บทนำ
ถ้าอยากจะได้อิสรภาพต้องหาเงินมาจ่ายให้ครบ
ถึงจะหลุดจากสถานะลูกหนี้
แต่การหาเงินช่างยากเย็นเหลือเกิน
เพราะเจ้าหนี้ขัดขวางทุกทางเพื่อไม่ให้เธอมีเงินมาจ่าย
เพียงแค่อยากให้เธออยู่จ่ายดอกเบี้ยแบบนี้ไปตลอดชีวิต
"ทำไมคะ... ทำไมคุณถึงไม่ให้หนูได้เป็นนางเอกดัง ทำไมคุณถึงกดหนูให้ต่ำลงขนาดนี้ ถ้าหนูได้เป็นนางเอกดังมีชื่อเสียง คุณก็จะได้เงินคืนไปไม่ใช่เหรอ"
"ก็เพราะฉันไม่อยากให้เธอมีเงินมาคืนไงก็เลยต้องทำให้อยู่แบบนี้ และก็ต้องอยู่แบบนี้ตลอดไป..."
"คุณมันปีศาจ...!"
บท 1
ในช่วงเช้าของวันอันแสนสดใส ดาราในชุดนักศึกษาใบหน้าสวยงามราวกับนางในวรรณคดี รูปร่างสูงโปร่งผิวพรรณขาวผ่องใครเห็นเป็นต้องเหลียวหลัง เธอเดินออกมาจากอาคารเรียนพร้อมกับเพื่อนสนิทอีกสองคน
"ในที่สุดพวกเราก็จะเรียนจบกันแล้ว เดือนหน้าทุกคนจะต้องแยกย้ายกันไปฝึกงาน ว่าแต่แกยังไม่บอกฉันเลยนะว่าจะไปฝึกงานที่ไหน"
"ฉันยื่นไปที่ช่อง Two days Channel ว่าจะเข้าไปเป็นสต๊าฟช่วยงานที่กองถ่าย ตอนนี้กำลังรอให้พวกเขาตอบรับอยู่"
ดาราเอ่ยออกมาพร้อมกับหยิบโทรศัพท์กดมาดูหน้าจอ วันนี้เธอนัดทานข้าวกับคุณพ่อในช่วงเย็น แต่เธอทักไปหาตั้งแต่เก้าโมงเช้าจนตอนนี้เป็นเวลา 14:00 น ท่านยังไม่แม้แต่จะกดอ่านเลย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า
"พวกฉันก็ไปที่นั่นเหมือนกัน ถ้าอย่างนั้นพวกเราน่าจะไปเจอกันที่นั่นแหละ"
"ก็ดีเหมือนกันนะพวกเราจะได้ทำงานด้วยกันไง เดี๋ยวฉันขอตัวกลับก่อนติดต่อคุณพ่อไม่ได้เลย น่าจะต้องไปหาที่บริษัทเผื่อว่ามีอะไรเร่งด่วน"
ดาราโบกไม้โบกมือให้กับเพื่อนรักทั้งสองคนก่อนจะรีบเดินไปขึ้นรถที่จอดอยู่ตรงลานจอดหน้าอาคารเรียน จากนั้นก็รีบสตาร์ทรถเร่งความเร็วออกไปจากรั้วมหาวิทยาลัยเดินทางไปยังบริษัทของคุณพ่อ ซึ่งคุณพ่อของเธอท่านชื่อว่า ท่านธนัช สุวรรณภาภรณ์ ท่านเปิดบริษัททำเกี่ยวกับโรงพิมพ์ ซึ่งรับงานพิมพ์หลากหลายอย่างเช่นหนังสือ, นิตยสาร, แผ่นพับ, โปสเตอร์, หรือการออกแบบบรรจุภัณฑ์พวกแพคเกจจิ้ง, หรือสินค้างานพิมพ์อื่น ๆ ทั้งออกแบบแล้วก็ผลิตเป็นบริษัทที่ค่อนข้างใหญ่และมีฐานลูกค้ามากพอสมควร เธอจึงเลือกเรียนคณะนิเทศศาสตร์ ส่วนหนึ่งคือเป็นคนชอบงานแสดงมีความฝันอยากเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียง
ขับรถมาเพียงไม่นานก็มาถึงที่บริษัทของคุณพ่อ เธอจอดรถตรงที่จอดรถ VIP ตรงประตูทางเข้าบริษัทก็รีบลงจากรถจากนั้นก็เดินเข้าไปข้างในทันที
"สวัสดีครับคุณหนู"
"สวัสดีค่ะคุณลุง คุณพ่อหนูได้ออกไปที่ไหนหรือเปล่าคะ"
เธอเอ่ยถามรปภที่เฝ้าอยู่ตรงทางเข้า เพราะเขาจะต้องรู้ว่าคุณพ่ออยู่ข้างบนหรือออกไปคุยงานข้างนอก
"คุณท่านอยู่ข้างบนครับ แต่ดูเหมือนจะมีปัญหายังไงคุณหนูต้องขึ้นไปดูแล้วครับ"
เธอเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัยก่อนจะรีบเดินตรงไปยังลิฟต์แล้วกดขึ้นไปชั้นบนสุดซึ่งเป็นชั้นผู้บริหาร และเมื่อมาถึงก็เห็นว่าตอนนี้มีคนยืนเฝ้าประตูอยู่หลายคน หญิงสาวรู้สึกไม่ชอบมาพากลกับสถานการณ์ในตอนนี้ จึงรีบเดินเข้าไปข้างในทันที
"เข้าไม่ได้นะครับ"
"ฉันจะไปหาคุณพ่อทำไมจะเข้าไม่ได้"
"ตอนนี้กำลังคุยธุระกันอยู่ อย่าเพิ่งเข้าไปรบกวนครับ"
ผู้ชายสองคนยืนเฝ้าอยู่ข้างหน้าประตูยื่นมือมากั้นเพื่อไม่ให้เธอเข้าไปข้างในได้ เธอกอดอกจ้องมองไปยังใบหน้าของทั้งสองคนก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงข่มขู่
"จะให้ฉันเข้าไปหรือว่าจะให้ฉันแจ้งความ"
เธอไม่ได้แค่ขู่แต่หยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมากดเบอร์ 191 เตรียมที่จะกดโทรออก และเมื่อพวกนั้นเห็นท่าไม่ดีก็เลยรีบเปิดประตูให้ เพราะพวกเขามาตามเจ้านายเพื่อทวงหนี้ ถ้าเกิดตำรวจมาอาจจะเกิดเรื่องใหญ่กว่านี้
"อย่าโทรนะครับ ถ้าอย่างนั้นก็เข้าไปเลย"
พวกเขาดึงมือของตัวเองกลับไปตามเดิมก่อนจะปล่อยให้หญิงสาวเปิดประตูเข้าไปข้างใน ดาราได้โอกาสก็รีบบิดลูกบิดก่อนจะเปิดประตูเข้าไปข้างในทันที และภาพที่เธอเห็นก็คือคุณพ่อนั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานกำลังกุมขมับด้วยความเครียดหนักมีผู้ช่วยคนสนิทยืนอยู่ข้างหลัง แล้วก็มีผู้ชายอีกสามคนยืนอยู่ตรงหน้าของเขา
"คุณพ่อเกิดอะไรขึ้นคะ"
"ดาราหนูมาได้ยังไง กลับไปเดี๋ยวนี้เลยนะแล้วเดี๋ยวเราค่อยคุยกัน"
คุณพ่อเห็นลูกสาวเดินเข้ามาก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขาไม่อยากจะให้ลูกมากังวลกับสถานการณ์ภายในบริษัท จนคิดว่าปล่อยให้ลูกสาวกลับไปบ้านก่อนจะดีกว่า เธอยังเด็กไม่ควรจะมารับรู้เรื่องของผู้ใหญ่
"มันเกิดอะไรขึ้นคะบอกหนูมาเดี๋ยวนี้เลยนะ แล้วผู้ชายพวกนี้เป็นใครกันทำไมถึงทำตัวกร่างอยู่ที่บริษัทแบบนี้"
"ทำไมถึงพูดว่าพวกเราทำตัวกร่างแบบนี้ล่ะครับคุณหนู ก็แค่เจ้าหนี้มาทวงหนี้ให้กับเจ้านายก็แค่นั้น วันนี้เป็นวันกำหนดจ่ายหนี้ในส่วนที่เหลือ ถ้าเกิดจ่ายพวกเราก็จะออกไปไม่ได้มาทะเลาะด้วยเลย"
วิคเตอร์เป็นคนที่เจ้านายส่งตัวมาทวงหนี้กับบริษัท สุวรรณภาภรณ์ จำกัด เริ่มต้นก็คือบริษัทขาดสภาพคล่องจึงไปทำการกู้เงินกับธนาคาร แต่เนื่องจากว่าสถานการณ์ภายในบริษัทไม่เป็นที่วางใจจึงทำให้ธนาคารไม่สามารถอนุมัติยอดเงินให้ได้ เขาจึงต้องไปกู้นอกระบบซึ่งมีคนใจดีให้กู้ยืมเงินถึงร้อยล้านบาท และดอกเบี้ยต่ำจึงทำให้เขาหน้ามืดตกลงเซ็นสัญญาไป ตอนนี้กลายเป็นว่าเขาไม่สามารถหาเงินร้อยล้านมาจ่ายทัน พอจะขอจ่ายดอกเบี้ยเหมือนเดิมเจ้าของเงินก็ไม่ยอมแล้ว
"คุณพ่อกู้เงินนอกระบบเหรอคะ แล้วไปติดหนี้เขาเท่าไหร่"
หญิงสาวรู้สึกตกใจไม่น้อยกับสถานการณ์ภายในบริษัท แต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้วและคุณพ่อของเธอเองไม่มีทางที่จะกู้เงินมาทำหรือไม่ดี แสดงว่าบริษัทอาจจะมีปัญหามาตั้งแต่ต้นท่านจึงตัดสินใจไปกู้เงินแบบนั้น เรื่องนี้ต้องมีเหตุผลและที่มาที่ไป
"100 ล้าน"
"100 ล้าน...! มันเยอะเกินไปแล้วนะคะคุณพ่อ แล้วร้อยล้านที่เอามาใช้มันหมุนไม่ทันหรือยังไงคะ ทำไมถึงไม่มีเงินมาคืนเขาล่ะ"
เธอเดินเข้าไปหาคุณพ่อพร้อมกับเขย่าแขนกดดันให้ท่านตอบคำถามของเธอ เงินตั้ง 100 ล้านบาททำไมท่านถึงจะไม่มีคืนล่ะถ้าเกิดว่าเอามาใช้ประโยชน์ยังไงก็ต้องมีเงินคืนอยู่แล้ว
"พ่อเพิ่งลงทุนอุปกรณ์ภายในใหม่ ตอนนี้ไม่มีเงินพอที่จะจ่ายคืนหรอก ปกติเราก็จ่ายต้นพร้อมกับดอกส่วนหนึ่งได้ แต่ว่าครั้งนี้เหมือนเจ้าของเงินเขาจะไม่ยอมแล้ว เขาจะให้คืนทั้งหมดพร้อมกับดอกเบี้ย พ่อก็ไม่คิดว่าเขาจะมาทวงวันนี้ก็เลยเตรียมตัว งั้นอีกส่วนหนึ่งก็อยู่ในตลาดหลักทรัพย์ ถ้าจะถอนออกมาก็ต้องใช้เวลาหลายวัน ขอเลื่อนหน่อยเขาก็ไม่ยอมจะเอาเงินวันนี้ให้ได้พ่อไม่รู้จะทำยังไงแล้ว"
ทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยสีหน้าที่คิดหนัก เธอไม่รู้ว่าเจ้าของเงินนั้นเป็นใคร แต่มันควรจะเจรจากันได้สิและการมาทวงขนาดนี้มันเป็นการหยามหน้ากันมากเลยนะ
"เจ้าของเงินเป็นใครเหรอคะ พาหนูไปเจอเขาหน่อยได้ไหมเดี๋ยวหนูจะคุยกับเขาเอง"
"ไม่ได้นะหนูจะไปเจอเขาไม่ได้"
คุณพ่อรีบร้องห้ามลูกสาวทันทีเพราะไม่อยากให้เธอไปยุ่งวุ่นวายกับเหตุการณ์แบบนี้ แต่ดูเหมือนว่าวิคเตอร์จะมีสีหน้าที่ยิ้มร้ายออกมาก่อนจะตอบตกลงทันที
"ได้สิ ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ตอน 20:00 น ตรงเจอกันที่คลับ Live Vision ชั้น 5 โซน VVIP ห้องที่ 8 เจ้าของเงินอยู่ที่นั่นแหละ ถ้ารับปากว่าจะไปตามนัดผมจะเลื่อนการทวงเงินออกไปนิดหน่อย"
"ไม่ได้นะลูก..."
"ไม่เป็นไรค่ะพ่อหนูจะไปเอง ไปบอกเจ้าของเงินเลยนะคะว่าคืนนี้หนูจะไปหาเอง...!"
บทล่าสุด
#63 บทที่ 63 special
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#62 บทที่ 62 บทที่ 61 ครอบครัว จบบริบูรณ์
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#61 บทที่ 61 บทที่ 60 ครอบครัวอบอุ่น
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#60 บทที่ 60 บทที่ 59 ข่าวดีในรอบปี
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#59 บทที่ 59 บทที่ 58 ประสบความสำเร็จทั้งเรื่องงานและความรัก
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#58 บทที่ 58 บทที่ 57 เปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#57 บทที่ 57 บทที่ 56 งานเปิดตัว series ฟอร์มยักษ์
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#56 บทที่ 56 บทที่ 55 บทลงโทษของคนขี้อิจฉา
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#55 บทที่ 55 บทที่ 54 กรรมตามสนอง
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#54 บทที่ 54 บทที่ 53 งานอีเว้นท์
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026
คุณอาจชอบ 😍
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ
"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน
"ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ"
"พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด
"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน
"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก
"ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น
"เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
![เมียลับป๋าธันวา [Set เมียลับ]](https://oss.novelago.app/prod/img/cover/a03e0f0c0b01437a9e8f0442bbdb7318.jpg?x-oss-process=image/format,webp/resize,m_fill,w_240,h_320)












