บทนำ
‘บอกแอลเถอะนะ ว่าครอบครัวพี่ไม่ได้ทำ บอกมา…’ ข้อความสุดท้ายที่เด็กสาวอายุ 18 ส่งหาเพื่อนพี่ชายคนนั้น ก่อนที่เธอกับเขาจะจากกันไปโดยไร้ซึ่งคำพูดหรือคำอธิบายใดๆ
แต่ในวันนี้เขากลับมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าและยังทำตัววุ่นวายเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเธอ ราวกับเรื่องเธอกับเขาไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
“คุณหายไปจากชีวิตแอลนานแล้วค่ะ ตั้งแต่วันนั้น…”
“งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นก็เงยหน้าขึ้นมามองพี่ เดี๋ยวนี้!”
สองสายตาสบประสานและฟาดฟันกันอย่างไม่ยอม แต่หารู้ไม่ว่าข้างในใจของทั้งสองคนนั้นกลับสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง…
บท 1
หญิงสาวรูปร่างอรชร ผิวขาวใส ดูอวบอิ่มสุขภาพดี สาวเจ้าเนื้อหยิบขนมปังเข้าปากเป็นแผ่นที่ 3 ของมื้อสลับกับเค้กของโปรดและลาเต้ของโปรดโดยไม่เสียเวลาคิดจำนวนแคลลอรี่ที่ร่างกายได้รับเข้าไปอย่างที่เคยเป็น เพราะเวลานี้เธอค่อนข้างเครียดเลยต้องการผ่อนคลายบ้าง ทางเลือกที่ดีและง่ายที่สุดในตอนนี้ก็คือ ทานอาหารหรือขนมที่ตัวเองชอบ
"คุณแอล ค่อยๆ ทานก็ได้ค่ะ เดี๋ยวก็ติดคอกันพอดี" อลิซ เพื่อนร่วมงานและดีไซเนอร์ของแบรนด์ชุดชั้นในน้องใหม่ที่กำลังจะเปิดตัวเร็วๆ นี้ ปรามเจ้านายสาวด้วยความเป็นห่วง
"ของโปรดนี่คะ อลิซซื้อจากร้านไหนเหรอ อร่อยมากเลย" แอลลี่เคี้ยวขนมปังตุ้ยๆ พลางเอ่ยถามสาวคนที่ยืนอยู่ตรงข้ามกันด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
"ใกล้ๆ นี้เองค่ะ พึ่งเปิดใหม่"
"จริงเหรอ งั้นแอลต้องเป็นลูกค้าประจำแล้วล่ะ ฮ่า ฮ่า"
"ใจเย็นๆ นะคะ งานเปิดตัวแบรนด์ คุณแอลต้องเดินแบบด้วยไม่ใช่เหรอ"
"พรุ่งนี้จะออกกำลังกายให้หนักเลย" เธอไม่ใช่คนไม่มั่นใจในรูปร่างของตัวเอง แต่รู้สึกชอบตัวเองตอนที่ได้ดูแลร่างกายมากกว่าปล่อยละเลย
"อย่าหนักมากนะคะ แค่นี้ก็มีแต่คนหลงคุณแอลแล้ว ดูสิคะ ใครมา" อลิซชี้ออกไปนอกประตูบานใส ชายหนุ่มรูปร่างสูง นายแบบระดับโลกที่ดังเป็นพลุแตกกำลังตามจีบเธออยู่ เขาถือดอกกุหลาบสีแดงสดช่อใหญ่พร้อมกับส่งยิ้มเข้ามาหาเธอ
แอลลี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะยิ้มตอบเป็นมารยาท
"ดอกไม้สำหรับคนสวยของผมครับ" ริชาร์ทเอ่ยบอกพร้อมกับยื่นกุหลาบช่อใหญ่ให้หญิงสาวคนที่เขาตามจีบมาสักพักใหญ่
"บอกหลายครั้งแล้วไงคะ ว่าฉันไม่ใช่" แอลลี่เน้นย้ำคำพูด ถึงอย่างนั้นก็รับดอกไม้มาแล้ววางลงบนโต๊ะโดยไม่หันมองชื่นชมแม้แต่น้อย
"ผมชอบที่คุณเป็นคนตรงๆ แบบนี้นะครับ"
คำพูดตรงไปตรงมาบวกกับสายตาที่มองสำรวจรูปร่างอรชรสมสัดส่วน สะโพกผาย หน้าอกอวบอิ่มเกินขนาดตัวแต่ดูไม่มากเกินไป อยู่ในชุดเดรสสีแดงรัดรูปเว้าโชว์แผ่นหลังเนียนละเอียดน่าสัมผัส ทำให้ริชาร์ทไม่อาจละสายตาไปได้เลย
แอลลี่ปล่อยปากดังเป๊าะ เผยรอยยิ้มรู้ทันความคิดของชายหนุ่ม ก่อนจะก้าวเข้าไปหาคนตรงหน้าอย่างช้าๆ เงยหน้าสบสายตาที่กำลังมองอยู่ก่อนแล้ว
"แต่ฉันรำคาญค่ะ"
"แต่สักวันคุณจะชอบผม ผมมั่นใจ"
"เหรอคะ แต่ก่อนจะมั่นใจคุณไปจัดการกับไอ้นั่นก่อนดีไหม" ดวงตาสวยมองต่ำลงที่เป้ากางเกงชายหนุ่ม ก่อนจะแสยะยิ้มแล้วเดินกลับเข้าไปด้านในพร้อมกับปิดประตูใส่
แอลลี่ทิ้งดอกไม้ช่อใหญ่ลงถังขยะ ใบหน้าเบื่อหน่ายเต็มที ทำงานก็เครียดอยู่แล้วยังมาเจอคนเฮงซวยไม่เว้นแต่ละวัน
ทางฝ่ายริชาร์ทหัวเสียแต่ก็ยังไม่นึกยอมแพ้ เขาขับรถกลับแต่เพียงแค่ไม่ถึงนาทีเขาก็โดนรถคันสีดำสนิทขับมาปาดหน้าพร้อมๆ บอดี้การ์ดชุดดำเดินมาเขา และนั่นก็เป็นเหตุผลที่ทำให้ริชาร์ทหายหน้าไปจากแอลลี่
จนเวลาดึกดื่น…
แอลลี่กลับมาพักผ่อนบนเพ้นต์เฮาท์ส่วนตัวชั้นบนสุดของโรงแรมหรูคาสเซียส
ไม่นานที่ร่างกายสัมผัสความนุ่มบนเตียงนอนเธอก็พร้อมจะหลับลงด้วยความเหนื่อยล้า ร่างอรชรนอนหายใจสม่ำเสมอซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ก่อนที่ร่างอรชรจะกระสับกระส่าย ดิ้นพลิกซ้ายขวา เหงื่อเริ่มซึมตามกรอบหน้าพร้อมกับเสียงงึมงำท่ามกลางความมืด
เพราะในหัวสมองของเธอในตอนนั้นกำลังปรากฏภาพเหตุการณ์เมื่อ 7 ปีก่อนซ้ำไปซ้ำมา เธอมองเห็นร่างของพ่อกับแม่นอนจมกองเลือด ก่อนจะมีชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่กำยำ ถึงแม้จะมองเห็นจากด้านหลังเธอก็จำได้ดีว่าเขาเป็นใคร เขาไม่หันมามองเธอสักนิดถึงแม้ว่าจะเสียงเรียกร้องและเสียงร้องไห้ของเธอจะดังแค่ไหนก็ตาม...
"...พี่คะ ตอบแอล กลับมาก่อน..." เสียงเล็กพร่ำบอกขณะนอนดิ้นพลิกซ้ายตะแตงขวาอยู่อย่างนั้น หยดน้ำไหลลงหางตาจนซึมลงหมอน
เฮือก!
เหมือนตื่นจากฝันเมื่อหญิงสาวลืมตาสะดุ้งตื่นพร้อมกับลมหายใจถี่รัว น้ำตาไหลเปื้อนใบหน้า เธอกะพริบตาเพื่อปรับโฟกัสก่อนจะเปิดไฟรอบเตียงให้สว่างขึ้น
"ฝันอีกแล้วเหรอเรา"
ร่างอรชรลุกขึ้นนั่งแผ่นหลังพิงตัวเตียง ยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองพยายามดึงเรียกสติกลับมา ก่อนจะลุกไปล้างหน้าล้างตาแล้วกลับมานอนเหมือนเดิม
ช่วงไหนที่เหนื่อยมากๆ เธอมักจะฝันร้ายเรื่องเดิมๆ นี้เสมอ ถึงเธอไม่ได้เจอเขาอีกตั้งแต่วันนั้นแต่เรื่องราวมันก็ยังวนเวียนซ้ำๆ อยู่ในความคิด และเกิดคำถามอยู่ในใจตลอดเวลาที่ถึงนึกถึง
"หายไปจากชีวิตกันแล้วทำไมยังชอบมากวนใจกันอีกนะ" เสียงเล็กเอ่ยบ่นกับตัวเองเบาๆ
แต่ถึงอย่างนั้นอีกคนที่กำลังจ้องมองภาพจอใหญ่อยู่นั้นกลับได้ยินอย่างชัดเจน ทุกอย่างก้าวทุกการใช้ชีวิตของเธอ เขารับรู้ได้ทั้งหมด
บทล่าสุด
#60 บทที่ 60 คลั่งรัก | EP.60 สมบูรณ์แบบ (END)
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2025#59 บทที่ 59 คลั่งรัก | EP.59 อย่าปล่อยมือกัน
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2025#58 บทที่ 58 คลั่งรัก | EP.58 ความจริงอีกอย่าง
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2025#57 บทที่ 57 คลั่งรัก | EP.57 แรงแค้น
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2025#56 บทที่ 56 คลั่งรัก | EP.56 สัญญาณแปลก
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2025#55 บทที่ 55 คลั่งรัก | EP.55 เคยบอกหรือยัง NC
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2025#54 บทที่ 54 คลั่งรัก | EP.54 ใจหาย
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2025#53 บทที่ 53 คลั่งรัก | EP.53 ความเจ็บปวด
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2025#52 บทที่ 52 คลั่งรัก | EP.52 ความคลั่ง
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2025#51 บทที่ 51 คลั่งรัก | EP.51 โดนเล่นงาน
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2025
คุณอาจชอบ 😍
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
พิษรักคุณหมอ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเอง
สปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













