คะแนนพิศวาส

บ่ายวันพฤหัสบดีปลายภาคเรียนที่สองของปีการศึกษา รวิศนั่งหลังโต๊ะทำงานไม้สีเข้มในห้องพักอาจารย์ชั้นสาม อาคารคณะเศรษฐศาสตร์ หน้าต่างบานใหญ่เปิดรับลมร้อนชื้นของกรุงเทพฯ ช่วงบ่ายสามโมงกว่า แสงแดดสีเหลืองส้มสาดลงบนกองเอกสารรายงานนักศึกษาที่เรียงซ้อนกันเป็นกองสูง เขาเลื่อนแว่นขึ้นเล็กน้อย มือขวากุมปากกาหมึกซึมสีดำ ปลายปากกาแตะกระดาษเป็นวงกลมเล็ก ๆ โดยไม่รู้ตัว ขณะที่สายตาจับจ้องตัวเลขและกราฟในรายงานฉบับล่าสุดของนักศึกษาคนหนึ่ง

เสียงเคาะประตูดังเบา ๆ แต่ชัดเจนพอที่จะทำให้เขาชะงัก

“เข้ามา” เสียงเขาต่ำ นิ่ง สุขุมตามนิสัย

ประตูเปิดออกช้า ๆ นีรชาเดินเข้ามา เธอสวมเสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาวที่กระดุมเม็ดบนสุดหลวมจนเปิดเผยร่องอกตื้น ๆ ผิวขาวเนียนสะท้อนแสงแดดจนดูเกือบโปร่งใส กระโปรงพลีทสีน้ำเงินเข้มยาวถึงเข่า แต่ตอนเดินขาเรียวยาวเคลื่อนไหวจนผ้าพลิ้วเบา ๆ เผยให้เห็นต้นขาด้านในเป็นช่วงสั้น ๆ ผมยาวตรงสีน้ำตาลเข้มถูกรวบหลวม ๆ ด้วยกิ๊บสีดำเส้นเดียว ใบหน้าน่ารักแบบเด็กมหาลัย แต่ดวงตาคู่โตมีประกายบางอย่างที่ดูไม่ใช่เด็กอีกต่อไป

เธอปิดประตูเบา ๆ แล้วยืนตรงหน้าประตู มือทั้งสองประสานกันกุมเอกสารแน่น

“สวัสดีค่ะ อาจารย์รวิศ” เสียงเธอใส แต่มีน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย “หนู... นีรชา นักศึกษาชั้นปีสอง วิชาเศรษฐศาสตร์จุลภาค 2 ภาคเรียนนี้ค่ะ”

รวิศเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สายตาคมกริบสแกนเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าโดยไม่ตั้งใจ แต่ก็ไม่รีบร้อนที่จะหลบ เขาวางปากกาลง แล้วพยักหน้าให้เธอนั่งตรงเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะ

“นั่งก่อน” เขาพูดสั้น ๆ “มีธุระอะไร”

นีรชาเดินมาช้า ๆ ขาเรียวยาวก้าวยาวแต่แผ่วเบา เสียงส้นรองเท้านักศึกษาดังก๊อกแก๊กเบา ๆ บนพื้นไม้ เธอนั่งลง ขาไขว่ห้างเล็กน้อย กระโปรงร่นขึ้นจนเห็นต้นขาขาวเนียนเกือบถึงครึ่งต้นขา เธอวางเอกสารลงบนโต๊ะ มือสั่นเล็กน้อย

“หนู... สอบตกวิชาอาจารย์ค่ะ” เธอพูดเสียงเบา แต่ตรงไปตรงมา “คะแนนกลางภาคได้แค่ 38 หนูพยายามแล้วจริง ๆ แต่เนื้อหามันยากมาก โดยเฉพาะเรื่องสมดุลทั่วไปกับการวิเคราะห์สวัสดิการ หนูเลยอยากมาขอคำปรึกษา... ถ้าอาจารย์ไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรค่ะ”

รวิศมองหน้าเธอครู่หนึ่ง ดวงตาเธอตรง สุขุมเกินวัยนักศึกษาปีสองทั่วไป เขาเลื่อนเก้าอี้ถอยหลังเล็กน้อย แล้วหยิบเอกสารรายงานของเธอขึ้นมาดู หน้าแรกมีชื่อเธอเขียนด้วยลายมือสวยงาม นีรชา ชื่อเล่น นีร

เขาอ่านผ่าน ๆ อย่างรวดเร็ว แต่ละบรรทัดถูกขีดเส้นแดงและเขียน comment ด้วยลายมือคม ๆ ของเขาเอง คะแนนรวม 38 จริงตามที่เธอบอก

“พื้นฐานเธอไม่แย่” เขาพูดช้า ๆ “แต่เธอพยายามเข้าใจแบบท่องจำมากเกินไป สมดุลทั่วไปไม่ใช่แค่สูตร มันคือภาพใหญ่ของระบบเศรษฐกิจ เธอเคยลองวาดกราฟเองไหม ไม่ใช่ copy จากสไลด์”

นีรชาก้มหน้าเล็กน้อย ผมยาวสยายลงมาปิดแก้มข้างหนึ่ง “หนู... พยายามแล้วค่ะ แต่มันเยอะมาก แล้วหนูยังต้องทำงานพิเศษด้วย เลยไม่มีเวลาทบทวนให้ลึก”

รวิศเงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องเธออีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่แค่ดูเอกสาร แต่ดูเธอจริง ๆ

“งานพิเศษอะไร”

เธอลังเลครู่หนึ่ง ก่อนตอบเบา ๆ “ติวเตอร์ออนไลน์ค่ะ บางทีก็รับงานแปลเอกสารเศรษฐศาสตร์ให้บริษัทเล็ก ๆ แม่หนูป่วย ต้องส่งเงินกลับบ้านทุกเดือน”

เสียงเธอแผ่วลงตอนพูดถึงแม่ รวิศฟังเงียบ ไม่แสดงสีหน้าใด ๆ แต่ในใจเขามีบางอย่างขยับเล็กน้อย เขาเคยผ่านจุดนั้นมาแล้ว สมัยเรียนปริญญาเอก ทำงานสามอย่างพร้อมกันเพื่อส่งเงินให้พ่อแม่

เขาวางเอกสารลง แล้วลุกขึ้นเดินไปที่ชั้นหนังสือด้านข้าง หยิบหนังสือเล่มหนาเล่มหนึ่งออกมา วางลงตรงหน้าเธอ

“เล่มนี้ อ่านบทที่ 5 ถึง 7 ให้จบภายในอาทิตย์หน้า แล้วมาหาฉันอีกครั้ง วันเดียวกันนี้ เวลาเดียวกัน”

นีรชาเงยหน้าขึ้น มองเขา “อาจารย์จะช่วยหนูจริง ๆ เหรอคะ”

รวิศนั่งลงอีกครั้ง สายตาเขาจับจ้องเธอตรง ๆ “ถ้าเธอตั้งใจจริง ฉันช่วยได้ แต่ถ้าเธอแค่มาขอเกรดพิเศษ ฉันไม่เสียเวลา”

คำพูดของเขาคม แต่ไม่ดุ นีรชารู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่างจากน้ำเสียงนั้น มันไม่ใช่แค่คำขู่ แต่มันคือการท้าทาย เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย ผมสยายลงมาปิดแก้มอีกข้าง

“หนูตั้งใจจริงค่ะ” เธอตอบเสียงแน่วแน่

“ขอบคุณอาจารย์มาก ๆ”

เธอลุกขึ้น ก้มหัวให้เขาเล็กน้อย แล้วเดินออกจากห้องไป รวิศมองตามหลังเธอจนประตูปิดลง เสียงส้นรองเท้าดังก๊อกแก๊กค่อย ๆ ห่างออกไป เขานั่งนิ่ง มองเอกสารที่เธอทิ้งไว้บนโต๊ะ ชื่อเธอเขียนด้วยลายมือสวยงาม นีรชา

เขาหยิบแว่นขึ้นมาถอด วางลงบนโต๊ะ แล้วถอนหายใจเบา ๆ ห้องเงียบลง มีแต่เสียงพัดลมเพดานหมุนช้า ๆ และเสียงหัวใจเขาเองที่เต้นเร็วกว่าปกติเล็กน้อย

หลังจากนั้นหนึ่งอาทิตย์ นีรชากลับมาหาเขาตามนัด เธอสวมเสื้อเชิ้ตนักศึกษาอีกตัว แต่คราวนี้กระดุมเม็ดบนสุดไม่ได้ติดแน่นเท่าเดิม ร่องอกลึกขึ้นเล็กน้อยจากมุมที่เธอนั่งลงตรงหน้าเขา กระโปรงพลีทสั้นลงนิดเดียวราวกับตั้งใจ เธอนั่งลง วางหนังสือเล่มหนาที่เขายื่นให้ลงบนโต๊ะ

“หนูอ่านจบแล้วค่ะ” เธอพูดเสียงนุ่ม “บทที่ 5 ถึง 7 หนูวาดกราฟเองด้วย... อยากให้อาจารย์ช่วยดูหน่อยค่ะ”

รวิศหยิบเอกสารที่เธอเขียนเพิ่มมาดู ลายมือเธอสวยงาม กราฟที่วาดด้วยมือเรียบร้อย มี note ข้าง ๆ ทุกจุดที่เธอไม่แน่ใจ เขาอ่านช้า ๆ สายตาเลื่อนจากกระดาษไปที่เธอเป็นระยะ

เธอนั่งไขว่ห้าง ขาเรียวยาวเคลื่อนไหวเบา ๆ กระโปรงร่นขึ้นจนเห็นต้นขาขาวเนียนเกือบถึงครึ่ง เขาเห็น แต่ไม่พูดอะไร สายตาเขาลอยขึ้นไปจับจ้องร่องอกที่โผล่พ้นคอเสื้อเชิ้ตขาวบาง ๆ เนินอกขาวเนียนขึ้นลงตามลมหายใจของเธอ แสงแดดจากหน้าต่างส่องกระทบทำให้ผิวเธอดูโปร่งใสยิ่งขึ้น เขาเห็นเส้นโค้งนูนของเนินอกที่เคลื่อนไหวเบา ๆ ทุกครั้งที่เธอหายใจเข้าออก หัวใจเขาตีแรงขึ้นเล็กน้อย แต่ใบหน้ายังนิ่ง

“ดีขึ้น” เขาพูดหลังจากอ่านจบ

“แต่ยังมีจุดที่เธอเข้าใจผิดอยู่สองสามจุด”

เขาลุกขึ้น เดินไปยืนข้างเธอ แล้วก้มลงชี้ที่กราฟบนกระดาษ มือเขาใกล้ไหล่เธอมาก แต่ไม่ได้แตะต้อง นีรชาขยับตัวเล็กน้อยเพื่อมองตามนิ้วเขา ตัวเธอเอียงเข้าใกล้เขาโดยไม่ตั้งใจ เนินอกถูเบา ๆ กับแขนเสื้อของเขาแค่เสี้ยววินาที ผิวอุ่นนุ่มของเธอสัมผัสเนื้อผ้าแขนเสื้อเขาเพียงชั่วครู่ แต่เพียงพอที่จะทำให้ร่างกายเขาตึงเครียดขึ้นทันที

นีรชาสะดุ้งเล็กน้อย รู้ตัวว่าสัมผัสโดยไม่ตั้งใจ เธอรีบถอยตัวออก หันมามองเขาด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ

“ขอโทษค่ะอาจารย์... หนูไม่ได้ตั้งใจ”

รวิศไม่ตอบทันที สายตาเขาจับจ้องเธอครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าช้า ๆ

“ไม่เป็นไร” เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ

“ต่อไปเธอต้องระวังตัวมากกว่านี้... ในห้องแบบนี้”

คำพูดของเขามีน้ำหนักบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านขึ้นมาบนใบหน้า เธอก้มหน้าลงอีกครั้ง ผมสยายลงมาปิดแก้ม แต่ในใจเธอรู้ดีว่าสัมผัสเมื่อกี้ไม่ใช่แค่บังเอิญ และสายตาของเขาที่มองเนินอกเธอเมื่อครู่ก็ไม่ใช่สายตาอาจารย์ธรรมดา

รวิศเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้เดิม มือเขาจับปากกาแน่นขึ้นเล็กน้อยเพื่อกลบความรู้สึกที่กำลังปั่นป่วนในอก

นีรชายิ้มจาง ๆ กับตัวเองในใจ

“อาจารย์รวิศ...ใจดีกว่าที่หนูคิดไว้เยอะเลยค่ะ”

นี่เป็นจุดเริ่มต้นของบางอย่างที่ทั้งคู่ยังไม่รู้ว่ามันจะนำพาพวกเขาไปสู่จุดไหน