ทัณฑ์สวาททาสอสูร

สองสาววัยย่างเข้าสู่วัยรุ่นเล่นไล่จับบนเนินเขาที่มีผืนหญ้าเขียวขจีล้อมรอบ เสียงหัวร่อต่อกระซิกและรอยยิ้มเรียกสายตาให้ผู้มาเยือนต้องหยุดหันมองราวกับต้องมนต์สะกด ทั้งคู่ดูสดใสราวกับดอกไม้แรกแย้มที่ไร้ซึ่งแมลงมาดอมดม คนหนึ่งก็สวยหวานปานน้ำผึ้ง ด้วยร่างอวบอิ่มผิวขาวอมชมพู แม้จะอยู่ห่างไกลพอสมควร แต่เขาก็ไม่ปฏิเสธต่อสายตาตัวเองว่าที่เห็นนั่นคือเรื่องจริง ส่วนอีกคนที่ถึงจะไม่เตะตาเท่าคนแรก แต่เธอก็มีความสวยไม่แพ้ใคร ด้วยร่างที่บางระหงกว่าและสีผิวขาวเหลือง ที่แตกต่างไปจากคนแรกโดยสิ้นเชิง

ชายวัยสูงอายุที่เดินส่งยิ้มมาราวกับผู้ใหญ่ใจดี กำลังเดินตรงมายังคณะของเขาที่จอดรถสนิทเบื้องหน้าไร่รกร้าง ที่อยู่ติดกันกับไร่ข้าวโพด ซึ่งอยู่ในช่วงกำลังเก็บเกี่ยวผลผลิต ด้วยบริวารจำนวนมากตามขนาดของพื้นที่ ที่ไกลสุดลูกหูลูกตา

“สวัสดีครับ ใช่ครอบครัวของคุณนทีหรือเปล่าครับ”

ชายสูงวัยคนเดิมสอบถามด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร จนคนที่ยืนอยู่ต่างก็ยิ้มให้และหยิบยื่นไมตรีกลับคืน

“ใช่ครับผมนที นี่ภรรยาผมคุณอรุสา ส่วนนั่นรวิกานต์และปฐวินทร์ลูกๆ ของเรา คุณคงเป็นคุณปรีชา เจ้าของไร่ที่อยู่ติดกับไร่ของผมใช่ไหมครับ” 

คนที่ถูกถามส่งยิ้มแทนคำตอบ ก่อนจะรับไหว้ภรรยาและลูกๆ ของครอบครัวดังกล่าว เขาก็ไม่น้อยหน้ารีบเรียกลูกสาวที่กำลังวิ่งเล่นกันอยู่บริเวณนั้น ปฐวินทร์เห็นดังนั้นก็รีบภาวนาว่าคนที่เป็นลูกสาวของคุณลงใจดีคนนี้ ขอให้เป็นเด็กสาวที่ตนหมายปองด้วยเถอะ

“นี่ปรีชภัทร...ลูกสาวคนเดียวของผมครับ”

แค่เพียงได้เห็นใบหน้าเขาถนัด ใจเจ้ากรรมที่ไม่เคยเกิดอาการผิดปกติกับใครมาก่อน ก็เกิดขึ้นในตอนนี้ หญิงสาวรู้สึกใจหวิวๆ ราวกับจะเป็นลมเสียให้ได้ โดยที่ตนเองก็ไม่รู้ตัวว่าอาการอย่างนี้ เรียกว่าตกหลุมรักเข้าให้แล้ว ยิ่งเห็นดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองมาเป็นครั้งคราวก็ทำให้ใจเด็กสาววาบหวิว เธอเพ่งพินิจพิจารณาชายตรงหน้าอย่างลืมตัว เมื่อได้เห็นจมูกโด่งเป็นสัน ก็อดทำให้หญิงสาวเผลอคิดไปไม่ได้ ว่าหากมันได้สัมผัสกับแก้มนวลของเธอจะรู้สึกเช่นไร ใบหน้าคนคิดเกินเลยก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีและเริ่มรู้สึกตัว

ปรีชภัทรรีบทำความเคารพผู้ใหญ่ทั้งสี่คนด้วยรอยยิ้มสดใส ทุกคนชื่นชมในความน่ารักของเด็กสาวคนนี้ จะมีก็แต่ปฐวินทร์เท่านั้นที่เรียกว่าแทบจะไม่ได้มองหน้าหญิงสาวที่เขารับไหว้เลย เพราะมัวแต่ส่งสายตามองไปยังผู้หญิงอีกคนที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกล

“ผมและครอบครัวเพิ่งมาอยู่ใหม่ คงต้องรบกวนสอบถามและขอคำแนะนำจากคุณปรีชาบ้างแล้วล่ะครับ”

“ได้ทุกเรื่องเลยครับคุณนที ด้วยความยินดี”

ครอบครัวของปฐวินทร์เป็นครอบครัวที่ค่อนข้างมีฐานะระดับเศรษฐี แต่ด้วยเอือมระอาอาชีพในเมืองหลวง ที่แสนจะวุ่นวายและน่าเบื่อเข้าทุกวัน หัวหน้าครอบครัวอย่างบิดาของเขา จึงได้ชักชวนกันมาอยู่ในชนบท ประจวบเหมาะกับที่คนสนิทได้บอกขายที่ทาง จึงเป็นโอกาสดีที่จะได้มาใช้ชีวิตตามท้องไร่ท้องนาในบั้นปลาย แต่ติดอยู่ที่ลูกๆ ไม่ยอมที่จะให้บุพการีต้องมาอยู่กันตามลำพัง จึงกลายเป็นอพยพกันมาทั้งครอบครัว

“อะแฮ่ม!”

เสียงของรวิกานต์พี่สาวของเขาไอกระแอมขึ้น เมื่อเห็นสายตาของน้องชายตัวดี มองหญิงสาวอีกคนอย่างไม่วางตา เหตุการณ์ดังกล่าวไม่ใช่แค่รวิกานต์คนเดียวเท่านั้นที่เห็น เพราะแม้แต่หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็รู้สึกได้ ปรีชภัทรยืนหันไปมองยังเพื่อนสนิท ก็เห็นรอยยิ้มของอีกคนส่งกลับมาหาชายหนุ่มเหมือนกัน

“ลูกชายของผมจบวิชาเกษตรมาโดยตรง แต่คนจบทฤษฎีหรือจะสู้ผู้มากประสบการณ์อย่างคุณปรีชาได้ จริงไหมล่ะ”

บรรดาหนุ่มๆ ได้พูดคุยกันถูกคอ พวกผู้หญิงก็ได้แต่เดินตาม โดยที่ปรีชภัทรก็ได้กวักมือเรียกเพื่อนสนิทให้มายังกลุ่มของเธอด้วย ทั้งหมดเดินเข้ามาพักยังบ้านของครอบครัวผู้มาใหม่ ที่ตอนนี้ตกแต่งเรียบร้อยแล้ว จะเหลือก็แต่ฟื้นฟูไร่ที่มีสภาพไม่แตกต่างไปพื้นที่ที่รกร้าง เพราะเจ้าของเดิมขาดแคลนทุนทรัพย์ เรียกว่าไม่มีทุนสำรองพอเมื่อเจอพิษเศรษฐกิจเข้า ทุกอย่างก็ล้มหมดทั้งคนและพืชผัก

พวกผู้ใหญ่ก็พากันคุยกันไปตามประสา ส่วนเด็กๆ ก็แยกตัวออกมา ปฐวินทร์ดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่เมื่อ ได้พูดคุยสนทนากับผู้หญิงที่เขารู้สึกดีตั้งแต่แรกเห็น

“น้องชื่ออะไรเหรอครับ”

ชายหนุ่มไม่รีรอให้เสียเวลา เขารีบเอ่ยถามหญิงสาวอีกคนออกไป เหมือนจะมองไม่เห็นคนที่ยืนอยู่ข้างกายพี่สาวไปในทันที

“ชื่อฝ้ายค่ะ”

วาณิกาตอบคำถามเขาอย่างเขินอาย ทุกอากัปกิริยาที่ทั้งคู่คอยชำเลืองมองกันอยู่นั้น ปรีชภัทรก็มองเห็นมาโดยตลอด รวิกานต์เสียอีกที่รู้สึกว่าน้องชายจะสนใจผู้หญิงอีกคนจนออกนอกหน้า เธอจึงต้องทำหน้าที่ถามอีกคนเพื่อไม่ให้น้อยใจ

“แล้วน้องปรีชภัทรล่ะจ๊ะ ไม่คิดจะบอกชื่อเล่นให้พวกพี่ๆ รู้บ้างเหรอ เรียกปรีชภัทรไปตลอดนี่ไม่ไหวนะคะ”

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น รู้สึกว่าตนเองมีตัวตนขึ้นมาทันที

“หนูชื่อข้าวค่ะ”