ตรวนผูกใจเจ้านายตัวดี

หยาดฝนยามค่ำคืนเทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่ว กลิ่นไอชื้นแฉะของแอ่งน้ำขัง เคล้ากลิ่นขยะเน่าเปื่อยในโกดังร้างริมแม่น้ำสายเก่า มันเป็นกลิ่นที่ ‘วริยดา วรนิติกร’ หรือ ‘จัสมิน’ ไม่เคยคิดว่าชั่วชีวิตนี้จะต้องมาสูดดม

ร่างระหงในชุดเดรสผ้าไหมแบรนด์เนมหรูหราราคาเหยียบแสน บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลนและรอยขาดวิ่น รองเท้าส้นสูงคู่โปรดหลุดหายไปตั้งแต่ตอนที่เธอต้องวิ่งหนีเอาชีวิตรอด ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยทอประกายหยิ่งผยองสะท้อนเพียงความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด เสียงหอบหายใจของเธอสั่นสะท้านไม่ต่างจากร่างกายที่เปียกปอนและหนาวเหน็บจนฟันกระทบกัน

เพียงไม่กี่วันก่อน เธอยังเป็น ‘เจ้าหญิงจัสมิน’ อดีตดาวโรงเรียนเอกชนชื่อดังและดาวเด่นแห่งรั้วมหาวิทยาลัย หญิงสาววัยยี่สิบสองปีที่เพิ่งคว้าใบปริญญาเกียรตินิยมมาครอง มีอนาคตสดใสรออยู่เบื้องหน้า มีชีวิตที่ถูกห้อมล้อมด้วยบริวาร คฤหาสน์หรู รถยุโรปหลายคัน และเสียงเยินยอสรรเสริญที่ตามติดเธอไปทุกย่างก้าว

แต่โลกอันสมบูรณ์แบบนั้นกลับพังทลายลงในชั่วข้ามคืน...

บริษัทอสังหาริมทรัพย์ของครอบครัวล้มละลาย หุ้นดิ่งเหว ทรัพย์สินทุกชิ้นถูกธนาคารยึดอายัด และที่เลวร้ายที่สุดคือ เสี่ยทรงพล พ่อผู้ตามใจเธอทุกอย่าง แอบไปกู้ยืมเงินกู้นอกระบบจากแก๊งมาเฟียใต้ดินเพื่อนำมาหมุนเวียนธุรกิจจนยอดหนี้พุ่งสูงแตะหลักหลายสิบล้านบาท

เมื่อไม่มีปัญญาจ่าย ดอกเบี้ยมหาศาลก็กลายเป็นเชือกรัดคอที่ลากชีวิตของพ่อลูกคู่นี้ลงสู่นรก

“อย่าทำอะไรฉันเลย! ฉันขอร้อง... ฉันจะหาเงินมาคืนให้ ได้โปรดเถอะ!”

เสียงร้องคร่ำครวญอันน่าเวทนาของเสี่ยทรงพลดังขึ้นผ่านเสียงสายฝน ชายวัยกลางคนที่เคยแต่งกายภูมิฐานและวางอำนาจบัดนี้คุกเข่าอยู่กับพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ ใบหน้าปูดบวมเขียวช้ำเพราะถูกซ้อมจนหมดสภาพ

ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ในชุดสูทสีเข้มสามคนยืนล้อมกรอบ หนึ่งในนั้นใช้รองเท้าคอมแบทเหยียบลงบนหลังมือของทรงพลอย่างแรงจนกระดูกแทบแหลก

“หาเงินมาคืนงั้นเหรอเสี่ย? มึงผลัดมาสามงวดแล้วนะโว้ย!” ชายหน้าบากผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มทวงหนี้คำรามเสียงเหี้ยม มันชักมีดพกสั้นเล่มเงาวับออกมาจากเอว ลูบคมมีดเล่นด้วยรอยยิ้มกระหายเลือด “นายใหญ่บอกไว้แล้ว ถ้าวันนี้ไม่มีเงินสดวางตรงหน้า ก็ต้องตัดนิ้วไปส่งดอกเบี้ยก่อนสักสองนิ้ว!”

“อย่านะ! ปล่อยพ่อนะ!” จัสมินหวีดร้องสุดเสียง เธอพยายามจะถลาเข้าไปช่วยพ่อ แต่กลับถูกลูกน้องอีกคนกระชากเส้นผมยาวสลวยจนใบหน้าแหงนหงาย ความเจ็บแปลบแล่นไปทั่วหนังศีรษะ

“ปล่อย! แกเป็นใครกล้าดียังไงมาแตะต้องตัวฉัน!”

เธอตะโกน แม้จะตกอยู่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน แต่สัญชาตญาณความเย่อหยิ่งที่ฝังลึกในกมลสันดานก็ทำให้เธอเผลอตวาดออกไป ชายฉกรรจ์ที่จับตัวเธอไว้หัวเราะร่าอย่างเหยียดหยาม

“ปากดีนักนะนังคุณหนูตกอับ! มึงคิดว่ามึงยังเป็นเจ้าหญิงบนหอคอยงาช้างอยู่หรือไงวะ? พ่อมึงขายมึงทอดตลาดยังไม่พอใช้ดอกเบี้ยเลยมั้ง คืนนี้กูจะพาไปขายซ่องดู ว่าจะยังหยิ่งได้อีกไหม!”

“อย่ายุ่งกับลูกสาวฉัน! เอาฉันไปแทน... จัสมินไม่เกี่ยว!” เสี่ยทรงพลพยายามตะเกียกตะกายเข้ามาขวาง แต่ก็ถูกเตะเสยเข้าที่ชายโครงจนตัวงอกองกับพื้น กระอักลิ่มเลือดออกมาคำโต

“พ่อ!” จัสมินน้ำตารินไหลอาบสองแก้ม หัวใจเธอแหลกสลาย ภาพพ่อที่ถูกเหยียบย่ำบีบคั้นให้ความทรนงที่เคยมีมลายหายไปสิ้น “ได้โปรด... อย่าทำพ่อฉัน ฉันยอมแล้ว ขอร้องล่ะ...”

ชายหน้าบากไม่สนใจคำอ้อนวอน มันคุกเข่าลงข้างตัวเสี่ยทรงพล กางนิ้วชี้ข้างขวาของเขาออกบนพื้นปูน แล้วเงื้อมีดพกขึ้นสูงเตรียมฟันลงมาเต็มแรง

“ถือว่าเป็นของขวัญเตือนความจำนะเสี่ย!”

“กรี๊ด!” จัสมินหลับตาปี๋ กรีดร้องลั่นโกดัง

แต่ก่อนที่คมมีดจะจรดลงบนเนื้อ แสงไฟหน้ารถอันเจิดจ้าก็สาดส่องเข้ามาในโกดังจนสว่างโร่ดั่งกลางวัน เสียงคำรามของเครื่องยนต์ V8 ทรงพลังตามด้วยเสียงเบรกดังสนั่น รถสปอร์ตคันหรูสีแดงเพลิงแล่นเข้ามาจอดขวางกลางโกดังอย่างแม่นยำและดุดัน ไอความร้อนจากท่อไอเสียปะทะกับสายฝนจนเกิดเป็นควันขาวจางๆ

การปรากฏตัวกะทันหันทำให้พวกนักเลงชะงัก ชายหน้าบากรีบลดมีดลงแล้วถอยกรูดด้วยท่าทีนอบน้อมผิดจากเมื่อครู่ลิบลับ

“น...นายท่าน”

ประตูรถฝั่งคนขับเปิดออกอย่างช้าๆ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิทสั่งตัดพิเศษก้าวลงมาจากรถ ท่วงท่าการเดินสง่างามและแผ่รังสีอำมหิตเย็นเยียบจนบรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะลดอุณหภูมิลงไปในทันที ร่มสีดำคันใหญ่ถูกบอดี้การ์ดกางออกกั้นละอองฝนให้เขาอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าคมคายราวกับรูปสลัก ดวงตาเรียวยาวดุดันดุจพญาเหยี่ยวที่ซ่อนอยู่ใต้ขนตาดกหนา จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากไร้รอยยิ้ม... เขาดูหล่อเหลา ทรงเสน่ห์ แต่ในขณะเดียวกันก็อันตรายและน่าสะพรึงกลัวจนไม่มีใครกล้าสบตา

ชายหนุ่มเดินก้าวเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นคอนกรีตดังก้องอย่างเป็นจังหวะ ทุกย่างก้าวเปรียบเสมือนเสียงนับถอยหลังของมัจจุราช

เขากวาดสายตามองสภาพความเละเทะในโกดัง ก่อนจะหยุดสายตาลงที่ร่างของจัสมินที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นเปียกแฉะ

เมื่อสายตาของทั้งคู่ประสานกัน จัสมินรู้สึกเหมือนลมหายใจของเธอสะดุดกึก โครงหน้าและแววตาคู่นั้น... แม้จะไร้ซึ่งกรอบแว่นหนาเตอะ แม้บุคลิกจะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ แต่เธอก็ไม่มีวันลืมเขาได้ลง...

“ทะ...ทีม?” ริมฝีปากซีดเผือดของเธอขยับพึมพำชื่อนั้นออกมาด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา

‘ธัญกร ภักดีเดชา’ หรือ ‘ไอ้แว่นทีม’ เด็กหนุ่มหลังห้องผู้อ่อนแอ ขี้อาย และเป็นเป้าหมายของการกลั่นแกล้งในโรงเรียนมัธยมปลายเมื่อ 5 ปีก่อน...

เด็กหนุ่มที่เคยรวบรวมความกล้าคุกเข่ามอบช่อดอกกุหลาบเพื่อสารภาพรักกับเธอต่อหน้าคนทั้งโรงเรียนในวันวาเลนไทน์... แต่วันนั้น สิ่งที่เขาได้รับตอบแทนกลับเป็นเสียงหัวเราะเยาะเย้ยหยัน...

จัสมินในวัยสิบเจ็ดปีที่เต็มไปด้วยความหยิ่งทะนง ได้คว้าช่อดอกไม้นั้นมาฟาดใส่หน้าเขาจนกลีบดอกไม้กระจายเกลื่อนพื้น พร้อมกับสาดคำพูดกรีดแทงใจอย่างเลือดเย็น

‘สารรูปอย่างนายน่ะเหรอจะมาจีบฉัน? ไปส่องกระจกดูตัวเองซะบ้างนะไอ้ขี้แพ้ ชาตินี้ทั้งชาตินายก็ไม่มีวันคู่ควรกับฉันหรอก!’

เธอยังจำแววตาที่แตกสลายของเขาในวันนั้นได้ดี... แต่วันนี้ เด็กหนุ่มคนนั้นไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว ตรงหน้าเธอคือ ‘ทีม’ เจ้าพ่อมาเฟียผู้กุมบังเหียนธุรกิจมืดและทรงอิทธิพลที่สุดในเวลานี้

ทีมเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ก้มลงมองหญิงสาวที่เคยอยู่สูงเกินเอื้อมด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ทำให้จัสมินรู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... จัสมิน”

น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังของเขาเปล่งออกมาอย่างราบเรียบ แต่กลับทรงอำนาจจนสะกดให้ทุกคนในโกดังเงียบกริบ

“ทีม... นาย... นายมาทำอะไรที่นี่?” เธอถามด้วยเสียงสั่นเครือ

“มาดูผลงานของลูกหนี้ชั้นเลว” ทีมเบนสายตาไปมองเสี่ยทรงพลที่นอนพะงาบๆ อยู่กับพื้น ชายวัยกลางคนเมื่อเห็นทีมก็รีบยกมือไหว้ปลกๆ

“คุณธัญกร ได้โปรดเถอะครับ เมตตาผมด้วย อย่าตัดนิ้วผมเลย ผมยอมทำทุกอย่างแล้ว!”

“ยอมทำทุกอย่างงั้นเหรอ?” ทีมแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ “หนี้ห้าสิบล้านรวมดอกเบี้ยที่ค้างชำระ มึงคิดว่าชีวิตเส็งเคร็งของมึงมีค่าพอจะชดใช้ได้เหรอวะทรงพล?”

“ฮึก... ผมไม่มีเงินแล้วจริงๆ ครับคุณทีม ได้โปรดไว้ชีวิตผมด้วยเถอะ”

ทีมหันกลับมามองจัสมินอีกครั้ง สายตาคมกริบกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ประเมินความงดงามที่ยังคงเปล่งประกายแม้จะอยู่ท่ามกลางคราบโคลนตม ความแค้นที่สุมแน่นอยู่ในอกตลอดห้าปีที่ผ่านมาปะทุขึ้นมาพร้อมกับความต้องการบางอย่างที่เขาเก็บซ่อนไว้ลึกที่สุด

“ฉันมีข้อเสนอให้ เสี่ยทรงพล...” ทีมเอ่ยขึ้นช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ “หนี้ทั้งหมดห้าสิบล้าน ฉันจะยกให้... สัญญากู้ยืมเงินทั้งหมดจะถูกเผาทิ้งคืนนี้ และฉันจะส่งคนไปคุ้มครองแกให้พ้นจากเจ้าหนี้รายอื่น”

“จริงเหรอครับคุณทีม! พระคุณครั้งนี้ผมจะไม่มีวันลืมเลย...” เสี่ยทรงพลเงยหน้าขึ้นมาด้วยความหวัง ดวงตาเบิกกว้าง

“แต่มีเงื่อนไขเดียว...” ทีมพูดแทรกขึ้นมาทันควัน สายตาของเขาจ้องลึกลงไปในดวงตาของจัสมินที่กำลังเบิกกว้างด้วยความตระหนก

“เงื่อนไขอะไร... นายต้องการอะไร ทีม?” จัสมินถามเสียงสั่น ร่างกายเริ่มสั่นเทาด้วยความกลัวลึกๆ ในใจ

ทีมย่อตัวลงมาในระดับสายตาของเธอ ปลายนิ้วเรียวยาวแข็งแรงเอื้อมมาบีบปลายคางมนของเธอไว้แน่น บังคับให้เธอต้องสบตากับเขาโดยตรง แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนเธอรู้สึกเจ็บ แต่สิ่งที่เจ็บกว่าคือรอยยิ้มเหี้ยมบนใบหน้าของเขา

“เงื่อนไขคือ... เธอ” ทีมกระซิบเสียงเย็นข้างหูเธอ “เธอต้องไปกับฉัน... มาเป็นคนใช้ส่วนตัวของฉัน คอยกราบเท้า รองมือรองตีนฉันอยู่ในคฤหาสน์ จนกว่าฉันจะพอใจ”

“ว่าไงนะ!” จัสมินอุทานออกมาด้วยความตกใจและโกรธแค้น ศักดิ์ศรีที่ยังหลงเหลือทำให้เธอพยายามสะบัดหน้าหนี “ไม่! ฉันไม่มีวันไปเป็นคนใช้ของนาย! ฝันไปเถอะ!”

ทีมไม่ได้สะทกสะท้านกับท่าทีพยศนั้น เขากระชับแรงบีบที่คางของเธอแน่นขึ้นจนกระดูกแทบแหลก นัยน์ตาลุกวาวด้วยความอำมหิต

“งั้นเหรอ?” เขาเหลือบมองไปที่ชายหน้าบาก “ลากตัวทรงพลไปโยนทิ้งแม่น้ำ ส่วนนังนี่... ส่งไปให้พวกในซ่อง”

“อย่านะ! อย่านะครับคุณทีม!” เสี่ยทรงพลร้องลั่นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด “จัสมิน! พ่อขอร้องล่ะลูก ช่วยพ่อด้วย! ไปกับคุณทีมเถอะนะลูกนะ ไม่งั้นพ่อตายแน่ๆ จัสมิน!”

“พ่อ...” จัสมินมองดูพ่อของเธอที่กำลังร้องไห้กราบกรานแทบเท้ามาเฟียหนุ่ม หัวใจของเธอบีบรัดจนเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอหันกลับมามองทีม ชายที่เธอเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขา บัดนี้เขากลับมายืนอยู่เหนือเธอ และถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู

ไม่มีทางเลือกอื่นให้เจ้าหญิงผู้ร่วงหล่นอีกต่อไปแล้ว...

น้ำตาหยดใสไหลรินอาบแก้มเนียน จัสมินกลืนก้อนความหยิ่งยโสลงคอไปอย่างยากลำบาก ริมฝีปากที่สั่นระริกยอมเปล่งคำตอบที่เปลี่ยนชะตาชีวิตของเธอไปตลอดกาล

“ตกลง... ฉันยอมแล้ว” เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแทบขาดใจ “ฉันจะไปกับนาย... ปล่อยพ่อฉันไปเถอะ”