[YAOI] KinnPorsche Story : รักโคตรร้าย สุดท้ายโคตรรัก

โครม! พลั่ก!

เสียงเนื้อกระทบเข้ากับของแข็งเรียกความสนใจให้ผมที่ยืนคาบบุหรี่อยู่ในปาก กำลังยัดถุงขยะใบใหญ่ไปในถังสีเขียวข้างสถานบันเทิงที่ผมทำงานพิเศษอยู่ สายตาเหลือบไปมองกลุ่มชายฉกรรจ์ราว ๆ ห้าถึงหกคนที่กำลังรัวเท้าปล่อยหมัดไม่ยั้งกับไอ้งั่งที่ไหนสักคนที่นอนจมกองตีนอยู่เบื้องล่าง ผมกระชับกระเป๋าเป้อีกครั้งก่อนจะละความสนใจไปคีบบุหรี่ในปากปล่อยควันออกมาอย่างสบายใจ เรื่องที่เห็นจนชินตา... ซอยข้างบาร์นี้ค่อนข้างมืดมีเพียงพนักงานร้านที่เดินเข้าเดินออกมาทิ้งขยะและรับส่งของเท่านั้น

“เชี่ย!!! ฤทธิ์เยอะนักนะมึง” เสียงแว่ว ๆ ยังดังทะลุฝ่าความมืด ผมไม่ได้สนใจอะไร ตั้งหน้าตั้งตาล็อกประตูหลังร้าน ตอนนี้มันเลิกงานพอดีน่ะครับ ผมเป็นพนักงานเสิร์ฟรับจ๊อบพิเศษหลังเลิกเรียน เวลาแบบนี้ผู้คนเริ่มบางตา บางคนรอเรียกแท็กซี่ บางคนกำลังดีลสาวเพื่อหาคู่นอน และบางคนกำลังมีเรื่องกัน อย่างไอ้ข้างหลังผมนี่...ก็ ไม่ใช่ว่าใจดำอะไรนะครับ แต่ก็ไม่อยากเอาตัวเข้าไปยุ่งเรื่องชาวบ้าน ไอ้นั่นมันคงเผลอไปด่าพ่อใครสักคนในนั้นเข้าเลยโดนรุมกระทืบซะน่วมขนาดนั้น...ครับ! จะด่าผมว่าไร้จิตใต้สำนึกก็ได้ เพราะเห็นคนรุมโดนกระทืบขนาดนั้นยังทำเป็นมองชมนกชมไม้ไปเรื่อย แต่ใครจะไปรู้ ไอ้นั่นอาจจะผิดจริงเลยมีคนมารุมกระทืบปางตาย แล้วคงไม่ใช่ข้อหาง่อย ๆ อย่างเช่นขโมยลูกอมตามร้านสะดวกซื้อหรอกมั้ง...

“ปล่อยกู!!!” อึดดีนี่หว่า...ผมหันไปมองเล็กน้อย เห็นไอ้คนที่เมื่อกี้เพิ่งทรุดลงไปกับพื้นลุกขึ้นมาเป็นฝ่ายซัดหน้าพวกกลุ่มนักเลงบ้าง ผมเหยียบบุหรี่ลงพื้น บิดขี้เกียจสองสามที ตั้งใจจะเดินไปยังลานจอดรถใกล้ ๆ เตรียมตัวกลับบ้านไปพักผ่อน ... และขาผมคงก้าวไปถึงที่หมายแบบที่ตั้งใจ ถ้าไม่มีไอ้เวรตัวไหนสักตัวถลามาเกาะเสื้อผมไว้

“ช่วยด้วย...” เสียงแหบพร่าเอ่ยออกมาแผ่วเบา พร้อมมือที่รั้งเสื้อคลุมมีตราสัญลักษณ์มหาวิทยาลัยทางด้านหลัง ผมหันไปมองตามแรงดึงก็เห็นใบหน้าที่เลือดออกทั้งปากและจมูก ก็อดแปลกใจไม่ได้ที่ใบหน้าถึงจะดูยับเยินแค่ไหนแต่ก็ฉายแววความดูดีจนเผลอคิดในใจว่าหน้าตาดูคุณชายขนาดนี้มึงไปทำอิท่าไหนให้โดนรุมกระทืบวะ

“มึงมานี่เลย!” ไอ้เหี้ยมคนหนึ่งเดินมากระชากคอเสื้อ ผมมองไอ้คนที่ขอความช่วยเหลือก็นึกเอะใจอะไรขึ้นมาเลยรีบรั้งแขนของมันไว้ก่อนตัวมันจะถลาไปตามแรงดึง

“ค่อย ๆ คุยดิพี่” ผมเอ่ยเสียงเรียบ มองหน้าไอ้หนวดที่หน้าตาแก่จนแทบไม่สามารถเรียกพี่ได้ นี่พวกมึงรังแกเด็กอยู่ป่ะ ก็ไอ้คนที่ผมจับแขนมันอยู่ดูก็รู้ว่ารุ่นราวคราวเดียวกับผม จากการแต่งตัว และแบรนด์เสื้อผ้า นี่มันลูกคนรวยชัด ๆ พวกมึงรูดทรัพย์มันอยู่ปะเนี่ย ผมดึงแขนมันมาหลบทางด้านหลัง มองกลุ่มพี่เหี้ยมอย่างพิจารณา ว่าจะไม่ยุ่งแล้วเชียว...

“ถ้ามึงไม่อยากโดนลูกหลง อย่าเสือก!” ผมลังเลคิดเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามออกไป

“มันทำอะไรให้พี่ล่ะ” ถ้ามันผิดจริงก็ปล่อยไปตามเวรตามกรรม แต่ถ้าไม่... จะขอเป็นคนดีสักครั้งละกัน

“กูบอกแล้วไงว่าอย่าเสือก!” มันตะคอกเสียงดังก่อนจะพยายามตะครุบไอ้หน้าใสด้านหลังผม ผมนิ่งไปสักแป๊บก่อนจะคิดว่าไม่ใช่ธุระกงการอะไรของกูเลยสักนิด แถมกูมีน้องชายรออยู่ที่บ้านถ้ากูเป็นอะไรไปจนทำงานไม่ได้มันจะเอาตังที่ไหนแดกข้าวละวะ จิตใต้สำนึกที่เริ่มก่อขึ้น พังทลายอีกครั้งเมื่อหน้าของภาระแวบเข้ามาในหัว และคงจะจริงว่าผมนี่เห็นแก่ตัวมากกว่าจะไปเสือกเรื่องชาวบ้านให้เจ็บตัวเล่น ๆ แถมไม่ได้อะไรเลย คิดได้ดังนั้นก็ตั้งใจเบี่ยงตัวตั้งท่าจะหลบให้กลุ่มนักเลงได้ตัวไอ้หล่อนี่ไป แต่มันดันรั้งแขนผมไว้ก่อน

“ถ้ามึงช่วยกู...กูจ่ายเต็มที่” เสียงกระซิบดังข้างหูผม มึงคิดว่าคนอย่างกูเงินซื้อได้เหรอวะ!! หน็อย! บังอาจมากเอาเงินมาล่อกูเนี่ย

“เท่าไหร่วะ...” มึงคิดถูกแล้ว เออ!!! เงินซื้อกูได้กูบอกเลย! แบบนี้ค่อยน่าช่วยหน่อย!

“ห้าหมื่น พอไหม?” ผมใช้มือข้างเดียวปัดป่ายไอ้พวกหมาหมู่ที่กำลังจะถึงตัวไอ้หล่อนี่ ผมยกยิ้มอย่างพอใจเพราะนั่นพอกับค่าเทอมของไอ้เช่น้องชายผมพอดี

“อื้ม ถ้าเบี้ยวกูเอามึงตายแน่” ผมว่าก่อนจะเห็นมือไวไวของกลุ่มนักเลงไปหยิบไม้ตั้งใจจะฟาดหัว ผมเลยจัดการเหวี่ยงไอ้หล่อให้พ้นทางแล้วกระโดดถีบมือที่ง้างเตรียมฟาดเต็มที่ จนมันกระเด็นล้มไปกับพื้น ผมไม่ยอมให้ใครได้ถึงตัวไอ้หล่อนั่น งัดเอาศิลปะการต่อสู้ที่ร่ำเรียนมาเรียกได้ว่าเคยเป็นแชมป์ระดับประเทศสมัยเรียนมัธยม ก็ออกลูกหมัด ลูกเตะจนล้มพับไปหลายคน พวกมันเปลี่ยนเป้าหมายตรงเข้ามาหาผม ทุกครั้งที่หมัดนั่นกำลังตรงมายังใบหน้าผมก็สกัดไว้ได้ทุกครั้งก่อนจะจิกหัวมันฟาดไปกับผนังกำแพง จนกลิ่นคาวคลุ้งของเลือดตลบอบอวลไปหมด ผมกระตุกยิ้มน้อย ๆ ที่ไม่สามารถให้ใครเข้าถึงตัวผมได้เลยสักคน ผมรัวหมัดอีกสองสามทีใส่ไอ้คนที่ยังไม่ยอมละความพยายามก่อนจะรีบหยิบกระเป๋าเป้ตัวเองที่หล่นไปกับพื้นตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้พร้อมด้วยร่างที่ทรุดจับท้องตัวเองข้างถังขยะมาหามไว้ กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่รถของตัวเอง เพราะดูทรงแล้วไอ้นักเลงพวกนั้นไม่เลิกตามง่าย ๆ พอมันล้มลงไปก็ตั้งท่าลุกขึ้นมาใหม่ได้ทุกครั้งถึงแม้จะทุลักทุเลก็ตาม...

“ไปไหน” มันถามผมพร้อมกับใบหน้าเหยเก มือเอาแต่กุมที่หน้าท้อง

“ไม่รู้ ขึ้นมาก่อน” ผมสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์คันเก่งของตัวเอง รั้งข้อมือมันที่มองด้วยสายตาลังเลให้ซ้อนขึ้นด้านหลัง กูไม่ปล่อยมึงไปไหนง่าย ๆ หรอกนะ เพราะมึงยังไม่ได้จ่ายเงินกู ... ผมรีบจัดท่าทางถอยตัวรถมอเตอร์ไซค์คันเก่งแล้วขับออกมาอย่างรวดเร็ว เห็นกลุ่มชายฉกรรจ์วิ่งตามมาสองสามคนแต่ก็ช้าไป เมื่อผมเลี้ยวออกมาที่ถนนใหญ่ ผมยังคงเร่งความเร็วโดยไม่ชะล่าใจอะไรทั้งนั้น ป่านนี้พวกมันคงรีบวิ่งไปที่รถเพื่อมาจัดการพวกผมแน่ ๆ

“ขอบคุณ” เสียงแหบพร่าเอ่ยแผ่วเบาก่อนผมจะรับรู้ถึงน้ำหนักที่กดลงมาที่ไหล่ เป็นหัวทุย ๆ ของมันที่ก้มลงมาพาดกับบ่าข้างหนึ่งอย่างหมดอาลัยตายอยาก

“ไม่ต้องขอบคุณ...” ผมเอ่ยเสียงเรียบ มองไปที่กระจกข้าง ๆ เห็นว่าทิ้งช่วงห่างมาไกลจากซอยนั้นพอสมควร ด้วยที่เป็นรถมอเตอร์ไซค์ความเร็วและความแรงก็มากกว่า ผมนึกโล่งใจจนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“มันคงไม่ตามมาแล้วแหละ” ร่างสูงที่เบาะหลังถอนหายใจออกมาเช่นกัน

“ขอบคุณอีกครั้ง” มันว่าเสียงเหนื่อยอ่อน หัวที่วางพาดกับบ่าผมอย่างคนทรงตัวไม่ได้ทำท่าจะร่วงแหล่ไม่ร่วงแหล่จนผมต้องคว้ามือที่วางบนหน้าขามันข้างหนึ่งมาโอบเอวผมไว้ กลัวมันจะตกรถตายก่อนจะได้จ่ายเงินผม

“จับไว้สิวะ เดี๋ยวก็ตายห่าหรอก” เสียงเรียบเอ่ยออกไปปะทะกับแรงลมที่สวนเข้าหน้า ถึงแม้จะดูฟังไม่รู้เรื่องแต่ร่างของคนด้านหลังก็ทำตามโดยว่าง่าย มือหนาขยุ้มชายเสื้อคลุมผมเอาไว้แน่น

“ขอบคุณ” มันพูดเป็นคำเดียวหรือไงวะ ผมไม่ได้ติดใจอะไร พยายามขับตามทางมาเรื่อย ๆ ถึงแม้จะลดความเร็วจากตอนแรกแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้รถที่กำลังเคลื่อนตัวดูช้าลงเลย

“ห้าหมื่น...” ผมพูดออกมาเสียงแข็ง เหลือบสายตาไปมองกระจกข้างที่เห็นหัวคนด้านหลังพาดอยู่ มันพยักหน้ารับก่อนจะขยับปรับท่านั่งตัวเองด้วยความเจ็บปวด

“ไปบ้านกูแล้วกัน เดี๋ยวเอาเงินให้” ผมชั่งใจกับคำพูดของมันเล็กน้อย ไม่รู้ว่านั่นเชื่อได้แค่ไหน เพราะถ้าไอ้นี่มันเป็นพ่อค้ายาหรือมาเฟียอะไรขึ้นมา การที่ผมจะปล่อยมันให้ตายคาตรอกหรือบีบบังคับเอาเงินมันแล้วแบบนี้จะลวงกูไปฆ่าเปล่าวะ... เพราะคำว่าเอาเงินให้ดูไม่น่าเชื่อถือยังไงไม่รู้

“ไม่ต้องมองแบบนั้น กูไม่ลวงมึงไปฆ่าหรอก” เหมือนผมจะคิดดังไปหน่อย ไอ้คนข้าง ๆ หรี่ตามามองผมผ่านกระจกเล็กน้อยพร้อมส่งยิ้มบาง ๆ ให้

“ใครจะไปรู้” ผมตอบตามความจริง

“สภาพอย่างกูเหมือนมิจฉาชีพหรือไง” มันว่าออกมาอีกถึงแม้เสียงจะขาด ๆ หาย ๆ จากบาดแผลที่ปากของมัน

“เออ…ไม่งั้นมึงจะไปมีเรื่องกับพวกนั้นเหรอวะ”

“หึหึ...” มันกลั้วหัวเราะเล็กน้อย และผมก็คิดดีแล้วว่ายังไงก็จะไม่ไปที่บ้านมันเด็ดขาด ขืนมันเอาพวกมารุมกระทืบผมทำไง ผมเลยคุยกับมันว่าจะจอดที่ปั๊มด้านหน้าแล้วให้มันขึ้นแท็กซี่กลับไปเอง แต่ไม่ลืมจะแวะเซเว่นที่มีเอทีเอ็มให้มันได้กดเงินมาให้ผมด้วย

“โทรศัพท์กูหาย กระเป๋าตังก็ไม่มี” มันว่างั้นหลังจากที่ผมพยักพเยิดหน้าไปที่ตู้เอทีเอ็มหน้าเซเว่น

“นี่มึงหลอกให้กูช่วยมึงใช่ไหม ได้!! งั้นกูจะกระทืบมึงให้ตายตรงนี้แหละ” ผมหันหน้าไปปะทะกับมันที่ยังคงนั่งอยู่ที่เบาะหลัง ตั้งท่าจะลงจากรถแล้วจับมันมายำตีนซะ โทษฐานหลอกลวงกู

“เฮ้อ...อ่ะ มึงเอานี่ไป ถือซะว่าชีวิตกูมีค่ากว่าห้าหมื่นแล้วกัน” มันปลดนาฬิกาข้อมือยี่ห้อที่แพงแสนแพงยื่นมาให้ผม ซึ่งผมก็รับไว้พลางหรี่ตามองมันอย่างจับผิด

“กูจะรู้ได้ไงว่ามันไม่ใช่ของปลอม...”

“งั้นเอาคืนมา” มันทำท่าจะกระชากนาฬิกากลับผมเลยเบี่ยงหลบ และคิดว่าสารรูปดูดีขนาดนี้คงไม่ใส่ของปลอมหรอกมั้ง กูรับไว้ก็ได้ ถึงแม้หน้าปัดมันจะเปื้อนเขรอะแต่ถ้าของแท้นี่กูได้หลายแสนเลยนะ

“เออ ๆ ลงไปได้ละ แต่ถ้ามันปลอมเมื่อไหร่กูจะตามล่าตัวมึงมากระทืบให้จมเลย” ผมชี้หน้าคาดโทษมันไว้

“เดี๋ยวดิ ยืมโทรศัพท์หน่อย” มันแบมือมาด้านหน้า

“ขอโทรหาพ่อหน่อย” เมื่อมันเห็นผมนิ่งคิดไป มันเลยพูดบอกออกมา เออ! ตอนนี้กูก็ระแวงไปหมดนั่นแหละ ขืนมึงเอาโทรศัพท์กูไปแล้ววิ่งหนีกูไม่แย่เหรอ แต่ดูจากสภาพมันเอาเป็นว่าหายใจให้สะดวกก่อนแล้วกัน

“เยอะนะมึง” ผมพูดก่อนจะส่งโทรศัพท์ให้มัน เดี๋ยวกูก็เก็บตังเพิ่มซะหรอก มันกดเบอร์พร้อมกรอกเสียงลงปลายสาย มันโทรหาพ่อมันจริง ๆ ครับ เห็นมันคุยสองสามประโยคว่าให้ส่งคนมารับพร้อมบอกสถานที่ ผมเหลือบสายตามองมันอย่างพิจารณาก็นึกอยากจะพาไปส่งโรงพยาบาลมากกว่าถีบหัวมันส่งลงกลางทางแบบนี้ ดูมันหายใจลำบาก แล้วเลือดที่หัวก็ไม่มีท่าทีจะหยุด แต่...ถ้าบอกมันว่ากูพาไปส่งโรงพยาบาลแต่ขอเพิ่มสักสามหมื่นมันจะให้ไหมวะ...

“ขอบคุณอีกครั้ง ถึงแม้ว่ามึงจะหน้าเงินก็ตาม” มันพูดก่อนจะตั้งท่าเอาเท้าเหยียบลงพื้นก้าวลงจากรถ ผมทำท่าไม่แคร์กับถ้อยคำที่มันเพิ่งพูดออกมาคนเราก็ต้องทำอะไรหวังผลปะวะ

“เอ้อ กูชื่อคินน์ อยู่มอเดียวกับมึงนั่นแหละ” มันเบี่ยงหน้ามองมาที่ผม

“มึงรู้ได้ไง...” ผมถามเสียงเรียบ จะถามว่ารู้ได้ไงที่อยู่มอเดียวกันอะ

“เสื้อคลุมมึง” มันว่ากลับ ผมก็เลยนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้สวมเสื้อคลุมมหาวิทยาลัยทับอยู่แถมมันมีรอยเลอะเลือดเต็มไปหมดด้วย

“เออ”

“มึงชื่ออะไร...” มันก็ยังคงไม่ก้าวลงจากรถผมสักที จนผมเริ่มขมวดคิ้วแสดงอาการไม่พอใจ แต่ละคำที่พูดออกมาดูเจ็บปวดจนอยากบอกมันว่าเก็บแรงไว้หายใจเถอะอย่างเพิ่งคุยกับกูเลย

“ทำไม จะพาพวกมารุมกระทืบกู?” ผมเลิกคิ้วสงสัย เอ่ยเสียงเรียบนิ่งออกไป

“เปล่า มึงช่วยกูไว้...สรุปชื่ออะไร” มันยังคงถามย้ำ

“ทำไม มึงจะเอาชื่อกูไปแปะฝาผนังบ้านแล้วเชิดชูกูหรือไง” ผมพูดออกไปตามที่คิด แล้วก็ให้แล้วกันไปสิวะ จะอยากมารู้จักกูทำไม

“งั้นกูไม่ลงจากรถนะ” มันเอาหัวพิงมาที่ไหล่ผมจนต้องเบี่ยงตัวหลบแทบไม่ทัน

“ถ้ามึงไม่ลงกูจะกระทืบมึง” ผมพูดเสียงเข้ม สีหน้ายังคงเรียบเฉยตามแบบฉบับของผม

“ถ้างั้นกูจะเอานาฬิกาคืน...มึงรอที่บ้านกูมารับแล้วเอาเงินสดไปละกัน” ผมมองนาฬิกาที่อยู่ในมือลูบผิวสัมผัสและน้ำหนักที่คาดว่ายังไงก็ของแท้แน่นอนก็ต้องถอนหายใจเอ่ยออกไปเสียงนิ่ง

“จอม...กูชื่อจอม” มันเหยียดยิ้มมองผมอีกเล็กน้อยก่อนจะก้าวเท้าลงจากรถมอเตอร์ไซค์ไปอย่างง่ายดาย ผมมองตามหลังที่เดินไม่ค่อยจะตรงก็นึกสงสัยว่าคนอย่างมันไปมีเรื่องอะไรกับนักเลงพวกนั้นวะ แต่ก็ไม่ใช่ธุระอะไรของผมนี่ ผมเลยขยับรถและสวมหมวกกันน็อกที่ตอนแรกหนีตายจนลืมมันไปเลย จัดการเรียบร้อยก็ขับรถกลับมายังบ้านตัวเอง...