่งปีที่ผมกับเธอเราสองคนมีเซ็กส์กัน ใช่ เพราะเราคือคู่หมั้นกันไงผมคิดแบบนั้น ถึงได้ไม่ต้องไปหาผู้หญิงที่ไหนมาเสพสม สำคัญคือมิลานก็ตอบสนองผมได้ดีไม่ต่างกัน ดังนั้นผมถึงได้บอกไงว่าถ้าถึงเวลาที่ผมกับเธอเราไปจนถึงจุดที่สุด ผมอาจจะตกลงแต่งงานกับเธอก็ได้

หลังจากจัดการเธอจนสลบไปตอนเช้ามืดผมก็จัดการตัวเองเรียบร้อยและมองเธอซึ่งนอนหลับใหลอยู่บนเตียงพลางเก็บของส่วนตัวทั้งหมดลงกระเป๋าเดินทางที่มีหลายใบ พ่อบอกว่าจะส่งคนมาดูแลผมในทุกเรื่องรู้สึกจะเป็นเลขาคนสนิทมือซ้ายที่ชื่อว่า ‘ธนิน’ เขาอายุห่างกว่าผมหลายปีรู้สึกจะอายุขึ้นเลขสามแล้วด้วย เคยเห็นผมตั้งแต่เด็กจนโต สนิทกันพอที่จะดูแลผมขณะเดินทางไปทำงานที่ไทยล่ะนะ

“อือ...” สายตาทอดมองไปยังร่างของมิลานที่ลุกขึ้นนั่ง ยกมือยีดวงตาตัวเองและโฟกัสมาที่ผม “อย่าบอกนะคะว่าจะไปวันนี้”

“ใช่” ตอบแบบขอไปที

“เร็วไปหรือเปล่าคะ มิลาน...”

“จัดให้เมื่อคืน ไม่สะใจหรือไง?” พูดแกมขำแต่มิลานก็ลุกขึ้นจากเตียงโดยเอาผ้าขนหนูพันรอบตัว และเดินมากอดผมจากด้านหลัง

“มิลานไม่อยากให้พายไป”

“อย่างี่เง่า ฉันไม่ชอบเธอรู้ดี” ผมไม่ชอบผู้หญิงที่จุกจิก แม้ว่ามันคือการอ้อนวอนหรือเว้าวอนให้ผมคิดว่ามันน่ารัก แต่สำหรับผมมันไม่ใช่ มันออกจะไร้สาระกับการกระทำแบบนี้

“โอเค” เธอยื่นใบหน้ามามองผม “มิลานไปส่งพายไม่ได้นะ มีงานต้องทำ”

“อือ ไว้จะติดต่อหา แต่ถ้าไม่แสดงว่าฉันไม่ว่าง” บอกปัดทันทีเพราะถ้าได้ทำงานผมคิดว่าตัวเองคงยุ่งมากแน่ๆ

“กลับไปที่บ้านเกิด คงจะได้เจอเพื่อนๆ เยอะนะคะ” มิลานถอยหลังไปหยิบชุดเดรสในตู้ของตัวเอง และเดินเข้าห้องน้ำไปซึ่งผมก็ตามไปหยิบของใช้ส่วนตัวกวาดลงกระเป๋าเป้

“มีไม่กี่คนหรอกที่ติดต่อหากันน่ะ”

“มิลานขอพูดอะไรหน่อย” ผมหันไปมองสบตากับเธอซึ่งกำลังยืนให้น้ำจากฝักบัวไหลรดรินร่างกายยั่วยวนตรงหน้า

“ว่ามาสิ”

“มิลานเป็นคู่หมั้นพาย” เธอแสดงความสัมพันธ์ระหว่างเรา “พายคงไม่... มีใครหรือ fall in love ใครนะคะ”

ถอนหายใจออกมาและไม่คิดจะตอบคำถามที่มันไร้สาระ มิลานยืนเงียบไม่ต่างจากผมเช่นกันและพอผมสบตากับเธอจึงยักไหล่ไหวเพราะไม่มีคำตอบจะให้นอกจาก... “ห่างกันแบบนี้ จะได้รู้ไงว่าสุดท้ายเราสองคนเหมาะสมกันหรือเปล่า?”

“...”

“แค่ว่าที่คู่หมั้น ยังไม่ได้รักกันจริงๆ สักหน่อย ฉันพูดถูกไหม” มิลานนิ่งเงียบไปทันทีเมื่อเรื่องจริงออกมาจากริมฝีปากของผมเอง

“ทุกวันนี้เราต้องการกันและกันเพราะเซ็กส์ ใช่ไหมมิลาน” เดินตรงไปใกล้ก่อนจะกดริมฝีปากลงบนริมฝีปากเธอ “นี่คือเครื่องพิสูจน์ว่าสุดท้ายเราสองคนต้องการเซ็กส์หรือความรัก หลังจากนั้นค่อยมาว่ากันอีกที”

“พายไม่ได้รักมิลานเลยเหรอ?” ขณะกำลังจะเดินออกจากห้องน้ำก็ต้องชะงักกับคำถามของเธอ รอยยิ้มผุดขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อได้ฟังคำถามที่มันตลกซะไม่มี หึ

“รักเหรอ... ไม่รู้สิ ฉันไม่เคยรู้จัก”

“พาย”

“แล้วเธอล่ะรักฉันหรือเปล่า?” ถามกลับและก็ได้ความเงียบเข้ามาแทน “ไม่ใช่ไหม ฉันก็เหมือนกันนั่นแหละ เราต้องการอะไรมิลาน เธอกับฉันเรารู้ดี”

แม้จะดูเหมือนว่าผมใจร้าย แต่ผมแค่พูดไปตามความรู้สึกและมันคือความจริงที่ผมพูดไปแบบนั้น ผมไม่คิดจะรักษาน้ำใจใคร และไม่คิดว่าควรจะต้องรู้สึกผิดแม้ว่าเธอจะเป็นว่าที่คู่หมั้น แต่เราสองคนไม่ได้ชอบพอหรือรักกันเลยสักนิด ที่เป็นอย่างทุกวันนี้มันก็แค่เซ็กส์ที่เราต่างต้องการซึ่งกันและกัน ผมถึงได้บอกไงว่าเวลานี้คือเครื่องพิสูจน์ผมน่ะไม่คิดจะมีใครอยู่แล้ว แต่กับมิลาน ผู้หญิงคลั่งเซ็กส์อย่างหล่อนสุดท้ายเธอจะเหมาะสมกับผมหรือเปล่า ในฐานะทางสังคม หน้าตาเธอมีพร้อมที่เหลือก็คือเราสองคนเท่านั้นจะสามารถฝ่าฝันมันไปได้ไหม? นี่แหละคือเครื่องตอกย้ำความสัมพันธ์ในอนาคต

ณ สนามบิน

“ร้อนชะมัด” เมื่อสองเท้าแตะลงบนแผ่นดินบ้านเกิด อาการหงุดหงิดก็เทเข้ามาในทันทีผมถอดเสื้อโค้ดสีดำออกส่งให้ธนินเลขาส่วนตัวของพ่อที่รับหน้าที่ดูแลผมตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป

“ผมบอกคุณพายแล้วว่าเมืองไทยตอนนี้เข้าสู่ฤดูร้อนครับ?”

“โอเค ผมผิดครับ” หันไปมองใบหน้าหล่อเหลาซึ่งเป็นไปตามอายุที่มากขึ้นแต่ก็ไม่ได้ทำให้ธนินดูแก่ลงแม้แต่นิด “ว่าแต่หน้าเต่งตึงขึ้น ไปฉีดโบฯ มาเหรอครับ?”

“แหมคุณพาย ทักผมแบบนี้ผมควรตอบยังไงดีครับเนี่ย”

“ตอบความจริงไง” ธนินเดินนำผมไปยังรถหรูสีดำซึ่งเป็นรถของบริษัท การมาของผมทำให้ทุกคนที่บริษัทรับรู้และผมก็ต้องเข้าที่ประชุมในอีกสองวันเพื่อรับตำแหน่งที่พ่อเลื่อนให้ สำคัญคือผมต้องพิสูจน์ตัวเองในระยะสามเดือนว่าสามารถเป็นผู้บริหารได้หรือไม่? ถ้าได้ผมก็จะผ่านโปรการเป็นประธานบริษัทหลังจากนี้ก็จะสบายหน่อย ช่วงนี้คงหนักแน่นอนว่ามันการท้าทายไปอีกแบบนะ

“ผมไม่ได้ทำอะไรเลยครับ ไม่คิดจะฉีดหรือทำศัลฯ”

“ก็แค่นี้” ยักไหล่ขณะขึ้นมานั่งบนรถและพับแขนเสื้อเชิ้ตสีดำจนถึงข้อศอก ปลดกระดุมเสื้อออกไปสามเม็ดเพราะร้อนจนแทบจะละลายอยู่แล้ว ฝรั่งเศสหนาวจนมือสั่นมาถึงเมืองไทยร้อนจนหูดับตับไหม้เลย ให้ตายเหอะ!

“ต้องเดินทางไปหาคุณหญิงเดือนก่อนนะครับ” ธนินหันมามองผมที่กำลังใช้สายตาสาดส่องมองไปทั่วเมืองที่รถเคลื่อนขับผ่าน

“ครับ แล้วที่พักผมล่ะครับ” ถามกลับไปด้วยความไม่รู้ เพราะตอนนี้ผมเหมือนหนูหลงกรุงมากทั้งที่ที่นี่คือแผ่นดินบ้านเกิดของผม แต่ผมกลับไม่รู้เลยว่าควรไปที่ไหนหรือทำอะไรก่อนดี? เหมือนเด็กเลยแหะ

“คุณท่านบอกว่าพอคุณหญิงเดือนรู้ว่าคุณพายจะมาทำงานที่นี่ก็รีบให้ไปหาเลยครับ ในส่วนของที่พักคุณท่านให้ผมจัดการซื้อบ้านหลังหนึ่งไว้ครับ”

“บ้าน? ถามจริง... พ่อคิดว่าผมจะพาผู้หญิงมาอยู่ด้วยเป็นสิบหรือไง” ถามออกไปด้วยความหงุดหงิด ทำไมจะต้องซื้อบ้านด้วยแค่คอนโดผมก็อยู่ได้แล้วหรือเปล่า

“ไม่หรอกครับ คุณท่านคงอยากให้คุณพายสะดวกมากกว่ามั้งครับ”

“ยังไง ผมไม่เข้าใจ” ถอนหายใจออกมาอย่างไม่พอใจสักเท่าไหร่

“เป็นบ้านก็จริงครับ แต่เป็นบ้านเดี่ยวชั้นเดียวที่รอบบ้านมีพื้นที่กว้างขวางมาก คุณพายน่าจะชอบครับไม่ได้ใหญ่โตอย่างที่คุณพายคิดแน่นอน” ธนินส่งยิ้มให้กับผมก่อนจะก้มหน้าลงมองแท็บในมือรู้สึกจะเป็นการดูเส้นทางเพื่อเรียนรู้แน่นอน เพราะธนินต้องเรียนรู้และบอกผมอีกที เพราะผมคงไม่พึ่งพาให้คนขับรถพาไปไหนมาไหนแน่ ผมชอบที่จะขับรถเองมากกว่า

“ขอให้จริงอย่างที่พูดเถอะครับ กลัวว่าถ้าแม่รู้จะไม่ได้แค่บ้านหลังเดี่ยวอย่างที่ธนินพูดน่ะสิ” หมอนั่นหัวเราะออกมาส่วนผมก็เอาแต่มองข้างทางเพื่อซึมซับสิ่งรอบข้าง นานแค่ไหนนะที่ไม่ได้เห็นบ้านของตัวเอง

รถเลี้ยวเข้ามาในบ้านหลังหนึ่งที่ผมคุ้นตาดีตั้งแต่ยังเด็ก ทุกคนในบ้านหลังนี้รักผมมากโดยเฉพาะป้าเดือนพี่สาวของพ่อที่ท่านไม่มีลูก มีสามีก็เสียชีวิตลงไปจึงอยู่คนเดียวกับบรรดาคนรับใช้และคนดูแล ออกงานสังคมบ้างเพราะป้าเดือนเป็นมนุษย์เครื่งเพชร ชอบสะสมเก็บไว้จนล้นบ้าน

“พาย! พายหลานป้า” เสียงดังทรงพลังเรียกชื่อผม พร้อมกับร่างสวยระหงที่ถึงแม้จะอยู่ในวัยเลขห้าแล้วแต่ป้าเดือนก็ยังคงสวยอยู่เพราะ... ฉีดโบฯ มาเยอะ หน้าตึงแบบนั้นไม่ต้องถาม ไม่ต้องบอกผมก็รู้

“สวัสดีครับป้าเดือน” อ้าแขนกอดรัดป้าเดือนที่ดีใจจนเผลอน้ำตาคลอออกมา “อะไรกันครับ ร้องไห้เลยเหรอ?”

“ป้าคิดถึงหลานชายของป้า ดูสิ โตเป็นหนุ่มแล้วยายนวล”

“ค่ะคุณท่าน คุณพายโตเป็นหนุ่มหล่อมากเลยค่ะ”

“ขอบคุณครับยายนวล” ยายนวลคือคนเก่าคนแก่ของบ้านหลังนี้ ท่านเองก็เคยเลี้ยงดูผมตอนที่เกิดจนโตและผมก็ต้องย้ายไปอยู่กับพ่อแม่ที่ฝรั่งเศสจึงห่างหายกันมานานแสนนานเลย “สบายดีนะครับ”

“จ้ะ มาๆ นั่งก่อนนะ” ป้าเดือนดึงผมให้นั่งลงบนโซฟา ก่อนที่ยายนวลจะเดินเข้าครัวเพื่อเอาน้ำมาเสิร์ฟให้กับผม “บ้านที่พ่อเขาซื้อให้ ป้าไปดูความเรียบร้อยมาแล้วนะ พายอยู่ได้แน่นอน”

“ครับ หวังว่าคงจะไม่ใหญ่เวอร์นะครับ ไม่ค่อยจะไว้ใจพ่อกับแม่สักเท่าไหร่”

“ไม่ต้องห่วง ป้าจัดการให้ตามที่หลานต้องการเลยจ้ะ” ผมพยักหน้ารับก่อนจะมองยายนวลที่เดินออกมาพร้อมกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่อายุน่าจะประมาณ 15-16 ปีได้ เด็กคนนี้หน้าตาจิ้มลิ้ม ขาวผิวสวย ร่างบอบบางคลานเข่าเอาน้ำมาวางให้ผมก่อนจะถอยหลังออกไปยืนเคียงข้างยายนวลที่สะกิดเธอให้ยกมือไหว้ผม

“เด็กที่ไหนครับเนี่ย? รับคนมาใหม่เหรอ”

“เฮ้อ ยายนวลน่ะไปรับมา เห็นว่าถูกพ่อกับแม่ทิ้งไว้ที่บ้านนอก ยายนวลแกสงสารเพราะหลานแกรับเลี้ยงไม่ไหวก็เลยมาขอให้ป้ารับมาเป็นคนใช้ที่บ้านน่ะ” ดูเหมือนป้าเดือนจะไม่ค่อยชอบเด็กคนนี้สักเท่าไหร่ คงจะเกรงใจยายนวลด้วยส่วนหนึ่ง

“ยังเด็กอยู่เลยนะครับ ได้เรียนหรือเปล่า?”

“โหย ให้เรียนจบแค่ม.6 ก็พอ จะส่งเสียงทำไม ลูกหลานก็ไม่ใช่! เปลืองเงิน” เด็กคนนั้นก้มหน้างุดจนยายนวลฉีกยิ้มให้กับผม เพราะคงจะเห็นว่าเอาแต่มองเธออยู่แบบนั้น เสื้อผ้าที่ใส่ก็ดูซีดไปหมดแถมยังขาดด้วย โตแล้วควรได้สวมใส่เสื้อผ้าดีๆ หรือเปล่านะ

“ยัยหนูเรียนเก่งค่ะคุณพาย” ยายนวลพูดขึ้นและแตะมือเด็กคนนั้นให้เงยหน้ามองผม “สอบได้เกรดดีมาตลอด เป็นเด็กกิจกรรมด้วย”

“เหรอครับ ถ้างั้นป้าเดือนน่าจะส่งเสียเด็กคนนี้นะครับ เพราะการเรียนสำคัญ...”

“ไม่เอาหรอกหลาน!” ป้าเดือนรีบตัดคำพูดผมทันที “เปลืองเงินเปลืองทอง สุดท้ายเรียนจบมันก็ต้องมารับใช้ป้าอยู่ดี ส่งเสียให้เรียนกลัวจะใจแตกเหมือนกับแม่มันน่ะสิ”

ผมถอนหายใจมองป้าเดือนที่ดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบใจเด็กคนนี้สักเท่าไหร่ แต่ไหนแต่ไรป้าเดือนแกก็ไม่สนใจเด็กอยู่แล้ว นอกซะจากคนที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไข ผมผละสายตาจากป้าเดือนและมองเด็กคนนั้นที่จับจ้องผมอยู่เช่นกัน

“ชื่ออะไร?” ถามออกไป เธอก็เอาแต่เงียบและไม่ยอมตอบ

“เป็นใบ้หรือไง! หลานชายฉันถามก็ตอบไปสิ” ป้าเดือนตะคอกใส่เด็กคนนั้นจนเธอกุมมือตัวเองบีบเข้าหากันแน่น

“พะ เพ้นท์ค่ะ”

“ชื่อ ‘เพ้นท์’ เหรอ... ชื่อน่ารักดี” พูดออกไปด้วยความรู้สึกแบบนั้นจริงๆ เธอสบตากับผมและก้มหน้าลงต่ำอีกครั้ง ดังนั้นจึงไม่ได้สนใจอะไรนอกจากเรื่องของตัวเอง “ผมต้องไปอยู่บ้านหลังใหม่ แต่ที่เป็นปัญหาคือใครจะมาดูแลบ้านนี่สิครับ”

“จริงด้วย ป้าลืมเรื่องนี้ไปเลย” ป้าเดือนแตะแขนผมพลางเอามือทาบอก

“ธนินอยู่คอนโดเพราะอยากให้ผมเป็นส่วนตัว อีกอย่างผมทำงานบ้านไม่ได้ด้วย ป้าเดือนพอจะแนะนำแม่บ้านให้ผมได้ไหมครับ?”

“ไอ้ได้น่ะมันได้หลาน แต่สมัยนี้มิจฉาชีพมันเยอะ ป้าไม่ค่อยไว้ใจเท่าไหร่ถ้าไม่ใช่คนกันเองไปดูแลหลาน”

“โธ่ ไม่เป็นไรครับ แค่คนดูแลบ้าน ดูแลผมเรื่องอาหารการกิน... คงไม่โชคร้ายเจอมิจฉาชีพมั้งครับ” ป้าเดือนดูเหมือนจะคิดหนักแต่สำหรับผมแค่คนมาเป็นแม่บ้านแบบไปกลับก็ได้นี่นาไม่เห็นต้องคิดมาก ก็เพราะว่าเป็นป้าไงท่านรักผม ห่วงผมมากจึงได้เห็นแม้แต่เรื่องเล็กน้อยแบบนี้มันสำคัญ

“เอางี้ งั้นให้นังเพ้นท์ไปอยู่กับพายแล้วกัน” ผมขมวดคิ้วทันที มองร่างเล็กตรงหน้าที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ “คนอื่นในบ้านป้าก็มีแต่อายุเยอะๆ กันหมดแล้ว นังเพ้นท์ยังเด็ก ช่วยทำงานบ้านที่บ้านหลานได้แน่”

“จะดีเหรอครับ เพ้นท์เป็นคนของป้าเดือนนะ”

“ใช่ คนของป้าเพราะงั้นป้าจะให้มันไปอยู่กับหลานมันก็ต้องไป เข้าใจไหมนังเพ้นท์” ป้าเดือนลุกขึ้นไปหยุดตรงหน้าร่างเล็กที่ไม่แม้แต่จะตอบโต้หรือขัดค้านเลยสักนิด “ไปอยู่ดูแลหลานชายฉันให้ดี ถ้าวันไหนพายไล่แกกลับมา ฉันจะถือว่าแกไม่ทำตามคำสั่งฉัน!”

ผมมองป้าเดือนที่เอานิ้วจิ้มไปที่ศีรษะของเพ้นท์ก่อนจะไล่ให้ไปเก็บของเพื่อจะได้ไปอยู่กับผมที่บ้าน “จะดีเหรอครับป้าเดือน ไหนเพ้นท์จะต้องเรียนอีก”

“ช่างมันสิ! ไปอยู่กับพายก็ดี ป้าจะได้เลิกส่งมันเรียน” ป้าเดือนโบกมือแบบขอไปทีราวกับต้องการให้เพ้นท์ไปให้พ้นๆ “มีที่ซุกหัวนอน มีกินมีเงินให้ใช้นิดหน่อยๆ ก็พอแล้ว ยังจะให้ส่งมันเรียนอีก ค่าเทอมก็แพงเพราะเรียนเอกชน เหอะ”

ผมได้แต่นิ่งเฉยกับสิ่งที่ป้าเดือนเล่ามา ก่อนจะขอตัวไปพักผ่อนเพราะเดินทางมายาวนานเกิดอาการเพลียขึ้นมาเสียดื้อๆ ขณะที่กำลังรอเพ้นท์ ยายนวลก็เดินมาหาพร้อมกับจับมือผมไปกุมไว้ “มีอะไรเหรอครับยาย?”

“ยายขอให้คุณพายเอ็นดูยัยหนูหน่อยนะคะ” เลิกคิ้วขึ้นก่อนจะยิ้มส่งให้ยายนวล ท่านคงจะรักเพ้นท์มากสินะ “ยัยหนูเรียนเก่งค่ะ เป็นเด็กดี ขยันขันแข็ง กตัญญูไม่ทำให้คุณพายต้องลำบากใจแน่ค่ะ”

“ครับผมเข้าใจ”

“สงสารยัยหนูเถอะค่ะ คุณท่านก็เอาแต่ด่าทอประจำ ยายสงสารยัยหนู” ผมไม่พูดอะไร แต่พยักหน้าเป็นการตอบรับ “ฝากคุณพายด้วยนะคะ ถือว่ายายขอนะคะ อย่าให้ยัยหนูกลับมาที่นี่อีกนะคะ”

รับรู้ถึงแววตาอ้อนวอนที่สื่ออกมาได้ชัดเจนมาก ผมไม่คิดจะพูดอะไร ไม่ตกปากรับคำแต่กลับบีบมือยายนวลไว้แน่นให้ท่านสบายใจ “ไม่ต้องห่วงนะครับ”

พอผมพูดเท่านี้ยายนวลก็ดูโล่งใจอย่างที่สุด ผมมองร่างเล็กบอบบางที่เดินหิ้วกระเป๋าถือกับเป้สะพายหลังมาหยุดที่รถของผมก่อนจะหันไปกอดยายนวล “ไปอยู่กับคุณพาย ดูแลคุณเขาให้ดีนะยัยหนู”

“ค่ะยาย” เธอดูเศร้าใจมากแต่ก็เข้มแข็งอย่างที่ยายนวลพูดไว้ “เพ้นท์คงคิดถึงยาย”

ผมมองเธอที่ยังคงกอดยายนวลอยู่ก่อนจะหันไปยกมือไหว้ป้าเดือนที่มองเธออย่างย้ำเตือน “เลิกร่ำลากันสักที หลานฉันต้องพักผ่อน นังเพ้นท์ดูแลหลานฉันให้ดีๆ ล่ะ ถ้าวันไหนพายไล่แกออกมาเพราะทำตัวแย่ๆ ละก็... แกเจอดีแน่!”

“เอาล่ะครับ ผมขอตัวก่อนแล้วกัน แล้วจะมาเยี่ยมนะครับแต่ช่วงนี้คงไม่ได้แน่เพราะต้องเรียนรู้งาน”

“จ๊ะ พักผ่อนนะหลาน”

ป้าเดือนกอดลาผมอีกครั้ง ก่อนที่รถจะแล่นออกไปพร้อมกับร่างเล็กนั่งอยู่ด้านหน้าโดยธนินนั่งอยู่งเคียงข้างผม เมื่อมาถึงบ้านที่ธนินจัดสรรดูแลผมถึงกับยิ้มออกมา บ้านหลังเล็กสีขาวดูน่ารักกะทัดรัด พื้นที่รอบบ้านก็มีต้นไม้หนึ่งต้นใหญ่และรอบๆ ก็มีสวนดอกไม้สวยงามประดับ มีโต๊ะหินอ่อนตั้งอยู่และบริเวณลานจอดรถ

“เป็นไงครับคุณพาย อึ้งไปเลยสิ” หันไปมองธนินก่อนจะตบบ่าร่างสูงที่เดินนำผมเข้าไปในบ้าน “ห้องนอนของคุณพายอยู่ประตูนี้ครับ อีกห้องที่ติดกันของน้องเพ้นท์”

ผมหันไปมองร่างเล็กที่พยักหน้ารับเมื่อธนินชี้นิ้วไปยังข้างห้องผม มีครัว โซนห้องรับแขกและโต๊ะทำงานอยู่ตรงริมกระจก ซึ่งไม่เล็กเกินไปไม่ใหญ่เกินไปด้วยอย่างที่ธนินบอก ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาก่อนจะมองธนินที่ยิ้มให้อยู่

“ธนินกลับไปพักเถอะครับ ผมเองก็เพลียมากแล้วตอนนี้” บิดคอตัวเองไปมา เกิดจากนั่งเครื่องบินนานหลายชั่วโมงแน่

“รับทราบครับ งั้นผมขอตัวนะครับอีกสองวันจะมารับเข้าบริษัทครับ” ธนินโค้งศีรษะให้ผมก่อนจะเดินออกจากบ้านไป จนตอนนี้เหลือเพียงผมและเพ้นท์ซึ่งร่างเล็กนั่งพับเพียบอยู่บนพื้นห้องและมองไปรอบๆ

“ฉันชื่อพาย” แนะนำตัวอย่างเป็นทางการเรียกสายตากลมโตให้หันมาจับจ้องผมอีกครั้ง

“ค่ะ เพ้นท์ค่ะ”

“ยายนวลบอกว่าเธอเรียนเก่ง แต่ป้าเดือนไม่ยอมส่งเธอเรียนและไม่ส่งให้เธอเรียนต่อมหาลัยด้วย” เธอไม่ปริปากพูดอะไรออกมาเลยสักนิด ผมคิดว่าเธอเองก็ไม่ได้อยากพูดเรื่องนี้สักเท่าไหร่ เหมือนที่ยายนวลบอกเธอเจียมตัวอยู่เสมอ

“เพ้นท์ไม่เป็นไรค่ะ ได้อยู่กับคุณท่านได้รับใช้ก็เป็นพระคุณมากๆ แล้วค่ะ” จับจ้องเธอพลางครุ่นคิดเรื่องที่ยายนวลขอร้องไว้ กุมมือเข้าหากันว่านอกจากเด็กคนนี้จะมาดูแลผมและบ้านหลังนี้ตามคำสั่งของป้าเดือนแล้ว ผมยังสามารถช่วยอะไรเธอได้อีก ผมอาจจะไม่ใช่คนดีในสายตาใครหรือทำอะไรไปมักจะไม่คิดหน้าคิดหลัง แต่สำหรับเรื่องนี้... ผมว่าผมคิดดีแล้วนะ

“เธอมาอยู่กับฉันก็ช่วยดูแลเรื่องบ้านและก็อาหารการกินฉัน หรือทำทุกอย่างเลย?”

“คุณท่านสั่งมาว่าให้ดูแลคุณพายให้ดีที่สุดค่ะ ไม่ว่าคุณพายอยากให้เพ้นท์ทำอะไร เพ้นท์ทำให้คุณพายได้หมดค่ะ”

“นั่นแหละ ตามที่ฉันว่าเลยเธอทำได้ใช่ไหม แบบพวกอาหารเพราะว่าฉันกินไม่ค่อยเหมือนชาวบ้าน” ยักไหล่ไหวเอาจริงผมไม่ใช่พวกกินอะไรยาก แต่แค่บางทีผมแพ้อาหารบางอย่างและบางทีก็ลืมว่าตัวเองแพ้อะไร ไม่ชอบอะไร จึงได้หยิบกระเป๋าเป้มาค้นหาสมุดเล็กๆ ที่ผมจดเกี่ยวกับข้อมูลส่วนตัวไว้ส่งให้เธอ “นี่เป็นรายละเอียดอาหารที่ฉันไม่ชอบ แพ้อะไรพวกนี้ ฉันไม่ค่อยจำบางทีก็ลืมด้วย”

เพ้นท์รับสมุดไว้กับมือตัวเอง “เพ้นท์จะทำให้ดีที่สุดให้คุณพายพึงพอใจค่ะ”

“อืม”

รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นก่อนจะก้มหน้าลงอ่านรายละเอียดในมืออย่างตั้งใจ เห็นอะไรบางอย่างจากตัวของเธอโดยที่ไม่ต้องแสดงออกมาให้ผมได้เห็น คำพูดของยายนวลก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวสมองของผมแบบนั้นจนยกมือลูบใบหน้าของตัวเองสองสามครั้ง

“ฉัน... จะอุปการะเลี้ยงดูเธอเอง”

“คะ?” เพ้นท์เงยหน้าจากสมุด พลางขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำพูดของผม

“ตามนั้น ฉันจะส่งเสียเธอให้เรียนจนจบมัธยมปลายและมหาลัย”

“คะ คุณพาย...” ใบหน้าสวยถึงกับซีดไปในทันทีกับคำพูดของผม ก่อนที่ริมฝีปากชมพูจะคลี่ยิ้มออกมานิดหน่อยดวงตากลมโตก็คลอไปด้วยน้ำตาที่ค่อยๆ ไหลรินอาบแก้ม “ฮึก ขอบคุณค่ะ”

เธอขยับมากราบแทบเท้า แต่ผมก็ทำได้เพียงเอื้อมมือไปลูบศีรษะของเธอที่เงยหน้ามาสบตากับผม “เพ้นท์สัญญาค่ะว่าจะดูแลคุณพายเป็นอย่างดี จะไม่ทำให้คุณพายต้องลำบากใจ เพ้นท์สัญญาค่ะ”

ผมไม่คิดเลยว่าการที่ผมใจอ่อนรับเลี้ยงดูเธอ ให้เธอเป็นเด็กในอุปการะ... จะทำให้ความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใคร มันค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมาทีละนิด ใช่ มันกำลังจะเกิดขึ้นแล้ว เกิดขึ้นกับพายคนนี้

:: PAAI TALK END ::