SHUT DOWN ปิดฉากรัก

SHUT DOWN ปิดฉากรัก

Sweet_Moon · เสร็จสิ้น · 131.9k คำ

213
ยอดนิยม
1.5k
การดู
39
เพิ่มเมื่อ
เพิ่มไปยังชั้นวาง
เริ่มอ่าน
แชร์:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

บทนำ

เพราะอดีตเคยทำร้ายแฟนเก่าให้ต้องเจ็บปวด กว่าจะสำนึกได้ก็เกือบทำให้ทุกอย่างต้องพัง หลังจากนั้นเขาจึงสร้างกำแพงขึ้นมาเพื่อไม่ให้ใครเข้ามาในชีวิตของเขาได้อีก กระทั่งมีผู้หญิงคนหนึ่งอยากจะพังกำแพงที่ว่านั้นและเขาก็คิดเสมอว่าเธอไม่มีวันทำได้ เพราะเธอคือคนต้องห้าม ที่เขาไม่อยากแตะต้องหรือยุ่งเกี่ยวด้วย แต่ไม่รู้ทำไมยิ่งผลักไสมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกกับเธอมากขึ้นเท่านั้น

บท 1

าม’ ที่ผมไม่ควรรู้สึกหรือสัมผัส

เหมือนยิ่งห้ามก็ยิ่งพยายามเข้าใกล้ผมมากขึ้น... ถ้าขืนเข้ามามากกว่านี้ คนที่จะเสียใจคือเธอ ไม่ใช่ผม

:: SONG-KRAAM TALK ::

“ผมขออยู่ที่นี่ก่อนแล้วกันครับ เพิ่งเรียนจบด้วย ผมขอใช้ชีวิตเสเพลสักพักได้ไหม?”

(“แล้วตอนไปจากที่นี่ ไม่ได้ใช่ชีวิตเสเพลหรือไงสงคราม”) ถอนหายใจพลางหยิบบุหรี่เข้าปากก่อนจะสูบเอานิโคตินเข้าปอดให้มากที่สุดและพ่นควันออกมาเป็นรูปวงกลม ยามสอดสายตาไปยังวิวตรงหน้าซึ่งแดดจากบนท้องฟ้ามันแรงจนต้องยกมือปิดบังใบหน้าตัวเอง เพราะแสงสะท้อนจากตึกอื่นมันกระทบดวงตา

ขนาดอยู่ชั้นที่คิดว่าสูงที่สุดแล้ว ทำไมหลบไม่พ้นนะ

(“ฟังอยู่หรือเปล่าสงคราม”)

“ครับ” ตอบออกไปด้วยน้ำเสียงเนือยๆ ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ริมระเบียง

(“ก็ได้ จะปล่อยให้ใช้ชีวิตตามที่ต้องการสักพักแล้วกัน”)

“ขอบคุณครับ”

(“แต่ถ้าถึงเวลาที่ป๊าเรียกตัวกลับลอนดอน ต้องกลับ ห้ามต่อรองแบบนี้อีก”) ทำได้เพียงตอบตกลงกับป๊าไป ไม่ช้าก็วางสายลงด้วยความหงุดหงิด

หลังจากเรียนจบได้เพียงแค่ยังไม่ถึงปีด้วยซ้ำ ผมก็ได้รับสายจากผู้เป็นพ่อที่โทรตามให้กลับไปอยู่ที่ลอนดอนซึ่งเป็นเปรียบเสมือนบ้านเกิดอีกหลัง เพราะว่าพ่อแต่งงานใหม่กับเมียที่เป็นฝรั่ง และผมไปอยู่นั้นตอนอายุเพียงแค่สิบขวบ แต่ก็อยู่ไม่ได้ด้วยสภาพแวดล้อมต่างๆ ที่ผมไม่สามารถปรับเปลี่ยนไปได้ ผมได้รับมรดกจากแม่ที่เสียชีวิตไปเพราะโรคภูมิแพ้ตัวเองตอนผมอายุได้เพียงหกขวบ สี่ปีหลังจากนั้นป๊าก็แต่งงานกับโรซานี แม่เลี้ยงที่นิสัยดี ต้นตระกูลดี รุ่นราวคราวเดียวกับพ่อซึ่งเจอกันตอนพ่อไปเป็นผู้จัดการห้างดังที่อังกฤษ จนตอนนี้ได้เลื่อนขั้นเป็นผู้บริหารเต็มตัว

แต่ผมอยู่ได้แค่ไม่ถึงปีก็กลับจากที่นั้น และป๊าก็ให้ผมดูแลตัวเองแต่ก็ฝากฝังผมไว้กับป้าที่ผมรักท่านมาก

หลังจากโตจนขึ้นม.ต้น ผมก็เริ่มออกมาใช้ชีวิตด้วยตัวเอง เพราะป้าสอนให้ผมหัดอยู่ตัวคนเดียว เพราะป้ารู้ดี ผมกับป๊าเราค่อนข้างที่จะไม่ลงรอยกันสักเท่าไหร่ ทรัพย์สินของแม่ที่ป้าได้รับหน้าที่ดูแลจึงถูกโอนมาในชื่อของผมด้วยวัยเพียงสิบแปดปี จึงเอาเงินมาซื้อคอนโดอยู่และใช้จ่ายด้วยตัวเอง

มรดกที่แม่ทิ้งไว้ ใช้กี่ชาติก็ไม่มีวันหมด ผมถึงไม่เดือดร้อนถ้าหากจะต้องอยู่ที่นี่โดยไม่กลับไปที่นั้น

“เออ กินเหล้ากัน” หลังจากวางสายจากป๊าผมก็โทรนัดพวกกลุ่มเพื่อนที่เรียนคณะวิศวฯ ด้วยกัน ผมมีเพื่อนสนิทแค่สองคนคือไอ้เดย์และไอ้ปาล์ม เมื่อโทรนัดเพื่อนจึงลุกขึ้นไปอาบน้ำเตรียมตัว แต่ก่อนจะไปผับผมคงต้องแวะที่ที่หนึ่งก่อน

ทว่าสายตาทอดมองไปยังโคมไฟเมื่อผมถอดแหวนประดับนิ้วออกก่อนจะอาบน้ำ สร้อยแหวนสองวงที่ยังคงอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน...

ป่านนี้เธอคงจะสบายดีใช่ไหมดีเทล กับทิศเหนือ คนที่เธอเลือก คนที่เธอรัก

รอยยิ้มผุดขึ้น ระหว่างนึกถึงเรื่องของดีเทล เธอคือแฟนเก่าของผมที่เคยทำเรื่องระยำไว้กับเธอ แต่ ณ ตอนนี้เธอกลับมีชีวิตที่ดียิ่งขึ้นหลังจากได้คบหากับทิศเหนือ ผู้ชายคนนั้นที่น่าอิจฉาที่สุด หมอนั่นได้ความรักจากดีเทลที่เคยมีให้ผม

ผมจะไม่พูดเรื่องนี้อีกแล้ว... เพราะระหว่างผมและเธอกับทิศเหนือ

เราคือมิตรภาพที่ดีต่อกัน เราคือเพื่อนกัน สิ่งดีๆ นับตั้งแต่วันที่ผมได้ปล่อยมือดีเทล ให้เธอได้เจอกับความรักที่แท้จริง ซึ่งผมอยากทำอะไรเพื่อเธอบ้างก็เท่านั้น

รู้สึกดี ใช่ เธอทำให้ผมรู้สึกแบบนั้น แต่ไม่เคยเสียใจเลยที่ต้องปล่อยเธอไปแบบนั้น... ดีซะอีก

เพราะการปล่อยวาง มันก็ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองได้ปลดปล่อยสิ่งที่เคยกระทำไว้กับเธอเมื่อหลายปีก่อน

ต่อจากนี้มันจะไม่มีอีกแล้ว สงครามคนที่ผูกมัดกับใคร หรือต้องการใครเพียงเพราะสิ่งที่เรียกว่า ‘เซ็กส์’

จะไม่ยอมผูกมัดกับใคร ให้เขาต้องเจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว

รถสปอร์ตปอร์เช่สองประตูสีดำสนิทของผมเลี้ยวเข้ามาที่บ้านหลังหนึ่ง ไม่ถึงเรียกว่าคฤหาสน์ แต่เป็นเพียงแค่บ้านหลังหนึ่งที่ใหญ่โตพอจะสมกับฐานะของคุณหญิงเจนจิรา ผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นป้าของผม

“สวัสดีครับพี่แจม” ยกมือไหว้พี่สาวที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกับผม พี่แจมเป็นลูกสาวคนโตของป้าเจน อายุก็ปาเข้าไปสามสิบสองแล้ว และตอนนี้... ก็กำลังตั้งท้องราวๆ หกเดือนแล้ว “ไงครับเจ้าตัวน้อยของพี่”

“หายหน้าหายตาไปเลยนะคราม พี่คิดว่าเราคงจะลืมที่นี่แล้วซะอีก”

“ผมเพิ่งเรียนจบน่ะครับ แล้วก็เที่ยวบ่อยด้วย ขืนมาที่นี่มีหวังโดนป้าเจนบ่นอีก” ยักไหล่หลังจากลูบไปยังหน้าท้องนูนใหญ่ตามอายุครรภ์ “แล้วพี่ไทยังไม่กลับเหรอครับ?”

“ยังหรอกจ๊ะ แต่คงอีกสักพัก จะรอเจอพี่เขาไหมล่ะ พี่จะได้ฝากงาน...”

“โนครับ ผมยังไม่พร้อมจะทำงาน” รีบยกมือห้ามพี่แจมที่ยิ้มอ่อนพลางส่ายหน้าไปมา

“ก็เป็นซะแบบนี้ล่ะ” พี่ไทคือสามีของพี่แจมที่ทำงานเป็นวิศวกรดูแลงานสร้าง และผมจบมาด้านนี้ พี่แจมเลยรีบที่จะให้พี่ไทฝากงานให้ผม

“ขอตัวไปหาป้าเจนก่อนนะครับ” ยิ้มกว้างและเดินสวนร่างอวบไปทางห้องรับแขก เมื่อโผล่หน้าไปก็เห็นป้าเจนกำลังนั่งหันหลังอยู่

หมับ

“ว้าย!”

“สวัสดีครับป้าเจน”

“ตาคราม... ป้าตกใจหมดเลยลูก” กอดรัดร่างอวบอ้วนก่อนจะกดริมฝีปากไปยังแก้มของท่าน “หายหน้าหายตาไปเลยนะ คิดว่าจะลืมคนแก่คนนี้ซะแล้ว”

“นัดกันกับพี่แจมหรือเปล่าครับเนี่ย บ่นผมเหมือนกันเลย” ว่าเสร็จก็เดินไปนั่งลงบนพื้นเอนศีรษะซบตักของป้าเจนที่วางมือลงบนบ่า

“พ่อเขาโทรมาหาป้า”

“รู้แล้วล่ะครับ เมื่อช่วงสายป๊าก็โทรหาผม อยากให้กลับไปอยู่ที่ลอนดอน” เงยหน้าสบตากับดวงตาของป้าเจนซึ่งใบหน้าสวยก็เหี่ยวย่นไปตามวัยที่ชรามากขึ้น “ผมปฏิเสธไป หรือต่อให้ป๊าโทรมาให้กลับ ผมก็ไม่ไป”

“คราม”

“ผมตัดสินใจแล้ว... บ้านเกิดของผมอยู่ที่นี่ แม่ของผมท่านอยู่ที่นี่นะครับ” แม้ว่าทางด้านญาติของแม่จะไม่ชอบใจป๊าที่แต่งงานใหม่ และพาลเกลียดผมไปด้วย ดังนั้นผมจึงไม่ค่อยสนิทกับญาติของแม่เท่ากับญาติของพ่อ มันมีหลายปัจจัย แต่ผมเข้าใจป๊าดี ไม่เคยโกรธด้วยที่ท่านแต่งงานใหม่เพราะแม่ก็ตายไปหลายปี ป๊าถึงตัดสินใจแต่งงาน แต่สำหรับผมกับท่านมันเหมือนมีเส้นขนานขวางกั้นเราสองคนอยู่

ไม่เคยที่จะคุยด้วยกันดี ในขณะที่ป๊าบังคับ แต่ผมชอบขัดคำสั่ง... จนสุดท้ายก็กลายเป็นทะเลาะกันมากกว่าคุยกันดีๆ

“เอาล่ะป้าไม่พูดเรื่องนี้แล้ว เพราะสงครามโตพอที่จะตัดสินใจอะไรๆ ด้วยตัวเอง ป้าไม่วุ่นวาย”

“ขอบคุณครับ”

“มาแบบนี้งั้นอยู่ทานข้าวกับป้านะ” รีบส่ายหน้าไปมาพลางยกนาฬิกาข้อมือดู

“ขอโทษนะครับ เอาไว้คราวหน้าแล้วกัน ผมมีนัดกินเหล้ากับเพื่อน” พอพูดแบบนี้สีหน้าป้าเจนก็มุ่ยทันที ตีไหล่ผมเบาๆ แต่ผมกลับโอเวอร์ไปอีกด้วยการทำหน้าบูดใส่ท่าน

“กินแต่เหล้า สูบแต่บุหรี่ แล้วก็...”

“ควงผู้หญิงไม่ซ้ำ โธ่ป้าเจนครับ ผมโสดนะ ชายโสดก็ต้องเสเพลเป็นธรรมดา”

“งั้นก็หาแฟนสิ นอกจากป้าจะรออุ้มลูกจากยัยแจมแล้ว ป้าก็หวังจะอุ้มลูกของครามเหมือนกัน” ผมยิ้มและโน้มไปกอดท่าน

“พี่แจมคลอดลูก ป้าเจนเป็นยายแล้วนะ ถ้ารออุ้มลูกผม... ป้าเจนก็จะเป็นทวด แก่เลยทีนี้”

“สงคราม!”

“ไปดีกว่า ไว้ผมจะมาหาอีกนะครับ” ไม่ว่าเปล่าจูบแก้มท่านและวิ่งออกไปทันทีอย่างเร่งรีบ เนื่องจากโดนบ่นไล่หลัง ผมรู้สึกว่าอยู่ที่นี่ผมได้เป็นตัวเองมากกว่าที่จะต้องไปอยู่ที่นั้น

อยู่ในกรอบที่พ่อสร้างขึ้นให้ผม... แบบนั้นผมไม่เอาหรอก ให้ตายยังไงก็ไม่มีวันกลับไป

ไนต์คลับ XXX

ผมมาถึงที่นัดหมายในเวลาต่อมา ผมเป็นนักท่องราตรี กินเหล้าเคล้านารีนี่คือสิ่งที่ผมทำเป็นประจำราวกับมันคือส่วนหนึ่งในชีวิต หลังจากเรียนจบแม้เพื่อนบางคนจะมีงานทำหรือไม่มีก็มักจะนัดกันมาสังสรรค์กันอยู่เสมอ

“เอ๊า! ชนครับ แดกกันให้ตับพังกันไปข้าง” ไอ้เดย์พูดขึ้นพลางทำหน้ากวนตีน ส่วนไอ้ปาล์มก็เอาแต่ซุกไซ้ผู้หญิงที่พามาด้วยจนผมกรอกเหล้าผ่านลำคอจนหมดแก้ว

“ไอ้ปาล์ม ห้องมีนะ กูเปิดให้เอาไหม?”

“ไม่ต้องๆ กูยังขึ้นไม่พอ ถ้าขึ้นจนแข็ง... จัดการเองครับ” ไอ้ปาล์มโบกมือจนผมยิ้มอ่อน กวาดสายตามองไปยังด้านหน้าเวทีซึ่งตอนนี้มีนักร้องกำลังร้องเพลงอยู่ ซึ่งออกแนวโรแมนติกจนผมโยกศีรษะไปตามเพลง

“มึงรู้จักน้องคนนี้ปะไอ้เดย์” จู่ๆ ไอ้ปาล์มก็ขยับไปนั่งใกล้ไอ้เดย์ซึ่งชะโงกหน้าไปดูมือถือราคาแพง ไม่รู้หรอกนะว่าพวกมันกำลังดูอะไร ผมไม่ได้คิดจะสนใจอยู่แล้ว

“อ๋อ น้องแม่งเด็ด”

“ยังไงวะ”

“มึงไม่เห็นเหรอ ยอดไลค์ ยอดเมนต์ในไอจีเนี่ย เป็นหมื่นเป็นพัน” สงสัยกำลังพูดถึงสาว ไม่ก็เนตไอดอลสินะ ไอ้ปาล์มพยักหน้ารับอย่างยิ้มๆ ซึ่งเป็นยิ้มที่โคตรจะเจ้าเล่ห์

“กดติดตามสิครับรอเหี้ยไรอะ น่ารัก ตัวเล็ก ตาโต แถมยัง...”

“เซ็กซี่”

“เชร้ด! กูเลื่อนรูปมีอยู่รูปที่สวมชุดซีทรูสีขาว แบบว่าสะบึ้ม ไซส์ใหญ่ดีฉิบหาย อยากขย้ำว่ะ”

“ไอ้เหี้ยปาล์มแม่งโคตรหื่น” ส่ายหน้าไปมาก่อนจะหยิบวิสกี้เทลงใส่แก้วเพียวๆ ยกขึ้นกรอกผ่านลำคอ “มึงเล่นไอจีด้วยนี่หว่าไอ้คราม เคยเห็นน้องคนนี้ปะ คนติดตามสามแสนกว่า”

“ไม่อะ กูติดตามแค่ไม่กี่คน” ว่าแล้วก็เลยเปิดไอจีของตัวเองดูซึ่งมีคนติดตามผมประมาณห้าแสนนิดๆ

“โหวคนติดตามไอ้ครามเยอะฉิบหาย แถมยังมีแค่รูปเดียวคนไลค์ห้าหมื่นกว่า”

“อ่อ ไอ้รูปที่มันเป็นสิงรมควันปะ รูปนั้นอะรูปโปรดมันเลยล่ะ” ไอ้ปาล์มว่า ซึ่งมันก็ถูกอย่างที่พวกมันพูดทุกอย่าง ผมเปิดเล่นโซเชียลอย่างไอจีก็ลงแค่เพียงรูปเดียวเท่านั้นและมันก็นานมากด้วย เกือบๆ สามปีแล้ว “กูเป็นคนถ่ายด้วย ไม่ให้เครดิตกูด้วยนะ ลงรูปไม่มีแคปชั่นเหี้ยไรเลย มีไว้ทำหอกไรไม่รู้”

“ไม่ลงเหี้ยไรเลยด้วยซ้ำ แต่ยอดฟอลแม่งขึ้นเยอะฉิบหาย” ไอ้เดย์ว่าพลางมองค้อนผม “กูแม่งลงไปร้อย คนติดตามแค่หมื่นนิดๆ ถุ้ย! โคตรไม่แฟร์”

ผมส่ายหน้าไปมากับสิ่งที่พวกมันพูด ไร้สาระชะมัด! เอาจริงผมติดตามแค่ดีเทล ทิศเหนือ ป๊า ป้าเจน พี่แจมและพี่ไทสามีพี่แจม ที่เหลือคือเป็นนักฟุตบอลที่ผมชื่นชอบ และมันสองตัวจึงคบสิบคนพอดี

“ไปกดติดตามน้องคนนี้เลย เอามือถือมึงมา”

“ไอ้เหี้ยเดย์!” ผมตวาดแต่มีเหรอว่ามันจะสนใจ เอามือถือผมไปกดติดตามใครก็ไม่รู้เพิ่มเป็นสิบเอ็ดคน ได้แต่ถอนหายใจอย่างหงุดหงิดที่พวกมันเอามือถือผมไปส่องเนตไอดอลที่พวกมันพูดถึง

พวกเรานั่งดื่ม นั่งกินกันสักพักจนเวลาล่วงเลยมาเกือบตีหนึ่งก็พากันเดินออกมาจากไนต์คลับ ผมหยิบกุญแจขึ้นมาปลดล็อกรถของตัวเอง แต่ทว่ากลับไม่มีเสียงสัญญาณขึ้นมาจนต้องขมวดคิ้ว

“ไอ้ครามมึงลืมล็อกรถอีกแล้วใช่มะ” ไอ้เดย์ถามขึ้นพลางชี้นิ้วไปยังรถของผม

“เออว่ะ กูลืม”

“ไอ้เวร! ลืมเหี้ยไรไม่ลืมนะมึง รถไม่ใช่คันละบาทสองบาท” ผมพยักหน้าให้พวกมันสองตัวที่ส่ายหน้าไปมากับความหลงลืมของผม มีอยู่อย่างที่ผมมักจะลืมเสมอคือเวลาไปไหนผมมักจะชอบลืมล็อกรถตัวเองเพราะความเคยชินจากการจอดรถที่คอนโดตัวเอง มันเลยติดมาเป็นนิสัยจนแก้ยังไงก็ไม่เคยหาย

ถอนหายใจก่อนจะหยิบบุหรี่เข้าปากและจุดสูบเดินตรงไปยังรถของตัวเอง เมื่อเข้าไปนั่งประจำที่เรียบร้อยแล้วก็ต้องตกใจกับข้างกายซึ่งมีร่างเล็กๆ นอนหลับไม่ได้สติอยู่

“เฮ้ย! ใครวะเนี่ย” ขมวดดิ้วเมื่อมองไปตามเรือนร่างขาวผ่องอยู่ในชุดเดรสเกาะอกสั้นโชว์เรียวขายาวและทรวงอกที่ดันล้นออกมาจนรับรู้เลยว่า ‘ผู้หญิงคนนี้รูปร่างดี’ เอวเป็นเอว อกเป็นอก ตัวเล็ก ผมยาวสีดำดัดลอนใหญ่ ใบหน้าก็เอนไปซบกับกระจกจนผมเอื้อมมือไปเขย่าไหล่เปลือยเปล่า

“เธอ ตื่น”

“...”

“เฮ้ นี่ไม่ใช่รถเธอ ตื่นสิวะ” เมื่อเขย่าแรงขึ้น ร่างเล็กก็ดูเหมือนมีปฏิกิริยา ปัดมือผมออกไปด้วยน้ำเสียงงัวเงียที่ฟังแล้วมันเซ็กซี่ลื่นหู

“อืม จะนอน...” เธอบ่นพึมพำ “ขับรถกลับไปที่หอเลยสิ ยี่หวา”

คงคิดว่ารถที่ตัวเองนอนหลับอยู่เป็นรถของเพื่อนสินะ ให้ตายเหอะ! โชคดีแค่ไหนที่มาเจอคนอย่างผมวะ ถ้าไปนอนหลับที่รถคนอื่นมีหวังป่านนี้โดนพาเข้าโรงแรมไปแล้วมั้ง ถึงแม้ว่าร่างกายของเธอจะมีผลกับตัวผม เออ ผมก็ผู้ชายเปล่าวะ เจ้าชู้และแบดบอย มีผู้หญิงไม่ได้สติมานอนบนรถ ไม่คิดเรื่องใต้สะดือก็ยังไงอยู่

แต่ผมจะไม่ทำอะไรถ้าหากคนนั้นไม่มีสติ หรือไม่ยินยอม อย่างน้อยผมก็เป็นคนดีล่ะวะ (เหรอ?)

“เธอจะมานอนบนรถคันนี้ไม่ได้ นี่มันรถ...”

ยังไม่ทันได้พูดจบดี ใบหน้าที่ฟุบอยู่กับกระจกข้างก็เอียงองศามาทางผม และนั่นทำให้ความคิดทั้งหมดหายไป ใบหน้าสวยเรียวยาว ดวงตากลมโตกำลังหลับลง แพขนตายาวๆ บวกกับริมฝีปากแดงน่าจูบ จมูกโด่งขลับกับใบหน้าซึ่งถูกแต่งแต้มจนสวยงาม

มันจะบังเอิญเกินไปหรือเปล่าวะเนี่ย!

“ม่าน... ฟ้า” 

คนที่ผมเอ่ยชื่อมาเธอคือน้องสาวตัวแสบของทิศเหนือ เด็กผู้หญิงที่ตามติดผม ตามตื้อผมและพยายาม... ที่จะหาทางใกล้ชิด ทั้งที่ผมพยายามหลีกเลี่ยงเธอมาตลอด แต่แอบมาหนีเที่ยวแบบนี้ ทิศเหนือไม่อยู่เข้าทางยัยเด็กแสบนี่เลยสินะ!

ผมถอนหายใจและขับรถออกไปจากไนต์คลับ มาหยุดรถที่ริมน้ำยามค่ำคืน ลดกระจกลงเพื่อสูบบุหรี่ อย่างน้อยก็รอให้เธอตื่นขึ้นเอง ผมจะไม่มีวันพายัยเด็กคนนี้ไปที่ห้องเด็ดขาด แม้ว่าเวลาจะล่วงเลยมาเกือบตีสี่ ผมก็อัดบุหรี่และนั่งอยู่กับเธอจนตอนนี้เกือบจะรุ่งเช้า คนข้างกายก็ค่อยๆ ขยับตัวไปมา สองมือยกขึ้นกอบกุมศีรษะพร้อมดวงตาที่ค่อยๆ ลืมขึ้นอย่างเชื่องช้า

“อื้อ... ปวดหัวอ่า” ยามที่ร่างเล็กบิดตัวไปมา กระโปรงสั้นมันก็ถลกขึ้นจนผมต้องเบือนหน้าหนี บอกแล้วใช่ไหม ผมคือผู้ชายเจ้าชู้ ฟันผู้หญิงมานับไม่ถ้วน และผมไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่จะมาทนกับอะไรแบบนี้ได้นานๆ หรอกนะ

เธอคือใคร? น้องสาวของทิศเหนือเพื่อนของผม ‘ของต้องห้าม’ ที่ห้ามแม้แต่จะคิดอะไรเกินเลยด้วยซ้ำ

“เอ๊ะ?” พอได้ยินเสียงร้องตกใจ ผมจึงหันกลับไปมอง ใบหน้าสวยเบิกตากว้างเมื่อสบตากับผม “พะ พี่สงคราม ทำไม... ก็เมื่อคืนม่าน”

“เธอมานอนที่รถของฉัน”

“แต่...”

“เมาด้วย ดีที่มานอนที่รถฉัน ถ้าคนอื่นป่านนี้คง...” ไม่พูดเปล่า ใช้สายตามมองไปตามเรือนร่างของเธอตั้งแต่หัวจรดหน้าขานวลๆ และเบือนหน้าหนี สูบบุหรี่เอาเข้าปอดเพื่อระงับใจร้อนๆ ในตอนนี้

แพ้คนแต่งตัวเซ็กซี่ ไอ้เวรเอ๋ย!

“บังเอิญจัง ม่านไม่รู้ว่ารถคันนี้เป็นของพี่สงคราม มันคล้ายรถเพื่อนม่าน”

“จะให้ไปส่งที่ไหน?”

“คือม่านยังกลับไม่ได้นะ”

“เมื่อคืนเธอละเมอว่าอยู่หอ บอกที่อยู่หอมา” รีบขัดคำพูดของเธอ ผมรู้เลยว่าม่านฟ้ากำลังจะคิดทำอะไร ถ้าไม่ใช่การไปที่ห้องของผม แค่หายใจก็รู้แล้วว่าคิดอะไร... ผมช่ำชองเรื่องพวกนี้มาก อาบน้ำร้อนมาก่อน มีเหรอจะไม่รู้ว่าเธอต้องการอะไร

“พี่สงคราม”

“บอกมา” หันไปมองเพื่อคาดคั้น ม่านฟ้าทำหน้าบูดกอดอกและเบือนหน้าหนีโดยไม่พูดอะไรเลย “ม่านฟ้า”

“ม่านอยากอาบน้ำ”

“ก็ไปที่หอเธอสิ บอกมาตรงไหน?”

“ม่านหิวด้วย” ยัยเด็กคนนี้ยังไงกันวะ! “ม่านอยากอยู่กับพี่สงคราม”

“...”

“นานแค่ไหนแล้วที่เราไม่ได้เจอกัน ม่านคิดถึงพี่สงคราม” บอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา หากแต่ผมกลับไม่ได้รู้สึกยินดีเลยสักนิดกับการบอกคิดถึง ใครจะไปคิดถึงเธอกันวะยัยเด็กแก่แดด!

“แต่ฉันไม่ได้คิดถึงเธอสักนิด”

“ใจร้ายที่สุด” หันมามองผมด้วยสีหน้าโกรธเคือง “อย่าคิดว่าม่านจะหยุดแค่นี้ ระวังตัวไว้เหอะ”

“ขอบใจที่เตือน แต่เธอต่างหากที่ต้องเตือนตัวเอง ไม่ใช่ฉัน”

ม่านฟ้ากัดริมฝีปากตัวเองก่อนจะยอมบอกทางกลับไปหอของเธอ ผมจึงขับรถไปส่งเธอ โดยที่ภายในรถก็เงียบสงบราวกับไม่มีใครนั่งอยู่ด้วย “กระเป๋าม่านหาย”

“ฉันไม่รู้ เห็นเธอมาแต่ตัว”

“งั้นคงอยู่ที่เพื่อนแน่เลย” พูดเสร็จก็ยกมือกุมขมับตัวเอง ผมถอนหายใจจึงจอดรถ “พี่สงครามจอดทำไมคะ?”

ไม่พูดอะไร แต่ลงจากรถและตรงเข้าไปในร้านสะดวกซื้อหยิบผ้าเย็นและน้ำดื่มมาจ่ายเงิน ก่อนจะขึ้นรถส่งของทั้งหมดให้ม่านฟ้าที่รับไปอย่างมึนงง

“เช็ดหน้าเช็ดตา ดื่มน้ำเยอะๆ จะได้หายแฮงค์” ว่าโดยไม่มองเธอ จับจ้องไปยังด้านหน้าเพราะตอนนี้จราจรเริ่มแออัดแล้วช่วงนี้

“น่ารัก” ได้ยินเสียงเล็กบ่นขึ้น “คนบ้า ปล่อยไปก็โง่แล้ว”

“อะไรของเธอ”

“ไม่ต้องรู้หรอกค่ะ ม่านก็บ่นไปเรื่อย” ส่ายหน้าไปมาก่อนจะยกมือปิดปากตัวเองเนื่องจากอาการง่วงนอนเริ่มเล่นงานผมบ้างแล้ว หักหัวรถเลี้ยวเข้ามาจอดตามที่ม่านฟ้าบอก แต่ทว่าที่นี่มันไม่ใช่หอนี่นา... แต่มันเป็นคอนโด

“ที่นี่เหรอ? ไหนบอกว่าหอ”

“ก็ม่านเรียกหอนี่คะ เรียกให้ติดปากเวลาพ่อถามไปไหนก็บอกมาค้างที่หอ” ผมเบ้ปากก่อนจะกดปลดล็อกรถให้เธอได้ลงไป หยิบแก้วกาแฟที่ซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อขึ้นจิบ “แต่ม่านอยู่ที่นี่กับเพื่อนผู้หญิงนะคะ”

“บอกทำไม ไม่ได้อยากรู้”

“แต่ม่านอยากบอก พี่สงครามจะได้ไม่เข้าใจผิดคิดว่าม่านอยู่กับคนอื่นที่เป็นผู้ชาย” ม่านฟ้ายิ้มกว้างก่อนจะปลดสายเข็มขัดนิรภัยออก “ขอบคุณนะคะที่อยู่กับม่านจนถึงเช้า โดยที่พี่สงครามไม่ได้หลับเลย”

“...”

จุ๊บ

“มะ ม่านฟ้า!”

“แล้วเจอกันค่ะ” ผมตกใจสุดขีดที่เธอโน้มใบหน้ามาจูบแก้มผมจนหน้าสั่น ใช่ หน้าสั่นเลยคือมันเป็นการจูบแก้มที่รุนแรงและรวดเร็วไง ม่านฟ้าลงจากรถไปพลางโบกมือให้กับผมอย่างยิ้มแย้มและพอได้เห็นเธอเต็มตัวแบบนี้

“ชุดบ้าอะไร สั้นฉิบหาย!”

แต่งตัวแบบนี้ไปเที่ยวในที่แบบนั้น... เป็นน้องเป็นนุ่ง จับตีให้ตูดลาย

:: SONG-KRAAM TALK END ::

บทล่าสุด

คุณอาจชอบ 😍

รักระรินใจ

รักระรินใจ

27.2k การดู · เสร็จสิ้น · เตชิตา
ความรักในรอยแค้นของลัลน์ลลิน ลูกสาวคนเล็กของตระกูลวงศ์วิษณุที่สร้างบาดแผลและความเจ็บปวดไว้กลางใจเมฆพงษ์ เขตเมฆา นักธุรกิจพ่อหม้ายหนุ่มที่ในอดีตต้องสูญเสียทุกอย่างเพราะคนของวงศ์วิษณุ แต่สิ่งเดียวที่เขาได้จากครอบครัวนี้คือหัวใจภักดีของลัลน์ลลิน ผู้หญิงธรรมดาที่เต็มไปด้วยความหวัง ความรัก และความอดทนกับเวลาเก้าปีที่เธอเติบโตขึ้นอย่างมีมุ่งมั่นชดใช้ความผิดแทนครอบครัวเพื่อขอให้เขายกโทษให้ แม้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับความผิดนั้นก็ตาม ลัลน์ลลิน ถูกคนที่เธอมีใจให้ทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างเลือดเย็น เขาไล่เธอออกจากบ้านโดยไม่เหลียวมอง! ทำให้เธอต้องหอบหัวใจที่แหลกสลายเดินจากมาอย่างไร้จุดหมาย โชคดีที่เธอเจอกับธาวิน จิตแพทย์หนุ่มที่อบอุ่น และใส่ใจทุกคำพูดของเธอ เขาไม่ซักไซ้ ไม่มีคำปลอบใจ แค่ฟังและทำให้เธอรู้สึกเหมือนเป็นคนสำคัญ ผู้ชายที่เต็มใจเยียวยาหัวใจพัง ๆ ของเธอ ในขณะที่เมฆพงษ์ เริ่มรู้ตัวว่าเขาทิ้งสิ่งสำคัญไป...แต่บางครั้งความเสียใจมันก็สายเกินแก้ รักเก่าที่ยังค้างคา กับ ความรู้สึกใหม่ที่ค่อย ๆ ละลายหัวใจทีละนิด...คนหนึ่งเจ็บเพราะเคยผูกมัด อีกคนเยียวยาด้วยความเข้าใจแบบไม่ต้องพูดเลยสักคำ ใครคือคนที่หัวใจลัลน์ลลินจะเลือก? ระหว่างคนที่เคย ‘ครอบครอง’ ... กับคนที่แค่ ‘ยืนอยู่ข้าง ๆ’ ก็ทำให้เธอยิ้มได้ทั้งวัน
คุณหมอโหด ในโหมดหวงรัก

คุณหมอโหด ในโหมดหวงรัก

38.9k การดู · กำลังอัปเดต · ชาไทยเย็น
“คุณหมอภูมิ! วันนี้ถ้าคุณกล้าแต่งงานกับคนอื่น ฉันจะตายให้คุณดู!”
“ก็เอาสิ ผมก็มานี่แล้วไง ตายให้ผมดูสิ”

"ภูวินทร์" แม้จะเป็นศัลยแพทย์ แต่เขากลับเย็นชาและโหดเหี้ยมกว่าที่ใคร ๆ คิดเอาไว้

“ในเมื่อวันนี้คุณหมอไม่พร้อม ก็ยกเลิกงานหมั้นวันนี้ไปเถอะค่ะ ฉันไม่มีเวลาว่างมานั่งเล่นกับพวกคุณนะคะ”

"ศินีนารถ" ฟาดฝ่ามือไปที่ใบหน้าของคู่หมั้น หลังจากที่เขาปล่อยให้งานหมั้นวุ่นวาย เพียบตบเดียวจากเธอ ถึงกับเรียกสติของเขากลับมาทันที

“ไม่ได้ครับ! ผมไม่มีทางยกเลิกงานหมั้นนี้ ผมจะไปคุยกับเธอเอง"

แม้งานหมั้นจะผ่านไปได้วยดี แต่ทว่า.... ทุกอย่างไม่ได้ง่ายแบบนั้น

ทั้งเรื่องมือที่สาม และความไม่เข้าใจกัน ความดื้อดึงของเธอ เจอกับความเย็นชา เผด็จการและดุดันของเขา

เปลี่ยนคนที่โหดอย่างเขา กลายเป็นเริ่มคลั่งรักเธอ เริ่มขาดไม่ได้ และตามมาด้วยความหึงหวง
ซึ่งเป็นความหึงแบบไม่ธรรมดา ในเมื่อเขาคือ "สายโหด" ความขี้หึง ก็ต้อง "หึงโหด" เช่นกัน

"คู่หมั้นก็ถือเป็นสามีไปแล้วครึ่งหนึ่ง บอกมาว่ามันเป็นใคร แล้วให้มันแตะต้องตรงไหนบ้าง คืนนี้ผมจะลบออกไปให้หมด แล้วอย่าได้ให้ผู้ชายคนอื่นแตะต้องอีก คุณเป็นของผมคนเดียวเข้าใจมั้ย!"
"หมอคะคุณใจเย็น ๆ ก่อน อ๊าา!!!"
"คืนนี้ต่อให้ร้องขอชีวิต ก็อย่าคิดจะคลานลงจากเตียงนี้ไปได้เลย!"
พี่ชายที่รัก

พี่ชายที่รัก

275.3k การดู · เสร็จสิ้น · สาวน้อย.ช่างฝัน
พี่กัส 'ออกัส' เป็นพี่ชายของฉัน 'อลิน' เราเป็นพี่น้องบุญธรรมกัน แต่เขากลับไม่เคยทำดีกับฉันเลยสักครั้ง เอาแต่คอยทำร้ายจิตใจและร่างกายของฉัน
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก

So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก

329.8k การดู · เสร็จสิ้น · Phat_sara
ทั้งที่เธอแค่แอบรักเขาที่เป็นเหมือนเพื่อนสนิทแต่แล้ววันหนึ่งเขากลับย่ำยีเธอจนแหลกละเอียด
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
ใต้เงาสเน่หา

ใต้เงาสเน่หา

16.3k การดู · กำลังอัปเดต · นรานิณ
เพราะมรสุมชีวิตและรักเก่าที่พังทลาย ทำให้ ‘เพลงพิณ’ นักโภชนาการสาวต้องยอมลดตัวมาเป็นแม่ครัวส่วนตัวในคฤหาสน์หรู เพื่อหาเงินรักษาเทวดาตัวน้อยของเธอ...

ทว่าสิ่งที่เธอต้องรับมือกลับไม่ใช่เพียงเมนูอาหารรสเลิศ แต่เป็น ‘ไทม์’ CEO หนุ่มผู้เย็นชา เย่อหยิ่ง และกินยากที่สุดในสามโลก! จากความระแวงแคลงใจในคราแรก แปรเปลี่ยนเป็นความสิเน่หาอันลุ่มหลงที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เงามืดของคฤหาสน์

ท่ามกลางสายตาผู้ใหญ่และคำครหาเรื่องชนชั้น เขาตีตราจองเธอไว้ด้วยความหึงหวงอันบ้าคลั่ง ขณะที่เธอพยายามเจียมตัวและหลบหนี...
แต่ยิ่งเธอถอยห่าง เขากลับยิ่งก้าวเข้ามาประชิด และพร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่กล้าพราก ‘ยอดดวงใจ’ ไปจากเขา!
พิษรักคุณหมอ

พิษรักคุณหมอ

423.1k การดู · เสร็จสิ้น · เพียงเม็ดทราย
"มีนอยากกินน้ำอุ่นค่ะ" "ที่ห้องไม่มีน้ำอุ่นหรอก เอาอย่างอื่นแทนไหม...อุ่นเหมือนกัน" นอกจากฝีมือผ่าตัดคุณหมอฟันยังเหลี่ยมจัดอีกด้วย
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน

“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน

โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด

ร้ายซ่อนรักฉบับโหด

601.7k การดู · เสร็จสิ้น · Yaygoh
เธอ คะนิ้ง นกน้อยที่หลงเข้าไปพัวพันกับเหล่านักแข่งใต้ดิน เธอแค่อยากตามหาน้องสาวที่หายตัวไป โดยไม่รู้เลยว่าความจริงที่รออยู่เบื้องหน้าโหดร้ายยิ่งกว่าขุมนรก

เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...

ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย)  BAD

เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD

529.7k การดู · เสร็จสิ้น · ลำเจียก
ลีวาย
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”

มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
รักไม่หลอก

รักไม่หลอก

8.1k การดู · เสร็จสิ้น · เตชิตา
วาดฝันนักเขียนสาวสุดเฉิ่มถูกไล่ออกจากงานประจำหลังโดนจับได้ว่าแอบปั่นต้นฉบับในเวลางานจึงไปอาศัยอยู่กับน้องชายฝาแฝดที่ไม่ลงรอยกันมาแต่เด็ก ทำให้เกิดมีปากเสียงกันในวันหนึ่งเมื่อคนเป็นน้องเอ่ยปากไล่เธอต่อหน้าคู่ขาสาวทำให้คนเป็นพี่เสียใจจนผลุนผลันขับรถออกมาได้รับอุบัติเหตุ โชคชะตาเล่นตลกให้วิญญาณวาดฝันหลุดจากร่าง ซ้ำยังกลายเป็นวิญญาณความจำเสื่อมหาทางเข้าร่างไม่ได้และยังซวยไม่พอ วาดฝันต้องเข้าไปพัวพันกับคดีสะเทือนขวัญ ต้องช่วยพร้อมรบ นิติเวชหนุ่มที่มองเห็นวิญญาณของเธออย่างน่ามหัศจรรย์และยิ่งกว่านั้นเวลาอยู่ใกล้เขาในระยะสายตาจากเป็นแค่ดวงวิญญาณ วาดฝันจะมีตัวตนเหมือนคนปกติภายใต้ข้อแม้ว่าต้องอยู่ใกล้นิติเวชหนุ่มเท่านั้น ความสัมพันธ์แปลกประหลาดกับภาระกิจที่ต้องช่วยเขาไขคดีอาจเป็นหนทางเดียวที่จะทำให้วาดฝันหาทางกลับเข้าร่างของตัวเองได้
หลังคืนหนึ่งกับอัลฟ่า

หลังคืนหนึ่งกับอัลฟ่า

51.9k การดู · เสร็จสิ้น · Sansa
หนึ่งราตรี. หนึ่งความผิดพลาด. หนึ่งชีวิตที่ต้องชดใช้.

ฉันคิดว่าฉันกำลังรอคอยความรัก แต่กลับกลายเป็นว่าฉันถูกอสูรร้ายย่ำยี

โลกของฉันควรจะเบ่งบานในเทศกาลคืนจันทร์เต็มดวงที่อ่าวมูนเชด แชมเปญซาบซ่านอยู่ในสายเลือด ห้องพักในโรงแรมที่จองไว้เพื่อให้ฉันกับเจสันได้ข้ามเส้นความสัมพันธ์นั้นเสียทีหลังจากรอมาสองปี ฉันสวมชุดชั้นในลูกไม้ตัวสวย แง้มประตูทิ้งไว้ แล้วเอนกายลงบนเตียง หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นระคนประหม่า

แต่ชายที่ปีนขึ้นมาบนเตียงของฉันไม่ใช่เจสัน

ภายในห้องที่มืดสนิท อบอวลไปด้วยกลิ่นเครื่องเทศร้อนแรงชวนมึนหัว ฉันรู้สึกถึงมือคู่หนึ่ง...ร้อนรุ่มและเร่งเร้า...ที่ลูบไล้แผดเผาผิวของฉัน แก่นกายร้อนผ่าวที่กำลังตุบๆ ของเขากดเบียดอยู่กับความอ่อนนุ่มที่เปียกชื้นของฉัน และก่อนที่ฉันจะทันได้อ้าปากคราง เขาก็กระแทกกายเข้ามาอย่างแรง ฉีกกระชากความบริสุทธิ์ของฉันอย่างไร้ความปรานี ความเจ็บปวดแผดเผาไปทั่ว ช่องทางของฉันบีบรัดแน่นขณะที่ฉันจิกเล็บลงบนบ่าที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กของเขา พยายามกลั้นเสียงสะอื้น เสียงเฉอะแฉะดังก้องไปกับทุกจังหวะการสอดใส่ที่รุนแรง ร่างกายของเขาโหมกระหน่ำไม่หยุดยั้งจนกระทั่งเขากระตุกเกร็ง ปลดปล่อยความอุ่นร้อนเข้ามาลึกล้ำในตัวฉัน

“สุดยอดไปเลยค่ะ เจสัน” ฉันเปล่งเสียงออกไปอย่างยากลำบาก

“เจสันคือใครวะ”

เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ แสงไฟสาดส่องใบหน้าของเขา—แบรด เรย์น อัลฟ่าแห่งฝูงมูนเชด เป็นคนหมาป่า ไม่ใช่แฟนของฉัน ความหวาดผวาจุกอยู่ที่ลำคอเมื่อฉันตระหนักได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป

ฉันวิ่งหนีสุดชีวิต!

แต่หลายสัปดาห์ต่อมา ฉันก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับทายาทของเขาในครรภ์!

ว่ากันว่าดวงตาสองสีของฉันเป็นเครื่องหมายบ่งบอกว่าฉันคือ ‘ทรูเมท’ ที่หาได้ยาก แต่ฉันไม่ใช่หมาป่า ฉันเป็นแค่แอล คนธรรมดาจากเขตมนุษย์ ที่ตอนนี้ต้องมาติดอยู่ในโลกของแบรด

สายตาเย็นชาของแบรดตรึงฉันไว้ “ในตัวเธอมีสายเลือดของข้า เธอเป็นของข้า”

ฉันไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากยอมรับกรงขังนี้ ร่างกายของฉันเองก็ทรยศ มันกลับโหยหาสัตว์ร้ายที่ทำลายชีวิตฉัน

คำเตือน: เหมาะสำหรับผู้ใหญ่อายุ 18 ปีขึ้นไป
เมียเด็กของท่านประธานร้ายรัก

เมียเด็กของท่านประธานร้ายรัก

52k การดู · เสร็จสิ้น · ปะหนัน
คำโปรย
เธอเป็นเพียงนักศึกษาฝึกงานธรรมดา ส่วนเขาคือท่านประธานผู้สูงส่ง เย็นชา และอันตรายเกินกว่าที่หัวใจดวงเล็ก ๆ ของเธอจะรับมือไหว
น้ำขิงไม่เคยคิดเลยว่า การเข้ามาฝึกงานในบริษัทวัฒนากร กรุ๊ป จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาลเพราะเพียงคืนเดียว...เธอกลายเป็นผู้หญิงของเขา
ภูริช วัฒนากร คือผู้ชายที่ใคร ๆ ก็เกรงกลัว
เขาร้าย เขาเย็นชา เขาไม่เคยอ่อนข้อให้ใคร แต่กับเด็กฝึกงานตัวเล็ก ๆ อย่างเธอ เขากลับทั้งหวง ทั้งหึง ทั้งร้ายกาจ และไม่ยอมปล่อยมือ
“เธอเป็นของฉัน น้ำขิง จำไว้ให้ดี”คำพูดของเขาเหมือนโซ่ตรวนผูกเธอไว้กับความรักที่ทั้งหวาน ทั้งเจ็บ และหนีไม่พ้น
ทว่าเมื่อความลับและคำกล่าวหาร้ายแรงถาโถมเข้ามาผู้ชายที่เคยกอดเธอแน่น กลับเป็นคนเดียวกันที่ทำให้เธอเจ็บจนแทบขาดใจ เธอไม่ได้ต้องการเงินของเขาไม่ได้ต้องการตำแหน่งเมีย ท่านประธาน เธอต้องการเพียงความเชื่อใจจากผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจแต่เมื่อเขาไม่ฟัง...เธอจึงเลือกจากไป
พร้อมหัวใจที่แตกสลาย และอีกหนึ่งชีวิตน้อย ๆ ที่เขายังไม่รู้ว่ามีอยู่จริง
กรงรักจำนน

กรงรักจำนน

274.4k การดู · เสร็จสิ้น · ผ้ายับที่พับไว้
เธอเป็นเพียงพยาบาลตัวเล็ก ๆ ที่ถูกจ้างให้มาดูแลย่าของเขา แต่กลับถูกดึงเข้าไปอยู่ในเกมของครอบครัวมหาเศรษฐี เกมที่เธอไม่ได้สมัครใจแม้แต่น้อย
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี