บทนำ
คนตัวเล็กยู่ปากขึ้นเล็กน้อย จู่ๆ ความน้อยเนื้อต่ำใจก็แล่นขึ้นมาจุกอยู่ในอก เธอรู้ว่าเธอเป็นเด็กดื้อ เธออยากให้เขามองเธอในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง
"ใช้สิครับ...ใช้มากๆ เลยด้วย"
"ไม่อดทนได้มั้ยคะ"
เธอถามพลางช้อนสายตาขึ้นมองเขาอย่างออดอ้อน ใบหน้าหวานยังคงอิงซบอยู่บนฝ่ามือของเขาและมือเล็กของเธอก็ยังคงจับไว้อย่างหวงแหน
"คาร่าไม่อยากให้คุณโรมใช้ความอดทนอยู่กับคาร่า"
มาเฟียหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย สังเกตความผิดปกติของเด็กสาวตรงหน้าหรืออาจจะเป็นเพราะความเมาจึงทำให้เธองอแงใส่เขากว่าปกติ
"คาร่า...เป็นอะไรครับ"
ถามพลางยกมืออีกข้างลูบศีรษะของเธอก่อนมือหนาจะชะงักเมื่อได้รับคำตอบกลับมา
"คาร่าไม่อยากให้คุณโรมไปเป็นของคนอื่น"
ปากเล็กเชิดขึ้นเล็กน้อยบวกกับประโยคเอาแต่ใจที่เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังทำให้หัวใจของมาเฟียหนุ่มกระตุกและเต้นผิดจังหวะไปทันที
เธอคงจะจำมาจากประโยคกำกวมของแฟรงค์และคิดไปว่าเขาจะแต่งงานกับจูเลียถึงได้แสดงท่าทางหวงเขาแบบนี้
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ก็ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาระบายยิ้มออกมาอัตโนมัติ การที่เธอหวงเขาแปลว่าเธอกำลังมีความรู้สึกที่ตรงกับความรู้สึกของเขา
"งั้นก็ทำให้พี่ตกเป็นของคาร่าสิครับ"
บท 1
“จะดีเหรอคะคุณหนู”
ฮันนี่ถามฉันพลางมองซ้ายมองขวาด้วยความหวาดระแวง หน้าตาของเธอตอนนี้เหมือนคนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ ทำไมต้องเครียดขนาดนั้นด้วยฉันแค่ชวนมาเล่นอะไรที่มันลุ้นระทึกนิดหน่อยเท่านั้นเอง
“อะไรที่มันไม่ดีพี่ฮันนี่ คาร่าบอกแล้วไงว่าคาร่าแค่อยากรู้อะไรบางอย่าง”
ฉันตอบพลางชะเง้อหาแก๊งสามทหารเสือที่นัดกันเอาไว้ แล้วพวกเขาก็เดินคอตกกันมาพอดี=__= ทำหน้าตาไม่ต่างจากพี่ฮันนี่สักเท่าไหร่เลย
“พี่เจซ พี่เจย์เลน พี่เจย์เลอร์ ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยได้มั้ยคะ”
ทั้งสามคนเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะก้มหน้าลงพร้อมกัน จะเต็มใจหรือไม่เต็มใจตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วล่ะ ออกกันมาแล้วนี่
“ถ้านายรู้พวกผมตายแน่” พี่เจซพูดขึ้น
“ใช่ครับ นี่มันดึกมากแล้วนะครับ คุณหนูรีบกลับขึ้นบ้านใหญ่เถอะครับ” พี่เจย์เลนเสริม
“หยุดค่ะ! ไม่ต้องมากล่อมคาร่า เราไปนั่งกันตรงนู้นดีกว่าค่ะ”
ฉันชี้ไปตรงพื้นที่โล่งๆ ข้างที่พักคนงานของไร่ก่อนจะเดินนำไปนั่งลงที่พื้นคนแรก ในมือยังคงถือกระดาษบางอย่างที่ฉันตั้งใจทำมาทั้งวัน
ทุกคนเดินตามมานั่งลงเป็นวงกลมแม้สีหน้าจะไม่เต็มใจนักแต่ก็ก้มลงมองกระดาษแผ่นใหญ่ในมือฉันด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“นี่เหรอครับ ที่จะทำให้เราคุยกับผะ...เอ่อ ผีได้”
พี่เจย์เลอร์เป็นคนถามขึ้นในขณะที่กำลังนั่งจ้องกระดาษที่เต็มไปด้วยตัวอักษรภาษาอังกฤษ
“ใช่ค่ะ! เค้าเรียกว่าผีถ้วยแก้ว”
ฉันทั้งหาข้อมูลใน google, YouTube และเว็บไซต์อื่นๆ อีกมากมายเพื่อหาวิธีการที่เราสามารถสื่อสารกับผีได้ ลองมาทุกอย่างจนมาเจอ ‘ผีถ้วยแก้ว’ ซึ่งมีการเล่นกันทั่วโลก บางที่ก็เรียกว่า ‘วีจาบอร์ด’ ‘กระดานวิญญาณ’ หรือ ‘กระดานพูดได้’
ในเมื่อเขาเล่นกันทั่วโลกก็น่าจะเป็นไปได้ว่ามันสามารถคุยกับผีได้จริงๆ
“แก้วอยู่ไหนคะพี่ฮันนี่”
“นี่ค่ะ”
พี่ฮันนี่รีบยื่นแก้วของเธอมาทันที ฉันรับมาวางคว่ำลงที่จุดเริ่มต้นก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาเพื่อดูวิธีการเชิญวิญญาณเข้าไปอยู่ในแก้ว
“ทุกคนวางนิ้วลงบนแก้วค่ะ แล้วไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นห้ามเอานิ้วออกเด็ดขาดเลยนะคะ”
ทุกคนหันมองหน้ากันก่อนจะทำหน้าเหมือนอยากร้องไห้อีกครั้ง มันจะอะไรกันนักกันหนาแค่เล่นผีถ้วยแก้วเอง-*-
“ถ้าพวกพี่ไม่วางนิ้วลงมา พรุ่งนี้คาร่าจะปล่อยน้องแกะออกจากคอกแล้วต้อนขึ้นเขาไปเลย”
“วางครับๆๆ”
ทุกคนรีบวางนิ้วลงบนก้นแก้วทันที ก็แค่นี้! ทำไมต้องให้ขู่ก่อนด้วย
คำเชิญที่ฉันเลือกใช้เป็นของประเทศไทย ที่เลือกประเทศนี้เพราะว่าของประเทศอื่นๆ ไม่มีคำเชิญแบบชัดเจนมาให้
หวังว่าวิญญาณจะฟังออกนะ=__=;
“พุธ โท ธา ยะ พุธ โท ธา ยะ พุธ โท ธา ยะ”
ทันทีที่ฉันพูดบทสวดจบแก้วก็ค่อยๆ เลื่อนไปมาในกระดาษ พี่ฮันนี่เริ่มพูดติดอ่างเพราะความกลัว
“ฮะ เฮ้ยย ละ ละ เลื่อน เลื่อนแล้ว”
พวกเราทุกคนเงยมองหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมาย สีหน้าตื่นตระหนกของทุกคนบอกฉันได้ดีว่าไม่มีใครแกล้งเลื่อนแก้ว แก้วมันเลื่อนไปมาของมันเอง
บรรยากาศรอบตัวตอนนี้เงียบสงัด อากาศเย็นยะเยือกยิ่งสร้างความหวาดหวั่นเสียวสันหลังมากกว่าเดิม
“ใช่คนที่คาร่าคิดไว้มั้ยคะ”
“ฮะ ฮะ ฮือออT__T”
แก้วหมุนอยู่ตรงจุดเริ่มต้นพร้อมกับเสียงสะอื้นด้วยความกลัวของพี่ฮันนี่ ไม่นานแก้วก็เลื่อนลงไปที่คำว่า...
“yes” พี่เจซพูดพลางหันมองหน้ากับพี่เจย์เลน
ฉันยิ้มออกมาบางๆ เมื่อได้รับคำตอบ หวังว่าจะเป็นคนที่ฉันคิดไว้จริงๆ ไม่ได้มีใครในวงตอนนี้กำลังแกล้งฉันอยู่หรอกนะ
“เรื่องวันนั้นพ่อเป็นคนทำหรือเปล่าคะ”
ทุกคนเงยขึ้นมามองหน้าฉันแต่ก็ไม่มีใครกล้าถามอะไรต่อจนแก้วเริ่มหมุนไปมาอีกครั้งแล้วเลื่อนกลับมาที่คำว่า ‘No’
“รู้มั้ยคะว่าใครเป็นคนทำ”
ฉันพยายามควบคุมสติแล้วถามสิ่งที่อยากรู้ออกไป แม้จะรู้สึกหวาดหวั่นใจหวิวสั่นแปลกๆ แต่ก็อยากจะรู้เรื่องที่ฉันสงสัยมานาน
แก้วเลื่อนไปที่อักษรทีละตัวซึ่งพี่เจซเป็นคนอ่านออกมา
“m a n ผู้ชาย ผู้ชายครับ”
“ฮะ ฮืออๆ ฮันนี่กลัว”
พี่ฮันนี่พูดพลางซบหน้าลงบนไหล่ของฉันแต่ก็ไม่กล้าดึงนิ้วออกจากแก้ว ฉันที่กำลังจะถามคำถามต่อไปเงยหน้าขึ้นตามคำเรียกของพี่เจย์เลน
“คะ คะ คะ คุณหนู ครับ”
“มีอะไรคะพี่เจย์เลน”
“นะ นะ นะ นอกจากเรา คุณหนูชะ ชะ ชวนคนงานคนอื่นมาอีกมั้ยครับ”
ฉันขมวดคิ้วพลางมองหน้าพี่เจย์เลนด้วยความสงสัย นอกจากพวกพี่ฉันก็ไม่กล้าชวนใครมาด้วยแล้ว ดึกดื่นป่านนี้ถ้าคนรู้เยอะเดี๋ยวก็ถึงหูคุณพ่อคนที่สองของฉันพอดี
“ไม่ได้ชวนแล้วค่ะ พี่เจย์เลนอย่าเพิ่งขัดได้มั้ยคะ”
“ถ้าไม่ได้ชวน ละ ละ ละ แล้วนั่นใครเหรอครับ”
พรึบ!
ทุกคนหันไปมองตามนิ้วของพี่เจย์เลนที่ชี้ไปทางด้านหลังของฉันเป็นตาเดียว
เงาสีดำค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาทางพวกเราแถมตอนนี้ด้านหลังยังเต็มไปด้วยควันสีขาวเหมือนฉากในหนังผี เสียงหมาหอนดังขึ้นมาเป็นระยะยิ่งทำให้บรรยากาศน่าสะพรึงกลัวสุดๆ
“มะ มะ ไม่น่ามาเลยกู ฮือๆ” เสียงร้องไห้ของพี่เจย์เลอร์ยิ่งทำให้ฉันตัวสั่นขาสั่นไปหมด
แต่...ไร่เราไม่มีหมานะ หมาที่ไหนหอน? หรือผีพาหมามาเองส่วนตัว
ผะ ผะ ผีเหรอ= [] =
“ผีหลอก!”
และก่อนที่ฉันจะตั้งสติได้ก็รู้สึกเหมือนมีมือของใครบางคนกระชากแขนฉันอย่างแรงจนต้องลุกขึ้นวิ่งตาม
วงแตกกระจายคนละทิศคนละทางและคนที่จับมือฉันวิ่งออกมาจากวงก็คือพี่ฮันนี่นั่นเอง
“ฮือๆ คุณหนู พี่บอกแล้วว่าอย่าเล่นๆ แฮ่กๆ”
ตอนนี้พี่ฮันนี่วิ่งพลางร้องไห้พลางบ่นฉันพลาง เอาสักอย่างเถอะเดี๋ยวก็เป็นลมลงไปพอดี-*-
“ก็คาร่าอยากรู้นี่คะ! แฮ่กๆ”
โอ๊ยย! ฉันก็หอบไม่ต่างกับพี่ฮันนี่หรอก ทำไมวันนี้บ้านใหญ่มันอยู่ไกลจังวะ วิ่งมาตั้งนานไม่ถึงสักที
“เฮ้ย!”
ฉันหันไปมองข้างหลังก่อนจะอุทานออกมาด้วยความตกใจ ทำไมเงาสีดำนั่นมันยังตามฉันมาอยู่เลยวะ
“อะ อะไรคะ”
“เงานั่นยังตามมาอยู่เลยพี่!”
“กรี๊ดดดดดดดดด!”
เสียงกรี๊ดของเราสองคนดังขึ้นพร้อมกันแต่เป็นสถานการณ์ที่ต่างกันเพราะพี่ฮันนี่กรี๊ดแล้วใส่เกียร์หมาวิ่งหนีไปโคตรเร็วเลย
ส่วนฉันกรี๊ดเพราะมีมือของใครบางคนมากระชากฉันให้หันหลังกลับไปน่ะสิ! ฮือออออ TTOTT
“อย่ามาหลอกมาหลอนกันเลยนะคะ ไปอยู่ที่ชอบที่ชอบเถอะค่ะ อ่อ! แต่อย่าชอบที่นี่เลยนะคะ ที่นี่ไม่น่าอยู่หรอกTT”
ฉันหลับหูหลับตาพูดพลางยกมือขึ้นไหว้ท่วมหัวเหมือนที่เคยเห็นในคลิปเล่นผีถ้วยแก้วของคนไทย เผื่อเป็นผีมาจากประเทศไทยเขาจะได้เข้าใจ
ทำไมประเทศไทยให้คาถาเชิญผีมาแล้วไม่เขียนคาถาส่งกลับมาด้วย...
“ตั้งสติ!”
เฮือก!
สะ สะ เสียงคุ้นหูแบบนี้เรียกสติฉันกลับมาได้อย่างดีเลยล่ะ ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองเห็นชุดนอนลายทางที่คุ้นตาไม่ต้องเสียเวลาเดาเลยว่าใคร
“คะ คุณโรม”
ฉันเงยหน้าขึ้นเรื่อยๆ จนสบตาเข้ากับเจ้าของนัยน์ตาสีอัลมอนด์ที่กำลังจ้องหน้าฉันด้วยแววตาดุดัน ความเงียบเข้าปกคลุมรอบบริเวณทันที
ถ้าจะส่งคุณโรมมาเจอ...
ส่งผีมาหลอกคาร่าเถอะค่ะ...
คนนี้ดุกว่าผีอีก!
โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกก~ TTOTT
••××××ו•
เปิดด้วยผีถ้วยแก้วไปเลยยัยคาร่า
55555555555555555
จริงๆแล้วคุณโรมไม่ใช่คนดุหรอกค่ะ แต่ในบ้านมีแต่คนสปอยล์น้องคุณโรมก็เลยต้องดุน้องในเวลาจำเป็นเท่านั้นงับ
บทล่าสุด
#57 บทที่ 57 Specail | Spoil Destiny พรหมลิขิตติดรัก 4
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#56 บทที่ 56 Specail | Spoil Destiny พรหมลิขิตติดรัก 3
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#55 บทที่ 55 Specail | Spoil Destiny พรหมลิขิตติดรัก 2
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#54 บทที่ 54 Specail | Spoil Destiny พรหมลิขิตติดรัก 1
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#53 บทที่ 53 Special 5 | ต้าวแฝด
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#52 บทที่ 52 Special 4 | My Wedding
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#51 บทที่ 51 Special 3 | คุณผู้ปกครอง NC18+
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#50 บทที่ 50 Special 2 | Sexอย่างอิสระ NC18+
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#49 บทที่ 49 Special 1 | ชีวิตของจูเลีย
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#48 บทที่ 48 EP 47 | สมาชิกใหม่
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026
คุณอาจชอบ 😍
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
พิษรักคุณหมอ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเอง
สปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
เมียขัดดอก
"คุณหมอคะฉันขอร้องล่ะคุณหมอช่วยแม่ฉันด้วยเถอะนะ" หญิงสาวขอร้องอ้อนวอนถึงขั้นยกมือขึ้นมากราบไหว้
"ทางเราช่วยได้เท่าที่ช่วยจริงๆ" ถ้าเขาทำแบบนั้น โรงพยาบาลของเขาอาจจะถูกฟ้องได้ ซึ่งมันไม่เป็นผลดีเลย และมันก็ไม่คุ้มกับการเสี่ยง
"ฉันขอร้องล่ะค่ะ จะให้กราบเท้าฉันก็ยอม"
"คุณอย่าทำแบบนี้เลย"เขารีบพยุงร่างของหญิงสาวที่กำลังจะคุกเข่าลงตรงหน้าให้กลับขึ้นมายืนใหม่อีกครั้ง
"คุณจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ ฉันเคยเรียนหมอมาค่ะ ฉันคงพอช่วยงานคุณได้ไม่มากก็น้อย" เพราะเธอเคยเรียนมาด้านนี้ก็เลยรู้ว่าใครที่สามารถจะช่วยแม่ของเธอได้ และก็รู้ด้วยว่ามันเสี่ยงมากถ้าจะทำแบบนี้
"คุณก็เคยเรียนหมอมา คุณก็คงจะรู้ผมคงช่วยไม่ได้"
"ถ้าเปลี่ยนจากช่วยงานเป็นเอาร่างกายของฉันแลกเปลี่ยนได้ไหมคะ"
"คุณพูดอะไร"
"ถ้าคุณหมอยอมช่วยผ่าตัดให้แม่ฉันฉันจะยอมมอบร่างกายให้คุณค่ะ" เธอมีคนที่จะมาบริจาคอวัยวะแล้ว เหลือแค่การผ่าตัดเท่านั้น..
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
