One Ex แค่แฟนเก่าทำไมต้องแคร์?

บรรยากาศยามค่ำคืน ณ ลานจอดรถโซนวีไอพีของผับหรูที่มุมหนึ่งรายล้อมไปด้วยหนุ่มหล่อวิศวะทั้งสี่ โดยมี ‘มังกร’ ที่ยืนนิ่งฟังเพื่อนพูดคุยกัน พลางสูบบุหรี่รอเวลาไปด้วย ตัวเขานั้นที่เป็นคนสูบบุหรี่ค่อนข้างจัดแต่ในวันนี้ไม่มีความเสี้ยนอยากสูบเหมือนอย่างเคย เพราะเมื่อล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงดันไม่พบกับ    ไฟแช็กอย่างที่ควรจะมี มันทำให้หัวของเขาพลันคิดไปถึง ‘เธอ’ คนนั้น...คนที่เคยพกไฟแช็กไว้กับตัวเอง เพื่อคอยจุดยื่นให้เขายามอยากสูบบุหรี่ แต่ตอนนี้มันไม่มีอีกแล้ว

นึกถึงละหงุดหงิด! เลิกกันมาก็นาน แต่ไอ้หัวไม่รักดี ชอบจะนึกถึงแต่หน้ายัยคนเลวนั่นอยู่เสมอ แม่งเอ๊ย!

ขอเถอะ...ให้มันตายหายไปจากสมองของกูซักที! ป่านนี้มันมีความสุขอยู่กับผัวใหม่มันจนลืมไอ้ผัวเก่าหน้าโง่อย่างเขาไปนานแล้ว!

“ป่านนี้ไอ้ห่าพายุมันถึงแล้วมั้ง” และเสียงของไอ้เพื่อนรักเพื่อนเลวอย่าง ‘เลออน’ ก็ดังขึ้นขัดความคิดฟุ้งซ่านในหัวสมองของเขา

“ให้แม่งรอซะบ้าง” เสียงของไอ้ ‘ราม’ ที่ยืนพิงรถสปอร์ตคันหรูของมันเอ่ยตอบเรียบๆ หลังจากพ่นควันบุหรี่ออกมาคละคลุ้งทั่วบริเวณ

แม่งเอ๊ย! เรียนวิศวะนอกจากจะเหนื่อยงานและเครียดตาย อาจจะเมาควันบุหรี่กับเป็นมะเร็งปอดตายด้วยก็ได้ แต่ละคนสูบกันจัดชิบ! ไม่เว้นแม้กระทั่งตัวเขาเอง

“มึงก็ไปทำมัน...” เขาบอกยิ้มๆ ป่านนี้ไอ้พายุคงยืนหัวเสียรออยู่ในห้องวีไอพีอยู่คนเดียว แค่นึกถึงหน้าบูดเหมือนส้นตีนก็ทำเอาหลุดขำออกมา แต่ก็สม! ไอ้ห่านี่ชอบมาสายเป็นประจำ ให้มันรอซะบ้างก็ดี

“สมควร...” และก็มีเสียง ‘เจย์’ แทรกขึ้นมาพร้อมกับที่มันขยี้ก้นบุหรี่ลงกับที่เขี่ยบนถังขยะ ซึ่งแน่นอนว่าสิ่งที่มันพูดก็ตรงกับที่เขาคิด! “นัดกี่รอบ แม่งก็ช้าตลอด วันนี้ให้มันนั่งแดกน้ำแข็งไปก่อน”

“ป่ะ... เข้าไปกันได้ละ” เสียงเลออนเอ่ยชวน เมื่อพากันมันอัดบุหรี่เข้าเต็มปอดจนพอใจแล้ว “ปล่อยมันรอนาน เดี๋ยวมันก็เห่าอีก”

และพวกเขาทั้งสี่คนก็พากันเดินเข้าไปด้านในร้าน ด้วยความสูงที่แสนโดดเด่นบวกกับหน้าตาของแต่ละคนที่มีความหล่อเหลาชนิดที่ไม่มีใครยอมใคร ขณะที่พวกเขาเดินผ่านก็ทำเอาแทบทุกสายตาพากันมองตามเหล่าเพื่อนซี้จากคณะวิศวะฯ ซึ่งเป้าหมายของพวกเขาคือโซนวีไอพีชั้นสอง ซึ่งเป็นห้องกระจกบานกว้างที่มองทะลุลงไปเห็นบรรยากาศชั้นล่างได้ชัดเจน เบื้องล่างเต็มไปด้วยแสงสีและผู้คนที่กำลังเบียดเสียดโยกย้ายไปตามจังหวะดนตรี

และเมื่อเปิดประตูเข้าไปก็ได้ยินเข้ากับเสียงด่ากราดของไอ้ ‘พายุ’ ที่ตอนนี้หน้างอเป็นส้นตีนจริงๆ ด้วย “กว่าจะโผล่หัวมาได้นะไอ้สัส! ปล่อยกูรอเกือบชั่วโมง!”

มังกรเลือกที่จะไม่สนใจเสียงโวยวายของเพื่อน เขาเดินเลี่ยงไปนั่งที่โซฟาตัวใกล้ราม โดยมีเลออนเลือกที่จะไปจับจองโซฟาตัวยาวมุมประจำของมันเหมือนทุกครั้ง

และคงเห็นว่าพวกเขาไม่สนใจ ไอ้พายุที่กำลังหงุดหงิดก็คว้าขวดเหล้าที่อยู่กลางโต๊ะขึ้นมากระดกเพียวๆ รวดเดียว แต่...มันยกขึ้นกรอกปากแบบไม่มีแก้ว ไม่มีห่าอะไรเลยมารองรับ

“สกปรกไอ้สัส! แล้วพวกกูจะแดกต่อยังไง!” และก็เป็นอีกครั้งที่เจย์พูดแทนใจเขาไปหมดแล้ว

ปากไอ้ห่านี่จะสกปรกหรือเปล่าก็ไม่รู้ อาจจะมีน้ำลายมันกระเด็นเกาะขอบขวดอยู่ก็ได้ น้ำลายมันไม่ได้หวานเหมือนน้ำลายไอย์แน่ๆ ถุย! นึกถึงยัยเมียเก่าสุดเลวอีกละ

กูเบื่อตัวเองว่ะ! สงสัยต้องรีบดื่มรีบเมาละ จะได้ไม่ต้องนึกถึงมันอีก แม่งเกลียดชิบหายไอ้พวกมีชู้เนี่ย!

ปัง!

และอยู่ๆ ก็มีเสียงกระแทกของแข็งลงบนโต๊ะดังลั่นจนเขาและทุกคนที่กำลังดื่มเพลินๆ ต้องหยุดชะงัก และเมื่อหันไปมองก็เห็นว่าเป็นไอ้พายุที่เป็นคนสร้างปัญหา ตอนนี้มันกำลังยกยิ้มและกวาดตามองพวกเขาอย่างมาดร้าย

“วันนี้กูมีเกมมาให้พวกมึงเล่น” พอพูดจบก็เห็นว่ามันเอื้อมมือไปฉกขวดเหล้าราคาแพงจากมือของเลออนมาหน้าตาเฉย และเทใส่แก้วแบ่งให้พวกเขาจนหมดขวด และแน่นอนว่า...มันโดนไอ้เลออนด่าไปยกใหญ่ โดยที่พายุมันก็ได้แต่ลอยหน้าลอยตาชูขวดเหล้าเปล่าในมือขึ้นเป็นการท้าทาย

“เกม Truth or Dare...กติกาง่ายๆ ถ้ากูหมุนขวดแล้วปากขวดไปหยุดที่ใคร คนนั้นต้องทำตามคำสั่ง” พายุอธิบายเกมและขยิบตาส่งให้เพื่อนอย่างน่าหมั่นไส้

“ถ้าใครไม่กล้า หรือไม่ยอมทำ...ต้องเหมาจ่ายค่าเหล้ารอบโต๊ะคืนนี้ทั้งหมด พวกมึงเงียบแบบนี้...ถือว่าตกลงตามนี้นะ” มันสรุปเอง เออเองหมด แทบไม่เปิดโอกาสให้เพื่อนได้ขัด หรือไม่คิดที่จะถามความสมัครใจเลยซักนิดว่าพวกเขาอยากเล่นไหม

“มึงไม่มีตังค์ก็พูดมา” รามที่นั่งเงียบอยู่นานพูดสวนขึ้นมาหน้าตาเฉย

ก็คงจะจริง...ไอ้พายุชอบหาเกมมาเล่น เพื่อไถตังค์พวกเขาเวลาไม่มีเงิน และเจ้าตัวมันก็ไม่สะทกสะท้าน จัดการวางขวดลงบนโต๊ะแล้วออกแรงหมุนทันที

แกรก... แกรก... แกรก...

สิ้นเสียงหมุน ขวดแก้วก็หยุดลงชี้เป้าไปที่หน้าของเลออนเป็นคนแรก

“ไอ้เหี้ยเลออน...มึงจะต้องนอนกับผู้หญิงที่กูเลือกให้ในแอปหาคู่” เสียงท้าทายที่กลั้วหัวเราะของพายุเอ่ยสั่งเพื่อน และเขาก็เห็นว่าไอ้คนมือเร็วอาศัยจังหวะเผลอคว้าแย่งโทรศัพท์จากมือของเลออนไปครอบครอง

“เอาคืนมาไอ้สัส เล่นห่าอะไรปัญญาอ่อน” เลออนทำท่าจะคว้าโทรศัพท์คืน ซึ่งเขากับเจย์ก็บังเอิญมองหน้าประสานสายตากัน ไม่ต้องมีคำเอื้อนเอ่ยใดๆ ก็รู้ใจ นึกสนุกช่วยไอ้พายุโดยการช่วยกันกับไอ้เจย์ล็อกแขนเลออนเอา ซึ่งไม่กี่วินาที พายุก็จัดการรัวนิ้วพิมพ์อะไรบางอย่างลงไป ก่อนจะโยนโทรศัพท์คืนลงบนโต๊ะให้เลออนยิ้มๆ

“อ่ะ เอาไป...กูแมตช์ให้แล้ว”

เลออนก้มหน้าก้มตาจ้องจอโทรศัพท์ด้วยสีหน้าบูดบึ้ง และเงยขึ้นมาจัดการหมุนขวดต่อบ้าง ซึ่งสีหน้าของมันบอกชัดว่า...ต้องการเอาคืน! ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าขวดเหล้าเปล่าตรงกลางโต๊ะมาถือไว้

“ตาต่อไปกูหมุนนะ...มึงโดนแน่ไอ้เหี้ยพายุ”

แกรก... แกรก... แกรก...

และก็ไม่เป็นที่ผิดหวัง เมื่อปลายขวดที่เลออนหมุนนั้น ชี้ไปยังพายุตามที่มันต้องการจริงๆ

“เป็นไงล่ะ โดนซะบ้างนะมึง” เจย์หัวเราะลั่นตบโต๊ะสะใจที่เห็นพายุเป็นฝ่ายโดน

“กูรู้นะว่ามึงมันเสือเงียบไอ้พายุ มึงนัดผู้หญิงแทบจะทุกคืน...” เลออนเคาะนิ้วลงบนพนักวางแขน มันหรี่ตามองอย่างคนที่ไปรู้อะไรมาจริงๆ

“งั้นมึงช่วยกดโทรออกเบอร์ล่าสุดและพูดกับปลายสายไปว่า ‘คืนนี้มานอนที่ห้องพี่ไหมครับ?’ มึงกล้าไหมครับเพื่อน”

“ไอ้สัส! มึงไม่คิดว่าจะเป็นเบอร์แม่กูบ้างหรอวะ” เสียงพายุโวยวายสวนขึ้นทันควัน

“ถ้าเบอร์แม่มึงจริง เดี๋ยวกูพูดสวัสดีแม่มึงเพราะๆ เลย” เลออนตอกกลับหน้านิ่ง เพราะรู้อยู่แล้ว่าเบอร์ล่าสุดคงไม่ใช่แม่มันแน่ๆ!

“ไง? มึงไม่กล้าก็จ่ายเงินพวกกูมา” ไอ้ตัวดีเลออนยังพูดท้าทาย ทำหน้าตากวนประสาทกดดันไม่เลิก

ส่วนพายุนั้นก็ยอมกดโทรออกไปด้วยความลำบากใจพร้อมเปิดลำโพง รอสายไม่ถึงสิบวิด้วยซ้ำ เสียงใสแจ๋วที่เจือไปด้วยความดีใจของปลายสายก็ตอบรับกลับมาอย่างร่าเริงจนดังลอดโทรศัพท์ออกมา

“คืนนี้... มานอนที่ห้องพี่มั้ยครับ?”

เขาก็ไม่รู้หรอกว่าปลายสายจะตอบมันมาว่ายังไง ไม่ได้อยากสนใจชีวิตใครขนาดนั้น แต่คิดว่าเธอคนนั้นคงไม่ปฏิเสธมันแน่ๆ

และเมื่อความวุ่นวายของพายุจบลง เกมต่อไปก็เริ่มขึ้น ซึ่งรอบนี้ปลายขวดชี้มาทางเจย์บ้าง

“นิ่งๆ แบบมึง...จูบสาวโชว์สักคนสิ” เลออนเป็นฝ่ายคิด ซึ่งไอ้เจย์ก็รีบส่ายหน้าระรัวเป็นความหมายว่าไม่ทำแน่ “ไม่เอา เกมห่าอะไรของพวกมึง!”

“ไม่ทำก็หมา...หรือว่ามึงป๊อดวะ? จะไม่ทำก็ได้นะ แต่ต่อไปพวกกูขอเรียกว่าไอ้ขี้ป๊อด!” รามที่นั่งดูอยู่เงียบๆ พูดขึ้นและยกยิ้มล้อเลียน

“ไอ้ขี้ป๊อดๆ” ซึ่งครั้งนี้มีพวกเขาช่วยพากันล้อเลียนจนคนอีโก้สูงอย่างเจย์หงุดหงิด มันคงไม่ยอมโดนล้อและแพ้เกมนี้แน่ๆ!

ปัง!

เจย์กระแทกแก้วเหล้าลงบนโต๊ะเสียงดัง ก่อนจะคว้าตัวเด็กชงเหล้าที่มีอยู่ข้างกายพอดีเข้ามาหา แล้วก้มลงจูบทันทีตามเสียงยุ แต่ริมฝีปากสัมผัสกันได้เพียงชั่วครู่ก็ถูกผลักออกจากผู้หญิงคนนั้น

เพียะ! ใบหน้าของเจย์สะบัดตามแรงมือจนเขาเจ็บแทน

แต่เห็นฉากตบแบบนี้...ก็นึกถึงเรื่องราวเก่าๆ ทันที เขาโดนผู้หญิงคนนั้นตบอยู่บ่อยๆ เจ็บ...แต่ก็มีความสุขที่สำคัญคือโคตรชอบ!

เหี้ยเอ๊ย! นึกถึงมันอีกแล้ว!

แก้วเหล้าในมือถูกยกขึ้นมาสาดลงคอหวังดับความฟุ้งซ่าน โดยคอยเหลือบมองไอ้เจย์ที่โดนผู้หญิงคนนั้นด่าและทำท่าทางรังเกียจ และท่าทีนั้นทำเอามันถึงกับหน้าเสีย หล่อและรวยแบบมันคงไม่เคยถูกผู้หญิงปฏิเสธแรงแบบนี้มาก่อน

“เป็นไง ถึงกับหน้าเสียเลยดิ...อยู่ดีไม่ว่าดี โง่!” รามที่มองทุกอย่างด้วยใบหน้าเบื่อหน่าย เอ่ยขึ้นเมื่อผู้หญิงที่เจย์จูบเดินออกไปด้วยความโกรธจัด สม! แดกเหล้ากันดีๆ ไม่ชอบ สรรหาจะเล่นกันไอ้เรื่องพิเรนทร์ๆ เนี่ย

“โถ่ไอ้สัส! ส่วนมึงนี่เงียบเลยนะ กลัวเหรอวะ?” เจย์ที่หัวเสียเพราะถูกตบ เลยหันมาเปิดสงครามน้ำลายกับราม อันที่จริงเขาไม่ได้รู้สึกเจ็บด้วยซ้ำ แต่มันเจ็บใจต่างหาก เกิดมายังไม่เคยมีใครกล้าหักหน้าเขาสักครั้ง

“ทำไมกูต้องกลัว แค่เกมส้นตีน!”

“งั้นแน่จริงมึงลงไปแย่งน้องคนนั้นดิ หนึ่งวัน...จีบให้ติดแล้วเขี่ยทิ้ง”

“แล้วทำไมกูต้องทำ” แหงล่ะ...ที่มันไม่อยากทำ ก็ผู้หญิงที่ไอ้เจย์ท้าไม่ใช่สเปกคนอย่างไอ้รามหรอก

“เหอะ! กูนึกว่าจะแน่”

“หนึ่งวันเลยเหรอวะ” เขาทวนซ้ำ...ยี่สิบสี่ชั่วโมงที่ต้องอดทนทำอะไรบ้าๆ แบบนี้ ไอ้คนความอดทนต่ำแบบรามจะทนได้หรอวะ?

“แต่ไอ้รามมันรวย จ่ายแค่ค่าเหล้า...”

“กูรับคำท้า! รอดูเลยไอ้พวกเหี้ย!” ใบหน้าหล่อของรามขบกรามแน่น มันคงไม่ได้สนใจเรื่องค่าเหล้าอะไรหรอก เงินแค่นี้สำหรับมันคงเป็นแค่เศษเงิน แต่ที่ยอมไม่ได้คือคำพูดที่พวกเขาจะล้อเลียนต่างหาก

และสุดท้าย...ก็มาถึงคิวคนสุดท้ายอย่างเขาจนได้

“เหลือมึงอ่ะ...ไอ้มังกร” รามพยักพเยิดหน้ามาทางเขา ซึ่งสายตาที่มันใช้มองกัน ก็ทำเอาร้อนๆ หนาวๆ มีลางสังหรณ์ว่ามันคงจะให้ทำอะไรเหี้ยๆ แน่!

“กูอยากให้มึงมีเมียใหม่... ในคืนนี้!”

และเหี้ยจริง! เชื่อไหมว่าทันทีที่ได้ยินคือตกใจ...เขาไม่เคยมีใครมานานแล้วตั้งแต่เลิกกับยัยนั่น ยังไม่คิดจะมีด้วย! บอกตรงๆ ว่าเธอทำเขาไว้เจ็บแสบจนไม่อยากมีใครอีกเลย

“แล้วทำไมกูต้องมี?” มังกรเลิกคิ้วถาม เกมเหี้ยๆ นี่ ถ้ารู้ว่ามันถ้าจะให้ทำอะไรแบบนี้ เขาน่าจะคัดค้านพวกมันตั้งแต่แรก!

“ก็เกมไง! หรือว่ามึงไม่อยากมี...เพราะยังลืมเมียเก่าไม่ได้?” รามหรี่ตามองเขาอย่างค้นคว้า ซึ่งไม่ใช่แบบนั้นโว๊ย!

“ลืมไม่ได้ก็ควายละ! ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มีค่าอะไรให้กูต้องจดจำ มึงอย่ามาพูดถึงมันเลยว่ะ ได้ยินละระคายหูชิบหาย!” คนที่ถูกกล่าวหาว่าลืมเมียเก่าไม่ได้โวยเสียงดัง อย่ามาบอกว่าเขาลืมมันไม่ได้นะ ไม่จริง! เขาลืมยัยนั่นไปแล้ว สาบาน...ลืมแล้วจริงๆ!

“เออ งั้นมึงก็ต้องหาเมียใหม่ให้ได้ภายในคืนนี้ หรือจะไม่เล่นก็ได้ แต่แสดงว่ามึง....”

และไม่ต้องรอให้มันพูดจบให้ต้องได้ยินคำแสลงหู มังกรก็รีบสวนขึ้นทันที “กูเล่น! แล้วกูก็หาได้แล้วด้วย” จังหวะนั้นก็ปรายหางตามองไปเห็นหญิงสาวหุ่นอวบอั๋นคนหนึ่งที่กำลังมองเชิญชวนมาที่เขาอย่างมีจริตพอดี

เอาวะ...คนนี้ก็ได้ มันจะยากอะไรกับการหาจิ้มจิ๋*ใหม่!

และขณะที่เขารับคำท้า และกำลังนั่งคิดว่า...การจิ้มจิ๋*ใหม่จะต้องทำยังไงบ้าง ตอนนี้แม่งคิดหนัก! ว่าจะเอาไอ้มังกรน้อยไปสอดใส่หอยของคนอื่นได้ยังไง เพราะใจเขามันประท้วงอย่างหนัก ทำไม่ลง! แค่คิดก็รู้สึกคลื่นไส้อยากจะอาเจียนแล้ว!

และในขณะที่กำลังจมจ่อมอยู่ในความคิดที่ตีกันอย่างหนักในหัวสมอง ก็มีเสียงของพายุเอ่ยเสียงดังแทรกขึ้นมาทำลายบรรยากาศแห่งความเงียบ ไอ้คนเริ่มเกมเหี้ยๆ นี้กวาดสายตามองหน้าพวกเขาทุกคนด้วยสีหน้าและแววตาน่าโดนตีน!

“แล้วกูขอบอกไว้อย่างเลยนะ...เกมนี้แค่วันเดียวก็พอ!” มันชี้หน้าย้ำชัดทีละคน กระตุกยิ้มร้ายอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า

“ถ้าพวกมึงมีนอกรอบ...กูจะถือว่าพวกมึงแพ้!”

กูคนนึงละที่จะไม่แพ้ นอกรอบเหี้ยไรนั่นไม่ต้องห่วงเลย แค่ในรอบกูยังไม่อยากจะเอาเลย!

เดี๋ยวคืนนี้ต้องไปหาซื้อถุงยางแบบหนาพิเศษ ไอ้มังกรน้อยมันจะได้ไม่ต้องสัมผัสโดนหอยคนอื่นมากเกินไป เกิดมันนึกรังเกียจขึ้นมา...เดี๋ยวมันจะไม่ผงาดจนไม่ได้เมียใหม่ตามที่โดนท้าไว้!