Savage Engineer เล่ห์ลวงวิศวะเถื่อน

บทนำ

“กรี๊ดดด!”

เอี๊ยดดด!!

“แม่ง! อยากตายหรือไงวะ” รถบิ๊กไบก์คันใหญ่สีดำที่ขับมาด้วยความเร็วสูงจำต้องเบรกกะทันหันจนล้อรถสะบัดเล็กน้อย เพราะมีคนกำลังจะวิ่งข้ามถนนโดยไม่ดูรถ ทั้งๆ ที่ตรงนี้มันไม่ใช่ทางม้าลายหรือจุดที่ควรวิ่งข้ามเลย

ซึ่งมันทำให้เจ้าของรถหัวเสียจนต้องสบถด่าด้วยความโมโหเพราะถ้าเมื่อสักครู่เขาเบรกไม่ทันก็คงจะชนคนตรงหน้าไปแล้ว และก็คงจะเกิดอุบัติเหตุบาดเจ็บกันทั้งคู่

ส่วนคนที่กำลังจะวิ่งข้ามถนนได้แต่ยกมือปิดหน้าและกรีดร้องด้วยความตกใจเพราะคิดว่าตัวเองต้องโดนชนแน่ๆ แต่สุดท้ายเจ้าของรถก็เบรกทัน ไม่งั้นเธอคงสิ้นชื่อตั้งแต่ยังไม่เริ่มเรียนที่นี่เลยด้วยซ้ำ นับว่าเธอยังมีบุญอยู่มาก แต่ก็เกือบไปแล้วจริงๆ

“ฉันถามว่าอยากตายหรือไง ทำไมมาวิ่งข้ามถนนตรงนี้” ร่างสูงลงจากรถบิ๊กไบก์ด้วยท่าทีขึงขังน่ากลัว ทำเอาคนตัวเล็กไม่กล้าตอบจนกระทั่งเขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า เธอถึงได้เริ่มมีสติและเงยหน้าขึ้นมองเขา ซึ่งสิ่งแรกที่เธอเห็นคือสัญลักษณ์รูปเกียร์บน   เสื้อช็อปที่ปักอยู่ทางหน้าอกขวาของเขา

มันทำให้เธอรู้ได้ในทันทีว่าเขาเป็นรุ่นพี่เธอแน่ๆ เพราะเด็กปีหนึ่งยังไม่มีเสื้อช็อปใส่กันน่ะสิ!

ว่าแต่คนอะไรตัวสูงและหุ่นดีชะมัด ถึงกับต้องแหงนหน้ามองเลยทีเดียว มองยังไงก็ไม่น่าจะต่ำกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซน เธอว่าเธอเองก็ไม่ได้เตี้ยมากนะ สูงตั้งหนึ่งร้อยหกสิบเซนแน่ะ

แต่พอมายืนอยู่ตรงหน้าเขาคนนี้เธอกลับรู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กตัวน้อยเอามากๆ เพราะเธอสูงเลยหน้าอกเขาขึ้นมานิดเดียวเท่านั้นเอง

“เป็นใบ้หรือไง ถามทำไมไม่ตอบหรือช็อกจนเสียสติไปแล้ว?”

เห็นเธอมองเหม่อและเงียบไม่ยอมตอบ เขาก็ยิ่งหงุดหงิด ตอนนี้เขาเปลี่ยนมากอดอกมองเธออย่างกดดันแทนโดยที่เขายังคงสวมใส่หมวกกันน็อกอยู่เหมือนเดิม แต่เสียงที่เปล่งออกมามันก็ไม่ได้เบาจนคนตรงหน้าไม่ได้ยิน

ซึ่งเขาคงไม่รู้เลยว่ายิ่งเขาไม่ยอมถอดหมวกกันน็อกออกแบบนี้ มันยิ่งทำให้คนที่ยืนมองอยู่รู้สึกกลัวเพราะเขาเหมือนพวกทวงหนี้อย่างไรอย่างนั้นเลย ก็หมวกกันน็อกเขาปิดทึบขนาดนี้ มองไม่เห็นใบหน้าด้วยซ้ำ

“คะ คือหนูขอโทษค่ะ หนูพึ่งมาเรียนที่นี่ก็เลยไม่รู้ว่าข้ามถนนตรงนี้ไม่ได้ แต่รุ่นพี่จะโทษหนูฝ่ายเดียวไม่ได้นะคะ เพราะรุ่นพี่เองก็ขับรถเร็วเกินไปเหมือนกัน นี่มันเขตมหา’ลัยนะคะ ควรขับช้ากว่านี้สิ ไม่งั้นอาจจะเกิดอุบัติเหตุได้”

เมื่อถูกถามด้วยความกดดันเธอจึงอ้อมแอ้มบอกเขาเสียงเบา ส่วนข้อมูลเกี่ยวกับมหาวิทยาลัยและคณะที่ตัวเองเรียนเธอศึกษามาบ้างแล้ว อีกอย่างเมื่อสัปดาห์ก่อนเธอได้เข้าปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่แล้วด้วย ทำให้เธอรู้ว่าคนตรงหน้าเรียนคณะและสาขาอะไร

ใส่เสื้อช็อปที่มีสัญลักษณ์แบบนี้ยังไงก็เรียนวิศวะฯ แน่นอนและที่ทำเธอตกใจคือเขาเป็นรุ่นพี่คณะเดียวกับเธอแถมยังสาขาเดียวกันกับเธอด้วย แต่แค่ไม่รู้ว่าเขาอยู่ปีไหนเท่านั้นเอง

“เด็กปีหนึ่งงั้นเหรอ? ไม่มีใครบอกเธอหรือไงว่าเป็นรุ่นน้องต้องรู้จักเคารพรุ่นพี่ อย่าปีนเกลียวให้มันมาก” ได้ฟังสิ่งที่เธอพูดก็ยิ่งทำให้เขาโมโหและหงุดหงิดกว่าเดิมเพราะเหมือนว่าเธอจะไม่ยอมรับผิดอยู่ฝ่ายเดียว ยังไงก็จะให้เขาผิดด้วยให้ได้ เรียนที่นี่จนจะขึ้นปีสามพึ่งเคยเจอรุ่นน้องที่ปากเก่งขนาดนี้ แถมยังเป็นเด็กปีหนึ่งซะด้วย!

ที่เขารู้ว่าเธออยู่ปีหนึ่งเพราะเธอบอกเองว่าพึ่งมาเรียนที่นี่ อีกอย่างชุดนักศึกษาที่เธอใส่ก็ดูเรียบร้อยตามสไตล์เด็กใหม่ที่พึ่งเข้ามาเรียน ที่สำคัญหน้าเด็กแถมยังตัดผมสั้นประบ่าเหมือนเด็กมัธยมมากกว่าจะเป็นเด็กมหา’ลัย

นี่ถ้าเธอไม่บอกว่ามาเรียนที่นี่ เขาก็นึกว่าเธอใส่ชุดนักศึกษามาทำคอนเทนต์ลงโซเชียลซะอีก ก็เด็กทุกวันนี้ติดโซเชียลและติดทำคอนเทนต์แปลกๆ กันจะตายไป

“หนูขอโทษค่ะ หนูก็แค่จะอธิบายให้พี่ฟัง ว่าพี่เองก็ผิดเหมือนกัน”

“ยังจะเถียงอีก!” คราวนี้คนตัวเล็กยอมเงียบและก้มหน้าลงด้วยความกลัว ก็เขาดุขนาดนี้จะไม่ให้เธอกลัวได้ไง แม้ว่าปกติเธอจะไม่ค่อยกลัวอะไรก็ตาม แต่มาเจอเหตุการณ์แบบนี้ก็ซ่าไม่ออกเหมือนกันแหละ

“ฉิบหายแล้ว ใกล้ถึงเวลาที่พี่ๆ นัดแล้วนี่” หลังจากก้มหน้าสำนึกผิดได้ไม่นาน เธอก็สบถออกมาอย่างลืมตัวเพราะนาฬิกาบนข้อมือบอกให้เธอรู้ว่าเธอกำลังจะสายตั้งแต่วันแรกของการรับน้อง คณะวิศวะฯ ยิ่งขึ้นชื่อเรื่องรับน้องโหดๆ อยู่

อันที่จริงวันนี้เธอไม่ได้มาเรียนแต่อย่างใดเพราะมหาวิทยาลัยยังไม่เปิดเทอมแต่เพราะวันนี้เป็นวันที่รุ่นพี่ปีสองนัดรุ่นน้องปีหนึ่งทุกคนมาทำกิจกรรมรับน้องวันแรก และเธอได้ยินว่าถ้าใครมาสายจะถูกทำโทษรวมถึงทำให้เพื่อนๆ ที่มาตรงเวลาถูกทำโทษไปด้วยซึ่งเธอไม่อยากมีปัญหาและไม่อยากเป็นตัวปัญหาตั้งแต่วันแรกหรอกนะ

“หายตกใจแล้วก็หลบ ฉันมีธุระต้องไปทำต่อ” เห็นเขาถอนหายใจเสียงดังเหมือนเหนื่อยจะพูดกับเธอก็ทำให้เธอยิ้มแห้ง แต่พอเห็นเขาตวัดขายาวๆ ขึ้นรถบิ๊กไบก์ไปเท่านั้นแหละ เธอก็สวมวิญญาณนักศึกษาสาวหน้ามึนทันที เมื่อกี้เธอขอโทษเขาไปแล้วเขาก็น่าจะใจเย็นลงจนยอมช่วยเหลือเธอบ้างแหละ ถึงยังไงเขาก็เป็นรุ่นพี่นี่นา

“เอ่อ เดี๋ยวก่อนค่ะ คือรุ่นพี่กำลังจะไปคณะวิศวะฯ ใช่มั้ยคะ?” เธอรีบเดินตามเขาไปและไปหยุดยืนอยู่ข้างๆ รถเขา ก็เธอกลัวเขาขับออกไปก่อนที่เธอจะพูดจบนี่นา ตอนนี้เขาคือความหวังเดียวที่สามารถช่วยให้เธอไปถึงคณะได้ทันเวลา ยังไงก็ต้องลองเสี่ยงขอความช่วยเหลือดู

“ฉันจะไปไหนแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ” คนตัวสูงสตาร์ตรถอย่างไม่สนใจแต่ก็ยังไม่ได้ขับออกไปเพราะเขาก็อยากจะรู้ว่าเธอมีปัญหาอะไรกับเขาอีก จากที่สำรวจดูเธอคร่าวๆ ก็เห็นว่าเธอยังปกติดี ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนสักหน่อย

“ก็ถ้าพี่จะไปคณะวิศวะฯ หนูจะรบกวนขอติดรถไปด้วยได้มั้ยคะ คือวันนี้หนูต้องเข้ากิจกรรมรับน้องวันแรกของคณะวิศวะฯ ถ้าหนูไปสายต้องถูกทำโทษแน่ๆ เลยค่ะและก็อาจจะทำเพื่อนๆ เดือดร้อนไปด้วย ยังไงพี่ก็เป็นรุ่นพี่ที่คณะ ช่วยหนูสักครั้งเถอะนะคะ ส่วนเรื่องที่หนูวิ่งตัดหน้ารถพี่หนูขอโทษจริงๆ คราวหลังจะไม่วิ่งข้ามถนนตรงนี้อีกแล้วค่ะ”

ครั้งนี้เธอยกมือไหว้ขอโทษเขาด้วยความรู้สึกผิดจริงๆ เพราะพอมาคิดดูแล้วหากเธอไม่วิ่งข้ามถนนตรงนี้ก็คงไม่เสี่ยงถูกรถชนหรอก ไม่น่ามองตามคนที่วิ่งข้ามไปก่อนจนลืมมองว่าตรงนี้มันไม่มีทางม้าลายให้ข้ามเลย

เห็นมั้ยว่าซวยตั้งแต่วันแรกของการรับน้องเลยเนี่ยและนี่ก็ไม่รู้ว่าจะมีเรื่องซวยอะไรตามมาอีกหรือเปล่าด้วย!

“แล้วทำไมฉันต้องช่วยเธอด้วย สนิทกันเหรอ?” เขามองไม่เห็นความจำเป็นที่ต้องให้เธอติดรถไปด้วยเลยสักนิด เป็นรุ่นพี่ไม่ใช่พ่อพระที่จะได้ใจดีมีเมตตาขนาดนั้น ต่อให้เป็นรุ่นน้องที่คณะแต่ถ้าไม่สนิทเขาก็ไม่จำเป็นต้องแคร์

“ถึงจะไม่สนิทกันแต่ในเมื่อคุยกันแล้วก็ถือว่าเรารู้จักกันแล้วไงคะ อีกอย่างพี่ก็เป็นรุ่นพี่จะไม่ช่วยรุ่นน้องตาดำๆ แบบหนูจริงๆ เหรอ วันแรกของการรับน้องหนูก็เกือบถูกรถชนและถ้าหนูไปสายอีกก็คงจะถูกลงโทษอีกแน่ๆ สงสารหนูเถอะนะคะ”

เธอได้ยินมาว่าผู้ชายยังไงก็ต้องใจอ่อนกับน้ำตาของผู้หญิง เขาเป็นถึงรุ่นพี่คณะของเธอยังไงก็ต้องยอมใจอ่อนช่วยเธอบ้างแหละ ต่อให้เขาจะดูดิบเถื่อนและปากหมาไปบ้างแต่เธอคิดว่าน้ำตาจากการแสดงละครของเธอต้องได้ผลบ้างสิ

“วุ่นวาย จะไปก็รีบขึ้นมา ถ้าช้าฉันไม่รอ” สุดท้ายเขาก็ยอมช่วยเธอจริงๆ คนตัวเล็กยิ้มแป้นทันทีพร้อมกับยกมือไหว้ขอบคุณเขา ส่วนคนที่มองใบหน้าเรียวเล็กผ่านกระจกหมวกกันน็อกได้แต่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

เมื่อสักครู่น้ำตาเธอยังคลออยู่เลย ตอนนี้กลับยิ้มแป้นจนปากจะฉีกถึงหูอยู่แล้ว นี่มันเด็กแสบชัดๆ

“ขอบคุณนะคะ หนูจะไม่ลืมบุญคุณพี่ในครั้งนี้เลย” เธอรวบกระโปรงพลีตตัวเองอย่างคล่องแคล่วแต่ก็ต้องมาทุลักทุเลตอนตวัดขาขึ้นไปนั่งบนรถอยู่ดีเพราะเธอไม่เคยนั่งรถบิ๊กไบก์มาก่อน แถมเธอยังขาสั้นกว่าเขามาก แต่สุดท้ายก็ขึ้นนั่งได้สำเร็จ

บรึ้นนน!!

“กรี๊ด” แต่ยังไม่ทันหาที่จับให้มั่นคนตัวสูงก็ขับรถออกไปด้วยความรวดเร็วจนเธอเผลอกรี๊ดออกมาอีกครั้งเพราะความตกใจ ฝ่ามือเล็กรีบกำเสื้อเขาเอาไว้อย่างลืมตัวพร้อมกับใจที่สั่นระรัวเพราะความหวาดกลัว

นี่เธอคิดถูกหรือคิดผิดที่ขอติดรถเขามาด้วย บางทียอมถูกรุ่นพี่ที่รับน้องทำโทษน่าจะไม่เสี่ยงตายเท่ากับนั่งรถมากับรุ่นพี่คนนี้ก็เป็นได้

และก่อนวิญญาณของเธอจะได้หลุดออกจากร่าง รถบิ๊กไบก์ของเขาก็มาจอดตรงหน้าตึกคณะซะก่อน เธอรีบลงจากรถด้วยขาอันสั่นเทาแต่ก็ยังมีสติพอที่จะขอบคุณเขาอีกครั้งเพราะเขาพาเธอมาถึงคณะได้ทันเวลาแถมยังเผื่อเวลาให้เธอได้วิ่งไปรวมกลุ่มกับเพื่อนๆ คนอื่นๆ อีกด้วย

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ ถ้าไม่ได้พี่ หนูมาไม่ทันแน่ๆ เอาไว้ถ้าหนูเจอพี่อีกหนูจะเลี้ยงข้าวเป็นการตอบแทนนะคะ” เธอส่งยิ้มให้เขาด้วยความสดใสจนคนที่มองอยู่ชะงักไปเล็กน้อย

“หึ! ถ้าเจอกันอีกคิดว่าจะจำฉันได้เหรอ เห็นหน้าฉันแล้วหรือไง?” เขาแสยะยิ้มมุมปากเพราะเขาไม่เชื่อว่าเธอจะจำเขาได้

“งั้นพี่ก็ถอดหมวกกันน็อกออกสิคะ หรือไม่ก็บอกชื่อหนูก็ได้ ส่วนหนูชื่อเม็ดทราย ยินดีที่ได้รู้จักรุ่นพี่ค่ะ แต่ถ้าพี่ไม่อยากถอดหมวกก็ไม่เป็นไร หนูคิดว่าหนูจำพี่ได้” เธอเก็บข้อมูลเขามาหมดแล้ว เขาตัวสูงหุ่นดีเหมือนนายแบบ ผิวขาวและมีรอยสักตรงแขนขวา คิดว่าถ้าเจอกันอีกเธอน่าจะจำเขาได้

“ฉันไม่จำเป็นต้องแนะนำตัวกับเธอ แต่ถ้าเธออยากเลี้ยงข้าวจริงๆ ฉันจะรอ หวังว่าเจอกันครั้งหน้าเธอจะจำฉันได้เหมือนที่ปากพูด”

“จำได้แน่นอนค่ะ อย่างน้อยหนูก็จำได้ว่าพี่มีรอยสักตรงแขนขวา และพี่ก็ตัวหอมมากๆ ด้วย ส่วนตอนนี้หนูต้องไปก่อนนะคะ ขอบคุณที่มาส่งค่ะ”

เธอพูดอย่างรัวเร็วก่อนจะยิ้มให้เขาจนตาหยีจากนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปในคณะก่อนที่จะไม่ทันเวลา วันนี้รุ่นพี่นัดเช็กชื่อและทำกิจกรรมที่คณะก่อน เพราะวันแรกคงอยากให้รุ่นน้องทุกคนมาทำความรู้จักกันรวมถึงได้มารู้จักรุ่นพี่ในคณะด้วย ซึ่งรุ่นพี่เหล่านี้จะเป็นพี่เลี้ยงดูแลพวกเธอตั้งแต่การรับน้องไปจนถึงการซ้อมเชียร์เลย

ซึ่งกิจกรรมรับน้องจะทำกิจกรรมกันแค่สองสัปดาห์ก่อนที่จะเปิดเทอมและหลังจากเปิดเทอมจะเป็นการซ้อมเชียร์ต่อ เธอได้ยินมาว่าซ้อมกันประมาณสี่เดือนเลย แค่คิดก็เหนื่อยรอแล้วอะ

แต่ถ้าคิดในทางที่ดีมันก็เป็นประโยชน์สำหรับเธอแหละเพราะนอกจากจะได้เพื่อนใหม่แล้ว ก็ได้ฝึกความอดทนและความมีระเบียบวินัยซึ่งมันอาจจะส่งผลถึงการทำงานในอนาคตเธอด้วยถ้าเรามีความอดทนอยู่ที่ไหนก็ไม่ลำบากหรอก

แต่สุดท้ายทุกสิ่งทุกอย่างก็ต้องอยู่บนพื้นฐานของความพอดีด้วย โชคดีที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องการรับน้องแบบสร้างสรรค์ ถึงรุ่นพี่จะมีดุบ้างแต่ก็ไม่ได้เกินขอบเขตจนน้องๆ อึดอัดและไม่มีความสุข ถ้าเป็นอย่างที่เธอได้ข้อมูลมาทุกอย่างก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร

เม็ดทรายยิ้มกับตัวเองแต่ก่อนที่เธอจะเข้าไปในตึกคณะ เธอได้หันกลับไปมองคนใจดีที่มาส่งเธออีกครั้ง ซึ่งเห็นแค่แผ่นหลังเขาเท่านั้นเพราะเขาขับรถออกไปพอดีแต่ยังโชคดีที่เธอมองป้ายทะเบียนรถเขาทันและตอนนี้เธอก็จดจำมันได้ขึ้นใจแล้วด้วย ยังไงซะถ้าเจอกันอีกเธอต้องจำเขาได้แน่!

“เด็กโง่ เธอคิดว่าในมหา’ลัยนี้มีแค่ฉันหรือไงที่สักตรงแขน และเมื่อกี้เธอว่าไงนะ ตัวฉันหอมมากๆ งั้นเหรอ เด็กหื่นเอ๊ย!”

คนตัวสูงบ่นพึมพำก่อนจะถอนหายใจอีกครั้ง เขาเสยผมลวกๆ เมื่อถอดหมวกกันน็อกออก ตอนนี้เขาขับรถมาจอดที่ตึกกลางของมหาวิทยาลัย เนื่องจากวันนี้เขาถูกอาจารย์ที่ควบคุมดูแลกิจกรรมต่างๆ ของมหาวิทยาลัยเรียกเข้ามาคุยและกำชับถึงแนวทางการรับน้องว่าต้องมีความสร้างสรรค์ตามนโยบายของมหาวิทยาลัย

ซึ่งไม่ใช่แค่เขาที่ถูกเรียกมาคุยแต่ยังมีเพื่อนๆ ปีสามคณะอื่นด้วย แม้จะยังไม่เปิดเทอมแต่เพราะสอบเสร็จและเกรดออกกันหมดแล้วจึงถือว่าเป็นพี่ปีสามกันอย่างเต็มตัว เมื่ออาจารย์เอ่ยปากขอความร่วมมือยังไงพวกเขาก็ต้องมา

ซึ่งหน้าที่หลักๆ ของพวกเขาก็คือคอยกำกับดูแลการรับน้องให้อยู่ในความเหมาะสม ห้ามรับน้องเกินขอบเขตจนทำให้เกิดอันตรายต่อร่างกายเด็ดขาด

ถึงแม้ทุกคณะจะมีรุ่นพี่ปีสองคอยเป็นพี่เลี้ยงและจัดกิจกรรมรับน้องอยู่แล้วแต่รุ่นพี่ปีสามก็ยังต้องคอยสอดส่องดูแลอีกทีหรือบางครั้งก็ต้องเข้าไปช่วยรับน้องเองด้วย ซึ่งถ้าพวกเขาได้เข้าไปช่วยเมื่อไหร่บรรยากาศการรับน้องและซ้อมเชียร์มันจะเปลี่ยนไปทันที

ส่วนวันนี้เขามีแค่หน้าที่ไปแอบดูกิจกรรมรับน้องของทางคณะว่าเป็นไปอย่างสร้างสรรค์ตามที่มหาวิทยาลัยกำหนดหรือเปล่าเพราะหากไม่ใช่จะได้เรียกมาคุยก่อนจะเกิดปัญหาต่างๆ ตามมาและอาจจะทำให้มหาวิทยาลัยเสียชื่อเสียงได้…