บทนำ
บท 1
“อ๊า น้องเนวิลขา อ๊ะ ร..แรงกว่านี้อีกค่ะ อื้อ กระแทกพี่มาเลยค่ะ อ๊าส์ เสียว”
“หึ ร่าน”
ถ้อยคำพูดอันหยาบคายกล่าวออกมา พร้อมมือหนาฟาดลงไปที่แก้มก้นอวบพรางกระแทกกระทั้นความเป็นชายเข้าใส่ตัวเอลลี่รุ่นพี่คณะปีสี่อย่างหนักหน่วง
เพี๊ยะ!
พั่บ พั่บ พั่บ!
เสียงเนื้อกระทบกันดังก้อนในห้องนํ้าหญิง เป็นเรื่องธรรมดาที่เขาทำประจำในมหาลัย แม้แต่เอลลี่รุ่นพี่สาวฮ๊อดที่กำลังโค้งบั้นท้ายหันหลังให้กับเขาคนนี้ก็เสนอตัวเข้ามาหาเขาเอง
“อ๊า พ..พี่จะเสร็จค่ะ อ๊า น..น้องเนวิล”
ปึก ปึก ปึก!
“อ่าส์”
เร่งจังหวะรัวเร็วจนรุ่นพี่สาวหายใจแทบไม่ทัน คำรามเสียงดังพัวพันกับเสียงครวญครางหญิงไต้ร่าง นานอีกหลายนาทีก่อนที่จะพ่นนํ้าขุ่นออกมาเต็มเครื่องป้องกัน ดึงท่อนเอ็นใหญ่ออกจากร่องสวาทพรางถอดมันออกและทิ้งลงไปในถังขยะ
“หวังว่าพี่จำที่เราคุยกันได้นะครับ หลังจากนี้พี่ไม่มีสิทธิ์โทรมากวนหรือเข้ามายุ่งเรื่องส่วนตัวผม”
เนวิลเอ่ยขึ้นนํ้าเสียงเรียบภายไต้ใบหน้านิ่งเฉยดั่งกับเรื่องเมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้น สิ้นสุดคำพูดแทงใจ สองเท้ายาวก้าวเดินออกไปอย่างไม่สนใจไยดี
“ถึงจะปากร้ายไปหน่อยก็เถอะ แต่ถ้าพี่อยากได้พี่ก็ต้องได้”
สายตามองตามคนที่เดินออกไป รอยยิ้มบนใบหน้าบ่งบอกว่าเธอจะไม่ยอมหยุดเพียงเท่านี้แน่นอน มีครั้งแรกก็ต้องมีครั้งที่สอง ผู้ชายคนไหนล่ะที่จะกล้าปฏิเสธเมื่อมีสาวสวยเสนอให้ต่อหน้าต่อตา
“นี่ไอ้วิลมันหายหัวไปไหนของมันอีกวะ”
ชายหน้าหล่อชะเง้อหัวมองหาเพื่อนสนิทรอบๆโรงอาหาร นี่ก็เป็นเวลาเกือบชั่วโมงที่มันยังไม่โผล่หัวออกมา
“ไอ้เตอร์ มึงนี่ก็โง่ตลอดเนาะ มันก็แบบนี้เป็นประจำทุกวันมึงยังจำไม่ขึ้นสมองอีกรึไง”
รีน่าเอ่ยขึ้นนํ้าเสียงรำคาญกับไอ้เพื่อนหัวทึ่มตรงข้าง หน้าตาดีซะเปล่า
“ปากดีเดี๋ยวก็จับจูบซะเลย ยัยเลสเบียน”
“อี๋ สกปรก”
“หยุดทะเลาะกันเถอะน่า เดี๋ยวมันก็มาเองนั้นแหละ”
“เฟญ่าาา”
พูดยังไม่ทันขาดคำ ถ้อยเสียงอันคุ้นหูก็ได้ลากดังขึ้นมาจากชายร่างสูงที่เดินเข้ามาทางพวกเธอ สายตาเพื่อนสนิททั้งสามรีบหันไปจ้องหน้าชายที่เดินมาอย่างจับผิด
“จ้องอะไรของพวกมึง”
เนวิลเอ่ยถามพรางหย่อนก้นนั่งลงข้างๆเฟญ่าเพื่อนสนิทสาวสวยในกลุ่ม
“ข้าวคงไม่ต้องกินแล้วเนาะ สงสัยจะอิ่มจากอย่างอื่นมาแล้วแหละ” เฟญ่าเปร่งเสียงประชด
“หึ ทำไม มึงหึงกูหรอ”
ยื่นใบหน้าเข้าไกล้เธอ เผยยิ้มกรุ่มกริ่มออกมาพรางสบตา มือหนาวางลงบนขาขาวเนียนบีบเล่นอย่างมันส์มือ เขาทำแบบนี้กับเธอจนเป็นเรื่องปกติไปแล้ว มือเล็กพยายามดันแผงอกแกร่งให้ออกห่างจากตัวเธอ พรางหลบสายตาหันหน้าหนีไปอีกฝั่ง
“อะแฮ่ม!”
“ทำอย่างกับตรงนี้มีแค่มึงสองคนเนาะ”
“เฟ กูอยากกินชานมอ่ะ ไปซื้อให้หน่อยดิ”
ไม่เพียงแต่คำพูดของเพื่อนสองคนด้านหน้าจะไม่เข้าหูเขา ยังทำเมินเฉยใส่อีก มือหนาเกาะแขนเล็ก ถ้อยนํ้าเสียงออดอ้อนให้เธอไปซื้อไห้
“อยากกินก็ไปซื้อเอง”
“ก็มึงรู้ใจกูที่สุดอ่ะ ไปซื้อให้หน่อยดิ น้าาา”
“กู ไม่ ไป!”
“ถ้ามึงไม่ไปซื้อชานมให้กู…งั้นกูจะดูดนมมึงแทนแล้วกัน”
นิ้วเรียวจิ้มลงไปบนหน้าอกอวบอิ่มในชุดนักศึกษารัดรูป คนตัวเล็กรีบดีดตัวขึ้นและเดินออกไปซื้อไห้ทันที เมื่อเธอรู้จักนิสัยเพื่อนดี
ไอ้บ้านั่นทำอะไรไม่เคยอายใครเลยสะจริง คนก็อยู่กันเต็มโรงอาหารแถมเพื่อนอีกสองคนที่นั่งหัวโด่อยู่ตรงหน้า
“แหม่ ทำตัวอย่างกับแฟนกันขึ้นมาทุกวันจริงๆ ถามเถอะมึงชอบยัยเฟหรอวะ หรือแค่สันดานเจ้าชู้ของมึง”
รีน่าเอ่ยถามอยากรู้มานานว่าไอ้เสือผู้หญิงนี่มันยังไงกันแน่ เพียงแค่อยากหยอกเพื่อนรักเธอเล่นหรือชอบจริง
“กู——“
“พี่เนวิลคะ ช่วยด้วยค่ะ!”
คำพูดยังไม่ทันพ้นคอ เสียงดังเอะอะนั่นก็ดังมาจากเด็กสาวรุ่นน้องคณะปีหนึ่งเพื่อนสนิทของแฟนเก่าเขาที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา
“มีอะไรรึเปล่าครับน้องแพรว”
“ช..ช่วยยัยพิณมันด้วยค่ะพี่เนวิล มันกำลังถูกผู้ชายตบตีอยู่หลังโรงเรียนค่ะ”
“!!!”
ได้ยินเช่นนั้น ชายร่างสูงไม่รอช้ารีบดีดตัวขึ้นจากเก้าอี้วิ่งออกไปหลังโรงเรียนทันที
“อ้าว ไอ้วิลมันไปไหนอ่ะ”
เฟญ่าที่เดินกลับมาพร้อมชานมในมือ เห็นเนวิลวิ่งออกไปด้วยสีหน้ารีบร้อน จึงหันหน้ามาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความเป็นงุนงง
“เห็นว่าน้องพิณมีเรื่องหลังโรงเรียน”
“น้องพิณ?”
ได้ยินชื่อนี้หญิงสาวคิ้วขมวดเสียงแผ่วเบาลงทันที
“อืม เลิกก็เลิกกันไปแล้ว ไม่รู้จะตามไปช่วยทำไม”
รีน่าบ่นพึมพำ ยังไม่ทันไรเฟญ่าก็รีบวิ่งออกไปโดยไม่พูดอะไร
“เฮ้ย ยัยเฟมึงจะไปไหน!”
ตะโกนเรียกตามหลังทว่าเจ้าของชื่อไม่แม้แต่จะหันมา เมื่อเป็นเช่นนั้นก็รีบลุกขึ้นวิ่งตามเพื่อนรักออกไปทันที พร้อมริกเตอร์ที่วิ่งตามหลังไปด้วย
บทล่าสุด
#94 บทที่ 94 บทที่ 44 จบบริบูรณ์
อัปเดตล่าสุด: 4/23/2026#93 บทที่ 93 บทที่ 43
อัปเดตล่าสุด: 4/23/2026#92 บทที่ 92 บทที่ 42
อัปเดตล่าสุด: 4/23/2026#91 บทที่ 91 บทที่ 41
อัปเดตล่าสุด: 4/23/2026#90 บทที่ 90 บทที่ 40
อัปเดตล่าสุด: 4/23/2026#89 บทที่ 89 บทที่ 39
อัปเดตล่าสุด: 4/23/2026#88 บทที่ 88 บทที่ 38
อัปเดตล่าสุด: 4/23/2026#87 บทที่ 87 บทที่ 37
อัปเดตล่าสุด: 4/23/2026#86 บทที่ 86 บทที่ 36
อัปเดตล่าสุด: 4/23/2026#85 บทที่ 85 บทที่ 35
อัปเดตล่าสุด: 4/23/2026
คุณอาจชอบ 😍
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ
"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน
"ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ"
"พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด
"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน
"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก
"ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น
"เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
พยศรักร้ายนายมาดนิ่ง
“ฉันไม่ได้แอบ”
“แต่เธอได้ยิน”
“ช่วยไม่ได้นายกับแฟนนายอยากจะคุยเรื่องลับๆ ของพวกนายตรงนี้เอง และฉันขอบอกไว้ตรงนี้ว่าไม่ได้แอบฟัง”
“ใครสน” โรมไม่พูดเปล่าแต่มือหนากับหยิบแว่นตาทรงกลมออกจากใบหน้าของคนตัวเล็ก กลิ่นน้ำหอมเจือจางที่ลอยมาแตะจมูกของคนตัวโต ยัยพิษสุนัขบ้านั้นตัวหอมชะมัด สายตาคมคู่ดุจ้องมองใบหน้าสวยใสไร้กรอบแว่นตาอย่างใกล้ชิดพิจารณา ราวกับถูกใบหน้าสวยหวานตรงหน้านั้นต้องมนต์สะกดเข้าอย่างจัง
“แว่นฉันนั้นนายจะเอาไปไหน เอาคืนมานะ”
“รับปากกับฉันว่าเธอจะไม่เอาเรื่องที่ได้ยินไปพูดที่ไหน ห้ามเอาเรื่องของฉันไปเผยแพร่เด็ดขาด” โรมเอ่ยกับคนตรงหน้าเสียงเข้ม
“ทำไมรับไม่ได้ อายเหรอ” นานิลเอ่ยอย่างเชิดหน้า นี้เหรอโรม บริหารปี 3 ที่สาวๆ คลั่งไคล้นักหนา แต่น่าเสียดายหน้าตาก็ดี แต่ไม่คิดจะหน้าตัวเมีย
“ไม่ใช่...เรื่องของเธอ แค่ทำตามที่ฉันสั่ง”
“เป็นใครมาสั่งฉัน” เธอสวนกลับเขาทันที แต่นั้นกับถูกฝ่ามือหนาบิดเข้าที่เอวเล็ก นานิลถึงกับรู้สึกได้
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง













