บทนำ
“ตอนนี้ยังคิดว่าตัวเองเป็น “ก็แค่ตัวแทน” อยู่ไหม หัวใจเล็ก ๆ ดวงนี้ยังเชื่ออย่างมั่นคงหรือเปล่าว่าหนูมินเป็นตัวจริงของพี่เพียงคนเดียว และจะเป็นอย่างนั้นตลอดไป”
-ตุลย์
“หัวใจดวงนี้มันมั่นคงอยู่กับความรักความซื่อสัตย์ของพี่ตุลย์มายาวนานแล้วครับ มินมั่นใจว่าเราจะเคียงข้างกันไปจนถึงวันที่ต้องกลับคืนสู่ท้องนภา พี่ตุลย์เชื่อมินเถอะนะว่ามันจะเป็นอย่างนั้นไปจนถึงนิรันดร์ของเราสองคน”
-มินตรา
บท 1
มินตรา Part
เช้ามืดวันที่19ตุลาคมในปีนี้สิ่งที่ผมทำเหมือนทุกปีนั่นก็คือมาทำบุญให้แม่ดากับพ่อเมย์ ส่วนปีนี้ก็เหมือนปีที่แล้วนั่นคือสถานที่ในการมาหาพ่อแม่ไม่ใช่ที่แพร่เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
“ยายดาโซ้ยสวย สวยเหมือนแม่มินเลยเนอะ”
“หือ? หึหึ พูดแบบนี้ทุกปีเลยนะแล้วแม่ก็ต้องมาบอกลูกทุกปีว่าแม่เป็นผู้ชายนะจะสวยได้ไงล่ะ”
“ผู้ชายก็สวยได้อย่างแม่มินกับน้องหลงของลูกไงโซ้ยสวย สวยกว่าผู้หญิงทุกคนบนโลกเลย” เด็กชายติณฑ์ในวัยแปดขวบวันนี้พอดียังคงพูดจาด้วยท่าทางมั่นใจ ดวงตามุ่งมั่นในคำพูดของตัวเองนั้นทำให้ผมนึกเอ็นดูขึ้นมา แก้มป่องจึงเป็นเป้าหมายให้ผมก้มไปหอมพร้อมกับเบนสายตามองแผ่นหลังกว้างใหญ่ของผู้ชายคนหนึ่ง
แขนทั้งสองข้างของเขาโอบอุ้มเด็กชายหญิงวัยสองขวบเอาไว้แล้วเดินหายลับไปอีกทาง ผมถึงได้ละสายตากลับมามองที่เจดีย์บรรจุอัฐิของพ่อกับแม่แทน ผ้าผืนเล็กสีขาวสะอาดตายังคงถูกใช้งานด้วยการเช็ดถูเจดีย์เหมือนที่น้องติณฑ์เองก็กำลังช่วยผมทำความสะอาดเจดีย์ให้คุณตาคุณยายอย่างขะมักเขม้น ความเคลื่อนไหวของเด็กชายที่ผมรักนักหนาถูกผมจับตามองทุกย่างก้าว เหงื่อหยดหนึ่งที่ปลายจมูกคงทำให้เจ้าตัวนึกรำคาญถึงได้ใช้ชายเสื้อนักเรียนสีขาวเช็ดเหงื่อจนผมปรามไม่ทัน
“เสร็จเรียบร้อยแล้วครับคุณแม่” เราสองคนขมีขมันอยู่กับการทำความสะอาดเจดีย์ตรงหน้าจนไม่รับรู้ถึงการมาของคุณพ่อลูกสาม จนมีเสียงเรียกท้วงขึ้นมานั่นแหละผมถึงหันกลับไปมอง พร้อมกับกวักมือเรียกคุณพ่อให้อุ้มลูกมาดูความเรียบร้อยอีกครั้ง
“ก่อนออกมาแม่ก็บอกแล้วว่าให้ใส่ผ้าอ้อมลูกก็ไม่ใส่กัน เป็นไงล่ะฉี่ใส่กางเกงไหมเนี่ย”
“ไม่มีฉี่เลอะกางเกงแม้แต่หยดเดียวพี่เอาหัวตัวเองมาประกันได้เลย” ลูกแฝดชายหญิงที่อายุครบสองขวบไปเมื่อวานถูกพี่ตุลย์ปล่อยให้ยืนด้วยตัวเอง จากนั้นคุณพ่อลูกสามก็ยกมือขึ้นกอดอกด้วยท่าทางภูมิใจในผลงานของตัวเองเต็มที่ที่พาลูกไปฉี่จนเรียบร้อย ส่วนผมจะทำอะไรได้ล่ะนอกจากตบมือให้แล้วหันไปสนใจเจดีย์ที่มีรูปของพ่อกับแม่ผมฝังติดเอาไว้ให้ผมได้มองอย่างคิดถึงอีกครั้ง
“วันนี้น้องติณฑ์แปดขวบแล้วครับแม่ เขาเป็นเด็กน่ารักสุภาพอ่อนโยนสุขภาพก็แข็งแรงไม่มีอะไรให้ต้องเป็นห่วงเลยนั่นทำให้มินมีความสุขมากขึ้นตั้งเยอะแน่ะ แม่ล่ะครับแม่กับพ่ออยู่บนนั้นมีความสุขดีไหมมินอยากให้แม่กับพ่อมีความสุขเหมือนที่มินมีนะครับ” ปลายนิ้วของผมได้แต่ลูบไล้รูปของพ่อกับแม่ด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ ราวกับว่าท่านทั้งสองจะรับรู้ความในใจของผม สายลมเย็นถึงโชยอ่อนพอให้ใบไม้ของต้นไม้ใหญ่ได้ปลิวร่วงลงมา คล้ายกับจะบอกให้ผมรู้ว่าพวกท่านทั้งสองรับรู้ความคิดถึงของผมแล้ว
ฟึ่บ “พี่เชื่อว่าแม่ดากับพ่อเมย์กำลังมีความสุขอยู่ที่ไหนสักที่ แต่ไม่ว่าสถานที่นั้นจะห่างไกลจากเรามากแค่ไหนพี่ก็มั่นใจว่าท่านทั้งสองจะยังมองดูพวกเราเสมอ แม่ดาครับปีนี้ตุลย์ก็ยังให้คำมั่นสัญญาด้วยประโยคเดิม ๆ เหมือนทุกปีนั่นคือตุลย์จะดูแลน้องกับลูกให้ดีที่สุด ตุลย์จะไม่ให้หนูมินมีน้ำตาเพราะความเสียใจกับเรื่องอะไรเลย”
“พี่ตุลย์คิดเหมือนมินเลยมินก็คิดว่าแม่ยังไม่ไปไหน ขอบคุณนะครับแม่ขอบคุณที่ทำให้มินสัมผัสได้ว่าแม่ยังอยู่รอบตัวมิน ขอบคุณที่ทำให้มินอุ่นใจเสมอครับ” นอกจากสายลมเย็นที่ปะทะเข้ากับผิวกายแล้วผมก็สัมผัสได้ถึงฝ่ามืออุ่นที่ลูบหัวผมอยู่เช่นกัน พอบอกให้แม่ได้มั่นใจแล้วผมถึงเงยหน้าส่งยิ้มให้ผู้ชายที่กำลังมองมาด้วยสายตาอ่อนโยนเหลือเกิน
“พี่ว่าเราไปส่งอ้วนที่โรงเรียนเถอะ โรงเรียนเพิ่งเปิดเทอมวันแรกด้วยพี่ไม่อยากให้อ้วนไปเรียนสาย”
หมับ! “ไม่เอาลูกไม่อยากไปโรงเรียนเลยลูกอยากอยู่กับแม่มิน พ่อตุลย์ขอให้ลูกได้อยู่กับแม่มินได้ไหมครับ” เป็นเพราะปีนี้โรงเรียนปิดและเปิดเร็วกว่าปกติเกือบสองอาทิตย์ทำให้เจ้าตัวงอแงขึ้นมานิด ๆ และคำพูดของคุณพ่อคงทำให้เจ้าของวันเกิดไม่ถูกใจพอดูถึงได้โถมตัวมากอดผมยกใหญ่ ปากก็พร่ำเอ่ยขออนุญาตกับพ่อที่ย่อตัวไปอุ้มลูกแฝดเอาไว้ จนเป็นผมเองที่ต้องเอ่ยคำตัดสินขึ้นมา
“ไม่ได้ครับเมื่อคืนเราคุยกันแล้วไงว่าหนูจะไปโรงเรียนน้องติณฑ์ก็โอเคแล้วไม่ใช่เหรอ ติมมาหาแม่” แขนผมอ้ารับแฝดหญิงมาอุ้มไว้เหมือนที่แฝดชายอยู่ในอ้อมแขนผู้เป็นพ่อ ส่วนแขนที่ว่างของพี่ตุลย์ก็รีบเอื้อมมาสวมกอดรอบเอวของผมเหมือนที่มือว่างเปล่าอีกข้างของผมก็ถูกน้องติณฑ์คว้าไปจับไว้เช่นกัน
จุดหมายของเราคือรถเก๋งคันใหญ่สีขาวที่จอดไว้ไม่ไกลนัก ทุกก้าวยามย่ำเท้าเดินก็จะมีเสียงเล็กเสียงน้อยของน้องติณฑ์บ่นให้ผมกับพี่ตุลย์ได้เหลือบตามองสบกันอย่างนึกเอ็นดูลูกเหลือเกิน พอวางแฝดไว้บนคาร์ซีทแล้วปล่อยให้คุณพ่อเป็นคนจัดการ ผมก็หันมาจัดการกับลูกชายคนโตของบ้านที่เดินไปนั่งเบาะข้างน้อง ๆ อีกประตูทันที
“วันนี้น้องติณฑ์แปดขวบแล้วนะลูกหนูโตเกินกว่าจะงอแงอยู่กับแม่ในวันเกิดได้แล้วนะ ทำหน้างออย่างนี้ไม่กลัวแม่น้อยใจเหรอ แม่ตั้งใจว่าส่งลูกไปเรียนหนังสือเสร็จแล้วจะรีบกลับมาทำกับข้าวทำเค้กไว้ให้ พอโรงเรียนลูกเลิกแม่จะได้ไปรับไงครับ”
พรึ่บ! “จริงนะจะมารับลูกจริง ๆ นะ” คางกลมที่กดติดอกเมื่อกี้รีบเงยหน้าขึ้นมาขอคำสัญญาจากผมด้วยดวงตาเว้าวอน แม้จะเป็นแค่สายตาของเด็กวัยแปดขวบแต่ผมก็รู้ว่าดวงตาคู่นั้นมองผมด้วยความรักมากมายเหลือเกิน นั่นทำให้ผมรีบยกมือไปโอบกอดลูกเอาไว้พร้อมกับให้คำมั่นสัญญาสำทับอีกที
“สัญญาเลยครับผม แต่ตอนนี้ลูกต้องรีบไปเรียนก่อนนะแม่จะได้รีบกลับมาทำกับข้าวทำขนมเค้กให้เสร็จก่อนไปรับลูกไง ไหนเมื่อคืนใครบ่นว่าอยากกินเค้กชาเขียวนะ”
“ลูกเองน้องติณฑ์ของแม่มินเองครับ พ่อตุลย์รีบพาลูกไปโรงเรียนเถอะแม่มินจะได้กลับไปทำขนมให้ลูกกับน้องหลงกิน หมับ! ฟอด น้องแฝดจ๋าเย็นนี้เราจะได้กินขนมอร่อย ๆ ของแม่มินแล้วนะ ฟอด น้องแฝดก็อยากกินขนมใช่ไหมพี่จะป้อนเอง ฟอด แก้มแฝดห้อมหอม หมับ! ฟอดด แก้มแม่มินก็ห้อมหอม”
แปะ ๆ “กิงหนมกิงพี่ตีนกิงแม่กิงโหลง” ผละจากผมได้น้องติณฑ์ก็ถลาไปหอมแก้มพร้อมกับชักชวนน้องแฝดของตัวเองยกใหญ่ คู่แฝดเองก็ใช่ย่อยนะทั้งสองรีบคว้าคอพี่ชายมาทั้งหอมทั้งจูบจนแก้มพี่ชายเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำลายของน้องแล้วมั้ง สองแขนสั้นของสองแฝดเอาแต่ยกมือมาตบเปาะแปะปากพร่ำพูดไม่เป็นประโยค ผมเองก็ไม่คิดจะห้ามอะไรนอกจากเดินไปนั่งประจำตำแหน่งข้างคนขับเท่านั้น
ส่วนคนขับน่ะเหรอนู่นแน่ะยืนหัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่คนเดียวนู่น ที่คุณพ่อเขาหัวเราะอย่างนี้คงไม่มีเรื่องอะไรนอกจากหัวเราะขำลูกแฝดที่ยังพูดผิด ๆ ถูก ๆ นั่นแหละ ไม่รู้เป็นอะไรเวลาลูกฝึกพูดทีไรพี่ตุลย์ชอบหัวเราะใส่ลูกทุกทีมันน่าตีจริง ๆ
“พี่ตุลย์จะยืนหัวเราะลูกอีกนานไหมนี่หกโมงครึ่งแล้วนะเดี๋ยวน้องติณฑ์ก็ไปโรงเรียนสายหรอก”
“นั่นสิพ่อตุลย์เลิกล้อแฝดได้แล้วเดี๋ยวน้องจะเสียใจ ฟอด แฝดไม่ต้องอายนะจ๊ะพี่ติณฑ์ก็มีเพื่อนที่พูดไม่ชัดเหมือนกัน” คนที่ถูกพาดพิงถึงคนนั้นคงไม่พ้นน้องอิงน่านเป็นแน่ แต่แปลกนะตั้งแต่ย้ายมาอยู่นี่ผมยังไม่เคยเห็นลูกกับน้องอิงโทรหากันเลยแฮะ
“ครับ ๆ เจ้านายทั้งหลายพลขับจะพาไปถึงจุดหมายอย่างปลอดภัยเลยครับ”
บทล่าสุด
#217 บทที่ 217 ตอนที่61.5 ชั่วนิจนิรันดร์ (จบบริบูรณ์)
อัปเดตล่าสุด: 9/21/2026#216 บทที่ 216 ตอนที่61.4 ชั่วนิจนิรันดร์
อัปเดตล่าสุด: 9/21/2026#215 บทที่ 215 ตอนที่61.3 ชั่วนิจนิรันดร์
อัปเดตล่าสุด: 9/21/2026#214 บทที่ 214 ตอนที่61.2 ชั่วนิจนิรันดร์
อัปเดตล่าสุด: 9/21/2026#213 บทที่ 213 ตอนที่61.1 ชั่วนิจนิรันดร์
อัปเดตล่าสุด: 9/21/2026#212 บทที่ 212 ตอนที่60.5 ใจของคนก็เปลี่ยนแปลง
อัปเดตล่าสุด: 9/21/2026#211 บทที่ 211 ตอนที่60.4 ใจของคนก็เปลี่ยนแปลง
อัปเดตล่าสุด: 9/21/2026#210 บทที่ 210 ตอนที่60.3 ใจของคนก็เปลี่ยนแปลง
อัปเดตล่าสุด: 9/21/2026#209 บทที่ 209 ตอนที่60.2 ใจของคนก็เปลี่ยนแปลง
อัปเดตล่าสุด: 9/21/2026#208 บทที่ 208 ตอนที่60.1 ใจของคนก็เปลี่ยนแปลง
อัปเดตล่าสุด: 9/21/2026
คุณอาจชอบ 😍
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
LUV My Sweet Heart รักหมดใจยัยสวีทฮาร์ต
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
โซ่ปรารถนา คุณหมอศัลย์
'อังคณา' พยาบาลสาวจบใหม่ประชดรักหักหลังด้วยการปล่อยตัวปล่อยใจไปกับค่ำคืนวันไนท์สแตนท์ เธอคิดว่ามันจะเป็นแค่ความทรงจำตื่นสายที่แยกย้ายแล้วจบกัน แต่ใครจะคิดว่า 'กระสุนนัดเดียว' ของชายแปลกหน้าในคืนนั้นจะแม่นยำจนทำให้เธอตั้งครรภ์!
และที่ช็อกยิ่งกว่า... คือพ่อของลูกดันเป็นถึง 'นายแพทย์ภาคินทร์' ศัลยแพทย์หนุ่มสุดเนี้ยบ ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของประเทศ แถมเขายังเป็นหมอในโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่ด้วย!
การแต่งงานสายฟ้าแลบเกิดขึ้นตามคำสั่งของประมุขตระกูล ภาคินทร์ยอมรับผิดชอบทุกอย่าง ทว่าเขากลับสวมหน้ากากเฉยชาและบอกว่าทั้งหมดคือ ‘หน้าที่’ ทำให้อังคณาต้องเจียมตัว รักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เขาอึดอัด
โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า... ภายใต้แววตานิ่งสนิทคู่นั้น หมอหนุ่มแทบจะบ้าตายทุกครั้งที่มีชายอื่นเข้าใกล้เธอ!
เมื่อความลับใต้พรมเริ่มปะทุ และวิกฤตร้ายแรงในครรภ์เข้าขั้นวิกฤต คุณหมอผู้ไร้ความรู้สึกจะทำอย่างไร เมื่อรู้ว่า ‘หน้าที่’ นี้... แท้จริงแล้วมันคือ ‘ความปรารถนา’ ที่เขาอยากครอบครองเธอมาตั้งแต่แรกพบ
แสร้งรักเมียหย่า
เธอยอมบอกลาผู้ชายที่รัก และยอมแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่ได้รัก เพียงเพื่อแลกกับ ‘อิสระ’ ที่พ่อกับแม่สัญญาว่าจะคืนให้หลังจากนี้
แต่เมื่อถึงวันนัดหมาย...
ผู้ชายที่นั่งรอเธออยู่กลับไม่ใช่คิมหันต์
“เอ่อ ... คุณไม่ใช่คิมหันต์”
“แล้ว ...?”
‘เหมันต์ ภูสิทธิ์อุดม’ ลูกชายคนกลางที่หายไปจากครอบครัวนานกว่าหกปี และถูกเรียกตัวกลับมาเพียงเพราะพี่ชายปฏิเสธการแต่งงาน
เมื่อเธอต้องแต่งเพื่อรักษาผลประโยชน์ของครอบครัว
ส่วนเขาต้องแต่งเพราะเป็นเพียง ‘ตัวแทน’ ของใครอีกคน
การแต่งงานที่ไม่มีความรักตั้งแต่แรก
จึงเริ่มต้นขึ้นพร้อมกับข้อตกลงของคนสองคน
โดยไม่มีใครรู้ว่า เมื่อถึงวันที่ทุกอย่างสิ้นสุดลง
ใครกันแน่ ... ที่จะยังแสร้งทำเป็นว่าไม่รัก
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
มลทินรักภรรยาไร้ค่า
เธอถูกส่งมาแทนที่พี่สาวในคืนแต่งงานพร้อมคำดูถูกว่าเป็นเพียง ภรรยาไร้ค่า
เขาแต่งงานเพื่อรักษาหน้าไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะผูกพัน แต่เด็กในท้องของเธอ…
กลับกลายเป็นสายใยที่เขาตัดไม่ขาด
จากผู้ชายที่เย็นชาไร้หัวใจสู่พ่อที่กลัวแม้แต่จับลูกแรงเกินไปจากผู้หญิงที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือก
สู่คนที่ทั้งบ้านยอมรับว่าขาดไม่ได้
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
รักซึมร้าย NC 25++
ห้องที่หญิงสาวกำลังขึ้นไปนี้มีลักษณะเป็นห้องชุดรอยัลสวีท สุดหรู มีสองห้องนอน ห้องนอนใหญ่เป็นห้องส่วนตัวของเจ้านายใหญ่ยามที่ต้องมาค้างที่นี่ อีกห้องเป็นห้องนอนขนาดเล็กกว่าหน่อย เอาไว้สำหรับพาสาวๆ มาหาความสำราญ ด้านนอกมีห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาชุดใหญ่วางอยู่ เมื่อไปถึงเจ้าตัวก็ยกมือขึ้นเคาะประตูสองครั้งก่อนจะผลักเข้าไปทันทีโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต













