ก็แค่ตัวแทน ss2

มินตรา Part

เช้ามืดวันที่19ตุลาคมในปีนี้สิ่งที่ผมทำเหมือนทุกปีนั่นก็คือมาทำบุญให้แม่ดากับพ่อเมย์ ส่วนปีนี้ก็เหมือนปีที่แล้วนั่นคือสถานที่ในการมาหาพ่อแม่ไม่ใช่ที่แพร่เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

“ยายดาโซ้ยสวย สวยเหมือนแม่มินเลยเนอะ”

“หือ? หึหึ พูดแบบนี้ทุกปีเลยนะแล้วแม่ก็ต้องมาบอกลูกทุกปีว่าแม่เป็นผู้ชายนะจะสวยได้ไงล่ะ”

“ผู้ชายก็สวยได้อย่างแม่มินกับน้องหลงของลูกไงโซ้ยสวย สวยกว่าผู้หญิงทุกคนบนโลกเลย” เด็กชายติณฑ์ในวัยแปดขวบวันนี้พอดียังคงพูดจาด้วยท่าทางมั่นใจ ดวงตามุ่งมั่นในคำพูดของตัวเองนั้นทำให้ผมนึกเอ็นดูขึ้นมา แก้มป่องจึงเป็นเป้าหมายให้ผมก้มไปหอมพร้อมกับเบนสายตามองแผ่นหลังกว้างใหญ่ของผู้ชายคนหนึ่ง

แขนทั้งสองข้างของเขาโอบอุ้มเด็กชายหญิงวัยสองขวบเอาไว้แล้วเดินหายลับไปอีกทาง ผมถึงได้ละสายตากลับมามองที่เจดีย์บรรจุอัฐิของพ่อกับแม่แทน ผ้าผืนเล็กสีขาวสะอาดตายังคงถูกใช้งานด้วยการเช็ดถูเจดีย์เหมือนที่น้องติณฑ์เองก็กำลังช่วยผมทำความสะอาดเจดีย์ให้คุณตาคุณยายอย่างขะมักเขม้น ความเคลื่อนไหวของเด็กชายที่ผมรักนักหนาถูกผมจับตามองทุกย่างก้าว เหงื่อหยดหนึ่งที่ปลายจมูกคงทำให้เจ้าตัวนึกรำคาญถึงได้ใช้ชายเสื้อนักเรียนสีขาวเช็ดเหงื่อจนผมปรามไม่ทัน

“เสร็จเรียบร้อยแล้วครับคุณแม่” เราสองคนขมีขมันอยู่กับการทำความสะอาดเจดีย์ตรงหน้าจนไม่รับรู้ถึงการมาของคุณพ่อลูกสาม จนมีเสียงเรียกท้วงขึ้นมานั่นแหละผมถึงหันกลับไปมอง พร้อมกับกวักมือเรียกคุณพ่อให้อุ้มลูกมาดูความเรียบร้อยอีกครั้ง

“ก่อนออกมาแม่ก็บอกแล้วว่าให้ใส่ผ้าอ้อมลูกก็ไม่ใส่กัน เป็นไงล่ะฉี่ใส่กางเกงไหมเนี่ย”

“ไม่มีฉี่เลอะกางเกงแม้แต่หยดเดียวพี่เอาหัวตัวเองมาประกันได้เลย” ลูกแฝดชายหญิงที่อายุครบสองขวบไปเมื่อวานถูกพี่ตุลย์ปล่อยให้ยืนด้วยตัวเอง จากนั้นคุณพ่อลูกสามก็ยกมือขึ้นกอดอกด้วยท่าทางภูมิใจในผลงานของตัวเองเต็มที่ที่พาลูกไปฉี่จนเรียบร้อย ส่วนผมจะทำอะไรได้ล่ะนอกจากตบมือให้แล้วหันไปสนใจเจดีย์ที่มีรูปของพ่อกับแม่ผมฝังติดเอาไว้ให้ผมได้มองอย่างคิดถึงอีกครั้ง

“วันนี้น้องติณฑ์แปดขวบแล้วครับแม่ เขาเป็นเด็กน่ารักสุภาพอ่อนโยนสุขภาพก็แข็งแรงไม่มีอะไรให้ต้องเป็นห่วงเลยนั่นทำให้มินมีความสุขมากขึ้นตั้งเยอะแน่ะ แม่ล่ะครับแม่กับพ่ออยู่บนนั้นมีความสุขดีไหมมินอยากให้แม่กับพ่อมีความสุขเหมือนที่มินมีนะครับ” ปลายนิ้วของผมได้แต่ลูบไล้รูปของพ่อกับแม่ด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ ราวกับว่าท่านทั้งสองจะรับรู้ความในใจของผม สายลมเย็นถึงโชยอ่อนพอให้ใบไม้ของต้นไม้ใหญ่ได้ปลิวร่วงลงมา คล้ายกับจะบอกให้ผมรู้ว่าพวกท่านทั้งสองรับรู้ความคิดถึงของผมแล้ว

ฟึ่บ “พี่เชื่อว่าแม่ดากับพ่อเมย์กำลังมีความสุขอยู่ที่ไหนสักที่ แต่ไม่ว่าสถานที่นั้นจะห่างไกลจากเรามากแค่ไหนพี่ก็มั่นใจว่าท่านทั้งสองจะยังมองดูพวกเราเสมอ แม่ดาครับปีนี้ตุลย์ก็ยังให้คำมั่นสัญญาด้วยประโยคเดิม ๆ เหมือนทุกปีนั่นคือตุลย์จะดูแลน้องกับลูกให้ดีที่สุด ตุลย์จะไม่ให้หนูมินมีน้ำตาเพราะความเสียใจกับเรื่องอะไรเลย”

“พี่ตุลย์คิดเหมือนมินเลยมินก็คิดว่าแม่ยังไม่ไปไหน ขอบคุณนะครับแม่ขอบคุณที่ทำให้มินสัมผัสได้ว่าแม่ยังอยู่รอบตัวมิน ขอบคุณที่ทำให้มินอุ่นใจเสมอครับ” นอกจากสายลมเย็นที่ปะทะเข้ากับผิวกายแล้วผมก็สัมผัสได้ถึงฝ่ามืออุ่นที่ลูบหัวผมอยู่เช่นกัน พอบอกให้แม่ได้มั่นใจแล้วผมถึงเงยหน้าส่งยิ้มให้ผู้ชายที่กำลังมองมาด้วยสายตาอ่อนโยนเหลือเกิน

“พี่ว่าเราไปส่งอ้วนที่โรงเรียนเถอะ โรงเรียนเพิ่งเปิดเทอมวันแรกด้วยพี่ไม่อยากให้อ้วนไปเรียนสาย”

หมับ! “ไม่เอาลูกไม่อยากไปโรงเรียนเลยลูกอยากอยู่กับแม่มิน พ่อตุลย์ขอให้ลูกได้อยู่กับแม่มินได้ไหมครับ” เป็นเพราะปีนี้โรงเรียนปิดและเปิดเร็วกว่าปกติเกือบสองอาทิตย์ทำให้เจ้าตัวงอแงขึ้นมานิด ๆ และคำพูดของคุณพ่อคงทำให้เจ้าของวันเกิดไม่ถูกใจพอดูถึงได้โถมตัวมากอดผมยกใหญ่ ปากก็พร่ำเอ่ยขออนุญาตกับพ่อที่ย่อตัวไปอุ้มลูกแฝดเอาไว้ จนเป็นผมเองที่ต้องเอ่ยคำตัดสินขึ้นมา

“ไม่ได้ครับเมื่อคืนเราคุยกันแล้วไงว่าหนูจะไปโรงเรียนน้องติณฑ์ก็โอเคแล้วไม่ใช่เหรอ ติมมาหาแม่” แขนผมอ้ารับแฝดหญิงมาอุ้มไว้เหมือนที่แฝดชายอยู่ในอ้อมแขนผู้เป็นพ่อ ส่วนแขนที่ว่างของพี่ตุลย์ก็รีบเอื้อมมาสวมกอดรอบเอวของผมเหมือนที่มือว่างเปล่าอีกข้างของผมก็ถูกน้องติณฑ์คว้าไปจับไว้เช่นกัน

จุดหมายของเราคือรถเก๋งคันใหญ่สีขาวที่จอดไว้ไม่ไกลนัก ทุกก้าวยามย่ำเท้าเดินก็จะมีเสียงเล็กเสียงน้อยของน้องติณฑ์บ่นให้ผมกับพี่ตุลย์ได้เหลือบตามองสบกันอย่างนึกเอ็นดูลูกเหลือเกิน พอวางแฝดไว้บนคาร์ซีทแล้วปล่อยให้คุณพ่อเป็นคนจัดการ ผมก็หันมาจัดการกับลูกชายคนโตของบ้านที่เดินไปนั่งเบาะข้างน้อง ๆ อีกประตูทันที

“วันนี้น้องติณฑ์แปดขวบแล้วนะลูกหนูโตเกินกว่าจะงอแงอยู่กับแม่ในวันเกิดได้แล้วนะ ทำหน้างออย่างนี้ไม่กลัวแม่น้อยใจเหรอ แม่ตั้งใจว่าส่งลูกไปเรียนหนังสือเสร็จแล้วจะรีบกลับมาทำกับข้าวทำเค้กไว้ให้ พอโรงเรียนลูกเลิกแม่จะได้ไปรับไงครับ”

พรึ่บ! “จริงนะจะมารับลูกจริง ๆ นะ” คางกลมที่กดติดอกเมื่อกี้รีบเงยหน้าขึ้นมาขอคำสัญญาจากผมด้วยดวงตาเว้าวอน แม้จะเป็นแค่สายตาของเด็กวัยแปดขวบแต่ผมก็รู้ว่าดวงตาคู่นั้นมองผมด้วยความรักมากมายเหลือเกิน นั่นทำให้ผมรีบยกมือไปโอบกอดลูกเอาไว้พร้อมกับให้คำมั่นสัญญาสำทับอีกที

“สัญญาเลยครับผม แต่ตอนนี้ลูกต้องรีบไปเรียนก่อนนะแม่จะได้รีบกลับมาทำกับข้าวทำขนมเค้กให้เสร็จก่อนไปรับลูกไง ไหนเมื่อคืนใครบ่นว่าอยากกินเค้กชาเขียวนะ”

“ลูกเองน้องติณฑ์ของแม่มินเองครับ พ่อตุลย์รีบพาลูกไปโรงเรียนเถอะแม่มินจะได้กลับไปทำขนมให้ลูกกับน้องหลงกิน หมับ! ฟอด น้องแฝดจ๋าเย็นนี้เราจะได้กินขนมอร่อย ๆ ของแม่มินแล้วนะ ฟอด น้องแฝดก็อยากกินขนมใช่ไหมพี่จะป้อนเอง ฟอด แก้มแฝดห้อมหอม หมับ! ฟอดด แก้มแม่มินก็ห้อมหอม”

แปะ ๆ “กิงหนมกิงพี่ตีนกิงแม่กิงโหลง” ผละจากผมได้น้องติณฑ์ก็ถลาไปหอมแก้มพร้อมกับชักชวนน้องแฝดของตัวเองยกใหญ่ คู่แฝดเองก็ใช่ย่อยนะทั้งสองรีบคว้าคอพี่ชายมาทั้งหอมทั้งจูบจนแก้มพี่ชายเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำลายของน้องแล้วมั้ง สองแขนสั้นของสองแฝดเอาแต่ยกมือมาตบเปาะแปะปากพร่ำพูดไม่เป็นประโยค ผมเองก็ไม่คิดจะห้ามอะไรนอกจากเดินไปนั่งประจำตำแหน่งข้างคนขับเท่านั้น

ส่วนคนขับน่ะเหรอนู่นแน่ะยืนหัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่คนเดียวนู่น ที่คุณพ่อเขาหัวเราะอย่างนี้คงไม่มีเรื่องอะไรนอกจากหัวเราะขำลูกแฝดที่ยังพูดผิด ๆ ถูก ๆ นั่นแหละ ไม่รู้เป็นอะไรเวลาลูกฝึกพูดทีไรพี่ตุลย์ชอบหัวเราะใส่ลูกทุกทีมันน่าตีจริง ๆ

“พี่ตุลย์จะยืนหัวเราะลูกอีกนานไหมนี่หกโมงครึ่งแล้วนะเดี๋ยวน้องติณฑ์ก็ไปโรงเรียนสายหรอก”

“นั่นสิพ่อตุลย์เลิกล้อแฝดได้แล้วเดี๋ยวน้องจะเสียใจ ฟอด แฝดไม่ต้องอายนะจ๊ะพี่ติณฑ์ก็มีเพื่อนที่พูดไม่ชัดเหมือนกัน” คนที่ถูกพาดพิงถึงคนนั้นคงไม่พ้นน้องอิงน่านเป็นแน่ แต่แปลกนะตั้งแต่ย้ายมาอยู่นี่ผมยังไม่เคยเห็นลูกกับน้องอิงโทรหากันเลยแฮะ

“ครับ ๆ เจ้านายทั้งหลายพลขับจะพาไปถึงจุดหมายอย่างปลอดภัยเลยครับ”