หลงลืมรัก ss2

โปรดปราณ Part

แปะ ๆ “อืม เอ๋อ เอ๋ออยู่ห้องน้ำเหรอ หือ? ไปไหนของเขาแต่เช้าวะ” ถึงจะอยู่ในนิทราแสนหวานแต่เมื่อควานหาคนที่นอนเคียงหมอนกันแล้วพบกับความว่างเปล่า

เปลือกตาผมก็ต้องฝืนลืมตาขึ้นมาอย่างเกียจคร้านเพื่อกวาดสายตามองหาคนรัก แต่ด้วยความที่ห้องนอนที่บ้านไม่ได้กว้างขวางจนมองหากันไม่เห็น และยิ่งเอ่ยปากเรียกร้องชื่อเจ้าของก็ยังเงียบกริบนั่นทำให้ความแปลกใจแวะเข้ามาทักทายในยามเช้า ยังไม่เจ็ดโมงเช้าเลยแล้วเมียผมมันหายไปไหนวะเนี่ย

พรึ่บ! เท้าทั้งสองก้าวลงจากเตียงอย่างไม่รีบร้อน จากนั้นถึงได้ไปจัดการตัวเองในห้องน้ำจนเสร็จสรรพ แต่ก่อนจะก้าวออกจากห้องน้ำหางตาดันเหลือบไปเห็นร่องรอยบางสิ่งบางอย่างที่ไหล่ขวา รอยที่ทำให้ริมฝีปากอดกระตุกยิ้มเพราะหวนคิดไปถึงเรื่องเมื่อคืนไม่ได้ ไอ้เอ๋อเอ๊ยเสียวอะไรหนักหนาถึงกัดไหล่ผัวจนจมเขี้ยวแบบนี้น่ะ เห็นทีเดี๋ยวผมต้องเก็บค่าสินไหมที่ร่างกายตัวเองชำรุดจากไอ้เมียเอ๋อแล้วล่ะ

“กว่าจะลงมาได้ตะวันจะตรงหัวแล้วมั้ง”

“ปีนี้เพิ่งจะห้าสิบกว่าเองยังไม่ได้แก่ขนาดสายตาฝ้าฟางจนมองเห็นดวงอาทิตย์ค้ำหัวแล้วทำไมคุณอรรคถึงได้เลอะเลือนขนาดนี้ล่ะ อ้ออย่าบอกนะว่าที่เห็นเวลาเจ็ดโมงเป็นเวลาเที่ยงนั่นเพราะสายตาตัวเองมองอะไรก็เห็นเป็นสีเหลืองไปหมดน่ะ แต่ก็ไม่น่าใช่นะเพราะไม่ได้ไปใจแตกแอบหนีเที่ยวมาสองวันแล้วนี่” ทันทีที่ย่างกรายผ่านห้องรับแขกเพื่อจะเดินออกไปนอกบ้าน เสียงทักทายซึ่งเต็มไปด้วยการประชดประชันก็ดังมาจากผู้ชายวัยห้าสิบกว่าที่กำลังนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ มือไม้กำลังวุ่นอยู่กับการจิ้มโทรศัพท์แต่ปากยังอุตส่าห์จิกกัดผมอย่างเช่นทุกวัน

ที่คุณอรรคมีอาการอย่างนั้นคงเป็นเพราะสองวันมานี้ผมสั่งห้ามไม่ให้ออกไปคลุกคลีกับเพื่อนสนิทที่ขยับฐานะมาเป็นคนรักตัวเองล่ะมั้งคุณอรรคถึงได้มีท่าทางหงุดหงิดงุ่นง่านใส่ผมหนักหนาน่ะ

ฟึ่บ! “ไอ้เสือไอ้เด็กเหลือขอจะไปไหนก็ไสหัวไปเลยไม่ต้องมายืนกอดอกด่ากูฉอด ๆ หรอก เหอะ! สมัยนี้เวรกรรมติดจรวดจะตายระวังเถอะกีดกันใครมาก ๆ ตัวเองจะโดนแบบนั้นเข้าสักวัน จะไปไหนก็ไปชิ้วเหม็นขี้หน้า” หมอนอิงใบใหญ่ถูกคุณอรรคคว้ามาเขวี้ยงใส่ผมอย่างไว แต่ประเด็นคือเจ้าตัวใกล้เข้าวัยชราแล้วไงเรี่ยวแรงเลยถดถอย ทำให้หมอนใบนั้นมาไกลได้ก็แค่หลังโซฟาซึ่งห่างไกลจากที่ผมยืนอยู่หลายก้าวพอดู

ใบหน้าง้ำงอสะบัดหนีเสียงหัวเราะขบขันของผมอย่างแง่งอน เห็นแล้วอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปใกล้ ๆ แล้วสอดสองมือรั้งต้นคอคุณอรรคให้อยู่เฉย ๆ ก่อนจะแนบริมฝีปากตัวเองลงกับแก้มของพ่อแผ่วเบา มันบางเบาเพราะผมพยายามมากที่สุดแล้วที่จะไม่ทำให้คนที่ผมรักทั้งสองคน ไม่ว่าจะเป็นพ่อหรือเมียต้องบอบช้ำจากน้ำมือของผม

จุ๊บ “อรุณสวัสดิ์ครับคุณอรรค อดทนทำตัวเป็นเด็กดีอีกสองสามวันแล้วผมจะอนุญาตให้เจอแฟนได้ แต่คุณอรรคก็แก่แล้วนะผมไม่อยากให้เจอแฟนบ่อยหรอกผมกลัวพ่อผมหัวใจวายเหมือนกันนี่หว่า หึหึ”

“อะ ไอ้โปรดไอ้ลูกเสือลูกตะเข้จะไปไหนก็ไปเลยไป้!” คุณอรรคเคลิบเคลิ้มไปกับความนุ่มนวลของผมเพียงแค่เสี้ยววินาที แต่อึดใจต่อมากลับตะโกนด่าผมดังลั่นบ้านอีกรอบ เป็นเหตุให้ตัวเองต้องรีบเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องรับแขกด้วยเกรงว่าบอดี้การ์ดทั้งหลายของพ่อจะวิ่งหน้าตื่นมาชักปืนใส่ผมเสียก่อน

“มีใครเห็นหลงรักบ้างไหมครับ”

“สวัสดีครับคุณโปรด เมื่อกี้ผมเห็นนายน้อยเดินไปทางสวนหลังบ้านน่าจะเข้าไปที่ดงไผ่น่ะครับ” คำตอบจากหนึ่งในบอดี้การ์ดของคุณอรรคทำให้ผมอดส่ายหัวไม่ได้ เพราะทุกครั้งที่เราสองคนกลับมานอนบ้านนี้ทีไรหลงรักมักจะแอบหนีผมไปขลุกตัวอยู่กับน้อง ๆ ของผมอยู่ร่ำไป

แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังเบนจุดหมายไปทางสวนหลังบ้านอย่างเร่งรีบอยู่ดี เป็นเพราะสำนึกลึก ๆ เกรงกลัวว่าเพียงแค่เสี้ยววินาทีเดียวน้องชายของผมอาจจะทำร้ายคนที่ผมรักเพราะสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่มีอยู่ในตัวก็ได้

“น้องไผ่ดำอย่าเอาแต่นอนสิมาเร็ววันนี้พี่หลงเอาอาหารชั้นดีมาให้กินลุกขึ้นเร็ว อึ๊บ! ไผ่ดำจ๋า อะ อ้ำหน่อยนะจ๊ะนี่รสหมาล่าอีกถ้วยรสหมูสับพี่หลงต้มให้เองเลยนะพิเศษใส่ไข่สิบฟองไปเลย พี่หลงบอกให้อ้าปากไงล่ะ อะ อ้ามเร็ว ๆ พี่หลงจะได้ไปป้อนน้องไผ่ขาวบ้าง” แค่ก้าวเท้าออกจากซุ้มต้นแก้วใจผมก็หายวาบไปกับน้ำคำจ๊ะจ๋าของเมียรัก เพราะประโยคพวกนั้นไม่ต้องให้ตีความก็รู้ว่าเจ้าตัวกำลังคลุกคลีกับแมวยักษ์ตัวใหญ่อย่างใกล้ชิด

สองเท้าถึงไม่รอช้ารีบวิ่งหน้าตั้งไปหยุดยืนนิ่งอยู่หน้ากรงขนาดใหญ่

เมื่อสายตาเห็นภาพตรงหน้าไม่ใช่แค่หัวใจผมที่หล่นวูบแล้วล่ะ ตอนนี้ทั้งตัวผมมันชาวาบไปจนถึงสมองและที่เป็นอย่างนั้นก็เพราะไอ้เมียตัวแสบล้วน ๆ มึงนะไอ้เอ๋อ!

“ไอ้เอ๋อกูสั่งกี่ครั้งแล้วว่าห้ามเข้าไปในนั้นสมองเคยจดเคยจำบ้างไหมหา!!”

เฮือก! “พะ พี่โปรด” เสียงตวาดของผมไม่ได้มีผลแค่เจ้าของชื่อที่สะดุ้งจนสุดตัว ใบหน้าที่ผมพร่ำบอกว่าน่ารักหนักหนาค่อย ๆ หันมาสบตากับผมด้วยแววตาสั่นระริก ลูกตาดำหลุกหลิกนั้นมองเพียงแวบเดียวก็รู้ว่ามันกำลังหาทางแก้ตัวอยู่

แต่สายตาดุร้ายของพยัคฆ์ร้ายตัวสีดำสายพันธุ์จากัวร์ก็เริ่มมีปฏิกิริยาต่อต้านตามสัญชาตญาณดิบของสัตว์ป่า นั่นทำให้ผมต้องข่มใจไม่ให้ตัวเองแสดงอาการคุกคามออกไป ด้วยกลัวว่าบางการกระทำของผมจะไปปลุกสัญชาตญาณนักล่าของมันเข้า แล้วคนที่จะได้รับอันตรายก็คือไอ้คนที่กำลังขยับตัวเบียดเข้าหาสัตว์ร้ายขนสีดำสนิทนั่นแหละ แม่งเอ๊ยมึงจะเอาตัวถวายใส่พานไปให้ไอ้ไผ่ดำขย้ำเอาหรือไงไอ้เมียดื้อ!

“มีอะไรให้ช่วยไหมครับคุณโปรด”

“ไม่เป็นไรครับพี่โอ้ผมจัดการเองได้ ฮึ่ม! สมองไอ้เอ๋อมันคงไหลออกพร้อมกับน้ำที่โดนผมเอาเมื่อคืนไปหมดแล้วมั้ง มันถึงไปนั่งป้อนมาม่าให้เสือกินเดี๋ยวมึงโดนดีแน่เอ๋อ เอ๋อนั่งนิ่ง ๆ อยู่กับที่นะกูบอกให้นั่งนิ่ง ๆ แล้วมึงจะเอาหัวไปซุกหลังไผ่ดำหาหลวงตาทำไมวะไอ้เมียโง่อยากโดนมันแดกหัวนักรึไง” ถึงจะโมโหมากแค่ไหนแต่ก็ต้องข่มใจให้พูดออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบแล้วค่อย ๆ เดินไปที่ประตูของกรงขนาดใหญ่

แวบหนึ่งที่ละสายตาจากเมียรักเพื่อไปสบตากับพยัคฆ์ร้ายผมก็ต้องผ่อนลมหายใจให้เข้าออกอย่างสม่ำเสมอ แล้วเลือกจะเดินไปนั่งขัดสมาธิอยู่ข้าง ๆ ไผ่ดำเสือจากัวร์ที่ผมเลี้ยงมาตั้งแต่ไม่ถึงเดือน จำได้ตอนนั้นคุณอรรคอุ้มมาให้แล้วบอกว่าแม่ของลูกเสืออาภัพตัวนี้ถูกผู้มีอิทธิพลในบ้านเมืองซื้อตัวมาเพื่อนำมาปล่อยในป่า แล้วให้พวกตัวเองเป็นผู้ล่าจนสุดท้ายมันก็ขาดใจตาย ที่คุณอรรคช่วยได้ก็คือขอซื้อชีวิตของลูกเสือตัวน้อยที่เพิ่งเกิดได้ไม่ถึงเดือนในราคาแพงหูฉี่ จากนั้นไผ่ดำก็เป็นทั้งเพื่อนทั้งน้องชายของผมมาแปดปีแล้ว

“ทำท่าขู่ทำไมพี่ไม่ได้ดุไผ่ดำสักหน่อยไผ่ดำเป็นเด็กดีพี่โปรดไม่ดุหรอกครับ ส่วนใครเป็นเด็กไม่ดีควรจะรู้ตัวและยอมรับผิดนะ” เมื่อมือขวาผมยื่นไปลูบหัวแผ่วเบาพยัคฆ์ร้ายก็กลายสภาพเป็นแมวน้อยเข้ามาคลอเคลียนัวเนียผมทันที

แต่ถึงอย่างนั้นหางตาตัวเองก็ยังเหลือบมองคนที่ไผ่ดำตีตัวออกห่างเพื่อมาหาผมอยู่ไง ผมถึงได้มองเห็นว่าดวงตาหลุกหลิกคู่เมื่อกี้ตอนนี้กลับจ๋อยลงสนิทเมื่อผมทำเป็นไม่สนใจจะไปทักทาย อีกทั้งเจ้าตัวก็คงทำตัวไม่ถูกมือไม้ที่ว่างอยู่ถึงได้คว้ากะละมังขนาดใหญ่ที่มีมาม่ากับไข่ต้มหลายฟองลอยอยู่ในนั้นมาอุ้มไว้ ท่าทีหงอยเหงานั้นเห็นแล้วทำให้อดสงสารไม่ได้จริง ๆ

เฮ้อ ผมหลงกลไอ้เมียแล้วใช่ไหมเนี่ย!