SHUT DOWN ปิดฉากรัก

SHUT DOWN ปิดฉากรัก

Sweet_Moon · เสร็จสิ้น · 131.9k คำ

213
ยอดนิยม
1.6k
การดู
57
เพิ่มเมื่อ
เพิ่มไปยังชั้นวาง
เริ่มอ่าน
แชร์:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

บทนำ

เพราะอดีตเคยทำร้ายแฟนเก่าให้ต้องเจ็บปวด กว่าจะสำนึกได้ก็เกือบทำให้ทุกอย่างต้องพัง หลังจากนั้นเขาจึงสร้างกำแพงขึ้นมาเพื่อไม่ให้ใครเข้ามาในชีวิตของเขาได้อีก กระทั่งมีผู้หญิงคนหนึ่งอยากจะพังกำแพงที่ว่านั้นและเขาก็คิดเสมอว่าเธอไม่มีวันทำได้ เพราะเธอคือคนต้องห้าม ที่เขาไม่อยากแตะต้องหรือยุ่งเกี่ยวด้วย แต่ไม่รู้ทำไมยิ่งผลักไสมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกกับเธอมากขึ้นเท่านั้น

บท 1

าม’ ที่ผมไม่ควรรู้สึกหรือสัมผัส

เหมือนยิ่งห้ามก็ยิ่งพยายามเข้าใกล้ผมมากขึ้น... ถ้าขืนเข้ามามากกว่านี้ คนที่จะเสียใจคือเธอ ไม่ใช่ผม

:: SONG-KRAAM TALK ::

“ผมขออยู่ที่นี่ก่อนแล้วกันครับ เพิ่งเรียนจบด้วย ผมขอใช้ชีวิตเสเพลสักพักได้ไหม?”

(“แล้วตอนไปจากที่นี่ ไม่ได้ใช่ชีวิตเสเพลหรือไงสงคราม”) ถอนหายใจพลางหยิบบุหรี่เข้าปากก่อนจะสูบเอานิโคตินเข้าปอดให้มากที่สุดและพ่นควันออกมาเป็นรูปวงกลม ยามสอดสายตาไปยังวิวตรงหน้าซึ่งแดดจากบนท้องฟ้ามันแรงจนต้องยกมือปิดบังใบหน้าตัวเอง เพราะแสงสะท้อนจากตึกอื่นมันกระทบดวงตา

ขนาดอยู่ชั้นที่คิดว่าสูงที่สุดแล้ว ทำไมหลบไม่พ้นนะ

(“ฟังอยู่หรือเปล่าสงคราม”)

“ครับ” ตอบออกไปด้วยน้ำเสียงเนือยๆ ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ริมระเบียง

(“ก็ได้ จะปล่อยให้ใช้ชีวิตตามที่ต้องการสักพักแล้วกัน”)

“ขอบคุณครับ”

(“แต่ถ้าถึงเวลาที่ป๊าเรียกตัวกลับลอนดอน ต้องกลับ ห้ามต่อรองแบบนี้อีก”) ทำได้เพียงตอบตกลงกับป๊าไป ไม่ช้าก็วางสายลงด้วยความหงุดหงิด

หลังจากเรียนจบได้เพียงแค่ยังไม่ถึงปีด้วยซ้ำ ผมก็ได้รับสายจากผู้เป็นพ่อที่โทรตามให้กลับไปอยู่ที่ลอนดอนซึ่งเป็นเปรียบเสมือนบ้านเกิดอีกหลัง เพราะว่าพ่อแต่งงานใหม่กับเมียที่เป็นฝรั่ง และผมไปอยู่นั้นตอนอายุเพียงแค่สิบขวบ แต่ก็อยู่ไม่ได้ด้วยสภาพแวดล้อมต่างๆ ที่ผมไม่สามารถปรับเปลี่ยนไปได้ ผมได้รับมรดกจากแม่ที่เสียชีวิตไปเพราะโรคภูมิแพ้ตัวเองตอนผมอายุได้เพียงหกขวบ สี่ปีหลังจากนั้นป๊าก็แต่งงานกับโรซานี แม่เลี้ยงที่นิสัยดี ต้นตระกูลดี รุ่นราวคราวเดียวกับพ่อซึ่งเจอกันตอนพ่อไปเป็นผู้จัดการห้างดังที่อังกฤษ จนตอนนี้ได้เลื่อนขั้นเป็นผู้บริหารเต็มตัว

แต่ผมอยู่ได้แค่ไม่ถึงปีก็กลับจากที่นั้น และป๊าก็ให้ผมดูแลตัวเองแต่ก็ฝากฝังผมไว้กับป้าที่ผมรักท่านมาก

หลังจากโตจนขึ้นม.ต้น ผมก็เริ่มออกมาใช้ชีวิตด้วยตัวเอง เพราะป้าสอนให้ผมหัดอยู่ตัวคนเดียว เพราะป้ารู้ดี ผมกับป๊าเราค่อนข้างที่จะไม่ลงรอยกันสักเท่าไหร่ ทรัพย์สินของแม่ที่ป้าได้รับหน้าที่ดูแลจึงถูกโอนมาในชื่อของผมด้วยวัยเพียงสิบแปดปี จึงเอาเงินมาซื้อคอนโดอยู่และใช้จ่ายด้วยตัวเอง

มรดกที่แม่ทิ้งไว้ ใช้กี่ชาติก็ไม่มีวันหมด ผมถึงไม่เดือดร้อนถ้าหากจะต้องอยู่ที่นี่โดยไม่กลับไปที่นั้น

“เออ กินเหล้ากัน” หลังจากวางสายจากป๊าผมก็โทรนัดพวกกลุ่มเพื่อนที่เรียนคณะวิศวฯ ด้วยกัน ผมมีเพื่อนสนิทแค่สองคนคือไอ้เดย์และไอ้ปาล์ม เมื่อโทรนัดเพื่อนจึงลุกขึ้นไปอาบน้ำเตรียมตัว แต่ก่อนจะไปผับผมคงต้องแวะที่ที่หนึ่งก่อน

ทว่าสายตาทอดมองไปยังโคมไฟเมื่อผมถอดแหวนประดับนิ้วออกก่อนจะอาบน้ำ สร้อยแหวนสองวงที่ยังคงอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน...

ป่านนี้เธอคงจะสบายดีใช่ไหมดีเทล กับทิศเหนือ คนที่เธอเลือก คนที่เธอรัก

รอยยิ้มผุดขึ้น ระหว่างนึกถึงเรื่องของดีเทล เธอคือแฟนเก่าของผมที่เคยทำเรื่องระยำไว้กับเธอ แต่ ณ ตอนนี้เธอกลับมีชีวิตที่ดียิ่งขึ้นหลังจากได้คบหากับทิศเหนือ ผู้ชายคนนั้นที่น่าอิจฉาที่สุด หมอนั่นได้ความรักจากดีเทลที่เคยมีให้ผม

ผมจะไม่พูดเรื่องนี้อีกแล้ว... เพราะระหว่างผมและเธอกับทิศเหนือ

เราคือมิตรภาพที่ดีต่อกัน เราคือเพื่อนกัน สิ่งดีๆ นับตั้งแต่วันที่ผมได้ปล่อยมือดีเทล ให้เธอได้เจอกับความรักที่แท้จริง ซึ่งผมอยากทำอะไรเพื่อเธอบ้างก็เท่านั้น

รู้สึกดี ใช่ เธอทำให้ผมรู้สึกแบบนั้น แต่ไม่เคยเสียใจเลยที่ต้องปล่อยเธอไปแบบนั้น... ดีซะอีก

เพราะการปล่อยวาง มันก็ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองได้ปลดปล่อยสิ่งที่เคยกระทำไว้กับเธอเมื่อหลายปีก่อน

ต่อจากนี้มันจะไม่มีอีกแล้ว สงครามคนที่ผูกมัดกับใคร หรือต้องการใครเพียงเพราะสิ่งที่เรียกว่า ‘เซ็กส์’

จะไม่ยอมผูกมัดกับใคร ให้เขาต้องเจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว

รถสปอร์ตปอร์เช่สองประตูสีดำสนิทของผมเลี้ยวเข้ามาที่บ้านหลังหนึ่ง ไม่ถึงเรียกว่าคฤหาสน์ แต่เป็นเพียงแค่บ้านหลังหนึ่งที่ใหญ่โตพอจะสมกับฐานะของคุณหญิงเจนจิรา ผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นป้าของผม

“สวัสดีครับพี่แจม” ยกมือไหว้พี่สาวที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกับผม พี่แจมเป็นลูกสาวคนโตของป้าเจน อายุก็ปาเข้าไปสามสิบสองแล้ว และตอนนี้... ก็กำลังตั้งท้องราวๆ หกเดือนแล้ว “ไงครับเจ้าตัวน้อยของพี่”

“หายหน้าหายตาไปเลยนะคราม พี่คิดว่าเราคงจะลืมที่นี่แล้วซะอีก”

“ผมเพิ่งเรียนจบน่ะครับ แล้วก็เที่ยวบ่อยด้วย ขืนมาที่นี่มีหวังโดนป้าเจนบ่นอีก” ยักไหล่หลังจากลูบไปยังหน้าท้องนูนใหญ่ตามอายุครรภ์ “แล้วพี่ไทยังไม่กลับเหรอครับ?”

“ยังหรอกจ๊ะ แต่คงอีกสักพัก จะรอเจอพี่เขาไหมล่ะ พี่จะได้ฝากงาน...”

“โนครับ ผมยังไม่พร้อมจะทำงาน” รีบยกมือห้ามพี่แจมที่ยิ้มอ่อนพลางส่ายหน้าไปมา

“ก็เป็นซะแบบนี้ล่ะ” พี่ไทคือสามีของพี่แจมที่ทำงานเป็นวิศวกรดูแลงานสร้าง และผมจบมาด้านนี้ พี่แจมเลยรีบที่จะให้พี่ไทฝากงานให้ผม

“ขอตัวไปหาป้าเจนก่อนนะครับ” ยิ้มกว้างและเดินสวนร่างอวบไปทางห้องรับแขก เมื่อโผล่หน้าไปก็เห็นป้าเจนกำลังนั่งหันหลังอยู่

หมับ

“ว้าย!”

“สวัสดีครับป้าเจน”

“ตาคราม... ป้าตกใจหมดเลยลูก” กอดรัดร่างอวบอ้วนก่อนจะกดริมฝีปากไปยังแก้มของท่าน “หายหน้าหายตาไปเลยนะ คิดว่าจะลืมคนแก่คนนี้ซะแล้ว”

“นัดกันกับพี่แจมหรือเปล่าครับเนี่ย บ่นผมเหมือนกันเลย” ว่าเสร็จก็เดินไปนั่งลงบนพื้นเอนศีรษะซบตักของป้าเจนที่วางมือลงบนบ่า

“พ่อเขาโทรมาหาป้า”

“รู้แล้วล่ะครับ เมื่อช่วงสายป๊าก็โทรหาผม อยากให้กลับไปอยู่ที่ลอนดอน” เงยหน้าสบตากับดวงตาของป้าเจนซึ่งใบหน้าสวยก็เหี่ยวย่นไปตามวัยที่ชรามากขึ้น “ผมปฏิเสธไป หรือต่อให้ป๊าโทรมาให้กลับ ผมก็ไม่ไป”

“คราม”

“ผมตัดสินใจแล้ว... บ้านเกิดของผมอยู่ที่นี่ แม่ของผมท่านอยู่ที่นี่นะครับ” แม้ว่าทางด้านญาติของแม่จะไม่ชอบใจป๊าที่แต่งงานใหม่ และพาลเกลียดผมไปด้วย ดังนั้นผมจึงไม่ค่อยสนิทกับญาติของแม่เท่ากับญาติของพ่อ มันมีหลายปัจจัย แต่ผมเข้าใจป๊าดี ไม่เคยโกรธด้วยที่ท่านแต่งงานใหม่เพราะแม่ก็ตายไปหลายปี ป๊าถึงตัดสินใจแต่งงาน แต่สำหรับผมกับท่านมันเหมือนมีเส้นขนานขวางกั้นเราสองคนอยู่

ไม่เคยที่จะคุยด้วยกันดี ในขณะที่ป๊าบังคับ แต่ผมชอบขัดคำสั่ง... จนสุดท้ายก็กลายเป็นทะเลาะกันมากกว่าคุยกันดีๆ

“เอาล่ะป้าไม่พูดเรื่องนี้แล้ว เพราะสงครามโตพอที่จะตัดสินใจอะไรๆ ด้วยตัวเอง ป้าไม่วุ่นวาย”

“ขอบคุณครับ”

“มาแบบนี้งั้นอยู่ทานข้าวกับป้านะ” รีบส่ายหน้าไปมาพลางยกนาฬิกาข้อมือดู

“ขอโทษนะครับ เอาไว้คราวหน้าแล้วกัน ผมมีนัดกินเหล้ากับเพื่อน” พอพูดแบบนี้สีหน้าป้าเจนก็มุ่ยทันที ตีไหล่ผมเบาๆ แต่ผมกลับโอเวอร์ไปอีกด้วยการทำหน้าบูดใส่ท่าน

“กินแต่เหล้า สูบแต่บุหรี่ แล้วก็...”

“ควงผู้หญิงไม่ซ้ำ โธ่ป้าเจนครับ ผมโสดนะ ชายโสดก็ต้องเสเพลเป็นธรรมดา”

“งั้นก็หาแฟนสิ นอกจากป้าจะรออุ้มลูกจากยัยแจมแล้ว ป้าก็หวังจะอุ้มลูกของครามเหมือนกัน” ผมยิ้มและโน้มไปกอดท่าน

“พี่แจมคลอดลูก ป้าเจนเป็นยายแล้วนะ ถ้ารออุ้มลูกผม... ป้าเจนก็จะเป็นทวด แก่เลยทีนี้”

“สงคราม!”

“ไปดีกว่า ไว้ผมจะมาหาอีกนะครับ” ไม่ว่าเปล่าจูบแก้มท่านและวิ่งออกไปทันทีอย่างเร่งรีบ เนื่องจากโดนบ่นไล่หลัง ผมรู้สึกว่าอยู่ที่นี่ผมได้เป็นตัวเองมากกว่าที่จะต้องไปอยู่ที่นั้น

อยู่ในกรอบที่พ่อสร้างขึ้นให้ผม... แบบนั้นผมไม่เอาหรอก ให้ตายยังไงก็ไม่มีวันกลับไป

ไนต์คลับ XXX

ผมมาถึงที่นัดหมายในเวลาต่อมา ผมเป็นนักท่องราตรี กินเหล้าเคล้านารีนี่คือสิ่งที่ผมทำเป็นประจำราวกับมันคือส่วนหนึ่งในชีวิต หลังจากเรียนจบแม้เพื่อนบางคนจะมีงานทำหรือไม่มีก็มักจะนัดกันมาสังสรรค์กันอยู่เสมอ

“เอ๊า! ชนครับ แดกกันให้ตับพังกันไปข้าง” ไอ้เดย์พูดขึ้นพลางทำหน้ากวนตีน ส่วนไอ้ปาล์มก็เอาแต่ซุกไซ้ผู้หญิงที่พามาด้วยจนผมกรอกเหล้าผ่านลำคอจนหมดแก้ว

“ไอ้ปาล์ม ห้องมีนะ กูเปิดให้เอาไหม?”

“ไม่ต้องๆ กูยังขึ้นไม่พอ ถ้าขึ้นจนแข็ง... จัดการเองครับ” ไอ้ปาล์มโบกมือจนผมยิ้มอ่อน กวาดสายตามองไปยังด้านหน้าเวทีซึ่งตอนนี้มีนักร้องกำลังร้องเพลงอยู่ ซึ่งออกแนวโรแมนติกจนผมโยกศีรษะไปตามเพลง

“มึงรู้จักน้องคนนี้ปะไอ้เดย์” จู่ๆ ไอ้ปาล์มก็ขยับไปนั่งใกล้ไอ้เดย์ซึ่งชะโงกหน้าไปดูมือถือราคาแพง ไม่รู้หรอกนะว่าพวกมันกำลังดูอะไร ผมไม่ได้คิดจะสนใจอยู่แล้ว

“อ๋อ น้องแม่งเด็ด”

“ยังไงวะ”

“มึงไม่เห็นเหรอ ยอดไลค์ ยอดเมนต์ในไอจีเนี่ย เป็นหมื่นเป็นพัน” สงสัยกำลังพูดถึงสาว ไม่ก็เนตไอดอลสินะ ไอ้ปาล์มพยักหน้ารับอย่างยิ้มๆ ซึ่งเป็นยิ้มที่โคตรจะเจ้าเล่ห์

“กดติดตามสิครับรอเหี้ยไรอะ น่ารัก ตัวเล็ก ตาโต แถมยัง...”

“เซ็กซี่”

“เชร้ด! กูเลื่อนรูปมีอยู่รูปที่สวมชุดซีทรูสีขาว แบบว่าสะบึ้ม ไซส์ใหญ่ดีฉิบหาย อยากขย้ำว่ะ”

“ไอ้เหี้ยปาล์มแม่งโคตรหื่น” ส่ายหน้าไปมาก่อนจะหยิบวิสกี้เทลงใส่แก้วเพียวๆ ยกขึ้นกรอกผ่านลำคอ “มึงเล่นไอจีด้วยนี่หว่าไอ้คราม เคยเห็นน้องคนนี้ปะ คนติดตามสามแสนกว่า”

“ไม่อะ กูติดตามแค่ไม่กี่คน” ว่าแล้วก็เลยเปิดไอจีของตัวเองดูซึ่งมีคนติดตามผมประมาณห้าแสนนิดๆ

“โหวคนติดตามไอ้ครามเยอะฉิบหาย แถมยังมีแค่รูปเดียวคนไลค์ห้าหมื่นกว่า”

“อ่อ ไอ้รูปที่มันเป็นสิงรมควันปะ รูปนั้นอะรูปโปรดมันเลยล่ะ” ไอ้ปาล์มว่า ซึ่งมันก็ถูกอย่างที่พวกมันพูดทุกอย่าง ผมเปิดเล่นโซเชียลอย่างไอจีก็ลงแค่เพียงรูปเดียวเท่านั้นและมันก็นานมากด้วย เกือบๆ สามปีแล้ว “กูเป็นคนถ่ายด้วย ไม่ให้เครดิตกูด้วยนะ ลงรูปไม่มีแคปชั่นเหี้ยไรเลย มีไว้ทำหอกไรไม่รู้”

“ไม่ลงเหี้ยไรเลยด้วยซ้ำ แต่ยอดฟอลแม่งขึ้นเยอะฉิบหาย” ไอ้เดย์ว่าพลางมองค้อนผม “กูแม่งลงไปร้อย คนติดตามแค่หมื่นนิดๆ ถุ้ย! โคตรไม่แฟร์”

ผมส่ายหน้าไปมากับสิ่งที่พวกมันพูด ไร้สาระชะมัด! เอาจริงผมติดตามแค่ดีเทล ทิศเหนือ ป๊า ป้าเจน พี่แจมและพี่ไทสามีพี่แจม ที่เหลือคือเป็นนักฟุตบอลที่ผมชื่นชอบ และมันสองตัวจึงคบสิบคนพอดี

“ไปกดติดตามน้องคนนี้เลย เอามือถือมึงมา”

“ไอ้เหี้ยเดย์!” ผมตวาดแต่มีเหรอว่ามันจะสนใจ เอามือถือผมไปกดติดตามใครก็ไม่รู้เพิ่มเป็นสิบเอ็ดคน ได้แต่ถอนหายใจอย่างหงุดหงิดที่พวกมันเอามือถือผมไปส่องเนตไอดอลที่พวกมันพูดถึง

พวกเรานั่งดื่ม นั่งกินกันสักพักจนเวลาล่วงเลยมาเกือบตีหนึ่งก็พากันเดินออกมาจากไนต์คลับ ผมหยิบกุญแจขึ้นมาปลดล็อกรถของตัวเอง แต่ทว่ากลับไม่มีเสียงสัญญาณขึ้นมาจนต้องขมวดคิ้ว

“ไอ้ครามมึงลืมล็อกรถอีกแล้วใช่มะ” ไอ้เดย์ถามขึ้นพลางชี้นิ้วไปยังรถของผม

“เออว่ะ กูลืม”

“ไอ้เวร! ลืมเหี้ยไรไม่ลืมนะมึง รถไม่ใช่คันละบาทสองบาท” ผมพยักหน้าให้พวกมันสองตัวที่ส่ายหน้าไปมากับความหลงลืมของผม มีอยู่อย่างที่ผมมักจะลืมเสมอคือเวลาไปไหนผมมักจะชอบลืมล็อกรถตัวเองเพราะความเคยชินจากการจอดรถที่คอนโดตัวเอง มันเลยติดมาเป็นนิสัยจนแก้ยังไงก็ไม่เคยหาย

ถอนหายใจก่อนจะหยิบบุหรี่เข้าปากและจุดสูบเดินตรงไปยังรถของตัวเอง เมื่อเข้าไปนั่งประจำที่เรียบร้อยแล้วก็ต้องตกใจกับข้างกายซึ่งมีร่างเล็กๆ นอนหลับไม่ได้สติอยู่

“เฮ้ย! ใครวะเนี่ย” ขมวดดิ้วเมื่อมองไปตามเรือนร่างขาวผ่องอยู่ในชุดเดรสเกาะอกสั้นโชว์เรียวขายาวและทรวงอกที่ดันล้นออกมาจนรับรู้เลยว่า ‘ผู้หญิงคนนี้รูปร่างดี’ เอวเป็นเอว อกเป็นอก ตัวเล็ก ผมยาวสีดำดัดลอนใหญ่ ใบหน้าก็เอนไปซบกับกระจกจนผมเอื้อมมือไปเขย่าไหล่เปลือยเปล่า

“เธอ ตื่น”

“...”

“เฮ้ นี่ไม่ใช่รถเธอ ตื่นสิวะ” เมื่อเขย่าแรงขึ้น ร่างเล็กก็ดูเหมือนมีปฏิกิริยา ปัดมือผมออกไปด้วยน้ำเสียงงัวเงียที่ฟังแล้วมันเซ็กซี่ลื่นหู

“อืม จะนอน...” เธอบ่นพึมพำ “ขับรถกลับไปที่หอเลยสิ ยี่หวา”

คงคิดว่ารถที่ตัวเองนอนหลับอยู่เป็นรถของเพื่อนสินะ ให้ตายเหอะ! โชคดีแค่ไหนที่มาเจอคนอย่างผมวะ ถ้าไปนอนหลับที่รถคนอื่นมีหวังป่านนี้โดนพาเข้าโรงแรมไปแล้วมั้ง ถึงแม้ว่าร่างกายของเธอจะมีผลกับตัวผม เออ ผมก็ผู้ชายเปล่าวะ เจ้าชู้และแบดบอย มีผู้หญิงไม่ได้สติมานอนบนรถ ไม่คิดเรื่องใต้สะดือก็ยังไงอยู่

แต่ผมจะไม่ทำอะไรถ้าหากคนนั้นไม่มีสติ หรือไม่ยินยอม อย่างน้อยผมก็เป็นคนดีล่ะวะ (เหรอ?)

“เธอจะมานอนบนรถคันนี้ไม่ได้ นี่มันรถ...”

ยังไม่ทันได้พูดจบดี ใบหน้าที่ฟุบอยู่กับกระจกข้างก็เอียงองศามาทางผม และนั่นทำให้ความคิดทั้งหมดหายไป ใบหน้าสวยเรียวยาว ดวงตากลมโตกำลังหลับลง แพขนตายาวๆ บวกกับริมฝีปากแดงน่าจูบ จมูกโด่งขลับกับใบหน้าซึ่งถูกแต่งแต้มจนสวยงาม

มันจะบังเอิญเกินไปหรือเปล่าวะเนี่ย!

“ม่าน... ฟ้า” 

คนที่ผมเอ่ยชื่อมาเธอคือน้องสาวตัวแสบของทิศเหนือ เด็กผู้หญิงที่ตามติดผม ตามตื้อผมและพยายาม... ที่จะหาทางใกล้ชิด ทั้งที่ผมพยายามหลีกเลี่ยงเธอมาตลอด แต่แอบมาหนีเที่ยวแบบนี้ ทิศเหนือไม่อยู่เข้าทางยัยเด็กแสบนี่เลยสินะ!

ผมถอนหายใจและขับรถออกไปจากไนต์คลับ มาหยุดรถที่ริมน้ำยามค่ำคืน ลดกระจกลงเพื่อสูบบุหรี่ อย่างน้อยก็รอให้เธอตื่นขึ้นเอง ผมจะไม่มีวันพายัยเด็กคนนี้ไปที่ห้องเด็ดขาด แม้ว่าเวลาจะล่วงเลยมาเกือบตีสี่ ผมก็อัดบุหรี่และนั่งอยู่กับเธอจนตอนนี้เกือบจะรุ่งเช้า คนข้างกายก็ค่อยๆ ขยับตัวไปมา สองมือยกขึ้นกอบกุมศีรษะพร้อมดวงตาที่ค่อยๆ ลืมขึ้นอย่างเชื่องช้า

“อื้อ... ปวดหัวอ่า” ยามที่ร่างเล็กบิดตัวไปมา กระโปรงสั้นมันก็ถลกขึ้นจนผมต้องเบือนหน้าหนี บอกแล้วใช่ไหม ผมคือผู้ชายเจ้าชู้ ฟันผู้หญิงมานับไม่ถ้วน และผมไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่จะมาทนกับอะไรแบบนี้ได้นานๆ หรอกนะ

เธอคือใคร? น้องสาวของทิศเหนือเพื่อนของผม ‘ของต้องห้าม’ ที่ห้ามแม้แต่จะคิดอะไรเกินเลยด้วยซ้ำ

“เอ๊ะ?” พอได้ยินเสียงร้องตกใจ ผมจึงหันกลับไปมอง ใบหน้าสวยเบิกตากว้างเมื่อสบตากับผม “พะ พี่สงคราม ทำไม... ก็เมื่อคืนม่าน”

“เธอมานอนที่รถของฉัน”

“แต่...”

“เมาด้วย ดีที่มานอนที่รถฉัน ถ้าคนอื่นป่านนี้คง...” ไม่พูดเปล่า ใช้สายตามมองไปตามเรือนร่างของเธอตั้งแต่หัวจรดหน้าขานวลๆ และเบือนหน้าหนี สูบบุหรี่เอาเข้าปอดเพื่อระงับใจร้อนๆ ในตอนนี้

แพ้คนแต่งตัวเซ็กซี่ ไอ้เวรเอ๋ย!

“บังเอิญจัง ม่านไม่รู้ว่ารถคันนี้เป็นของพี่สงคราม มันคล้ายรถเพื่อนม่าน”

“จะให้ไปส่งที่ไหน?”

“คือม่านยังกลับไม่ได้นะ”

“เมื่อคืนเธอละเมอว่าอยู่หอ บอกที่อยู่หอมา” รีบขัดคำพูดของเธอ ผมรู้เลยว่าม่านฟ้ากำลังจะคิดทำอะไร ถ้าไม่ใช่การไปที่ห้องของผม แค่หายใจก็รู้แล้วว่าคิดอะไร... ผมช่ำชองเรื่องพวกนี้มาก อาบน้ำร้อนมาก่อน มีเหรอจะไม่รู้ว่าเธอต้องการอะไร

“พี่สงคราม”

“บอกมา” หันไปมองเพื่อคาดคั้น ม่านฟ้าทำหน้าบูดกอดอกและเบือนหน้าหนีโดยไม่พูดอะไรเลย “ม่านฟ้า”

“ม่านอยากอาบน้ำ”

“ก็ไปที่หอเธอสิ บอกมาตรงไหน?”

“ม่านหิวด้วย” ยัยเด็กคนนี้ยังไงกันวะ! “ม่านอยากอยู่กับพี่สงคราม”

“...”

“นานแค่ไหนแล้วที่เราไม่ได้เจอกัน ม่านคิดถึงพี่สงคราม” บอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา หากแต่ผมกลับไม่ได้รู้สึกยินดีเลยสักนิดกับการบอกคิดถึง ใครจะไปคิดถึงเธอกันวะยัยเด็กแก่แดด!

“แต่ฉันไม่ได้คิดถึงเธอสักนิด”

“ใจร้ายที่สุด” หันมามองผมด้วยสีหน้าโกรธเคือง “อย่าคิดว่าม่านจะหยุดแค่นี้ ระวังตัวไว้เหอะ”

“ขอบใจที่เตือน แต่เธอต่างหากที่ต้องเตือนตัวเอง ไม่ใช่ฉัน”

ม่านฟ้ากัดริมฝีปากตัวเองก่อนจะยอมบอกทางกลับไปหอของเธอ ผมจึงขับรถไปส่งเธอ โดยที่ภายในรถก็เงียบสงบราวกับไม่มีใครนั่งอยู่ด้วย “กระเป๋าม่านหาย”

“ฉันไม่รู้ เห็นเธอมาแต่ตัว”

“งั้นคงอยู่ที่เพื่อนแน่เลย” พูดเสร็จก็ยกมือกุมขมับตัวเอง ผมถอนหายใจจึงจอดรถ “พี่สงครามจอดทำไมคะ?”

ไม่พูดอะไร แต่ลงจากรถและตรงเข้าไปในร้านสะดวกซื้อหยิบผ้าเย็นและน้ำดื่มมาจ่ายเงิน ก่อนจะขึ้นรถส่งของทั้งหมดให้ม่านฟ้าที่รับไปอย่างมึนงง

“เช็ดหน้าเช็ดตา ดื่มน้ำเยอะๆ จะได้หายแฮงค์” ว่าโดยไม่มองเธอ จับจ้องไปยังด้านหน้าเพราะตอนนี้จราจรเริ่มแออัดแล้วช่วงนี้

“น่ารัก” ได้ยินเสียงเล็กบ่นขึ้น “คนบ้า ปล่อยไปก็โง่แล้ว”

“อะไรของเธอ”

“ไม่ต้องรู้หรอกค่ะ ม่านก็บ่นไปเรื่อย” ส่ายหน้าไปมาก่อนจะยกมือปิดปากตัวเองเนื่องจากอาการง่วงนอนเริ่มเล่นงานผมบ้างแล้ว หักหัวรถเลี้ยวเข้ามาจอดตามที่ม่านฟ้าบอก แต่ทว่าที่นี่มันไม่ใช่หอนี่นา... แต่มันเป็นคอนโด

“ที่นี่เหรอ? ไหนบอกว่าหอ”

“ก็ม่านเรียกหอนี่คะ เรียกให้ติดปากเวลาพ่อถามไปไหนก็บอกมาค้างที่หอ” ผมเบ้ปากก่อนจะกดปลดล็อกรถให้เธอได้ลงไป หยิบแก้วกาแฟที่ซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อขึ้นจิบ “แต่ม่านอยู่ที่นี่กับเพื่อนผู้หญิงนะคะ”

“บอกทำไม ไม่ได้อยากรู้”

“แต่ม่านอยากบอก พี่สงครามจะได้ไม่เข้าใจผิดคิดว่าม่านอยู่กับคนอื่นที่เป็นผู้ชาย” ม่านฟ้ายิ้มกว้างก่อนจะปลดสายเข็มขัดนิรภัยออก “ขอบคุณนะคะที่อยู่กับม่านจนถึงเช้า โดยที่พี่สงครามไม่ได้หลับเลย”

“...”

จุ๊บ

“มะ ม่านฟ้า!”

“แล้วเจอกันค่ะ” ผมตกใจสุดขีดที่เธอโน้มใบหน้ามาจูบแก้มผมจนหน้าสั่น ใช่ หน้าสั่นเลยคือมันเป็นการจูบแก้มที่รุนแรงและรวดเร็วไง ม่านฟ้าลงจากรถไปพลางโบกมือให้กับผมอย่างยิ้มแย้มและพอได้เห็นเธอเต็มตัวแบบนี้

“ชุดบ้าอะไร สั้นฉิบหาย!”

แต่งตัวแบบนี้ไปเที่ยวในที่แบบนั้น... เป็นน้องเป็นนุ่ง จับตีให้ตูดลาย

:: SONG-KRAAM TALK END ::

บทล่าสุด

คุณอาจชอบ 😍

อุบัติรักเพียงเมียราตรีเดียว

อุบัติรักเพียงเมียราตรีเดียว

3.7k การดู · เสร็จสิ้น · ปะหนัน
คำโปรย
เพียงราตรีเดียว…เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เขาเหยียบย่ำด้วยเงินหนึ่งใบ เพียงราตรีเดียว…เขากลายเป็นพ่อของเด็กชายคนหนึ่ง โดยไม่เคยรู้เลยว่าตนเองมีเลือดเนื้ออยู่บนโลกนี้
ขวัญแก้วเคยเชื่อว่าความอ่อนโยนในคืนนั้นเป็นเรื่องจริง จนกระทั่งเช้าวันต่อมา ปริญ ธาราปรินทร์ วางเช็คไว้ข้างเตียง พร้อมถ้อยคำที่ทำให้ศักดิ์ศรีของเธอแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี
เธอจากไปพร้อมหัวใจที่แตกสลาย และของขวัญชิ้นเดียวจากค่ำคืนนั้น…คือลูกชายที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้รู้จัก
หลายปีผ่านไป เขากลับมาพบเด็กชายหน้าตาเหมือนตนเองราวกับเงาสะท้อน เลือดในกายทำให้เขาอยากทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อ แต่บาดแผลในใจของเธอ ทำให้เขาได้รู้ว่า…บางครั้งการมีสายเลือดเดียวกัน ไม่ได้แปลว่าจะมีสิทธิ์ในหัวใจบางครั้งคำว่าขอโทษ ก็สายเกินกว่าจะลบทุกหยดน้ำตา และบางครั้ง ผู้ชายที่เคยใช้เงินซื้อศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนหนึ่ง ต้องใช้ทั้งชีวิตพิสูจน์ว่าเขาไม่คู่ควรกับการให้อภัยง่าย ๆ
เขาเคยทำให้เธอหนีไปพร้อมลูก ครั้งนี้เขาจึงต้องเรียนรู้ว่า ความรักไม่ใช่การครอบครอง แต่คือ การยืนรอ…แม้ไม่รู้ว่าเธอจะหันกลับมาอีกหรือไม่
จากราตรีเดียวที่เคยเป็นตราบาป สู่ความรักทั้งชีวิตที่ต้องแลกด้วยน้ำตา การชดใช้ และหัวใจที่ยอมแพ้ต่อกันอย่างแท้จริง
เล่ห์รักซ่อนชู้

เล่ห์รักซ่อนชู้

57k การดู · เสร็จสิ้น · รินธารา
“ทำไมพี่คีรินต้องใจร้ายกับธิชาแบบนี้ด้วยคะ…พี่ไหมมีชู้แล้วมันเกี่ยวอะไรกับธิชาด้วย”
“ทำไมจะไม่เกี่ยว ธิชารู้เห็นเรื่องที่ไหมเขามีชู้ แล้วธิชาก็ปิดบังพี่เรื่องนี้…ทำให้พี่เป็นไอ้โง่ถูกไหมเขาสวมเขาให้ แล้วไหนจะลูกของไอ้ชู้นั่นที่ไหมเอามายัดเหยียดให้เป็นลูกของพี่อีก…เพราะฉะนั้นธิชาก็ลองมาปิดบังไหมเขาเรื่องที่เราเป็นชู้กันให้มิดละกัน…ไม่งั้นไหมเขาคงจะเสียใจน่าดู ถ้ารู้ว่าน้องสาวมาเป็นชู้กับผัวตัวเองแบบอย่างนี้..”
“พี่มันเลว…พี่มันชั่ว…ปล่อยนะคะ ธิชาไม่อยากจะให้คนเลวๆอย่างพี่มาแตะเนื้อต้องตัวธิชาอีก…”
“ด่าผัวตัวเองอย่างนี้น่ารักเลยนะ…สงสัยต้องทำโทษสักหน่อยแล้ว…แต่พวกเขาจะสงสัยไหมว่าทำไมเราสองคนถึงได้ออกมานานแบบนี้…”
“พี่ไม่มีวันได้….อื้อ….อือ….อื้อ….ปึก เพี๊ยะ….อย่าทำแบบนี้กับธิชาอีกนะคะ ไม่งั้นอย่าหาว่าธิชาไม่เตือน”
“หึๆ…ชอบแบบตบจูบก็ไม่บอก งั้นเดี๋ยวพี่จัดให้ อยากตบพี่นักใช่ไหมหึ…จุ๊บ….อื้อ….อืม…อือ…”
โซ่สวาทร้อนรัก

โซ่สวาทร้อนรัก

551.4k การดู · เสร็จสิ้น · รินธารา
“ใครบอกให้คุณแต่งตัวแบบนี้หึ อยากจะโชว์ให้คนอื่นเห็นหรือไง ว่านมตัวเองมันใหญ่น่ะห้ะ”
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”

คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
ทาสสวาทอสูรเถื่อน

ทาสสวาทอสูรเถื่อน

568.9k การดู · เสร็จสิ้น · รินธารา
“คืนละล้าน คุณจ่ายให้ฉันได้ไหมล่ะคะ ถ้าได้ฉันจะอ้าขารอคุณบนเตียงทุกคืนเลยค่ะทูนหัว” พิชชาภาพูดออกไปพร้อมกับใบหน้าท้าทายอย่างไม่กลัว ในเมื่อเขาอยากจะได้ตัวเธอ เขาก็ต้องลงทุน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
คลั่งรักลูกหนี้

คลั่งรักลูกหนี้

43.6k การดู · เสร็จสิ้น · ฟินน่า
เพราะถูกแม่แท้ๆ หลอกมาใช้หนี้ขัดดอก
กลางวันเธอจึงต้องทำงานในไร่
ส่วนกลางคืน
เธอต้องทำงานบนเตียง
จนกว่าเจ้าของเงินกู้ก้อนใหญ่อย่างเขา
‘จะพอใจ’
พันธะร้ายนายวิศวะ

พันธะร้ายนายวิศวะ

594.4k การดู · เสร็จสิ้น · Kim Nayeol
"_" ใครๆ ก็คิดว่าฉันโสด จะพูดยังไงดีละ มันพูดได้ไม่เต็มปากนะ "

"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง

"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย

***********************

เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล

"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก

" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้

เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ

"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
สูตรรักศาสตราจารย์

สูตรรักศาสตราจารย์

124.3k การดู · เสร็จสิ้น · oiloiloil253
"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"

ในวันที่คุณหมอออกเวรตอนเช้า แล้วเพิ่งจะคล้อยหลับไปไม่ทันได้หนึ่งชั่วโมง เสียง ปัก ปัก จากข้างห้องดังจนหัวเตียงเธอแทบจะคลอนตาม ด้วยความโมโห หมอปรางถึงขั้นเอากระดาษที่เขียนด้วยลายมือหมอ ไปแปะไว้ที่หน้าห้องข้างๆ

"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"

พร้อมคำสาบแช่งเล็กๆ น้อยๆ
"สาธุ ขอให้มันอักเสบ หรือไม่ก็ให้เตียงมันหักไปซะจะได้ไม่ต้องเสียงดัง"

️️️️~~~~~~~\~~~~~~~

"คุณไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล เชิญห้องตรวจหนึ่งค่ะ"
"ตุ่มคล้ายสิวหรือหนองขึ้นที่โคนอวัยวะเพศใช่ไหมคะ"

️️️️~~~~~~~\~~~~~~~

"ฉิบหายแล้วแกนังปราง มีเรื่องกับใครไม่มี นั่นน่ะหรือตาบ้าข้างห้องแกอ่ะ"

"อื้อ แกรู้จักหรือ"

"เรียกว่าทั้งมหาวิทยาลัยใครบ้างไม่รู้จักเขาดีกว่า"

"ตอนนั้นฉันอยู่ไม่เห็นรู้จัก"

"ก็แก มันสนใจอะไรรอบตัวบ้าง นั่นน่ะ อาจารย์วิทย์ รองศาสตราจารย์ไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล กำลังจะได้เป็นศาสตราจารย์อยู่รอมร่อ จนเขาว่ากันว่าจะเป็นศาตราจารย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์อยู่คณะนิติศาสตร์ ฉิบหายไหมคราวนี้"

"ฉิบหายล่ะ"

️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
พี่ชายที่รัก

พี่ชายที่รัก

297.8k การดู · เสร็จสิ้น · สาวน้อย.ช่างฝัน
พี่กัส 'ออกัส' เป็นพี่ชายของฉัน 'อลิน' เราเป็นพี่น้องบุญธรรมกัน แต่เขากลับไม่เคยทำดีกับฉันเลยสักครั้ง เอาแต่คอยทำร้ายจิตใจและร่างกายของฉัน
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
แค้นรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุดDARK )

แค้นรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุดDARK )

162.3k การดู · เสร็จสิ้น · ท้องฟ้าและทุ่งหญ้า
ชีวิตที่เรียบง่ายของ 'พิมรภา' กลับผกผันขั้นสุด เมื่อเธอต้องกลายเป็นผู้ร้ายและตกอยู่ในเงื้อมมือของเขา
'ดาเรนเต้ ราฟาเอลโล' มาเฟียตัวฉกาจหนึ่งในสมาชิกแก๊งค์DARK
เธอจะสามารถหลุดพ้นจากบวงแค้นนี้ได้หรือไม่?!
รัก(ลับ)นายวิศวะ

รัก(ลับ)นายวิศวะ

828.6k การดู · เสร็จสิ้น · Kim Nayeol
"ฉันรวยมากพอ...ที่จะซื้อเธอ เอาคนอย่างเธอมากระแทกเล่นๆ ได้" ใบหน้าอันหล่อเหลาเอ่ยมาด้วยสีหน้าอันดุดัน

"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้

แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"

"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง

เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ

"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."

"เพียะ"

อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม

"เธอ..."

เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า

ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า

617.8k การดู · เสร็จสิ้น · ชาไทยเย็น
“ทีตอนที่ไปคลินิกแล้วขึ้นขาหยั่งไม่คิดจะอายบ้างเหรอ แล้วถ้าวันนี้คนที่ตรวจคุณเป็นผู้ชายคนอื่นล่ะคุณจะทำยังไง”

เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"

เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา

เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ

แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต

ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน

ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!

** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ

นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด

ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง

พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง

525.4k การดู · เสร็จสิ้น · ลินญาร์
​"เปลี่ยนพยาบาลมากี่คนก็ทนฉันไม่ได้สักคน เธอก็เตรียมตัวเก็บกระเป๋าได้เลย!"
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
​ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้