Set ทะเลทราย แพ้รักหัวใจชีค

สนามบินสุวรรณภูมิ

สนามบินสุวรรณภูมิสองร่างกอดกันกลม หนึ่งร่างเป็นสาวสวยรูปร่างสูงโปร่งผิวขาว เครื่องหน้าได้มาจากผู้สูงวัยผู้เป็นป้าแท้ๆอายุประมาณห้าสิบต้นๆ

หญิงสาวที่มีใบหน้ารูปไข่สะสวยคมคายแบบไทยแท้ แม้สวยไม่มากแต่มองไม่เบื่อ คิ้วเข้มจมูกโด่งรั้นริมฝีปากบางสวยได้รูปผิวขาวเนียนตา ผมยาวประบ่าซอยสไลด์เข้ากับกรอบหน้า ทำผมสีคาราเมลดูอ่อนโยนอ่อนหวาน

"อยู่ที่โน่นรักษาเนื้อรักษาตัวด้วยนะลูกนะ"

"ค่ะคุณป้า"

ฉันซาบซึ้งไม่ไหว ก้มลงกอดผู้เป็นป้า แอบส่งสายตามองหาว่าจะมีใครมาสมทบอีกไหม

โกโก้เพื่อนสนิทเพียงคนเดียว ที่อยู่เคียงข้างกันมาตลอด ปรายตามองฉันกับป้าแสดงความรักกันแล้วขอพูดบ้างในฐานะเพื่อนรักที่ไม่เคยไกลกันนานขนาดนี้

"บาหลีแกไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะโทรหาแกบ่อยๆ ที่จริงบอสน่าจะส่งฉันไปแทนแกนะว่าไหมบา"

ชายหนุ่มผู้มีรูปร่างอ้อนแอ้นจีบปากจีบคอ

จากวันนั้นจนถึงวันนี้นายโก้หนุ่มน้อยเฟรชชี่จากเชียงใหม่ รูปร่างสูงโปร่งผิวขาวก็กลายเป็นโกโก้ในปีสองนับจากนั้น เธอก็มาพร้อมจริตของสาวเต็มพิกัดมากกว่าฉันที่เป็นผู้หญิงเสียอีก

"อ้าว! แล้วทำไมไม่บอกบอสล่ะ ฉันไม่อยากไปเลยแก ที่นั่นข้าวของแพงหูดับ ข้าวจานละตั้งหลายร้อย บ้านเราสี่สิบบาทก็อิ่มแล้วเงินเดือนไม่รู้จะพอใช้หรือเปล่าเลย"

"เถอะน่าชะนีน้อย ดีไม่ดีนะแกอาจจะได้ท่านชีคเป็นหลัวก็ได้เนอะ"

ชายหนุ่มในร่างหญิงขยิบตาให้เพื่อน ดวงตาเหม่อลอยนึกถึงแต่เจ้าชายหล่อล่ำรวยล้้นฟ้าอย่างมีความสุข

"ไม่เอานะ ป้าไม่เอาหนูต้องดูดีๆนะลูก"

คุณป้าออกตัวแรง การมีหลานเขยเป็นชาวต่างชาตินางไม่นิยม ลูบหลังหลานสาวเบาๆสีหน้าดูจะไม่ยินดี

"ค่ะ คุณป้าไม่ต้องห่วงค่ะ"

ฉันนึกถึงผู้ชายที่นั่น เห็นมีแต่คนไว้หนวดไว้เคราเฟิ้มเชียว แล้วยังเปิดโอกาสให้ผู้ชายมีเมียได้ถึงสี่คนแล้วก็ทำให้ท้อใจ

อดไม่ได้ที่จะนึกถึงบุรุษรูปงามที่มีรูปร่างกำยำสมชายชาตรี ใบหน้าคมเข้มเจ้าของนัยน์ตาสีเทาเหลือบทองที่ชอบมองมาทางเธอบ่อยๆ หนวดเคราเข้มครึ้มนั่นกลับทำให้ขนลุกอย่างบอกไม่ถูก นึกแล้วขนลุกพรึ่บจนต้องเอามือมาลูบไว้แล้วสลัดภาพในหัวทิ้งไป

"กลับมาป้าจะนัดดูตัวลูกชายเพื่อนป้าดีๆหล่อๆให้นะลูก"

"แล้วแต่คุณป้าเลยค่ะ"

หญิงสาวตามใจผู้เป็นป้าหลังจากดื้อรั้นมานาน ตอนนี้หมดหวังกับคนรักทั้้งหลายที่ผ่านมาทั้งหมดทั้งมวล

"ไม่อยากไปเจอยัยข้าวฟ่างกับกวีเลยโกโก้"

"อย่าได้แคร์เพื่อน ถือซะว่าทิ้งของเกรดต่ำไปให้หมามันแดกแล้วกันนะ"

"อืม เอางั้นก็ได้"

ฉันพยักหน้าเห็นด้วย จากนี้ต้องเข้มแข็งให้ได้ด้วยตนเองเสียแล้ว กอดกับป้ากอดกับโกโก้ตั้งนาน พ่อกับแม่ไม่เห็นจะมาร่ำลากันบ้าง หรือว่าไม่รักเธอแล้ว ลูกสาวหัวดื้อคนนี้

"พ่อกับแม่เขาติดธุระกันเหรอคะ ไม่เห็นมากันเลยเครื่องจะออกแล้วด้วย"

ฉันมองทางแล้วมองทางอีก คิดว่ายังไงครอบครัวที่ถึงแม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่ตัวฉันที่เป็นลูกอีกคนหนึ่งก็น่าจะมีเยื่อใยกันบ้าง

"ไม่มาก็ไม่เป็นไรนะลูกไม่ต้องคิดมากนะ"

ป้าบัวชมพูหรือป้าบัวผู้ที่รับเธอไปอุปการะตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัย นางสงสารหลานสาวคนเล็กนักที่ไม่เป็นดั่งใจพ่อแม่ ไม่เรียนหมอเหมือนพวกพี่ๆ แต่ชอบขีดเขียนวาดงานศิลปะ เอาดีจนสอบได้คณะมัณฑนศิลป์ดั่งใจฝัน

"ค่ะคุณป้า บาหลีไม่คิดมากก็ได้ค่ะ"

ฉันที่มีป้าอยู่เคียงข้างกันมาตลอด ปรึกษาได้ทุกเรื่องแม้กระทั่งความรัก

"มาแล้วค่ามากันแล้ว"

โกโก้ส่งเสียง เมื่อเห็นว่ามีอีกสี่คนที่กระหืดกระหอบมา มองไปที่เพื่อนสาวก็เห็นรอยยิ้มผุดขึ้นที่ใบหน้า ตื่นเต้นแทนฉันจนออกนอกหน้า

"มากันแล้วบา พ่อแม่หล่อนมาแล้ว พี่หล่อนก็มาด้วยนะ"

"พ่อ แม่"

"พี่ธันวาพี่เมษา"

"มาจริงๆด้วย มากันหมดเลย"

หญิงสาวมองไปทางครอบครัวน้ำตาก็รื้นขึ้นมา ดีใจจนบอกไม่ถูก

"โทษทีพี่ตื่นสายไปหน่อย เกือบไม่ทันเมื่อคืนเข้าเวรน่ะ"

พี่ธันวาพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เมื่อดูใบหน้าคมคายนั้นความหล่อเหลาทั้งหมดทั้งมวลได้มาจากตุลาผู้เป็นพ่อ

"หวัดดีค่ะพ่อ หวดดีค่ะแม่"

ฉันโผเข้าหาอ้อมกอด ที่ไม่คิดว่าจะได้รับมานานแสนนาน

"ไปกี่เดือนล่ะบาหลี" แม่ถาม

"ปีนึงค่ะ"

"ปีนึงเลยเหรอบาหลี นานจัง" เมษาผู้มีใบหน้าละม้ายผู้เป็นน้องสาวโผเข้ากอดบ้าง

ในบริเวณใกล้เคียงกันชีคฮาซันมองอย่างสงบเยือกเย็น แม้เขาต้องโดนวิพากวิจารณ์ในทางที่ไม่ดีไปบ้างก็ไม่ถือสา เพราะนั่นมันเรื่องที่ช่วยไม่ได้

การที่มีคนพูดถึงแบบนั้น ที่ว่าหนุ่มอาหรับไม่น่านิยมเอามาทำสามี แสดงว่ายังมีความสำคัญอยู่บ้าง รอคอยอย่างใจเย็นต้องให้เวลากับหญิงสาวเพื่อการร่ำลา

"อืม ครอบครัวใหญ่ทีเดียว"

เขานับนิ้วในใจว่ากลับไปครั้งนี้คงต้องรีบซื้อเครื่องเพชร สำหรับสุภาพสตรีเท่าที่เห็นนับได้สามคน ส่วนสุภาพบุรุษทั้งสองคงเป็นนาฬิกาที่ดีและแพงที่สุดน่าจะเหมาะสม

หมั้นก่อนแล้วค่อยแต่งตามธรรมเนียม สายตาคมทอดมองภาพตรงหน้าอย่างมีความหมาย

ชีคหนุ่มหมายหมั้นปั้นมือ โดยไม่รู้หญิงสาวนั้นกลัวเขาจะแย่อยู่แล้ว

ภาพการแสดงความรักตรงหน้าทำให้ใจเขาโหวงเหวง คงมีเพียงเขาที่อยู่ลำพังกับมารดาไม่มีญาติพี่น้องในต่างแดน แต่นับจากนี้เขาจะสร้างครอบครัวขึ้นมาเป็นของเขาเองให้จงได้

"บาหลี"

เจ้าสาวของเขา เธอต้องเป็นเจ้าสาวของเขาคนเดียวเท่านั้น

หญิงสาวที่เขาถูกตาต้องใจเมื่อสองปีก่อน ในงานประกาศผลรางวัลสถาปนิกและมัณฑนากรยอดเยี่ยมแห่งปี เมื่อหญิงสาวขึ้นรับรางวัลมัณฑนากรยอดเยี่ยมในปีนั้น เขาก็ได้ผนึกภาพหญิงสาวไว้ในใจนับต่อจากนั้น

การว่าจ้างบริษัทของหญิงสาว ออกแบบและก่อสร้างโครงการเกาะในฝันที่อยู่ข้างกันกับหมู่เกาะต้นปาล์มจึงเกิดขึ้น

โดยเกาะของเขาเป็นส่วนที่ท่านพ่อยกให้ และทุ่มเงินมหาศาลเพื่อสร้างวิลล่าขายให้กับมหาเศรษฐีในราคากว่าห้าล้านดีแรห์ม ถ้าคิดเป็นเงินไทยก็ประมาณสี่สิบกว่าล้าน เกือบห้าสิบล้านบาทจำนวนสองร้อยเกาะ

ในหนึ่งเกาะเล็กๆ นั้นจะปลูกบ้านเกาะละหนึ่งหลัง มีพื้นที่ไว้พาสัตว์เลี้ยงเดินเล่นอีกด้วย บ้านของลูกค้าเขาใช้มัณฑนากรจากอังกฤษฝีมือดี ส่วนบ้านของเขาที่จะใช้เป็นเรือนหอ ต้องเป็นหญิงสาวคนนี้เท่านั้น

บาหลี

"ไปกันเถอะครับได้เวลาแล้ว"

เขาเดินตรงไปทางหญิงสาวและครอบครัวโดยที่ไม่ลืมแนะนำตัว ยื่นมือไปสัมผัสกับพ่อและพี่ชายของเธอ ด้วยท่าทางที่บ่งบอกถึงความมีรังสีของผู้นำอยู่ในตัวน่าเกรงขาม

"ผมฮาซันยินดีที่ได้รู้จักครับ"

เขาแนะนำตนเองแต่สายตากลับจับจ้องไปที่ร่างอรชรตลอดเวลา จนหญิงสาวหน้าร้อนผ่าวบอกไม่ถูก

ทางด้านพ่อและพี่ชายของบาหลี รู้สึกได้ว่านายจ้างของน้องสาวนอกจากการแต่งตัวที่ดูภูมิฐานแล้ว แววตาคู่นั้นยังแสดงถึงอำนาจบางอย่างที่เขาสองพ่อลูกไม่อาจทราบได้

"ผมตุลาพ่อของบาหลีครับ"

"ผมธันวาพี่ชายครับ"

เมษาที่เห็นว่าเป็นชายหนุ่มรูปหล่อ อดไม่ได้ที่จะทำความรู้จักจึงยื่นมือสัมผัสบ้าง

หล่อมากงานดีงานเข้มเบ้าหน้าแบบนี้โอ๊ยอิจฉายัยบาหลีจัง หญิงสาวคิดในใจแต่สื่อสารออกมาทางสายตาอย่างเปิดเผย

ดูพี่สาวฉันสิ

"เมษาค่ะ"

"โกโก้ค่ะ"

ชายไม่แท้ดูจะมีความสุขมากกว่าเพื่อน มีความคิดเช่นเดียวกันกับเมษาเพ้อจนตาลอย

รูปร่างกำยำกล้ามเป็นกล้ามแน่นไปทุกสัดส่วน อย่างอื่นไม่รู้ว่าจะแน่นเหมือนกันไหม

"ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะดูแลคุณบาหลีเป็นอย่างดี"

ชีคหนุ่มพูดจากใจจริงเป็นที่สุด ต่อจากนี้เขาเท่านั้นที่จะเป็นคนที่พิเศษสำหรับหญิงสาว

"ฝากด้วยนะคะ" ป้าบัวที่ดูจะเป็นห่วงมากกว่าใคร

"เดินทางดีๆนะลูก" ในที่สุดแม่ก็เข้ามาโอบแล้วมอบสร้อยพระให้หนึ่งเส้นสวมให้อย่างอ่อนโยน

"หลวงพ่อจาดห้อยคอไว้ตลอดนะลูก"

"ขอบคุณค่ะแม่"

"หนูไปก่อนนะคะทุกคน"

"บายโกโก้"

หญิงสาวสวมกอดทีละคนเป็นครั้งสุดท้าย แล้วตัดใจเดินตามเขาไปยังบริเวณขาออกของสนามบินสู่ไครัต ตรวจสอบเอกสารแล้วมองไปทางด้านหลังอย่างเศร้าสร้อย

บนเครื่องบิน

การเดินทางไปไครัตครั้งนี้ใช้เวลากว่าหกชั่วโมง คงถึงไครัตที่เวลาประมาณหกโมงครึ่งในตอนเย็น

ชั้น Business Class ที่สะดวกสบายหรูหรา หญิงสาวมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาเลื่อนลอย ข้างกันเป็นฮาซันชีคแห่งไครัตนั่งสงบเยือกเย็นตลอดเส้นทาง เขาบริการถามไถ่อาหารการกินไม่ให้เธอได้หิวหรือท้องว่าง หลังจากอาหารเช้าและอาหารกลางวันที่สั่งเป็น seafood Mealเขาก็เอาด้วย

"บาหลี" เขาเรียกชื่อหญิงสาวเหมือนว่าตัวเองเป็นหนึ่งในครอบครัวของเธอ เดินทางมาด้วยกันขนาดนี้ถือว่าสนิทกันแล้วเรียกได้

"ค๊ะ"

"คุณหิวไหม"

"หิวค่ะ หิว" ผู้หญิงไทยปากตรงกับใจ หิวก็บอกหิวไม่เฟคไม่รักสวย

"คุณอยากกินอะไรผมจะสั่งให้" เขาเปิดเมนูอาหารแล้วทำท่าจะสั่งมองมาทางหญิงสาว

"หืม คุณจะสั่งอะไร" คนคอยรอคำสั่งก็ค้างสายตาไว้อย่างนั้น ทำเอาคนถูกถามนึกอะไรไม่ออกเลยทีเดียว

"ดิฉันขอสลัด ขอน้ำแอปเปิลเพิ่มด้วยค่ะ"

"อ้อ ผมเอาแบบคุณ"

คุณคะคุณท่านชีคใจคอจะไม่คิดเอาเองบ้างเลยเหรอคะ ลอกข้อสอบตลอดฉันคิดในใจ มองใบหน้านั้นที่ทำให้รู้สึกคันยุบยิบบอกไม่ถูก

ชีคหนุ่มสั่งอาหารเสร็จแล้วนั่งรออย่างสำรวม ด้วยกฏระเบียบทางศาสนาที่ไม่อาจโดนตัวหญิงสาวได้ แม้ในใจเขาไม่คิดเป็นเช่นนี้ เมื่อได้อยู่ใกล้ชิดกันแบบนี่้ เขาก็แทบอยากจะโอบหญิงสาวเข้ามาไว้ในอ้อมกอดแบบคู่รักเสียให้ได้

ผู้หญิงไทยค่อนข้างหวงตัว เขารู้จะบุ่มบ่ามไม่ได้แน่นอน

"ขอบคุณค่ะ"

ฉันขอบคุณเขาไปแล้วยิ้มอ่อนโยน อย่างน้อยที่ไครัตก็มีเขาอีกคนที่น่าจะพอพึ่งพาได้ ส่วนสองคนนั้นห่างกันได้ยิ่งดี

ชาตินี้ตายไปก็ไม่ต้องมาเผาผีคุยกันแต่เรื่องงานก็เพียงพอแล้ว

เคยได้ยินเหล่าดาราเซเลบเคยพูดแบบสวยๆ ตอนเลิกกับคนรักว่าเลิกกันแล้วยังเป็นเพื่อนกันได้แบบนั้นไม่ใช่ฉัน

ลาขาดย่ะ...

อาหารว่างผ่านไปไม่รู้จะทำอะไรดี จึงนอนดูหนังหลังจากที่เลือกอยู่นาน ในที่สุดก็เลือกซีรี่ย์เกาหลีที่กำลังฮิตอยู่ในขณะนี้มาดู

ฉันนั่งยิ่มน้อยยิ้มใหญ่ ตัวแทบม้วนเป็นเกลียวเมื่อถึงฉากหวาน ส่วนท่านชีคก็ไม่เห็นจะดูจอของตัวเอง หรือว่าเขาจะไม่มีอารมณ์สุนทรีย์แล้วยังเอียงมาทั้งตัว ถ้าไม่มีที่วางของกั้นกลางเขาคงมานั่งเก้าอี้ตัวเดียวกันแล้วกระมัง

"จอเสียเหรอคะ" ฉันถามอย่างอยากรู้เอียงตัวไปมองจอของเขา

ท่านชีคทำสีหน้าอ่านยากทั้งที่โดนจับได้ขนาดนี้ เขาก็ยังรักษามาดสุขุมได้อย่างแนบเนียน

"ผมไม่รู้จะดูอะไร"

"เลือกให้ไหมคะ"

เขาส่ายหน้ายืนยันที่จะดูเรื่่องเดียวกับของหญิงสาว

"ของคุณสนุกดี"

"แมนหรือเพื่อนหญิงวะชีค"

หญิงสาวเผลอพูดเป็นภาษาไทยกับตนเอง คิดว่ายังไงเจ้าชายอาหรับก็ฟังไม่ออกหรอก และก็ใช่

"what"

เขาได้ยินแต่เสียงของภาษา ที่ไม่คุ้นเคยลอยลมมาจึงถามอย่างสงสัย

"ไม่มีอะไรค่ะ"

ฉันเป่าลมออกจากปากคงต้องพูดอังกฤษกันทุกคำล่ะมั้ง ไม่อย่างนั้นเขาต้องคิดว่าถูกนินทาเป็นแน่แท้

ฉันเข้าใจว่าชีวิตของเขา ชีวิตของเจ้าชายคงไม่มีเวลามาดูหนังดูละครเหมือนคนทั่วไป น่าจะยุ่งแต่กับงานพอเลิกงานก็ต้องให้ความสุขกับลูกกับเมียทั้งหลายของเขาให้เท่าเทียมกัน

จากนั้นซีรีย์เกาหลีก็ได้มองคนที่เอาแต่หลับไปตลอดทาง จนถึงแอร์พอร์ตของเมืองไครัต

จบตอนแรกแล้วขอกำลังใจด้วยนะคะ

ออนไรท์