SHUT DOWN ปิดฉากรัก

SHUT DOWN ปิดฉากรัก

Sweet_Moon · เสร็จสิ้น · 131.9k คำ

213
ยอดนิยม
1.5k
การดู
39
เพิ่มเมื่อ
เพิ่มไปยังชั้นวาง
เริ่มอ่าน
แชร์:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

บทนำ

เพราะอดีตเคยทำร้ายแฟนเก่าให้ต้องเจ็บปวด กว่าจะสำนึกได้ก็เกือบทำให้ทุกอย่างต้องพัง หลังจากนั้นเขาจึงสร้างกำแพงขึ้นมาเพื่อไม่ให้ใครเข้ามาในชีวิตของเขาได้อีก กระทั่งมีผู้หญิงคนหนึ่งอยากจะพังกำแพงที่ว่านั้นและเขาก็คิดเสมอว่าเธอไม่มีวันทำได้ เพราะเธอคือคนต้องห้าม ที่เขาไม่อยากแตะต้องหรือยุ่งเกี่ยวด้วย แต่ไม่รู้ทำไมยิ่งผลักไสมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกกับเธอมากขึ้นเท่านั้น

บท 1

าม’ ที่ผมไม่ควรรู้สึกหรือสัมผัส

เหมือนยิ่งห้ามก็ยิ่งพยายามเข้าใกล้ผมมากขึ้น... ถ้าขืนเข้ามามากกว่านี้ คนที่จะเสียใจคือเธอ ไม่ใช่ผม

:: SONG-KRAAM TALK ::

“ผมขออยู่ที่นี่ก่อนแล้วกันครับ เพิ่งเรียนจบด้วย ผมขอใช้ชีวิตเสเพลสักพักได้ไหม?”

(“แล้วตอนไปจากที่นี่ ไม่ได้ใช่ชีวิตเสเพลหรือไงสงคราม”) ถอนหายใจพลางหยิบบุหรี่เข้าปากก่อนจะสูบเอานิโคตินเข้าปอดให้มากที่สุดและพ่นควันออกมาเป็นรูปวงกลม ยามสอดสายตาไปยังวิวตรงหน้าซึ่งแดดจากบนท้องฟ้ามันแรงจนต้องยกมือปิดบังใบหน้าตัวเอง เพราะแสงสะท้อนจากตึกอื่นมันกระทบดวงตา

ขนาดอยู่ชั้นที่คิดว่าสูงที่สุดแล้ว ทำไมหลบไม่พ้นนะ

(“ฟังอยู่หรือเปล่าสงคราม”)

“ครับ” ตอบออกไปด้วยน้ำเสียงเนือยๆ ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ริมระเบียง

(“ก็ได้ จะปล่อยให้ใช้ชีวิตตามที่ต้องการสักพักแล้วกัน”)

“ขอบคุณครับ”

(“แต่ถ้าถึงเวลาที่ป๊าเรียกตัวกลับลอนดอน ต้องกลับ ห้ามต่อรองแบบนี้อีก”) ทำได้เพียงตอบตกลงกับป๊าไป ไม่ช้าก็วางสายลงด้วยความหงุดหงิด

หลังจากเรียนจบได้เพียงแค่ยังไม่ถึงปีด้วยซ้ำ ผมก็ได้รับสายจากผู้เป็นพ่อที่โทรตามให้กลับไปอยู่ที่ลอนดอนซึ่งเป็นเปรียบเสมือนบ้านเกิดอีกหลัง เพราะว่าพ่อแต่งงานใหม่กับเมียที่เป็นฝรั่ง และผมไปอยู่นั้นตอนอายุเพียงแค่สิบขวบ แต่ก็อยู่ไม่ได้ด้วยสภาพแวดล้อมต่างๆ ที่ผมไม่สามารถปรับเปลี่ยนไปได้ ผมได้รับมรดกจากแม่ที่เสียชีวิตไปเพราะโรคภูมิแพ้ตัวเองตอนผมอายุได้เพียงหกขวบ สี่ปีหลังจากนั้นป๊าก็แต่งงานกับโรซานี แม่เลี้ยงที่นิสัยดี ต้นตระกูลดี รุ่นราวคราวเดียวกับพ่อซึ่งเจอกันตอนพ่อไปเป็นผู้จัดการห้างดังที่อังกฤษ จนตอนนี้ได้เลื่อนขั้นเป็นผู้บริหารเต็มตัว

แต่ผมอยู่ได้แค่ไม่ถึงปีก็กลับจากที่นั้น และป๊าก็ให้ผมดูแลตัวเองแต่ก็ฝากฝังผมไว้กับป้าที่ผมรักท่านมาก

หลังจากโตจนขึ้นม.ต้น ผมก็เริ่มออกมาใช้ชีวิตด้วยตัวเอง เพราะป้าสอนให้ผมหัดอยู่ตัวคนเดียว เพราะป้ารู้ดี ผมกับป๊าเราค่อนข้างที่จะไม่ลงรอยกันสักเท่าไหร่ ทรัพย์สินของแม่ที่ป้าได้รับหน้าที่ดูแลจึงถูกโอนมาในชื่อของผมด้วยวัยเพียงสิบแปดปี จึงเอาเงินมาซื้อคอนโดอยู่และใช้จ่ายด้วยตัวเอง

มรดกที่แม่ทิ้งไว้ ใช้กี่ชาติก็ไม่มีวันหมด ผมถึงไม่เดือดร้อนถ้าหากจะต้องอยู่ที่นี่โดยไม่กลับไปที่นั้น

“เออ กินเหล้ากัน” หลังจากวางสายจากป๊าผมก็โทรนัดพวกกลุ่มเพื่อนที่เรียนคณะวิศวฯ ด้วยกัน ผมมีเพื่อนสนิทแค่สองคนคือไอ้เดย์และไอ้ปาล์ม เมื่อโทรนัดเพื่อนจึงลุกขึ้นไปอาบน้ำเตรียมตัว แต่ก่อนจะไปผับผมคงต้องแวะที่ที่หนึ่งก่อน

ทว่าสายตาทอดมองไปยังโคมไฟเมื่อผมถอดแหวนประดับนิ้วออกก่อนจะอาบน้ำ สร้อยแหวนสองวงที่ยังคงอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน...

ป่านนี้เธอคงจะสบายดีใช่ไหมดีเทล กับทิศเหนือ คนที่เธอเลือก คนที่เธอรัก

รอยยิ้มผุดขึ้น ระหว่างนึกถึงเรื่องของดีเทล เธอคือแฟนเก่าของผมที่เคยทำเรื่องระยำไว้กับเธอ แต่ ณ ตอนนี้เธอกลับมีชีวิตที่ดียิ่งขึ้นหลังจากได้คบหากับทิศเหนือ ผู้ชายคนนั้นที่น่าอิจฉาที่สุด หมอนั่นได้ความรักจากดีเทลที่เคยมีให้ผม

ผมจะไม่พูดเรื่องนี้อีกแล้ว... เพราะระหว่างผมและเธอกับทิศเหนือ

เราคือมิตรภาพที่ดีต่อกัน เราคือเพื่อนกัน สิ่งดีๆ นับตั้งแต่วันที่ผมได้ปล่อยมือดีเทล ให้เธอได้เจอกับความรักที่แท้จริง ซึ่งผมอยากทำอะไรเพื่อเธอบ้างก็เท่านั้น

รู้สึกดี ใช่ เธอทำให้ผมรู้สึกแบบนั้น แต่ไม่เคยเสียใจเลยที่ต้องปล่อยเธอไปแบบนั้น... ดีซะอีก

เพราะการปล่อยวาง มันก็ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองได้ปลดปล่อยสิ่งที่เคยกระทำไว้กับเธอเมื่อหลายปีก่อน

ต่อจากนี้มันจะไม่มีอีกแล้ว สงครามคนที่ผูกมัดกับใคร หรือต้องการใครเพียงเพราะสิ่งที่เรียกว่า ‘เซ็กส์’

จะไม่ยอมผูกมัดกับใคร ให้เขาต้องเจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว

รถสปอร์ตปอร์เช่สองประตูสีดำสนิทของผมเลี้ยวเข้ามาที่บ้านหลังหนึ่ง ไม่ถึงเรียกว่าคฤหาสน์ แต่เป็นเพียงแค่บ้านหลังหนึ่งที่ใหญ่โตพอจะสมกับฐานะของคุณหญิงเจนจิรา ผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นป้าของผม

“สวัสดีครับพี่แจม” ยกมือไหว้พี่สาวที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกับผม พี่แจมเป็นลูกสาวคนโตของป้าเจน อายุก็ปาเข้าไปสามสิบสองแล้ว และตอนนี้... ก็กำลังตั้งท้องราวๆ หกเดือนแล้ว “ไงครับเจ้าตัวน้อยของพี่”

“หายหน้าหายตาไปเลยนะคราม พี่คิดว่าเราคงจะลืมที่นี่แล้วซะอีก”

“ผมเพิ่งเรียนจบน่ะครับ แล้วก็เที่ยวบ่อยด้วย ขืนมาที่นี่มีหวังโดนป้าเจนบ่นอีก” ยักไหล่หลังจากลูบไปยังหน้าท้องนูนใหญ่ตามอายุครรภ์ “แล้วพี่ไทยังไม่กลับเหรอครับ?”

“ยังหรอกจ๊ะ แต่คงอีกสักพัก จะรอเจอพี่เขาไหมล่ะ พี่จะได้ฝากงาน...”

“โนครับ ผมยังไม่พร้อมจะทำงาน” รีบยกมือห้ามพี่แจมที่ยิ้มอ่อนพลางส่ายหน้าไปมา

“ก็เป็นซะแบบนี้ล่ะ” พี่ไทคือสามีของพี่แจมที่ทำงานเป็นวิศวกรดูแลงานสร้าง และผมจบมาด้านนี้ พี่แจมเลยรีบที่จะให้พี่ไทฝากงานให้ผม

“ขอตัวไปหาป้าเจนก่อนนะครับ” ยิ้มกว้างและเดินสวนร่างอวบไปทางห้องรับแขก เมื่อโผล่หน้าไปก็เห็นป้าเจนกำลังนั่งหันหลังอยู่

หมับ

“ว้าย!”

“สวัสดีครับป้าเจน”

“ตาคราม... ป้าตกใจหมดเลยลูก” กอดรัดร่างอวบอ้วนก่อนจะกดริมฝีปากไปยังแก้มของท่าน “หายหน้าหายตาไปเลยนะ คิดว่าจะลืมคนแก่คนนี้ซะแล้ว”

“นัดกันกับพี่แจมหรือเปล่าครับเนี่ย บ่นผมเหมือนกันเลย” ว่าเสร็จก็เดินไปนั่งลงบนพื้นเอนศีรษะซบตักของป้าเจนที่วางมือลงบนบ่า

“พ่อเขาโทรมาหาป้า”

“รู้แล้วล่ะครับ เมื่อช่วงสายป๊าก็โทรหาผม อยากให้กลับไปอยู่ที่ลอนดอน” เงยหน้าสบตากับดวงตาของป้าเจนซึ่งใบหน้าสวยก็เหี่ยวย่นไปตามวัยที่ชรามากขึ้น “ผมปฏิเสธไป หรือต่อให้ป๊าโทรมาให้กลับ ผมก็ไม่ไป”

“คราม”

“ผมตัดสินใจแล้ว... บ้านเกิดของผมอยู่ที่นี่ แม่ของผมท่านอยู่ที่นี่นะครับ” แม้ว่าทางด้านญาติของแม่จะไม่ชอบใจป๊าที่แต่งงานใหม่ และพาลเกลียดผมไปด้วย ดังนั้นผมจึงไม่ค่อยสนิทกับญาติของแม่เท่ากับญาติของพ่อ มันมีหลายปัจจัย แต่ผมเข้าใจป๊าดี ไม่เคยโกรธด้วยที่ท่านแต่งงานใหม่เพราะแม่ก็ตายไปหลายปี ป๊าถึงตัดสินใจแต่งงาน แต่สำหรับผมกับท่านมันเหมือนมีเส้นขนานขวางกั้นเราสองคนอยู่

ไม่เคยที่จะคุยด้วยกันดี ในขณะที่ป๊าบังคับ แต่ผมชอบขัดคำสั่ง... จนสุดท้ายก็กลายเป็นทะเลาะกันมากกว่าคุยกันดีๆ

“เอาล่ะป้าไม่พูดเรื่องนี้แล้ว เพราะสงครามโตพอที่จะตัดสินใจอะไรๆ ด้วยตัวเอง ป้าไม่วุ่นวาย”

“ขอบคุณครับ”

“มาแบบนี้งั้นอยู่ทานข้าวกับป้านะ” รีบส่ายหน้าไปมาพลางยกนาฬิกาข้อมือดู

“ขอโทษนะครับ เอาไว้คราวหน้าแล้วกัน ผมมีนัดกินเหล้ากับเพื่อน” พอพูดแบบนี้สีหน้าป้าเจนก็มุ่ยทันที ตีไหล่ผมเบาๆ แต่ผมกลับโอเวอร์ไปอีกด้วยการทำหน้าบูดใส่ท่าน

“กินแต่เหล้า สูบแต่บุหรี่ แล้วก็...”

“ควงผู้หญิงไม่ซ้ำ โธ่ป้าเจนครับ ผมโสดนะ ชายโสดก็ต้องเสเพลเป็นธรรมดา”

“งั้นก็หาแฟนสิ นอกจากป้าจะรออุ้มลูกจากยัยแจมแล้ว ป้าก็หวังจะอุ้มลูกของครามเหมือนกัน” ผมยิ้มและโน้มไปกอดท่าน

“พี่แจมคลอดลูก ป้าเจนเป็นยายแล้วนะ ถ้ารออุ้มลูกผม... ป้าเจนก็จะเป็นทวด แก่เลยทีนี้”

“สงคราม!”

“ไปดีกว่า ไว้ผมจะมาหาอีกนะครับ” ไม่ว่าเปล่าจูบแก้มท่านและวิ่งออกไปทันทีอย่างเร่งรีบ เนื่องจากโดนบ่นไล่หลัง ผมรู้สึกว่าอยู่ที่นี่ผมได้เป็นตัวเองมากกว่าที่จะต้องไปอยู่ที่นั้น

อยู่ในกรอบที่พ่อสร้างขึ้นให้ผม... แบบนั้นผมไม่เอาหรอก ให้ตายยังไงก็ไม่มีวันกลับไป

ไนต์คลับ XXX

ผมมาถึงที่นัดหมายในเวลาต่อมา ผมเป็นนักท่องราตรี กินเหล้าเคล้านารีนี่คือสิ่งที่ผมทำเป็นประจำราวกับมันคือส่วนหนึ่งในชีวิต หลังจากเรียนจบแม้เพื่อนบางคนจะมีงานทำหรือไม่มีก็มักจะนัดกันมาสังสรรค์กันอยู่เสมอ

“เอ๊า! ชนครับ แดกกันให้ตับพังกันไปข้าง” ไอ้เดย์พูดขึ้นพลางทำหน้ากวนตีน ส่วนไอ้ปาล์มก็เอาแต่ซุกไซ้ผู้หญิงที่พามาด้วยจนผมกรอกเหล้าผ่านลำคอจนหมดแก้ว

“ไอ้ปาล์ม ห้องมีนะ กูเปิดให้เอาไหม?”

“ไม่ต้องๆ กูยังขึ้นไม่พอ ถ้าขึ้นจนแข็ง... จัดการเองครับ” ไอ้ปาล์มโบกมือจนผมยิ้มอ่อน กวาดสายตามองไปยังด้านหน้าเวทีซึ่งตอนนี้มีนักร้องกำลังร้องเพลงอยู่ ซึ่งออกแนวโรแมนติกจนผมโยกศีรษะไปตามเพลง

“มึงรู้จักน้องคนนี้ปะไอ้เดย์” จู่ๆ ไอ้ปาล์มก็ขยับไปนั่งใกล้ไอ้เดย์ซึ่งชะโงกหน้าไปดูมือถือราคาแพง ไม่รู้หรอกนะว่าพวกมันกำลังดูอะไร ผมไม่ได้คิดจะสนใจอยู่แล้ว

“อ๋อ น้องแม่งเด็ด”

“ยังไงวะ”

“มึงไม่เห็นเหรอ ยอดไลค์ ยอดเมนต์ในไอจีเนี่ย เป็นหมื่นเป็นพัน” สงสัยกำลังพูดถึงสาว ไม่ก็เนตไอดอลสินะ ไอ้ปาล์มพยักหน้ารับอย่างยิ้มๆ ซึ่งเป็นยิ้มที่โคตรจะเจ้าเล่ห์

“กดติดตามสิครับรอเหี้ยไรอะ น่ารัก ตัวเล็ก ตาโต แถมยัง...”

“เซ็กซี่”

“เชร้ด! กูเลื่อนรูปมีอยู่รูปที่สวมชุดซีทรูสีขาว แบบว่าสะบึ้ม ไซส์ใหญ่ดีฉิบหาย อยากขย้ำว่ะ”

“ไอ้เหี้ยปาล์มแม่งโคตรหื่น” ส่ายหน้าไปมาก่อนจะหยิบวิสกี้เทลงใส่แก้วเพียวๆ ยกขึ้นกรอกผ่านลำคอ “มึงเล่นไอจีด้วยนี่หว่าไอ้คราม เคยเห็นน้องคนนี้ปะ คนติดตามสามแสนกว่า”

“ไม่อะ กูติดตามแค่ไม่กี่คน” ว่าแล้วก็เลยเปิดไอจีของตัวเองดูซึ่งมีคนติดตามผมประมาณห้าแสนนิดๆ

“โหวคนติดตามไอ้ครามเยอะฉิบหาย แถมยังมีแค่รูปเดียวคนไลค์ห้าหมื่นกว่า”

“อ่อ ไอ้รูปที่มันเป็นสิงรมควันปะ รูปนั้นอะรูปโปรดมันเลยล่ะ” ไอ้ปาล์มว่า ซึ่งมันก็ถูกอย่างที่พวกมันพูดทุกอย่าง ผมเปิดเล่นโซเชียลอย่างไอจีก็ลงแค่เพียงรูปเดียวเท่านั้นและมันก็นานมากด้วย เกือบๆ สามปีแล้ว “กูเป็นคนถ่ายด้วย ไม่ให้เครดิตกูด้วยนะ ลงรูปไม่มีแคปชั่นเหี้ยไรเลย มีไว้ทำหอกไรไม่รู้”

“ไม่ลงเหี้ยไรเลยด้วยซ้ำ แต่ยอดฟอลแม่งขึ้นเยอะฉิบหาย” ไอ้เดย์ว่าพลางมองค้อนผม “กูแม่งลงไปร้อย คนติดตามแค่หมื่นนิดๆ ถุ้ย! โคตรไม่แฟร์”

ผมส่ายหน้าไปมากับสิ่งที่พวกมันพูด ไร้สาระชะมัด! เอาจริงผมติดตามแค่ดีเทล ทิศเหนือ ป๊า ป้าเจน พี่แจมและพี่ไทสามีพี่แจม ที่เหลือคือเป็นนักฟุตบอลที่ผมชื่นชอบ และมันสองตัวจึงคบสิบคนพอดี

“ไปกดติดตามน้องคนนี้เลย เอามือถือมึงมา”

“ไอ้เหี้ยเดย์!” ผมตวาดแต่มีเหรอว่ามันจะสนใจ เอามือถือผมไปกดติดตามใครก็ไม่รู้เพิ่มเป็นสิบเอ็ดคน ได้แต่ถอนหายใจอย่างหงุดหงิดที่พวกมันเอามือถือผมไปส่องเนตไอดอลที่พวกมันพูดถึง

พวกเรานั่งดื่ม นั่งกินกันสักพักจนเวลาล่วงเลยมาเกือบตีหนึ่งก็พากันเดินออกมาจากไนต์คลับ ผมหยิบกุญแจขึ้นมาปลดล็อกรถของตัวเอง แต่ทว่ากลับไม่มีเสียงสัญญาณขึ้นมาจนต้องขมวดคิ้ว

“ไอ้ครามมึงลืมล็อกรถอีกแล้วใช่มะ” ไอ้เดย์ถามขึ้นพลางชี้นิ้วไปยังรถของผม

“เออว่ะ กูลืม”

“ไอ้เวร! ลืมเหี้ยไรไม่ลืมนะมึง รถไม่ใช่คันละบาทสองบาท” ผมพยักหน้าให้พวกมันสองตัวที่ส่ายหน้าไปมากับความหลงลืมของผม มีอยู่อย่างที่ผมมักจะลืมเสมอคือเวลาไปไหนผมมักจะชอบลืมล็อกรถตัวเองเพราะความเคยชินจากการจอดรถที่คอนโดตัวเอง มันเลยติดมาเป็นนิสัยจนแก้ยังไงก็ไม่เคยหาย

ถอนหายใจก่อนจะหยิบบุหรี่เข้าปากและจุดสูบเดินตรงไปยังรถของตัวเอง เมื่อเข้าไปนั่งประจำที่เรียบร้อยแล้วก็ต้องตกใจกับข้างกายซึ่งมีร่างเล็กๆ นอนหลับไม่ได้สติอยู่

“เฮ้ย! ใครวะเนี่ย” ขมวดดิ้วเมื่อมองไปตามเรือนร่างขาวผ่องอยู่ในชุดเดรสเกาะอกสั้นโชว์เรียวขายาวและทรวงอกที่ดันล้นออกมาจนรับรู้เลยว่า ‘ผู้หญิงคนนี้รูปร่างดี’ เอวเป็นเอว อกเป็นอก ตัวเล็ก ผมยาวสีดำดัดลอนใหญ่ ใบหน้าก็เอนไปซบกับกระจกจนผมเอื้อมมือไปเขย่าไหล่เปลือยเปล่า

“เธอ ตื่น”

“...”

“เฮ้ นี่ไม่ใช่รถเธอ ตื่นสิวะ” เมื่อเขย่าแรงขึ้น ร่างเล็กก็ดูเหมือนมีปฏิกิริยา ปัดมือผมออกไปด้วยน้ำเสียงงัวเงียที่ฟังแล้วมันเซ็กซี่ลื่นหู

“อืม จะนอน...” เธอบ่นพึมพำ “ขับรถกลับไปที่หอเลยสิ ยี่หวา”

คงคิดว่ารถที่ตัวเองนอนหลับอยู่เป็นรถของเพื่อนสินะ ให้ตายเหอะ! โชคดีแค่ไหนที่มาเจอคนอย่างผมวะ ถ้าไปนอนหลับที่รถคนอื่นมีหวังป่านนี้โดนพาเข้าโรงแรมไปแล้วมั้ง ถึงแม้ว่าร่างกายของเธอจะมีผลกับตัวผม เออ ผมก็ผู้ชายเปล่าวะ เจ้าชู้และแบดบอย มีผู้หญิงไม่ได้สติมานอนบนรถ ไม่คิดเรื่องใต้สะดือก็ยังไงอยู่

แต่ผมจะไม่ทำอะไรถ้าหากคนนั้นไม่มีสติ หรือไม่ยินยอม อย่างน้อยผมก็เป็นคนดีล่ะวะ (เหรอ?)

“เธอจะมานอนบนรถคันนี้ไม่ได้ นี่มันรถ...”

ยังไม่ทันได้พูดจบดี ใบหน้าที่ฟุบอยู่กับกระจกข้างก็เอียงองศามาทางผม และนั่นทำให้ความคิดทั้งหมดหายไป ใบหน้าสวยเรียวยาว ดวงตากลมโตกำลังหลับลง แพขนตายาวๆ บวกกับริมฝีปากแดงน่าจูบ จมูกโด่งขลับกับใบหน้าซึ่งถูกแต่งแต้มจนสวยงาม

มันจะบังเอิญเกินไปหรือเปล่าวะเนี่ย!

“ม่าน... ฟ้า” 

คนที่ผมเอ่ยชื่อมาเธอคือน้องสาวตัวแสบของทิศเหนือ เด็กผู้หญิงที่ตามติดผม ตามตื้อผมและพยายาม... ที่จะหาทางใกล้ชิด ทั้งที่ผมพยายามหลีกเลี่ยงเธอมาตลอด แต่แอบมาหนีเที่ยวแบบนี้ ทิศเหนือไม่อยู่เข้าทางยัยเด็กแสบนี่เลยสินะ!

ผมถอนหายใจและขับรถออกไปจากไนต์คลับ มาหยุดรถที่ริมน้ำยามค่ำคืน ลดกระจกลงเพื่อสูบบุหรี่ อย่างน้อยก็รอให้เธอตื่นขึ้นเอง ผมจะไม่มีวันพายัยเด็กคนนี้ไปที่ห้องเด็ดขาด แม้ว่าเวลาจะล่วงเลยมาเกือบตีสี่ ผมก็อัดบุหรี่และนั่งอยู่กับเธอจนตอนนี้เกือบจะรุ่งเช้า คนข้างกายก็ค่อยๆ ขยับตัวไปมา สองมือยกขึ้นกอบกุมศีรษะพร้อมดวงตาที่ค่อยๆ ลืมขึ้นอย่างเชื่องช้า

“อื้อ... ปวดหัวอ่า” ยามที่ร่างเล็กบิดตัวไปมา กระโปรงสั้นมันก็ถลกขึ้นจนผมต้องเบือนหน้าหนี บอกแล้วใช่ไหม ผมคือผู้ชายเจ้าชู้ ฟันผู้หญิงมานับไม่ถ้วน และผมไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่จะมาทนกับอะไรแบบนี้ได้นานๆ หรอกนะ

เธอคือใคร? น้องสาวของทิศเหนือเพื่อนของผม ‘ของต้องห้าม’ ที่ห้ามแม้แต่จะคิดอะไรเกินเลยด้วยซ้ำ

“เอ๊ะ?” พอได้ยินเสียงร้องตกใจ ผมจึงหันกลับไปมอง ใบหน้าสวยเบิกตากว้างเมื่อสบตากับผม “พะ พี่สงคราม ทำไม... ก็เมื่อคืนม่าน”

“เธอมานอนที่รถของฉัน”

“แต่...”

“เมาด้วย ดีที่มานอนที่รถฉัน ถ้าคนอื่นป่านนี้คง...” ไม่พูดเปล่า ใช้สายตามมองไปตามเรือนร่างของเธอตั้งแต่หัวจรดหน้าขานวลๆ และเบือนหน้าหนี สูบบุหรี่เอาเข้าปอดเพื่อระงับใจร้อนๆ ในตอนนี้

แพ้คนแต่งตัวเซ็กซี่ ไอ้เวรเอ๋ย!

“บังเอิญจัง ม่านไม่รู้ว่ารถคันนี้เป็นของพี่สงคราม มันคล้ายรถเพื่อนม่าน”

“จะให้ไปส่งที่ไหน?”

“คือม่านยังกลับไม่ได้นะ”

“เมื่อคืนเธอละเมอว่าอยู่หอ บอกที่อยู่หอมา” รีบขัดคำพูดของเธอ ผมรู้เลยว่าม่านฟ้ากำลังจะคิดทำอะไร ถ้าไม่ใช่การไปที่ห้องของผม แค่หายใจก็รู้แล้วว่าคิดอะไร... ผมช่ำชองเรื่องพวกนี้มาก อาบน้ำร้อนมาก่อน มีเหรอจะไม่รู้ว่าเธอต้องการอะไร

“พี่สงคราม”

“บอกมา” หันไปมองเพื่อคาดคั้น ม่านฟ้าทำหน้าบูดกอดอกและเบือนหน้าหนีโดยไม่พูดอะไรเลย “ม่านฟ้า”

“ม่านอยากอาบน้ำ”

“ก็ไปที่หอเธอสิ บอกมาตรงไหน?”

“ม่านหิวด้วย” ยัยเด็กคนนี้ยังไงกันวะ! “ม่านอยากอยู่กับพี่สงคราม”

“...”

“นานแค่ไหนแล้วที่เราไม่ได้เจอกัน ม่านคิดถึงพี่สงคราม” บอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา หากแต่ผมกลับไม่ได้รู้สึกยินดีเลยสักนิดกับการบอกคิดถึง ใครจะไปคิดถึงเธอกันวะยัยเด็กแก่แดด!

“แต่ฉันไม่ได้คิดถึงเธอสักนิด”

“ใจร้ายที่สุด” หันมามองผมด้วยสีหน้าโกรธเคือง “อย่าคิดว่าม่านจะหยุดแค่นี้ ระวังตัวไว้เหอะ”

“ขอบใจที่เตือน แต่เธอต่างหากที่ต้องเตือนตัวเอง ไม่ใช่ฉัน”

ม่านฟ้ากัดริมฝีปากตัวเองก่อนจะยอมบอกทางกลับไปหอของเธอ ผมจึงขับรถไปส่งเธอ โดยที่ภายในรถก็เงียบสงบราวกับไม่มีใครนั่งอยู่ด้วย “กระเป๋าม่านหาย”

“ฉันไม่รู้ เห็นเธอมาแต่ตัว”

“งั้นคงอยู่ที่เพื่อนแน่เลย” พูดเสร็จก็ยกมือกุมขมับตัวเอง ผมถอนหายใจจึงจอดรถ “พี่สงครามจอดทำไมคะ?”

ไม่พูดอะไร แต่ลงจากรถและตรงเข้าไปในร้านสะดวกซื้อหยิบผ้าเย็นและน้ำดื่มมาจ่ายเงิน ก่อนจะขึ้นรถส่งของทั้งหมดให้ม่านฟ้าที่รับไปอย่างมึนงง

“เช็ดหน้าเช็ดตา ดื่มน้ำเยอะๆ จะได้หายแฮงค์” ว่าโดยไม่มองเธอ จับจ้องไปยังด้านหน้าเพราะตอนนี้จราจรเริ่มแออัดแล้วช่วงนี้

“น่ารัก” ได้ยินเสียงเล็กบ่นขึ้น “คนบ้า ปล่อยไปก็โง่แล้ว”

“อะไรของเธอ”

“ไม่ต้องรู้หรอกค่ะ ม่านก็บ่นไปเรื่อย” ส่ายหน้าไปมาก่อนจะยกมือปิดปากตัวเองเนื่องจากอาการง่วงนอนเริ่มเล่นงานผมบ้างแล้ว หักหัวรถเลี้ยวเข้ามาจอดตามที่ม่านฟ้าบอก แต่ทว่าที่นี่มันไม่ใช่หอนี่นา... แต่มันเป็นคอนโด

“ที่นี่เหรอ? ไหนบอกว่าหอ”

“ก็ม่านเรียกหอนี่คะ เรียกให้ติดปากเวลาพ่อถามไปไหนก็บอกมาค้างที่หอ” ผมเบ้ปากก่อนจะกดปลดล็อกรถให้เธอได้ลงไป หยิบแก้วกาแฟที่ซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อขึ้นจิบ “แต่ม่านอยู่ที่นี่กับเพื่อนผู้หญิงนะคะ”

“บอกทำไม ไม่ได้อยากรู้”

“แต่ม่านอยากบอก พี่สงครามจะได้ไม่เข้าใจผิดคิดว่าม่านอยู่กับคนอื่นที่เป็นผู้ชาย” ม่านฟ้ายิ้มกว้างก่อนจะปลดสายเข็มขัดนิรภัยออก “ขอบคุณนะคะที่อยู่กับม่านจนถึงเช้า โดยที่พี่สงครามไม่ได้หลับเลย”

“...”

จุ๊บ

“มะ ม่านฟ้า!”

“แล้วเจอกันค่ะ” ผมตกใจสุดขีดที่เธอโน้มใบหน้ามาจูบแก้มผมจนหน้าสั่น ใช่ หน้าสั่นเลยคือมันเป็นการจูบแก้มที่รุนแรงและรวดเร็วไง ม่านฟ้าลงจากรถไปพลางโบกมือให้กับผมอย่างยิ้มแย้มและพอได้เห็นเธอเต็มตัวแบบนี้

“ชุดบ้าอะไร สั้นฉิบหาย!”

แต่งตัวแบบนี้ไปเที่ยวในที่แบบนั้น... เป็นน้องเป็นนุ่ง จับตีให้ตูดลาย

:: SONG-KRAAM TALK END ::

บทล่าสุด

คุณอาจชอบ 😍

หวงรักเมียวัยเยาว์

หวงรักเมียวัยเยาว์

117.1k การดู · เสร็จสิ้น · เบนจี้ B.J. มัฑศิกาญจน
เธอต้องแต่งงานกับเขาก่อนพี่ชายสิ้นใจ เขาจึงกลายเป็นสามีและครูพละที่สอนอยู่ในโรงเรียนเดียวกัน
และทุกอย่างเป็นความลับ!!!
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง

พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง

270.1k การดู · เสร็จสิ้น · ลินญาร์
​"เปลี่ยนพยาบาลมากี่คนก็ทนฉันไม่ได้สักคน เธอก็เตรียมตัวเก็บกระเป๋าได้เลย!"
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
​ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก

So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก

292.7k การดู · เสร็จสิ้น · Phat_sara
ทั้งที่เธอแค่แอบรักเขาที่เป็นเหมือนเพื่อนสนิทแต่แล้ววันหนึ่งเขากลับย่ำยีเธอจนแหลกละเอียด
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ

Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ

2.2m การดู · เสร็จสิ้น · Tiwa ทิวา
“ว้าว นี่พี่ชอบนิ่มจริงเหรอเนี่ย” ที่พูดไปก็แค่ติดตลก ไม่อยากให้พี่เขาเครียด
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
กับดักรักท่านประธาน

กับดักรักท่านประธาน

8.1k การดู · เสร็จสิ้น · แอดมินตัวกลม
คนอย่างอีหญิงบอกไว้เลยว่าเลิกก็คือเลิกบอกแล้วไงวะว่าคนอย่างอีหญิงเนี่ยนะ เสียใจได้แต่ว่าไม่แคร์ ที่ควรทำก็คือหาใหม่ใหญ่กว่าเดิมแค่นั้น ผัวที่ดีคือผัวใหม่ผัวเก่าก็แค่ขยะที่ทิ้งไปแล้วไม่มีวันเก็บกลับมา
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก

I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก

933.4k การดู · เสร็จสิ้น · Phat_sara
ผู้หญิงเรียบร้อยคือผู้หญิงที่ผมรู้สึกขัดตาที่สุด เจอกับตัวมาเยอะแล้วครับที่เรียบร้อย อ่อนหวาน แต่สุดท้ายก็...ไม่ได้แรดหรอกเรียกว่า ร่าน เลยดีกว่า
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด

ร้ายซ่อนรักฉบับโหด

565.5k การดู · เสร็จสิ้น · Yaygoh
เธอ คะนิ้ง นกน้อยที่หลงเข้าไปพัวพันกับเหล่านักแข่งใต้ดิน เธอแค่อยากตามหาน้องสาวที่หายตัวไป โดยไม่รู้เลยว่าความจริงที่รออยู่เบื้องหน้าโหดร้ายยิ่งกว่าขุมนรก

เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...

ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
มาวิน พี่รหัสโคตรหล่อ | Brother Love

มาวิน พี่รหัสโคตรหล่อ | Brother Love

23k การดู · เสร็จสิ้น · ชูการ์ ชุป
นักเขียนสาวสุดนิ่งรักสันโดษแต่ชีวิตดันไม่สงบเมื่อเจอกับพี่รหัสสุดหล่อที่เป็นขวัญใจของทั้งมหาลัย เธออยากตัดแต่เขาก็ดันอยากติด
มลทินรักภรรยาไร้ค่า

มลทินรักภรรยาไร้ค่า

58.8k การดู · เสร็จสิ้น · ปะหนัน
คำโปรย
เธอถูกส่งมาแทนที่พี่สาวในคืนแต่งงานพร้อมคำดูถูกว่าเป็นเพียง ภรรยาไร้ค่า

เขาแต่งงานเพื่อรักษาหน้าไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะผูกพัน แต่เด็กในท้องของเธอ…

กลับกลายเป็นสายใยที่เขาตัดไม่ขาด

จากผู้ชายที่เย็นชาไร้หัวใจสู่พ่อที่กลัวแม้แต่จับลูกแรงเกินไปจากผู้หญิงที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือก

สู่คนที่ทั้งบ้านยอมรับว่าขาดไม่ได้
รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย

รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย

191.4k การดู · เสร็จสิ้น · ชาไทยเย็น
"อย่าขัดใจฉัน ไม่อย่างนั้นก็อย่าหวังว่าจะคลานลงจากเตียงได้ ได้ยินมั้ยมะนาว!"

เดือนมหาวิทยาลัย 4 ปี ซ้อนอย่าง "เซย์จิ" หล่อ รวย เด็กท็อปคณะวิศวะ เจ้าชู้ เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจใคร ไม่คบกับใครจริงจัง เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น

แต่ใครจะรู้ว่า เขาจะแพ้ทาง แม่เด็กเนิร์ดที่ทั้งเฉิ่มและดูจืดชืดต่างกับชื่อของเธออย่าง...

"มะนาว" สาวน้อยนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ปี 2 เธอ... เป็นลูกสาวแม่บ้าน ในบ้านของเขา

คืนเดียวที่เปลี่ยนชีวิตเขาและเธอไปตลอดกาล....

"ช่วยด้วย ยัยบ้านั่น! เมียน้อยพ่อฉัน..."

เขาถูกเมียน้อย หรือแม่เลี้ยงคนล่าสุดของพ่อ วางยา!

พอหนีมาได้ ก็เจอเธอที่เอาของขึ้นมาเก็บ หลังจากคืนเร่าร้อนผ่านไป ชีวิตของมะนาวก้ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย

เธอยิ่งหนี ไม่อยากถลำลึก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย และตามติดเธอไปทุกที่

โดยขอแม่เธอว่า "ผมต้องการแม่บ้านที่คอนโด"

สุดท้ายมะนาวก็ต้องทำหน้าที่แม่บ้าน และบริการเขาทั้งวัน.... ทั้งคืน แต่ทว่า....

ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น เพราะผู้หญิงรอบตัวเขา ที่คอยมาวุ่นวายกับเธอ

และเธอเองก็มีคนอื่น ที่เข้ามาจีบอยุ่ไม่น้อย

ทำให้เซย์จิ ปลุกซาตานในตัวขึ้นมา และตามหึงหวงเธอไปทุกที่

ทำเอามหาวิทยาลัยแทบลุกเป็นไฟ!!

"ถ้ากล้าคุยกับมันต่อหน้าฉันอีก ระวังเธอจะตาคาเตียงนะมะนาว!!"

ฝากติดตามความหึงหวงของไอ้โบ้ตัวใหม่ ที่ปากร้าย "ขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างเอ๋ง..." ด้วยนะคะ
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์

So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์

206.5k การดู · เสร็จสิ้น · Phat_sara
"คุณ! ข่มขืนฉัน!"
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
รัก(ลับ)นายวิศวะ

รัก(ลับ)นายวิศวะ

722.1k การดู · เสร็จสิ้น · Kim Nayeol
"ฉันรวยมากพอ...ที่จะซื้อเธอ เอาคนอย่างเธอมากระแทกเล่นๆ ได้" ใบหน้าอันหล่อเหลาเอ่ยมาด้วยสีหน้าอันดุดัน

"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้

แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"

"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง

เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ

"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."

"เพียะ"

อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม

"เธอ..."

เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง