บทนำ
บท 1
"ม่านไหม รอเรานานไหม พี่นทีนะสิแต่งตัวช้าเลยทำให้ออกจากห้องสายเลย เรากลัวไหมบ่นเราจะแย่"
เสียงกระหืดหอบของปิ่นมุก ที่รีบเข้ามาหาฉันและหย่อนสะโพกลงนั่งอยู่ข้างๆที่ทำไว้ให้คนนั่งรอดูหนังหน้าโรงหนังในห้างดังแห่งหนึ่งใจกลางเมือง ใบหน้าสวยหวานของปิ่นมุก ที่ซุกไซร้คลอเคลียออดอ้อนอยู่ที่แขนของฉัน พร่ำขอโทษที่ปล่อยให้ฉันนั่งรอหนึ่งชั่วโมงเต็มๆ ความออดอ้อนและน้ำเสียงที่นุ่มนวลของเพื่อนรักทำให้ฉันโกรธเธอไม่ลง ฉันกับปิ่นมุกเป็นเพื่อนรักกันตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลายด้วยกัน จนกระทั่งตอนนี้เราอยู่ปีสาม เรียนคณะบริหาร ส่วนพี่นทีแฟนปิ่นมุกที่กำลังเดินตามหลังปิ่นมุกมา เรียนคณะบริหาร ปี 4 มหาลัยเดียวกันกับเรา และยังมีฐานะเป็นพี่ชายคนสนิทที่บ้านอยู่ติดกันกับฉัน และเป็นคนที่ฉันแอบหลงรักมาตลอดหลายปี โดยที่ไม่กล้าสารภาพรัก เพราะกลัวความห่างเหิน พี่นทีไม่เคยมองฉันเป็นอย่างอื่น นอกจากน้องสาวข้างบ้านที่สนิทกันมาตั้งแต่เด็ก
"ไม่เป็นไรเรารอได้ เราเองก็เพิ่งมานั่งรอได้ไม่นาน"
ฉันไม่อยากให้เพื่อนเป็นกังวลมากไป จึงได้แต่ปฏิเสธเพื่อไม่ให้เพื่อนสาวต้องรู้สึกผิดมากเกินไป
"ปิ่นจะมาโทษพี่คนเดียวไม่ได้นะ ปิ่นนั่นแหละอยากทำตัวน่ารักให้พี่ทนไม่ไหวเอง"
ฉันแอบชำเรืองมองพี่นทีที่หย่อนตัวลงนั่งข้างปิ่นแฟนสาว พี่นทีดูจะคลั่งรักเพื่อนของฉันเสียเหลือเกิน ฉันได้แต่แอบเก็บซ่อนความรู้สึกหวั่นไหว และสายตาที่เจ็บปวดรวดร้าวกดมันให้จมเข้าไปข้างในใจ ทุกครั้งที่ฉันได้เห็นสายตาของพี่นทีที่มองปิ่นมุกด้วยความรักอันเต็มเปี่ยม หัวใจของฉันก็วูบไหวและปวดหนึบจนต้องเบือนสายตาหนีไปที่อื่น ก่อนที่น้ำตามันจะไหลออกมาไม่รู้ตัว
"พี่นทีอย่าพูดแบบนี้ต่อหน้าม่านไหมสิ ปิ่นอายนะเดี๋ยวม่านไหมก็เข้าใจผิดกันพอดี"
ปิ่นมุกมีท่าทีเขินอายกับคำพูดตรงๆของพี่นที ไม่ต้องบอกก็พอจะเดาออกว่าสองคนนั้นทำอะไรกันมา ก่อนจะออกมาตามนัดกับฉัน สองคนนั้นเป็นแฟนกัน โดยที่ฉันต้องทำหน้าที่เป็นแม่สื่อให้พี่นที พี่ชายข้างบ้านที่เล่นมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก พ่อกับแม่ของพวกเราสองคนก็เป็นเพื่อนรักกัน และนั่นทำให้ฉันกับพี่นทีสนิทสนมกันมากจนหัวใจมันไม่รักดี แอบคิดกับพี่นทีเกินพี่ชายคนสนิท หัวใจดวงน้อยๆของฉันแอบหวั่นไหวและมอบหัวใจให้กับพี่ชายข้างบ้านมาตลอด จนกระทั่งวันที่ฉันชวนปิ่นมุกไปเล่นที่บ้าน พี่ชายข้างบ้านที่เห็นเพื่อนสาวของฉันครั้งแรก พี่นทีก็ตกหลุมรักและให้ฉันทำหน้าเป็นแม่สื่อ สื่อรักให้กับเขาและเพื่อนสาวที่ตกหลุมพี่นทีตั้งแต่ครั้งแรกเหมือนกัน พี่นทีจะรู้ไหมว่าฉันต้องฝืนความรู้สึกมากแค่ไหนเพื่อให้เขาได้มีความสุข
"ก็พี่พูดความจริงนี่ครับ ปิ่นน่ารัก พี่รักปิ่นจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วเนี่ย พี่แทบจะจนรอปิ่นเรียนจบไม่ไหว อยากขอปิ่นแต่งงานด้วยจะแย่แล้ว"
หัวใจของฉันมันกระตุกยวบ แทบทนเก็บความรู้ต่อหน้าพวกเขาสองคนไม่ได้ ฉันกลัวเหลือเกินว่ามันจะเปิดเผยมาทางแววตาที่แสนเจ็บปวด จนต้องแสร้งหันหน้าไปมองทางอื่น เพื่อกดความรู้สึกเจ็บหน่วงหัวใจเอาไว้ให้ลึกที่สุด ฉันอยากหายตัวออกไปจากตรงนี้ ฉันแทบไม่มีตัวตนอยู่ในสายตาของพี่นที
"ปิ่นพอดีเราเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีธุระต้องไปทำให้แม่นะ ปิ่นกับพี่นทีไปดูหนังด้วยกันสองคนเลยก็ได้นะ"
ฉันต้องโกหกคำโตเพื่อให้ตัวเองไม่ต้องเป็นส่วนเกิน
"อ้าวไหม พี่รับปากกับแม่พี่แล้วนะว่าจะไปส่งไหมที่บ้าน ถ้าพี่ไม่ไปส่งไหมแม่พี่ต้องบ่นหูชาแน่ แม่พี่ยิ่งขี้ห่วงหลานสาวข้างบ้านด้วย" พี่นทีละสายตาจากคนรักและหันมาคุยกับฉัน แม่พี่นทีชอบย้ำเสมอให้รับฉันกลับพร้อมกัน แม่พี่นทีไม่อยากให้ฉันนั่งรถกลับคนเดียว
"ไม่เป็นไรค่ะพี่นทีเดี๋ยวไหมกลับเองได้ ไหมจะบอกป้านาว่าไหมมีธุระเลยต้องแยกกันกลับ พี่นทีไปดูหนังกับปิ่น และฝากส่งปิ่นที่บ้านด้วยแล้วกันนะคะ"
พี่นทีคงกลัวป้านาเห็นฉันนั่งแท็กซี่กลับคนเดียว แล้วจะถูกบ่น
"ปิ่นคงไม่กลับบ้านหรอกวันนี้ ปิ่นจะไปค้างคอนโดกับพี่ ถ้าแม่พี่ถามหาก็ฝากบอกแม่พี่ด้วยแล้วกัน ว่าวันนี้พี่จะค้างที่คอนโด"
พี่นทีพูดกับฉันเสร็จก็หันไปกุมมือกับปิ่น ถ่ายทอดความรู้สึกแสนรัก ที่ฉันไม่มีวันจะได้ครอบครอง และทนมองมองด้วยหัวใจที่ร้าวลึก
"ค่ะเดี๋ยวไหมจะบอกคุณป้านาให้นะคะ งั้นเราขอตัวไปทำธุระก่อนนะปิ่น ดูหนังให้สนุกนะ พี่นทีไหมไปแล้วนะคะ"
ฉันกับปิ่นมุกนัดกันว่าจะไปดูหนังเรื่องใหมาที่เพิ่งจะเข้าฉาย และฉันก็อยากดูมันมาก ฉันไม่คิดว่าพี่นทีจะตามปิ่นมาด้วย และเพิ่งรู้ว่าเมื่อคืนพวกเขาอยู่ด้วย ไม่ต้องมีคำบอกเล่าจากปิ่นมุก พอเดาได้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคนนั้นไปถึงขั้นไหน ฉันคงเข้าไปแทรกในใจของพี่นทีไม่ได้ ความหวังมลายหายไป น้ำตาที่กำลังคลออยู่รอบดวงตาฉันกำลังจะควบคุมมันไม่อยู่ จนต้องหาทางเลี่ยงออกไปให้ไกลจากตรงนี้ ก่อนที่ทุกอย่างมันจะถูกเปิดเผยออกมา ฉันลุกขึ้นยืนแล้วต้องรีบหันหลังเดินออกไปให้พ้นจากตรงนั้น
"ไหมกลับเองได้แน่นะ"
ฉันไม่กล้าแม้แต่จะหันหลังกลับไปมองดูภาพคู่รักที่สวีตหวานแหวว ได้แต่ข่มอารมณ์อ่อนไปตอบกลับพี่นที ที่ฉันพยายามจะควบคุมเสียงเพื่อไม่ให้มันสั่น
"ค่ะ พี่นทีกับปิ่นไม่ต้องเป็นห่วง"
ฉันรีบสาวเท้าเดินเร็วเพื่อออกไปให้เร็วที่สุด น้ำตาหยดใสๆมันกำลังจะหยดแหมะออกมา ฉันเดินก้มหน้าหลบผู้คนที่เดินสวนกันไปขวักไขว่ เพื่อไม่ให้พวกเขาเห็นน้ำตาที่มันกำลังพรั่งพรูออกมา
"ฮือ~ ฮือ~ ไหมเจ็บเหลือเกินพี่นที ไหมเจ็บจนไปต่อไม่ไหว ไหมต้องฝืนมันไปอีกนานแค่ไหนกว่าที่มันจะจบหรือใจไหมต้องแหลกสลายไปเสียก่อน"
ฉันพาตัวเองออกมานั่งร้องไห้ระบายความอัดอั้นที่มันฝังลึกอยู่ในใจ ฉันต้องทนฝืนเก็บคำว่ารักซ่อนไว้ และทำหน้าเป็นแม่สื่อหัวใจให้กับคนที่เรารัก ฉันต้องทำให้หน้าที่สื่อหัวใจให้พี่นทีไปถึงปิ่นมุก ฉันต้องอยู่ระหว่างตรงกลางของสองคนนั้น และนั่งมองดูด้วยหัวใจที่แสนเจ็บปวด ในวันที่ปิ่นมุกตกลงเป็นแฟนพี่นที มันเป็นเวลาที่บีบหัวใจฉันต้องฝืนยิ้มมีความสุขไปกับพวกเขาสองคน ในขณะที่ใจฉันมันแตกสลายไม่มีชิ้นดี ฉันยอมเจ็บคนเดียวเพื่อให้เขามีความสุขทำไงได้ฉันรักพี่นทีแล้วก็รักปิ่นมุกทั้งคู่ การที่เขาสองคนใจตรงกัน คนอย่างฉันก็ไม่มีสิทธิ์ไปฝืนและรั้งพี่นที แม้หัวใจอีกฝ่ายมันบอกให้ฉัน แต่มันจะมีประโยชน์อะไรในเมื่อใจของพี่นทีไม่มีที่ว่างสำหรับน้องสาวข้างบ้านอย่างฉัน
"คุณครับคุณเป็นอะไรหรือเปล่า มีใครทำร้ายคุณใช่ไหม คุณต้องการให้ผมไปแจ้งความไหม"
ฉันกำลังฟุบหน้ากอดเข่าร้องไห้สะอึกสะอื้น อย่างคนที่ควบคุมมันไม่อยู่อีกแล้ว ผู้ชายคนนั้นนั่งอยู่ข้างฉัน ที่เอาตัวเองพิงต้นไม้ใหญ่แอบหลบนั่งร่องไห้คนเดียว ฉันลืมนึกไปว่าตัวเองนั่งอยู่ที่สวนสาธารณะใกล้บ้าน ที่ตอนนี้มีผู้คนกำลังออกมาวิ่ง หรือมาเดินเล่นเป็นจำนวนมากในช่วงเย็น ตอนที่ฉันเดินเข้ามายังไม่มีใครพลุกพล่านเหมือนช่วงเย็น ฉันค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองเสียงผู้ชายที่กำลังเรียกถามฉันด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็นห่วงมากๆ น้ำตาที่มันยังคงไหลคลอที่ตวงตาทำให้ฉันมองหน้าผู้ชายคนนั้นพล่ามัว ฉันพยายามสกัดกลั้นน้ำตาให้มันหลุดไหล และเอามือเช็ดมันออกก่อนที่จะได้มองหน้าผู้ชายคนนั้นชัดๆ
"ฉันไม่ได้เป็นอะไรค่ะ ขอโทษที่ทำให้เข้าใจผิด พอดีฉันมีปัญหานิดหน่อย คุณไม่ต้องห่วงนะคะ ขอโทษจริงๆค่ะที่ทำให้เข้าใจผิด"
ฉันมองหน้าผู้ชายคนนั้นชัดๆ เขามีใบหน้าที่หล่อเหลา น่าจะมีอายุมากกว่าฉันนิดหน่อย เขาดูสุภาพอ่อนโยน ดูจากชุดของเขาคงมาออกกำลังกายอยู่แถวนี้แล้วผ่านมาเห็นฉันที่กำลังกอดเข่าร้องไห้ ฉันเพิ่งสังเกตรอบข้างที่ผู้คนที่อยู่แถวนี้มองมาที่ฉัน กับผู้ชายแปลกหน้าคนนั้น คงเข้าใจผิดว่าผู้ชายคนนั้นทำอะไรมิดีมิร้ายฉัน
"คุณมีอะไรอยากให้ผมช่วยไหมครับ"
เขายังคงไม่ลุกไปไหน ยังเฝ้ามองฉันและพยายามจะให้ความช่วยเหลือ จนฉันนึกขึ้นได้ว่าไม่ควรมานั่งร้องไห้ตรงนี้ ทำให้คนอื่นเขาเข้าใจผิด
"ไม่เป็นไรค่ะฉันกำลังจะกลับ ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วง ฉันไม่เป็นไรจริงๆค่ะ คุณไปได้เลยนะคะ"
ฉันรู้สึกเกรงใจและรู้สึกผิดที่ทำให้เขาเสียเวลาออกกำลังกายและเข้าใจผิด ฉันลุกขึ้นยืนเพื่อที่จะเดินออกไปจากตรงนี้ เพราะรู้สึกมีสายตาหลายคู่ที่กำลังจับจ้องมา
"ผมภูมินทร์นะครับ เรียกพี่มินทร์เฉยๆก็ได้คุณน่าจะเป็นน้องผม ว่าแต่คุณชื่อ"
พี่คนนั้นลุกขึ้นยืนตามฉัน ที่กำลังจะเดินออกไป จนพี่เขาเอ่ยแนะนำตัว พี่เขาดูจะต้องการคำตอบจากฉัน
"ม่านไหมคะ"
ฉันบอกชื่อไปตามมารยาท และอีกอย่างฉันสำรวจดูแล้วพี่เขาน่าจะไม่มีอะไรหรือทำอะไรฉัน
"ม่านไหมบ้านอยู่แถวนี้ใช่ไหม ให้พี่ไปส่งไหมมันเย็นมากแล้ว กลับคนเดียวน่าจะไม่ปลอดภัย"
พี่เขาถามฉันท่าทางจะเป็นห่วง และฉันเกรงใจและไม่รู้จักเขาดีใครจะกล้าให้ผู้ชายแปลกหน้าที่เพิ่งเคยเจอกันไปส่ง
"พี่เป็นหมอครับพี่ไม่ทำอะไรม่านไหมหรอก พี่แค่เป็นห่วงเห็นเราร้องไห้ พี่แค่คิดว่าเราน่าจะมีปัญหาอีกอย่างมันเริ่มมืดกลับคนเดียวน่าจะอันตราย"
ฉันสำรวจรอบข้างมันเริ่มมืดอย่างที่พี่เขาบอก แต่สายตาฉันยังไม่เชื่อมั่น จนเขายกบัตรประจำตัวให้ดู และยิ้มอย่างอบอุ่นคงรู้ว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่ และอยากทำให้ฉันเชื่อใจ
"ก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ"
นั่นคือจุดเริ่มต้นเรื่องราวความรักสี่เศร้า ที่ฉันไม่อาจหลีกหนี ทั้งพี่นที พี่มินทร์ และปิ่นมุก
บทล่าสุด
#55 บทที่ 55 น่านฟ้า น่านน้ำ ม่านอิง (END)
อัปเดตล่าสุด: 3/7/2026#54 บทที่ 54 สร้างครอบครัว
อัปเดตล่าสุด: 3/7/2026#53 บทที่ 53 ความสุข
อัปเดตล่าสุด: 3/7/2026#52 บทที่ 52 ความหวัง
อัปเดตล่าสุด: 3/7/2026#51 บทที่ 51 ภาวนา
อัปเดตล่าสุด: 3/7/2026#50 บทที่ 50 ความสุขเล็กๆ
อัปเดตล่าสุด: 3/7/2026#49 บทที่ 49 ความจริง
อัปเดตล่าสุด: 3/7/2026#48 บทที่ 48 ทวงคืน
อัปเดตล่าสุด: 3/7/2026#47 บทที่ 47 ต้องตัดสินใจ
อัปเดตล่าสุด: 3/7/2026#46 บทที่ 46 สายใยรัก
อัปเดตล่าสุด: 3/7/2026
คุณอาจชอบ 😍
ล็อคหัวใจยัยช่างยนต์
รามจึงดึงเอวามาเป็นช่างประจำตัวเพื่อชดใช้ความผิด แต่ยิ่งอยู่ใกล้ เขากลับยิ่งตกหลุมรักผู้หญิงที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้เขา ขณะที่เอวาค้นพบว่าความลับในสนามแข่งอาจเกี่ยวพันกับอดีตของพ่อ และครอบครัวของชายที่เธอเกลียดที่สุด
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้
My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?
มลทินรักภรรยาไร้ค่า
เธอถูกส่งมาแทนที่พี่สาวในคืนแต่งงานพร้อมคำดูถูกว่าเป็นเพียง ภรรยาไร้ค่า
เขาแต่งงานเพื่อรักษาหน้าไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะผูกพัน แต่เด็กในท้องของเธอ…
กลับกลายเป็นสายใยที่เขาตัดไม่ขาด
จากผู้ชายที่เย็นชาไร้หัวใจสู่พ่อที่กลัวแม้แต่จับลูกแรงเกินไปจากผู้หญิงที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือก
สู่คนที่ทั้งบ้านยอมรับว่าขาดไม่ได้
สมรสแสร้งสมรัก:เจ้าสาวตัวแทน
ครั้งนี้... หากตฤณอยากได้เธอกลับคืน เขาจะต้องพิสูจน์ว่าเธอไม่ใช่ตัวแทนของใคร ไม่ใช่เงาของผู้หญิงคนอื่น แต่คือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขาเลือกด้วยหัวใจ... และจะเลือกทุกวันตลอดชีวิต
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
แด๊ดดี้คนคูล
"มีสติหน่อยสิแม็กซ์...เราเลิกกันแล้วนะคะ"
เพียงแค่ได้ฟัง ดวงตาคมกริบก็ตวัดขึ้นมองสบตากับเจ้าของคำพูดนั้น ความเข้มแข็ง ความเย็นชาของดวงตาที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกใดๆ ก็วูบไหวลงทันที
"ละ ลูกล่ะ เธอจะทิ้งลูกงั้นเหรอ"
"เรื่องนี้เราคุยกันแล้วนะคะ ฉันไม่ได้จะทิ้งลูก หากวันไหนว่าง ฉันสามารถไปรับมิลินได้ แต่ถ้าแม็กซ์เลี้ยงลูกไม่ไหว หลังแต่งงาน..."
"ไม่มีวัน!" เสียงตวาดดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณนั้น
"หากจะเลิกกัน ฉันก็ไม่มีวันปล่อยลูกไปอยู่กับเธอ!"
"ฮึก...ฮื่อ...คูมพ่อ มิลินอยากหาคูมพ่อ"
เสียงเด็กผู้หญิงที่ดังอยู่ทางด้านหลัง ส่งผลให้เขาหมุนตัวกลับไปมองที่ต้นเสียงนั้น พบเด็กหญิงผมยาว เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้ม ที่บัดนี้แก้มทั้งสองข้างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา
หัวใจคนเป็นพ่อแทบสลาย สัญญาที่ให้ไว้เขาทำให้ลูกไม่ได้ สี่ปีที่ผ่านมา ลูกของเขาไม่เคยมีแม่อยู่ข้างกาย
ในวันพรุ่งนี้ ซึ่งเป็นวันเกิดของมิลินก็เวียนมาบรรจบอีกจนได้
วันพรุ่งนี้ ที่เขาสัญญาว่าลูกจะต้องมีแม่อยู่ข้างกาย แต่ความจริงที่เขารับรู้อยู่แก่ใจ กำลังย้ำเตือนว่า ก้าวสู่ปีที่ห้า ที่มิลินไม่เคยมีแม่เลย!
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
อุบัติรักเพียงเมียราตรีเดียว
เพียงราตรีเดียว…เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เขาเหยียบย่ำด้วยเงินหนึ่งใบ เพียงราตรีเดียว…เขากลายเป็นพ่อของเด็กชายคนหนึ่ง โดยไม่เคยรู้เลยว่าตนเองมีเลือดเนื้ออยู่บนโลกนี้
ขวัญแก้วเคยเชื่อว่าความอ่อนโยนในคืนนั้นเป็นเรื่องจริง จนกระทั่งเช้าวันต่อมา ปริญ ธาราปรินทร์ วางเช็คไว้ข้างเตียง พร้อมถ้อยคำที่ทำให้ศักดิ์ศรีของเธอแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี
เธอจากไปพร้อมหัวใจที่แตกสลาย และของขวัญชิ้นเดียวจากค่ำคืนนั้น…คือลูกชายที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้รู้จัก
หลายปีผ่านไป เขากลับมาพบเด็กชายหน้าตาเหมือนตนเองราวกับเงาสะท้อน เลือดในกายทำให้เขาอยากทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อ แต่บาดแผลในใจของเธอ ทำให้เขาได้รู้ว่า…บางครั้งการมีสายเลือดเดียวกัน ไม่ได้แปลว่าจะมีสิทธิ์ในหัวใจบางครั้งคำว่าขอโทษ ก็สายเกินกว่าจะลบทุกหยดน้ำตา และบางครั้ง ผู้ชายที่เคยใช้เงินซื้อศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนหนึ่ง ต้องใช้ทั้งชีวิตพิสูจน์ว่าเขาไม่คู่ควรกับการให้อภัยง่าย ๆ
เขาเคยทำให้เธอหนีไปพร้อมลูก ครั้งนี้เขาจึงต้องเรียนรู้ว่า ความรักไม่ใช่การครอบครอง แต่คือ การยืนรอ…แม้ไม่รู้ว่าเธอจะหันกลับมาอีกหรือไม่
จากราตรีเดียวที่เคยเป็นตราบาป สู่ความรักทั้งชีวิตที่ต้องแลกด้วยน้ำตา การชดใช้ และหัวใจที่ยอมแพ้ต่อกันอย่างแท้จริง
คุณหมอ❤️ที่รัก NC18++
"อาหมอกฤษฎิ์"
หนุ่มใหญ่วัย 34 ปี มาเฟียในคราบคุณหมอสูตินรีเวชแห่งโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำของประเทศ โหด เหี้ยม รักใครไม่เป็น เปลี่ยนคู่นอนเป็นว่าเล่น สำหรับเขารักแท้ไม่เคยมีรักดีๆ ก็มีให้ใครไม่ได้ แต่สุดท้ายดันมาตกหลุมรักแม่ของลูกอย่างถอนตัวไม่ขึ้น❤️
"เฟียร์สตีนอยู่ดีๆรู้ตัวอีกทีก็มีลูกสาววัย4ขวบแล้วอ่ะครับ แถมแม่ของลูกทำเอาใจเต้นแรงไม่หยุดเลยนี่เรียกว่าตกหลุมรักใช่ไหมครับ"
นลินนิภา อารีย์รักษ์
"ที่รัก"
สาวน้อยวัยแรกแย้มบริสุทธิ์ผุดผ่อง ฐานะยากจนสู้ชีวิต เพราะความจำเป็นทำให้เธอต้องตกเป็นของเขา คนนั้นด้วยความเต็มใจ จนทำให้เธอต้องกลายมาเป็นคุณแม่ยังสาวด้วยวัยเพียง 18 ปี แต่แล้ววันหนึ่งโชคชะตาก็เล่นตลกเหวี่ยงให้เธอกลับมาพบกับเขาคนนั้นอีกครั้ง พ่อของลูกคนที่เธอถวิลหาไม่เคยลืม ❤️
"ตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรก ห่างกันไกลแค่ไหนใจยังคงคิดถึงเธอเสมอ ❤️พ่อของลูก"
หนูน้อยแก้มใส
กมลชนก อารีย์รักษ์
สาวน้อยวัย 4 ขวบ สดใสร่าเริง ฉลาดมาก ซนมาก แสบมาก เซี้ยวมาก เฟียสมาก ใครเห็นเป็นต้องหลงรักในความช่างพูดและขี้อ้อนของน้อง
"ลุงหมอเป็นพ่อขาของแก้มใสเหรอคะ"
หนูเป็นลูกของคุณพ่อกฤษฎิ์กับคุณแม่ที่รักค่ะ
หนูจะเป็นกามเทพตัวจิ๋วที่จะมาแผลงศรให้คุณพ่อกับคุณแม่รักกัน❤️มาเอาใจช่วยหนูกันด้วยนะคะ













