เมียสารวัตร NC-20

“อื้ม..”

ร่างขาวผ่องเล็กกะทัดรัด ที่มีผ้าห่มคลุมไว้อย่างหมิ่นเหม่ขยับกายอย่างเกียจคร้าน คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเพราะแสบตาจากแสงแดดที่สาดส่องเข้ามา นึกสงสัยว่าปื๊ดมันเปิดหน้าต่างทำไม เธอยังนอนไม่อิ่มเลย

“ปื๊ด ทำไมไม่ปิดหน้าต่าง ไปปิดเดี๋ยวนี้ ข้าจะนอน”

เสียงแหบแห้งร้องสั่งน้องชาย ที่ปกติมักจะปูฟูกนอนข้างเตียงและตื่นก่อนเสมอ

ผ่านไปสักพักหน้าต่างก็ยังไม่ถูกปิดลง ไม่มีแม้แต่เสียงขยับกายจากคนที่นอนร่วมห้อง ทำให้คนที่นอนไม่เต็มอิ่มเริ่มหงุดหงิด

“ไอ้ปื๊ด!”

“อืม”

“บอกให้ไปปิดหน้าต่าง!”

“ปิดเองสิ”

เสียงของปื๊ดใกล้ใบหูจนรู้สึกจั๊กกะจี้ ไม่ทันได้ตั้งข้อสงสัยว่าทำไมคนที่มีศักดิ์เป็นน้องชายถึงได้ขึ้นมานอนข้าง ๆ กัน เอวคอดก็ถูกรวบกอดแนบแน่น

“เฮ้ย!!!”

ผลั่ก!

โครม!!

“อั่ก!”

ร่างน้อยผุดลุกขึ้นนั่ง ขาเรียวกระตุกไปก่อนความคิด ฝ่าเท้าเล็ก ๆ กระทุ้งถีบคนที่บังอาจขึ้นมานอนบนเตียงเดียวกัน ทั้งยังบังอาจมาโอบกอดอย่างอุกอาจด้วยความโมโห

“ขึ้นมานอนเตียงข้าทำไมวะไอ้ปื๊ด!!” ดวงตากลมเบิกกว้างเมื่อรู้สึกถึงความวูบโหวงแปลก ๆ เมื่อก้มมองดูก็รู้ถึงสาเหตุว่าทำไม.. "ไอ้ปื๊ด.. นะ นี่ นี่เอ็ง..”

หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ ความผิดหวังจู่โจมเข้ามาจนขอบตาร้อนผ่าว ทำไมเธอถึงมาอยู่ในสภาพนี้ได้ สภาพที่ไม่เหลือเสื้อผ้าติดกายแม้แต่ชิ้นเดียว

ไม่ใช่แค่ร่างกายที่เปลือยเปล่า แต่ระหว่างขายังรู้สึกถึงความชื้นแฉะและความเจ็บเสียดที่ไม่ควรมี ร่างกายปวดร้าวไปทั้งตัว อ่อนล้ายิ่งกว่าตอนที่ฝึกขี่ม้ากับพี่ช้างครั้งแรก

ไม่ต้องถามก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“เอ็ง เอ็งทำแบบนี้ได้ยังไง..”

น้ำเสียงที่แข็งกระด้างอ่อนแรงและสั่นพร่า ความไว้วางใจว่ามันคือน้องชายยิ่งทำให้รู้สึกเสียใจเป็นพันเท่า ใครจะคิดว่าน้องที่มีท่าทางตุ้งติ้งและไม่ชอบผู้หญิงจะทำแบบนี้ได้ลง เธอไม่เคยหวาดระแวงหรือระวังตัวแม้แต่ครั้งเดียวเพราะไว้วางใจ แต่ผู้ชาย.. ยังไงก็คือผู้ชาย

ฉวยโอกาส สารเลว

“ใคร..” เสียงแหบพร่าจากข้างเตียงดังขึ้น ก่อนที่ท่อนแขนสีแทนจะยกขึ้นเกาะขอบเตียงไว้ “ใครคือปื๊ด”

หนูนาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ จะไม่ให้เธอตกใจได้ยังไง ในเมื่อไอ้ปื๊ดมันไม่ได้มีผิวสีแทนแบบนี้ อีกอย่าง.. แขนของมันก็เล็กเรียวไม่ต่างจากผู้หญิง ไม่ได้ใหญ่และมีกล้ามแน่น ๆ แบบนี้

ไม่ใช่ไอ้ปื๊ด แล้วใคร

หนูกระชับผ้าห่มขึ้นปิดบังเรือนกายจนมิดชิด ก่อนจะค่อย ๆ ชะโงกหน้าไปที่ข้างเตียงด้วยหัวใจเต้นกระหน่ำ

ตึก ตึก ตึก ตึก

ทันทีที่ได้เห็นใบหน้าคุ้นเคยชัดเต็มสองตา หัวใจที่เต้นแรงก็พลันเต้นช้าลง หนูนาภาวนาให้มันหยุดเต้นได้ยิ่งดี เพราะถ้าหากนี่ไม่ใช่ความฝัน เธอขอตายแล้วเกิดเป็นลูกแม่ใบบัวกับพ่อราชันใหม่อีกครั้ง และครั้งนี้เธอสัญญาว่าจะเป็นเด็กดี ไม่ดื้อ ไม่รั้น ไม่หาเรื่องใส่ตัวเองแบบนี้

“คุณถีบผมตกเตียง รู้ใช่ไหมว่าคุณทำร้ายร่างกายเจ้าหน้าที่ตำรวจ”

“อะ..”

“และผมก็ไม่ใช่ปื๊ดอะไรนั่น”

ดวงตาสีสนิมสบเข้ากับดวงตาโต ที่ล้อมรอบไปด้วยแพขนตายาวเหมือนดวงตากวาง แต่เขารู้แล้วว่ามันไม่ได้น่ารักไร้เดียงสาเหมือนกวางน้อยแม้แต่นิด

“แต่เป็นคนที่คุณลากขึ้นเตียงด้วยความไม่เต็มใจ”

“อะ ไอ้..”

นิ้วเรียวชี้ใบหน้าคมคาย เธอโกรธจนควันออกหูที่อีกฝ่ายพูดเรื่องแบบนั้นออกมาได้ไม่อายปาก

“ไอ้ศาลาวัดศิลา!!!”

หนูนาอยากจะกรี๊ดให้โลกแตก เธอพอจะจำได้ราง ๆ แล้วว่าทำอะไรลงไป แต่ทำไม.. ทำไมกัน

ผู้ชายมีตั้งมากมาย ทำไมต้องเป็นตำรวจด้วย!

ซวย ซวยที่สุด!

ผลั่ก!

“หนูนา เฮ้ย!”

ถ้าคิดว่าการลากตำรวจขึ้นเตียงเป็นเรื่องที่ซวยที่สุดแล้ว เหตุการณ์ตรงหน้านี้คงเรียกว่ามหาซวย ซวยแล้วซวยอีก ซวยซ้ำซวยซ้อน ซวยในซวย

“พี่หนูนา..”

“หนูนาลูก ทะ ทำไม”

“มึง! มึง ทำอะไรน้องกู!”

ผลัวะ!

ไม่ทันได้รับคำตอบ หมัดหนัก ๆ ก็ชกเข้าที่หน้าสารวัตรศิลาเต็มแรง

ช้างตามไปรัวหมัดใส่ไม่ยั้ง โดยที่สารวัตรศิลาทำแค่เพียงปัดป้องไม่ให้ช้างต่อยได้อีก

“พี่ช้างอย่า”

เสียงทุ้มหวานของปื๊ดตะโกนร้องห้ามระงม

“พี่ช้างเอาอีก แบบนั้นแหละ!”

ประสานกับเสียงเย้ว ๆ ของหนูนา

“หยุดเดี๋ยวนี้!!!”

ก่อนทุกอย่างจะหยุดลงเมื่อเสียงทรงอำนาจตะโกนก้อง ทนายราชันมองหน้าคนในห้องทีละคน ก่อนจะหยุดลงที่ใบหน้าของลูกสาว ที่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีซีดเผือด

“แต่งตัวให้เรียบร้อยเสียหนูนา แล้วออกมาคุยกัน”