Soul Match นางพรายสื่อรัก

ซุ้มประตูโค้งถูกประดับประดาด้วยดอกไม้ หลายชนิด หลากสีสัน แต่ชนิดที่เชิดฉายให้เห็นได้อย่างเด่นชัด ก็มีดอกกุหลาบ ลิลลี่และไฮเดรนเยียที่เป็นดาวเด่นสะดุดตา ส่วนดอกเล็ก ๆ พวกเบบี้ เบรธ ยูคาลิปตัส และสตาติสนั้น อณิมาเป็นคนสั่งให้เพิ่มเข้ามาในลิสต์ เพื่อเติมเต็มให้ซุ้มดอกไม้ในส่วนต้อนรับ ช่วยดึงดูดใจคนที่มาร่วมงานมากขึ้น

หญิงสาวรูปร่างบอบบาง ใบหน้ารูปไข่ นัยน์ตาสดใสเป็นประกาย แฝงเอาไว้ด้วยความแน่วแน่ ยืนนิ่ง ส่งสายตากวาดมองพื้นที่จัดงานโดยรวมอย่างภาคภูมิ ในมือข้างหนึ่งถือไอแพตที่เหน็บปากกาสไตลัสพร้อมใช้ไว้ ส่วนอีกมือถือวอร์กกี้ สำหรับสื่อสารติดอยู่ในมือ หลังจากยืนชื่นชมความสำเร็จได้อยู่พักหนึ่ง เธอก็พบว่า กลีบของดอกกุหลาบสีชมพูหลายกลีบบนซุ้ม เริ่มที่จะแผลงออกเป็นสีน้ำตาล จึงไม่รอช้ากรอกเสียงใส่วอร์กกี้

“...ใครเป็นคนเอาดอกไม้มาจัดที่ซุ้ม” ฝั่งคนที่ได้ยินรู้ได้ทันทีว่า คนเป็นนายกำลังไม่พอใจ

“รินเองค่ะบอส”

หญิงสาวรูปร่างอวบ ไม่กรอกเสียงลงวอร์กกี้ แต่เลือกที่จะก้าวฉับ ๆ เข้ามา น้อมรับความบกพร่องที่เกิดขึ้น ก่อนจะเดินเข้ามองดูความผิดพลาดใกล้ ๆ จึงเห็นขอบของกลีบหยักบิดเป็นคลื่น กลีบบางเบา อ่อนนุ่ม พริ้วไหว ดูอ่อนหวานละมุนตา ก้านเรียวยาวบาง ไร้หนาม สีของใบเขียวอมเทา

“นี่มันดอกไลเซนทัสนี่!” รินบ่นเสียงเบา ทว่าเสียงพึมพำที่หลุดปากออกมานั้น ดันไปเข้าหูคนที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ

“ฉั้นสั่งกุหลาบ!”

เลขาสาวเบิกตากว้างทันทีที่ได้ยินน้ำเสียงคุ้นหู รู้ตัวว่าไม่แคล้วต้องโดนเจ้านายบ่นยกใหญ่อีกเป็นแน่ เธอจึงได้รีบหันหลังกลับ ในหัว คิดชักแม่น้ำทั้งร้อยสาย มาแก้สถานการณ์เฉพาะหน้า

“บอสใจร่ม ๆ ก่อนนะคะ รินมีคำอธิบายสำหรับเรื่องนี้ค่ะ!” รินรีบเข้าไปเกาะแขนทำท่าประจบประแจงคนเป็นนาย ปากก็เอ่ยวอนขอโอกาส รู้ว่าหากไม่ให้ความกระจ่างกับผู้เป็นนายในทันที เธอมีอันโดนสวดชุดใหญ่เป็นแน่

“เอาดี ๆ นะ ยัยริน!”

รินพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก รีบปรี่เข้าไปให้เหตุผลที่คิดว่าดีที่สุดกับอณิมา

“คืออย่างนี้ค่ะบอส เรทของดอกกุหลาบช่วงนี้แพงมากเลยค่ะ รินก็เลยให้ทางร้านหาดอกไม้ที่ใกล้เคียงกันมาทดแทน ตามงบที่เราแจ้งไป แล้ว...” เลขาสาวหยุดค้าง กลืนหางเสียงหายไปในลำคอ

ซึ่งทำให้คนเป็นบอสอย่างอณิมา นึกถึงงบจัดงานที่มีอย่างจำกัด ด้วยรู้ว่ามันไม่ได้มากถึงขนาดสามารถสั่งซื้อของฟุ่มเฟือยได้อย่างบานปลาย จึงสงบจิตใจที่จะฟังเหตุผลของเลขา

“แล้วทำไมไม่เห็นมีใครบอกฉั้นก่อน ฉั้นต้องเป็นคนที่รู้ทีหลังงั้นสินะ! หรือเธอไม่ต้องการให้ฉั้นรู้เลย”

รินก้มหน้า เพราะเหตุผลที่คนเป็นนายพูดมานั้นถูกต้อง เธอไม่ได้บอกอะไรกับเจ้านายก่อน ทั้งที่เป็นคนบอกเงื่อนไขเรื่องงบ ไปกับทางร้านด้วยตัวเอง

“รินขอโทษค่ะบอส” เลขาสาวยอมรับเสียงอ่อย

อณิมาพยักหน้ารับเนือย ๆ อย่างไม่ถือโทษ เพราะดอกไซเลนทัสที่ทางร้านจัดมาให้ก็สวยดี คนที่มาร่วมงานคงไม่ได้โฟกัสกับรายละเอียดขององค์ประกอบสักเท่าไหร่หรอกน่า! ในขณะที่อณิมาหาเหตุผลมาประโลมใจของตนเอง เธอก็นึกอะไรอีกอย่างขึ้นมาได้

“แล้ว...เรื่องเชิญเซเลบล่ะเรียบร้อยไหม? หรือว่าเละเทะไปถึงไหนแล้ว แล้วปล่อยให้ฉั้นรู้เป็นคนสุดท้ายอีก!” อณิมา ปรายหางตาไม่พอใจมองเลขาปราดหนึ่ง ก่อนที่จะชักเท้าเดินไปตรวจตราจุดอื่นรอบ ๆ บูธ

รินก้าวตามอย่างรวดเร็ว แม้ช่วงของเธอจะสั้นกว่าบอสสาวอยู่หลายเซ็น แต่เพื่อแจกแจงเหตุผล และทลายข้อกังขาที่มีอยู่ในใจของคนเป็นนาย รินจึงได้บอกกับตัวเองว่า...วิ่งซิริน!

“รินกำลังจะบอกบอสพอดีเลยค่ะ ว่าส่งบัตรเชิญให้คุณธีราแล้ว ไม่มีปัญหาอะไรค่ะ”

อณิมาพยักหน้ารับเนือย ๆ อย่างโล่งอก อย่างน้อยก็มีอะไรสักอย่างที่ทำให้เธอโล่งใจ จึงได้ก้าวฉับ ๆ ไปข้างหน้า อย่างไม่รอยายรินสาธยายอะไรอีก

“แต่ว่า...”

ทว่า...ก้าวไปยังไม่ทันพ้นระยะ คำสุดท้ายประโยคที่มาช้าเหลือเกิน ก็หลุดออกจากปากของริน พาให้ขาอณิมาชะงักฉับพลัน

“แต่ว่า...อะไรยัยริน!” อณิมาหยุดนิ่ง ก่อนจะหันมาจิกตาเข้ามาเค้นถามเลขาสาว

“แต่ว่ามีข้อแม้...ค่ะ”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงอ่อน ๆ ทำให้อณิมารู้ว่าภายใต้คำว่าไม่มีปัญหา...ของริน คือ...ปัญหากำลังจะเกิดขึ้น!

“ข้อแม้อะไร...?” ผู้เป็นนายถามเสียงห้วน

“...บอสต้องไปเชิญด้วยตัวเองค่ะ” เลขาคู่ใจเฉลยเสียงเบา

“ยัยริน...นี่เหรอที่เรียกว่าไม่มีปัญหาอะไรของเธอน่ะ!” อณิมากัดฟันแน่น กระตุกขากระแทกเท้าลงกับพื้น ก่อนจะเดินลิ่วออกจากงานไป ท่ามกลางสายตาที่รู้สึกผิดของริน

บริษัทโซล แมท จำกัด เป็นธุรกิจจัดหาคู่ ที่มี อณิมา เป็นเจ้าของ เพิ่งจะเปิดตัวได้ไม่ถึงปี มีลูกค้าเข้ามาใช้บริการมากมาย และเมื่อสบโอกาส เธอจึงเลือกมาเปิดบูธ ในธีมพรีเวดดิ้ง พร้อมกับบริษัทรายอื่น ๆ เพื่อเป็นช่องทางเพิ่มปริมาณลูกค้าที่มีความต้องการจะหาคู่

…

ไม่มีความทุกข์ใด ๆ ในใจ ที่จะทลายไม่ได้ด้วยมัจฉะ ลาเต้!

อณิมาเดินฉับ ๆ ตรงไปที่ร้านเครื่องดื่มที่ส่งกลิ่นหอมขจรขจายไปทั่วบริเวณ เธอแหงนหน้าจ้องมองป้ายไฟอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มาเปิดไปยังแอปพลิเคชั่นของร้าน เพื่อเริ่มที่จะสั่งเมนูเครื่องดื่มที่ตัวเองต้องการ แล้วชำระค่าเครื่องดื่มเสร็จสรรพอย่างง่ายดาย และเมื่อสลิปกำลังปรากฏ ข้อความของรินก็เด้งสวนเข้ามาทันที...

“...บอสให้รินลงคิวสำหรับคุณธีราเลยไหมคะ?”

อณิมากัดฟันแน่น...ขณะอ่านข้อความ

นี่ฉันมีเลขาไว้เพื่อยั่วประสาทหรือยังไงกันนะ!

เธอสบถในใจอย่างหงุดหงิด สีหน้าก็พานจะบอกบุญไม่รับไปด้วย จนกระทั่งเสียงขานคิวดิจิตอลดังย้ำ ๆ อยู่หลายครั้ง

‘ORDER L8R’

แต่ดูเหมือนเจ้าของออร์เดอร์จะไม่ได้ยิน เขาจึงอาสานำออร์เดอร์ไปให้ หลังจากที่ถามจากพนักงานประจำเคาน์เตอร์จนแน่ใจว่าเครื่องดื่มตามหมายเลข เป็นของหญิงสาวที่ดูเหมือนจะปล่อยใจเตลิดจนลืมเครื่องดื่มที่ตัวเองสั่งเอาไว้